Fizika klasike

Fizika klasike përbëhet nga teoria shkencore në fushën e fizikës që është jo-kuantike ose si jo-kuantike dhe jo-relativiste, në varësi të kontekstit. Në diskutimet historike, fizika klasike i referohet fizikës para viteve 1900, ndërsa fizika moderne i referohet fizikës pas viteve 1900, e cila përfshin elementë të mekanikës kuantike dhe teorisë së relativitetit. Megjithatë, relativiteti bazohet në teorinë klasike të fushës dhe jo në teorinë kuantike të fushës, dhe shpesh kategorizohet si pjesë e "fizikës klasike". [ nevojitet citim ]

 Përmbledhje 
Teoria klasike ka të paktën dy kuptime të dallueshme në fizikë. Ajo përfshin të gjitha ato fusha të fizikës që nuk përdorin mekanikën kuantike, pra, mekanikën klasike (duke përdorur cilindo nga formulimet e Njutonit, Lagranzhit ose Hamiltonit), si dhe elektrodinamikën klasike dhe relativitetin. Nga ana tjetër, termi mund t'i referohet teorive që nuk janë as kuantike dhe as relativiste.

Në varësi të këndvështrimit, midis degëve të teorisë që ndonjëherë përfshihen në fizikën klasike janë: 

 Krahasimi me fizikën moderne 
Në dallim nga fizika klasike, "fizika moderne" zakonisht përdoret për t'u përqendruar në ato ndryshime revolucionare të krijuara nga fizika kuantike dhe teoria e relativitetit.

Një sistem fizik mund të përshkruhet nga fizika klasike kur ai plotëson kushte të tilla që ligjet e fizikës klasike janë përafërsisht të vlefshme.

Në praktikë objektet fizike që variojnë nga ato më të mëdha se atomet dhe molekulat deri te objektet makroskopike dhe astronomike mund të përshkruhen (kuptohen) mirë me mekanikën klasike. Duke filluar nga niveli atomik e më poshtë, ligjet e fizikës klasike prishen dhe, në përgjithësi,  nuk japin një përshkrim të saktë të natyrës. Fushat dhe forcat elektromagnetike mund të përshkruhen më mirë nga elektrodinamika klasike në shkallë gjatësie dhe intensitete fushe mjaftueshëm të mëdha saqë efektet kuantike mekanike janë të papërfillshme. Ndryshe nga fizika kuantike, fizika klasike karakterizohet përgjithësisht nga parimi i determinizmit të plotë, edhe pse ekzistojnë interpretime deterministe të mekanikës kuantike.

Nga pikëpamja e fizikës klasike si fizikë jo-relativiste, parashikimet e relativitetit të përgjithshëm dhe atij special janë dukshëm të ndryshme nga ato të teorive klasike, veçanërisht në lidhje me kalimin e kohës, gjeometrinë e hapësirës, lëvizjen e trupave në rënie të lirë dhe përhapjen e dritës. Historikisht drita u pajtua me mekanikën klasike duke supozuar ekzistencën e një mjedisi stacionar përmes të cilit përhapet drita, eterit ndriçues, i cili më vonë u tregua se nuk ekzistonte.

 Krahasimi me fizikën kuantike 
Matematikisht ekuacionet e fizikës kuantike janë ato që përmbajnë konstanten e Plankut[ citim i nevojshëm ]. Sipas parimit të korrespondencës dhe teoremës së Ehrenfestit, përsa kohë një sistem bëhet më i madh ose më masiv, dinamika klasike tenton të shfaqet, me disa përjashtime, siç është superfluiditeti. Kjo është arsyeja pse zakonisht mund të mos e konsiderohet mekanika kuantike kur punohet me objekte të përditshme dhe përshkrimi klasik do të mjaftojë. Dekoherenca është fusha e kërkimit që merret me zbulimin se si ligjet e fizikës kuantike krijojnë fizikën klasike. 

 Shih edhe 

 Referime 

Kategoria:Filozofia e fizikës
Kategoria:Historia e fizikës
Kategoria:Instituti i Fizikës Bërthamore