Anastasia Nikolajevna Romanova

Dukesha e Madhe Anastasia Nikolajevna e Rusisë' (rusisht: Анастаси́я Никола́евна Рома́нова, tr. Anastasíya Nikoláyevna Románova; 18 qershor (Datat e stilit të vjetër dhe stilit të ri 5 qershor) 1901 - 17 korrik 1918) ishte vajza më e vogël e Carit Nikolla II, sovrani i fundit i Rusisë Perandorake dhe gruaja e tij, Careshës Alexandra Feodorovna.

Anastasia ishte motra e vogël e Dukeshës së Madhe Olga, Tatiana dhe Maria, dhe ishte motra e madhe e Alexei Nikolaeviç, Careviçi i Rusisë. Ajo u vra me familjen e saj nga një grup bolshevikësh në Jekaterinburg më 17 korrik 1918.

Thashethemet e vazhdueshme për arratisjen e saj të mundshme qarkulluan pas vdekjes së saj, e nxitur nga fakti se vendndodhja e varrimit të saj ishte e panjohur gjatë dekadave të sundimit komunist. Miniera e braktisur që shërbente si një varr masiv pranë Jekaterinburgut, e cila mbante eshtrat e acidifikuara të Carit, gruas së tij dhe tre vajzave të tyre u zbulua në vitin 1991. Këto mbetje u vendosën në prehje në Fortesën Peter dhe Paul në 1998. Trupat e Alexei Nikolaeviç dhe vajza e mbetur - ose Anastasia ose motra e saj e madhe Maria - u zbuluan në vitin 2007. Mbijetesa e saj e mundshme është hedhur poshtë përfundimisht. Analiza shkencore duke përfshirë testimin e ADN-së konfirmoi se mbetjet janë të familjes perandorake, duke treguar se të katër dukeshat e mëdha u vranë në vitin 1918..

Disa gra pretenduan në mënyrë të rreme se kanë qenë Anastasia; mashtruesi më i njohur është Anna Anderson. Trupi i Anderson u dogj me vdekjen e saj në 1984, por testimi i ADN-së në vitin 1994 në copa të disponueshme të indeve dhe flokëve të Anderson nuk tregoi asnjë lidhje me familjen Romanov.

Biografia
Vitet e hershme
parapamje|Dukesha e Madhe Anastasia në vitin 1904
Anastasia lindi më 18 qershor 1901. Ajo ishte vajza e katërt e Carit Nikolla II dhe Careshës Alexandra. Kur ajo lindi, prindërit e saj dhe familja e gjerë u zhgënjyen që ajo ishte një vajzë. Ata kishin shpresuar për një djalë që do të ishte bërë trashëgimtar i fronit. Babai i saj shkoi për një shëtitje të gjatë për t'u kompozuar para se të shkonte për të vizituar gruan e tij dhe fëmijën e tyre të porsalindur për herë të parë.

Anastasia u emërua për martirin e shekullit të katërt Shën Anastasia. "Anastasia" është një emër grek (Αναστασία), që do të thotë "i ringjalljes", një fakt që shpesh aludohet më vonë në tregimet për mbijetesën e saj të përfolur.

Fëmijët e Carit u rritën sa më thjeshtë që të ishte e mundur. Ata flinin në shtretër të fortë të kampit pa jastëkë, përveç kur ishin të sëmurë, bënin banja të ftohta në mëngjes dhe pritej që të rregullonin dhomat e tyre dhe të bënin punime me gjilpërë për t'u shitur në ngjarje të ndryshme bamirësie kur ata nuk ishin zënë ndryshe. Shumica në familje, përfshirë shërbëtorët, në përgjithësi e quanin Dukeshën e Madhe me emrin dhe patronimin e saj, "Anastasia Nikolaevna", dhe nuk përdornin titullin ose stilin e saj. Herë pas here ajo u thirr nga versioni frëngjisht i emrit të saj, "Anastasie", ose nga pseudonimet ruse "Nastya", "Nastas", ose "Nastenka". Nofkat e tjera familjare për Anastasia ishin "Malenkaya", që do të thotë "e vogël" në rusisht, ose "Shvybzik", që do të thotë "vogëlushe e gëzuar" ose "djallëzi e vogël" në gjermanisht. Qeni i përkëdhelur i Anastasia (i cili vdiq në 1915) së pari kishte këtë emër. Anastasia filloi të nënshkruante veten si Shvybzik ose "Shvybz" gjatë Luftës së Parë Botërore.

Anastasia dhe motra e saj më e madhe Maria njiheshin brenda familjes si "Çifti i Vogël". Të dy vajzat ndanë një dhomë, shpesh mbanin variante të të njëjtit fustan dhe kaluan pjesën më të madhe të kohës së bashku. Motrat e tyre më të mëdha Olga dhe Tatiana gjithashtu ndanë një dhomë dhe njiheshin si "Çifti i Madh". Katër vajzat ndonjëherë nënshkruan shkronja duke përdorur pseudonimin OTMA, i cili rrjedh nga shkronjat e para të emrave të tyre të parë.

Mbartësit simptomatikë të gjenit, edhe pse jo hemofilikët vetë, mund të kenë simptoma të hemofilisë duke përfshirë një faktor më të ulët se normal të koagulimit të gjakut që mund të çojë në gjakderdhje të rëndë. Testimi i ADN-së mbi eshtrat e familjes mbretërore vërtetoi përfundimisht në 2009 se Alexei vuante nga Hemofilia B, një formë më e rrallë e sëmundjes. Nëna e tij dhe një motër, e identifikuar si Maria ose Anastasia, ishin bartëse. Prandaj, nëse Anastasia do të kishte jetuar për të pasur fëmijë të saj, ata mund të ishin prekur gjithashtu nga sëmundja. Hemofilia e Alexei ishte kronike dhe e pashërueshme; sulmet e tij të shpeshta shkaktuan paaftësi të përhershme.

Vdekja
Pas revolucionit bolshevik në tetor 1917, Rusia u shpërbë shpejt në luftë civile. Negociatat për lirimin e Romanovëve midis rrëmbyesve të tyre bolshevikë (zakonisht të referuar si "të Kuqtë") dhe familjes së tyre të gjerë, shumë prej të cilëve ishin anëtarë të shquar të shtëpive mbretërore të Evropës, u bllokuan. Ndërsa të Bardhat (forcat anti-Bolshevike, megjithëse jo domosdoshmërisht mbështetëse të Carit) përparuan drejt Jekaterinburgut, të Kuqtë ishin në një situatë të pasigurt. Kuqezinjtë e dinin se Jekaterinburgu do të binte në Ushtrinë e Bardhë me njerëz më të mirë dhe të pajisur. Kur të bardhët arritën në Jekaterinburg, familja perandorake thjesht ishte zhdukur. Llogaria më e pranuar gjerësisht ishte se familja ishte vrarë. Kjo ishte për shkak të një hetimi nga hetuesi i Ushtrisë së Bardhë Nicholas Sokolov, i cili arriti në përfundimin bazuar në sendet që i përkisnin familjes që u gjetën të hedhura poshtë një boshti miniere në Ganina Yama.

"Shënimi Yurovsky", një tregim i ngjarjes së paraqitur nga Yurovsky për eprorët e tij bolshevikë pas vrasjeve, u gjet në 1989 dhe u detajua në librin e Edvard Radzinsky të vitit 1992, Cari i Fundit. Sipas shënimit, natën e vdekjeve, familja u zgjua dhe u tha të visheshin. Atyre iu tha se po zhvendoseshin në një vend të ri për të siguruar sigurinë e tyre në pritje të dhunës që mund të ndodhte kur Ushtria e Bardhë arriti në Jekaterinburg. Pasi u veshën, familja dhe rrethi i vogël i shërbëtorëve që kishin mbetur me ta u futën në një dhomë të vogël në nën bodrumin e shtëpisë dhe u thanë të prisnin. Alexandra dhe Aleksei u ulën në karriget e siguruara nga rojet me kërkesën e Perandoreshës.

Pas disa minutash, rojet hynë në dhomë, të udhëhequr nga Yurovsky, i cili shpejt informoi Carin dhe familjen e tij se ata do të ekzekutoheshin. Cari kishte kohë të thoshte vetëm "Çfarë?" dhe kthehuni te familja e tij para se të vritej nga disa plumba në gjoks (jo, siç thuhet zakonisht, në kokë; kafka e tij, e rikuperuar në 1991, nuk ka plagë plumbi). Caresha dhe vajza e saj Olga u përpoqën të bënin shenjën e kryqit por u vranë në breshërinë fillestare të plumbave të ekzekutuar. Pjesa tjetër e pjesës Imperial u qëllua me pak kohë, me përjashtim të Anna Demidova, shërbyesja e Aleksandrës.

Demidova i mbijetoi sulmit fillestar, por u godit me shpejtësi për vdekje në murin e pasëm të bodrumit ndërsa përpiqej të mbrohej me një jastëk të vogël që kishte mbajtur në nën-bodrum që ishte i mbushur me xhevahire dhe xhevahire të çmuara. "Shënimi Yurovsky" raportoi më tej se sapo tymi i dendur që kishte mbushur dhomën nga kaq shumë armë duke u qëlluar në një afërsi kaq të afërt, u zbulua se plumbat e xhelatëve kishin ricocheted nga korse të dy ose tre të Dukeshave të Mëdha . Më vonë xhelatët zbuluan se kjo ishte për shkak se bizhuteritë e kurorës dhe diamantet e familjes ishin qepur brenda rreshtave të korseve për t'i fshehur nga rrëmbyesit e tyre. Korset shërbyen kështu si një formë "forca të blinduara" kundër plumbave. Anastasia dhe Maria thuhej se ishin përkulur pranë një muri, duke mbuluar kokën me tmerr, derisa u qëlluan nga plumbat, kujton Jurovski. Sidoqoftë, një roje tjetër, Peter Ermakov, i tha gruas së tij se Anastasia ishte përfunduar me bajoneta. Ndërsa trupat u kryen, një ose më shumë nga vajzat bërtitën dhe u ngjeshën në pjesën e prapme të kokës, shkroi Jurovski.

Raporte te rreme te mbijetesës
Arratisja e supozuar e Anastasia dhe mbijetesa e mundshme ishte një nga misteret historikë më të njohur të shekullit 20, duke provokuar shumë libra dhe filma. Të paktën dhjetë gra pretenduan të ishin ajo, duke ofruar histori të ndryshme sesi kishte mbijetuar. Anna Anderson, mashtruesja më e njohur i Anastasia, u shfaq për herë të parë publikisht midis 1920 dhe 1922. Ajo pretendoi se kishte shtirur vdekjen midis trupave të familjes dhe shërbëtorëve të saj dhe ishte në gjendje ta shpëtonte me ndihmën e një roje të dhembshur që vuri re se ajo ishte ende duke marrë frymë dhe mori simpati ndaj saj. Beteja e saj ligjore për njohje nga viti 1938 deri më 1970 vazhdoi një polemikë të përjetshme dhe ishte çështja më e gjatë e dëgjuar ndonjëherë nga gjykatat gjermane, ku u ngrit zyrtarisht. Vendimi përfundimtar i gjykatës ishte që Anderson nuk kishte siguruar prova të mjaftueshme për të kërkuar identitetin e dukeshës së madhe.

Anderson vdiq në vitin 1984 dhe trupi i saj u dogj. Testet e ADN-së u kryen në 1994 në një mostër indi nga Anderson e vendosur në një spital dhe gjaku i Princit Filip, Duka i Edinburgut, një nip i madh i Perandoreshë Alexandra. Sipas Dr Gill i cili zhvilloi testet, "Nëse pranoni që këto mostra erdhën nga Anna Anderson, atëherë Anna Anderson nuk mund të kishte lidhje me Car Nicholas ose Tsarina Alexandra". ADN-ja mitokondriale e Anderson ishte një ndeshje me një nip të madh të Franziska Schanzkowska, një punëtore polake e zhdukur. Disa mbështetës të pretendimit të Anderson pranuan se testet e ADN-së që vërtetonin se ajo nuk mund të ketë qenë Dukesha e Madhe kishin "fituar ditën".

Pretendues të tjerë më pak të njohur ishin Nadezhda Ivanovna Vasiljeva dhe Eugenia Smith. Dy gra të reja që pretendonin të ishin Anastasia dhe motra e saj Maria u morën nga një prift në Malet Urale në vitin 1919 ku ata jetuan si murgesha deri në vdekjen e tyre në 1964. Ata u varrosën me emrat Anastasia dhe Maria Nikolaevna. 

Thashethemet për mbijetesën e Anastasisë u zbukuruan me raporte të ndryshme bashkëkohore të trenave dhe shtëpive që kërkoheshin për "Anastasia Romanov" nga ushtarët bolshevikë dhe policia sekrete. Kur ajo u burgos për pak kohë në Perm në 1918, Princesha Helena Petrovna, gruaja e kushëririt të largët të Anastasia, Princi John Constantinovich i Rusisë, raportoi se një roje solli një vajzë që quhej veten Anastasia Romanova në qelinë e saj dhe pyeti nëse vajza ishte vajza të Carit. Helena Petrovna tha se ajo nuk e njihte vajzën dhe roja e mori me vete. Megjithëse dëshmitarë të tjerë në Perm më vonë raportuan se ata panë Anastasia, nënën dhe motrat e saj në Perm pas vrasjeve, kjo histori tani është diskredituar gjerësisht. Thashethemet se ata ishin gjallë u nxitën nga dezinformata të qëllimshme të krijuara për të fshehur faktin se familja kishte vdekur. Disa ditë pasi ishin vrarë, qeveria gjermane dërgoi disa telegrame në Rusi duke kërkuar "sigurinë e princeshave të gjakut gjerman". Rusia kohët e fundit kishte nënshkruar një traktat paqeje me gjermanët dhe nuk donte t'i shqetësonte ata duke i lënë të kuptonin se gratë kishin vdekur, kështu që ata u thanë atyre se ishin zhvendosur në një vend më të sigurt.

Në një incident tjetër, tetë dëshmitarë raportuan rimarrjen e një gruaje të re pas një përpjekjeje të dukshme arratisjeje në shtator 1918 në një stacion hekurudhor në Siding 37, në veriperëndim të Permit. Këta dëshmitarë ishin Maxim Grigojev, Tatiana Sitnikova (dhe djali i saj Fjodor Sitnikov), Ivan Kuklin dhe Matrina Kuklina, Vasili Rjabov, Ustinja Varankina dhe Dr. Pavel Utkin, një mjek që e trajtoi vajzën pas incidentit. Disa nga dëshmitarët e identifikuan vajzën si Anastasia kur u treguan fotografitë e dukeshës së madhe nga hetuesit e Ushtrisë së Bardhë Ruse. Utkin gjithashtu u tha hetuesve të Ushtrisë së Bardhë Ruse se vajza e plagosur, të cilën ai e trajtoi në selinë e Cheka në Perm, i tha atij, "Unë jam vajza e sundimtarit, Anastasia". Utkin mori një recetë nga një farmaci për një pacient të quajtur "N" me urdhër të policisë sekrete. Hetuesit e Ushtrisë së Bardhë më vonë gjetën në mënyrë të pavarur shënime për recetë. Gjatë të njëjtës periudhë kohore në mes të vitit 1918, pati disa raporte për të rinj në Rusi që kalonin veten ndërsa Romanov arratisej. Boris Soloviev, burri i vajzës së Rasputin Maria, mashtroi familjet e shquara ruse duke kërkuar para për një mashtrues Romanov për të ikur në Kinë. Soloviev gjithashtu gjeti gra të reja të gatshme të maskara si një nga dukeshat e mëdha për të ndihmuar në mashtrimin e familjeve që ai kishte mashtruar.

Disa tregime të biografëve spekuluan se ekzistonte mundësia për një ose më shumë roje për të shpëtuar një të mbijetuar. Yakov Yurovsky kërkoi që rojet të vinin në zyrën e tij dhe të dorëzonin sendet që kishin vjedhur pas vrasjes. Raportohej se kishte një hapësirë ​​kohe kur trupat e viktimave u lanë kryesisht të pambikëqyrur në kamion, në bodrum dhe në korridorin e shtëpisë. Disa roje që nuk kishin marrë pjesë në vrasje dhe kishin qenë simpatizues ndaj dukeshës së madhe thuhet se u lanë në bodrum me trupat.

Varret e Romanoveve dhe prova e ADN-së
Në 1991, vendi i supozuar i varrimit të familjes perandorake dhe shërbëtorëve të tyre u gërmua në pyjet jashtë Jekaterinburgut. Varri ishte gjetur gati një dekadë më parë, por u mbajt i fshehur nga zbuluesit e tij nga komunistët që ishin ende në pushtet në Rusi në atë kohë. Varri mbante vetëm nëntë nga njëmbëdhjetë komplete mbetjesh të pritshme. Analiza e ADN-së dhe skeletit u përputhën këtyre mbetjeve me carin Nikolla II, careshës Alexandra dhe tre nga katër dukeshat e mëdha (Olga, Tatiana dhe me sa duket Maria). Mbetjet e tjera, me ADN pa lidhje, korrespondojnë me mjekun e familjes (Yevgeny Botkin), shërbëtorin e tyre (Alexei Trupp), kuzhinierin e tyre (Ivan Kharitonov) dhe shërbëtoren e Alexandra (Anna Demidova). Eksperti i mjekësisë ligjore William R. Maples vendosi që trupat e careviçit Alexei dhe Anastasia mungonin në varrin e familjes. Shkencëtarët rusë e kundërshtuan këtë përfundim, megjithatë, duke pretenduar se ishte trupi i Marisë që mungonte. Rusët identifikuan trupin si të Anastasia duke përdorur një program kompjuterik për të krahasuar fotot e dukeshës së madhe më të re me kafkat e viktimave nga varri masiv. Ata vlerësuan lartësinë dhe gjerësinë e kafkave ku mungonin copa kockash. Shkencëtarët amerikanë e gjetën këtë metodë të pasaktë.

Shkencëtarët amerikanë menduan se trupi i zhdukur ishte Anastasia sepse asnjë prej skeleteve femra nuk tregoi prova të papjekurisë, të tilla si një kockë e zorrës së papjekur, dhëmbë të mençurisë së zbritur ose rruaza të papjekura në pjesën e pasme, që ata do të prisnin të gjenin në një shtatëmbëdhjetë vjeç të vjetër. Në vitin 1998, kur mbetjet e familjes perandorake u varrosën përfundimisht, një trup me përmasa afërsisht 1.70 m u varros nën emrin e Anastasia. Fotografitë e bëra nga ajo duke qëndruar pranë tre motrave të saj deri gjashtë muaj para vrasjeve demonstrojnë se Anastasia ishte disa inç më e shkurtër se të gjithë.

Llogaria e "Shënimit Jurovski" tregoi se dy prej trupave u hoqën nga varri kryesor dhe u dogjën në një zonë të pazbuluar në mënyrë që të maskonin më tej varrosjet e Carit dhe pjesës së tij, nëse eshtrat u zbuluan nga të Bardhat, numërimi i trupit nuk do të ishte i saktë. Kërkimet e zonës në vitet pasuese nuk arritën të gjenin një vend për djegies ose mbetjet e dy fëmijëve të humbur Romanov.

Sidoqoftë, më 23 gusht 2007, një arkeolog rus njoftoi zbulimin e dy skeleteve të djegura, të pjesshme, në një vend zjarri afër Yekaterinburgut që duket se përputhej me vendin e përshkruar në kujtimet e Yurovsky. Arkeologët thanë se kockat ishin nga një djalë i cili ishte afërsisht midis moshës dhjetë dhe trembëdhjetë vjeç në kohën e vdekjes së tij dhe nga një grua e re që ishte afërsisht midis moshës tetëmbëdhjetë dhe njëzet e tre vjeç. Anastasia ishte shtatëmbëdhjetë vjeç dhe një muaj në kohën e vrasjes, ndërsa motra e saj Maria ishte nëntëmbëdhjetë vjeç, një muaj dhe vëllai i saj Alexei ishte dy javë i turpshëm nga ditëlindja e tij e katërmbëdhjetë. Motrat e mëdha të Anastasia Olga dhe Tatiana ishin përkatësisht njëzet e dy dhe njëzet e një vjeç në kohën e vrasjes. Së bashku me mbetjet e dy trupave, arkeologët gjetën "copëza të një ene me acid sulfurik, thonj, shirita metali nga një kuti prej druri dhe fishekë të kalibrit të ndryshëm". Vendi u gjet fillimisht me detektorë metali dhe duke përdorur shufra metali si sonda.

Testimi i ADN-së nga laboratorë të shumtë ndërkombëtarë duke përfshirë Laboratorin e Identifikimit të ADN-së të Forcave të Armatosura dhe Universitetin Mjekësor të Innsbruck konfirmuan se eshtrat i përkasin Tsarevich Alexei dhe një prej motrave të tij, duke provuar përfundimisht se të gjithë anëtarët e familjes, përfshirë Anastasia, vdiqën në 1918. Prindërit dhe të pesë fëmijët tani llogariten dhe secili ka profilin e tij unik të ADN-së. [72] [73] Ndërsa testet kanë konfirmuar se të gjithë trupat Romanov janë gjetur, një nga studimet ishte ende i pasigurt se cili trup nga dy varret ishte i Marisë dhe cili i Anastasia:

[…] Një debat i reklamuar mirë se cila vajzë, Maria (sipas ekspertëve rusë) ose Anastasia (sipas ekspertëve amerikanë), është rikuperuar nga varri i dytë nuk mund të zgjidhet bazuar në rezultatet e ADN-së të raportuara këtu. Në mungesë të një referimi të ADN-së nga secila motër, ne mund të identifikojmë vetëm përfundimisht Alexei - djali i vetëm i Nikollës dhe Alexandra.

 Referime 

Kategoria:Lindje 1901
Kategoria:Vdekje 1918
Kategoria:Fëmijët e Nikolla II të Rusisë
Kategoria:Dukeshat e mëdha ruse