Beteja e Sybotës

Beteja e Sybotës u zhvillua në vitin 433 para Krishtit midis Korkyrës ( Korfuzi i sotëm) dhe Korintit. Kjo betejë ishte një nga katalizatorët e menjëhershëm për Luftën e Peloponezit .

 Historia 
Korinthi kishte qenë në mosmarrëveshje me Korkyrën, një koloni e vjetër korintike e cila nuk donte të mbetej më nën ndikimin e Korintit (shih Çështja e Epidamnusit). Corcyra, e cila kishte marinën e tretë më të madhe në Greqi në atë kohë, u bashkua me Athinën, një armik i Korintit (si Korinti ishte aleat me Spartën ). Athina dërgoi dhjetë anije në Korkyra për të përforcuar flotën korkyreane, me udhëzime që të mos luftonin me flotën e Korintit nëse nuk përpiqeshin të zbarkonin në ishull. Ndërkohë, Korinti mblodhi një flotë anijesh nën komandën e Ksenoklidit dhe u përgatit të lundronte për në Korkyra.

Korkyra mblodhi një flotë nën Miciades, Aisimides dhe Eurybatus, të cilët i bënë ishujt Sybota bazën e tyre të operacioneve. Komandantët athinas, Lacedaimonius (djali i Cimonit ), Diotimus dhe Protea, lundruan me ta. Corcyra kishte 110 anije, plus 10 shtesë të siguruara nga Athina, ndërsa Korinthi kishte 150 anije. Kur mbërritën anijet korintike, korcyraeans formuan linjën e tyre të betejës, me athinasit në të djathtë dhe anijet e tyre që përbënin pjesën tjetër të linjës në tre skuadrone. Anijet korinthiane u rreshtuan me Megarianët dhe Ambraciotët në të djathtë, Korintasit në të majtë dhe pjesa tjetër e aleatëve të tyre në qendër. Të dyja palët luftuan me hoplitë në anijet e tyre, së bashku me harkëtarët dhe hedhësit e shtizës, në një mënyrë që Tukididi e quan "të modës së vjetër". Në vend që të përplasnin dhe fundosnin anijet e tjera, të dyja palët u përpoqën të hipnin në anijet e kundërshtarëve të tyre dhe të luftonin atë që në thelb ishte një betejë tokësore në det. Anijet athinase, megjithëse ishin pjesë e linjës, në fillim nuk iu bashkuan betejës, pasi korintasit nuk kishin tentuar të zbarkonin.

Anijet korcyraeane në të majtë shkatërruan krahun e djathtë të Korintit, duke i ndjekur deri në kampin e tyre në bregdet, të cilin më pas e dogjën. Krahu i majtë korintik, megjithatë, ishte më i suksesshëm dhe athinasit u detyruan t'u vinin në ndihmë aleatëve të tyre. Pavarësisht ndërhyrjes së Athinës, korintasit ishin fitimtarë dhe lundruan nëpër rrënojat e anijeve të mposhtura duke vrarë shpesh të mbijetuar në vend që të kapnin robër (përfshirë, megjithëse nuk e dinin, disa nga aleatët e tyre që ishin mundur në krahun e djathtë) . Megjithatë, ata nuk i vranë të gjithë dhe kapën një numër të burgosurish.

Korkyraeans dhe athinasit u kthyen në Korkyra për të mbrojtur ishullin, por kur arritën korintasët, ata pothuajse menjëherë u tërhoqën, pasi 20 anije të tjera athinase nën komandën e Glaucon ishin në rrugë. Të nesërmen, anijet e reja athinase kërcënuan një betejë të dytë nëse korintasit do të përpiqeshin të zbarkonin në Korkyra. Korintasit u tërhoqën plotësisht në vend që të rrezikonin një betejë tjetër. Si korintasit, ashtu edhe korkyreasit pretenduan fitoren, korintasit kishin fituar betejën e parë, dhe korintasit kishin shmangur një pushtim korintik të ishullit të tyre.

Menjëherë pas kësaj beteje, athinasit dhe korintasit luftuan përsëri në Betejën e Potidaea, duke çuar në një shpallje zyrtare të luftës nga Sparta.
 Autorët antikë 
 Plutarku
 Diodorus Siculus
 Aristofani, " Lisistrata "
 Ksenofon, Helenikë
 Thucydides, Historia e Luftës së Peloponezit, Βοοκ Ι

 Shih edhe 
 Luftërat iliro-romake

Kategoria:433 p.e.s.
Kategoria:Korfuzi i lashtë
Kategoria:Beteja detare
Kategoria:Lufta e Peloponezit