Ultratingulli terapeutik

Ultratingulli terapeutik i referohet në përgjithësi përdorimit të ultratingujve për trajtimin e një gjendjeje mjekësore ose për përfitim terapeutik. Ultratingulli fizioterapeutik u fut në praktikën klinike në vitet 1950, me litotripsinë e futur në vitet 1980. Përdorime të tjera të ultratingujve për përfitim terapeutik janë në faza të ndryshme të kalimit nga kërkimi në përdorimin klinik dhe përfshijnë: ultratinguj të fokusuar me intensitet të lartë (HIFU), administrim të synuar të ilaçeve me ultratinguj, administrim transdermal të ilaçeve me ultratinguj, hemostazë me ultratinguj, terapi kundër kancerit dhe trombolizë të asistuar nga ultratinguj. Ultratingujt e përdorur për përfitim terapeutik shpesh përdorin valë ultratingujsh të fokusuara, megjithatë, mund të përdoren edhe valë ultratingujsh të pafokusuar.

Në aplikimet e mësipërme, ultratingulli kalon nëpër indet njerëzore ku është burimi kryesor i efektit biologjik të vëzhguar (lëkundja e mjeteve dentare gërryese në frekuencat ultratinguj, pra, nuk i përket kësaj klase). Ultratingulli brenda indeve përbëhet nga valë zanore me frekuencë shumë të lartë, midis 800,000 Hz dhe 20,000,000 Hz, të cilat nuk mund të dëgjohen nga njerëzit.

Disa nga avantazhet e ultrazërit si një mjet diagnostikues dhe terapeutik përfshijnë profilin e tij të sigurisë, mungesën e rrezatimit, transportueshmërinë dhe koston e ulët. Ultratingulli terapeutik në mjekësi varion nga terapia me valë goditëse ekstrakorporale për thyerjen e gurëve renal deri te HIFU në të cilën ablohen tumoret. Në fushën e kërkimit, përdorimi i ultrazërit po eksplorohet si një mekanizëm për përmirësimin e administrimit të barnave, klasifikimin e grimcave dhe matjen e vetive të indeve. Në terapinë fizike, ka disa prova që ultratingulli është më efektiv se trajtimi me placebo për trajtimin e pacientëve me dhimbje artriti, një sërë lëndimesh muskuloskeletale dhe për nxitjen e shërimit të indeve.

 Shiko edhe 

 Ultratingulli

 Referime 

Kategoria:Ultrasonografi mjekësore