Shkenca shoqërore

Shkenca shoqërore ose shkenca sociale është një kategori disiplinash akademike të cilat merren me shoqërinë dhe marrëdhëniet midis individëve brenda një shoqërie. Këto shkenca ose disiplina përfshijnë, por nuk kufizohen vetëm në: antropologji, arkeologji, studime të komunikimit, ekonomi, folkloristikë, histori, muzikologji, gjeografi njerëzore, juridiksion, gjuhësi, shkencë politike, psikologji, shëndetësi publike, sociologji, pedagogji, etj. Termi është përdorur ndonjëherë për t'iu referuar në mënyrë specifike fushës së sociologjisë, "shkencës së shoqërisë" origjinale, themeluar në shekullin XIX. 

Shkencëtarët socialë pozitivistë përdorin metoda të ngjashme me ato të shkencave natyrore si mjete për të kuptuar shoqërinë, dhe kështu përcaktojnë shkencën në kuptimin e saj më të rreptë modern. Nga ana tjetër, shkencëtarët socialë interpretues, para së gjithash, mund të përdorin edhe kritikën sociale ose interpretimin simbolik se sa të ngrisin teori të falsifikuara empirike, dhe kështu ta trajtojnë shkencën në kuptimin e saj më të gjerë. Në praktikën moderne akademike, studiuesit shpesh janë eklektikë, duke përdorur metodologji të shumëfishta (për shembull, duke kombinuar studimin sasior dhe cilësor). Termi "hulumtim shoqëror" gjithashtu ka fituar një shkallë autonomie pasi praktikuesit nga disiplina të ndryshme e përdorin për qëllimet dhe metodat e tyre.  Social sciences, Columbian Cyclopedia. (1897). Buffalo: Garretson, Cox & Company. p. 227.
 Historiku 
Gjatë civilizimit Islam u bënë kontribute të dukshme në shkencat shoqërore. Abū al-Rayhān al-Bīrūnī (973-1048) u përshkrua si "antropologu i parë".[87] Ai shkroi studime të detajuara krahasuese në antropologjinë e njerëzve, religjioneve dhe kulturave të Lindjes së Mesme, Mesdheut dhe Azisë Jugore. Antropologjia e religjionit e Birunit ishte e mundëshme vetëm për skolastikët e zhytur thellë në traditën e kombeve.[170] Biruni u vlerësua nga shumë skolastikë myslimanë për antropologjinë e tijë islame.[171] Biruni gjithashtu shihet edhe si babai i indologjisë.[172] Al-Saghani (d. 990) shkroi disa nga komentet e hershme në historinë e shkencës të cilat përfshinë një krahasim mes skolastikëve "antikë" (duke përfshirë babilonët, egjiptasit, grekët dhe indianët antikë) dhe "modernë" (shkencëtarët myslimanë të kohës së tijë).[173] Al-Muqaddasi (b. 945) gjithashtu dha kontribut të madhë në shkencat shoqërore.
Ibn Khaldun (1332-1406), konsiderohet paraardhës i disa shkencave shoqërore[174] si demografisë,[175] historisë kulturore,[176] historiografisë,[177] filozofisë së historisë,[178] sociologjisë,[175][178] dhe shkencave shoqërore,[179] dhe shihet si një nga paraardhësit e ekonomisë moderne[180][181]. Ai më së miri njihet për librin e tij Muqaddimah (latinizuar si Prolegomenon). Disa nga idetë e tija të paraqitura në librin Muqaddimah ishin mbi fushat si filozofia sociale, teoritë mbi konfliktet shoqërore, kohezioni strukturorë, kapitali shoqërorë, rrjeti shqërorë, dialektika, lakorja e Lafferit, metoda historike, animi sistemik, rënia dhe ngritja e civilizimeve, unazat kundërvepruese, teoria e sistemeve dhe përgjegjësia korporale dhe shoqërore.
Franz Rosenthal në librin e tijë History of Muslim Historiography' (sq.: Historia e Historiografisë Myslimane) shkruan:
"Historiografia myslimane në të gjitha kohërat ka qenë e bashkruar në lidhjet më të afërta me zhvillimin e përgjithshëm të shkollimit në Islam dhe pozita e diturisë historike në edukimin myslimanë ka ushtruar ndikimi vendimtar mbi nivelin intelektuarl në shkrimin historik....Myslimanët arritën përparim të përcaktuar përtej shkrimeve të mëhershme historike në të kuptuarit sociologjik të historisë dhe sistematizimin e historiografisë. Zhvillimi i shkrimeve moderne historike duket se ka arritur shpejtësi dhe sasi të konsiderueshme përmes përdorimit të literaturës myslimane e cila mundësoi që historianët perëndimorë, që nga shekulli XVII e këtej, të shohin seksion të madhë të botës përmes syve të huaj. Historiografia myslimane indirekt dhe me modesti ndihmoi t'i japë formë mendimit historik të ditës së sotme."[182] Ai gjithashtu paraqiti metoden shkencore në shkencat shoqërore.[183]

 Fushat e shkencave shoqërore Më poshtë janë fushat e problemeve dhe degët brenda shkencave sociale. Kuper, A., and Kuper, J. (1985). The Social Science Encyclopaedia. 

 Antropologjia
 Studime në zonë
 Studimet e biznesit
 Edukimi qytetar
 Studime të komunikimit
 Kriminologjia
 Kriminalistika
 Demografia
 Studimet e zhvillimit
 Ekologjia
 Ekonomia
 Arsimi
 Studime mjedisore
 Folkloristika
 Studime gjinore
 Gjeografia
 Historia
 Marrëdhëniet industriale
 Shkenca e informacionit
 Ligji
 Shkenca e bibliotekës
 Gjuhësia
 Studime për media
 Oqeanografia
 Paleontologjia
 Shkenca politike
 Psikologjia
 Administrata publike
 Sociologjia
 Puna sociale
 Zhvillimi i qëndrueshëm
 Personalitete të shquara  
 Aristotle
 Plato
 Confucius
 Augustine
 Niccolò Machiavelli
 Émile Durkheim
 Max Weber
 Karl Marx
 Friedrich Engels
 Herbert Spencer
 Sir John Lubbock
 Alfred Schutz
 Adam Smith
 David Ricardo
 Jean-Baptiste Say
 John Maynard Keynes
 Robert Lucas
 Milton Friedman
 Sigmund Freud
 Jean Piaget
 Noam Chomsky
 B.F. Skinner
 John Stuart Mill
 Thomas Hobbes
 Jean-Jacques Rousseau
 Montesquieu
 John Locke
 David Hume
 Auguste Comte
 Steven Pinker
 John Rawls

 Shiko edhe 
 Shoqëria 
 Kultura 
 Shkenca humane ) 
 Shkencat politike 
 Shkencat natyrore 
 Shkencat e sjelljes 
 Historia e shkencës 
 Sjellja 
 Etologjia dhe Etnologjia

 Referime 

 Bibliografia 

 Neil J. Smelser and Paul B. Baltes (2001). International Encyclopedia of the Social &amp; Behavioral Sciences, Amsterdam: Elsevier.
 Byrne, D.S. (1998). Complexity theory and the social sciences: an introduction. Routledge.  ISBN 0-415-16296-3
 Kuper, A., and Kuper, J. (1985). The Social Science Encyclopedia. London: Routledge & Kegan Paul. (ed., a limited preview of the 1996 version is available)
 Lave, C.A., and March, J.G. (1993). An introduction to models in the social sciences. Lanham, Md: University Press of America.
 Perry, John and Erna Perry. Contemporary Society: An Introduction to Social Science (12th Edition, 2008), college textbook
 Potter, D. (1988). Society and the social sciences: An introduction. London: Routledge [u.a.].
 David L. Sills and Robert K. Merton (1968). International Encyclopedia of the Social Sciences.
 Seligman, Edwin R.A. and Alvin Johnson (1934). Encyclopedia of the Social Sciences. (13 vol.)
 Ward, L.F. (1924). Dynamic sociology, or applied social science: As based upon statical sociology and the less complex sciences. New York: D. Appleton.
 Leavitt, F.M., and Brown, E. (1920). Elementary social science. New York: Macmillan.
 Bogardus, E.S. (1913). Introduction to the social sciences: A textbook outline. Los Angeles: Ralston Press.
 Small, A.W. (1910). The meaning of social science. Chicago: The University of Chicago Press.
 Andrews, S.P. (1888). The science of society. Boston, Mass: Sarah E. Holmes.
 Denslow, V.B. (1882). Modern thinkers principally upon social science: What they think, and why. Chicago: Belford, Clarke & Co.
 Harris, William Torrey (1879). Method of Study in Social Science: A Lecture Delivered Before the St. Louis Social Science Association, March 4, 1879. St. Louis: G.I. Jones and Co, 1879.
 Hamilton, R.S. (1873). Present status of social science. A review, historical and critical, of the progress of thought in social philosophy. New York: H.L. Hinton.
 Carey, H.C. (1867). Principles of social science. Philadelphia: J.B. Lippincott & Co. [etc.]. Volume I, Volume II, Volume III.
 Calvert, G.H. (1856). Introduction to social science: A discourse in three parts. New York: Redfield.
 Backhouse, Roger E., and Philippe Fontaine, eds. A historiography of the modern social sciences (Cambridge University Press, 2014).
 ; covers the conceptual, institutional, and wider histories of economics, political science, sociology, social anthropology, psychology, and human geography.

  ISBN 978-0-472-05026-0, 978-0-472-07026-8




  distributed by Dutton








Kategoria:Disiplina akademike
Kategoria:Shkenca shoqërore