Vallet shqiptare

Vallet   Zënë vend të madh në folklorin koreografik.  Luhen kryesisht nga gratë, më pak nga burrat ose gra e burra bashkë.  Llojet e tyre janë vallet rituale : (“Lule manushaqe”, Kolonje etj) ; vallet e dasmës (“Nusja jone arbërore”, Lunxheri – Gjirokastër etj) ; vallet erotike (“Kërcimet e Logut”, Malësia e Madhe – Shkodër etj) ; vallet humoristike (“Vallja e nuses së Fajës” nga Shqipëria e Mesme), vallet pantomime (“Ojna e lepuri”, Hotolisht- Librazhd etj).

Vallet epike karakterizohen nga forca, burrëria, trimëria, karakteri luftarak, madhështia etj.  Luhen kryesisht nga burrat dhe më pak nga gratë ose së bashku.  Llojet e tyre janë : vallet luftarake (Loja me jatagan, Rrugove – Kosove Valle dyluftimi etj) dhe valle trimërie (Valle të Jugut etj).

Në disa valle ka gërshetim të lirikës me epikën, vallet liriko-epike "Vallja Devollice", Devoll, “Valle bishtore e Labinotit” Çermenikë – Elbasan etj dhe valle epiko-lirike “Kërcim burrash” Hasi i Rrafshit-Kosove (etj)

Brenda elementit kombëtar vallet kanë mjaft veçori krahinore.  Vallet e Toskërisë, Myzeqesë, Labërisë dhe Çamërisë i karakterizon shoqërimi vokal polifonik.  Krahina të tjera si Lunxheria, Zagoria etj krijojnë edhe unitete koreografike mbi bazën e veçorive krahinore.  Vallet e Shpatiti, Dumrese, Polisit Elbasan (etj dallohen për shoqërimin vokal polifonik dhe homofonik) .  Vallet e zonës qytetare të Shqipërisë së Mesme dallohen për shoqërimin vokalo-instrumental.  Në krahinat lindore të Shqipërisë qendrore (Çermenika, Gryka e Zaranikes, Polisi, zona e Rajces, Malësia e Tiranës dhe e Krujës, Martaneshi e Mati, nënte Malet e Dibrës) bien në sy vallet e burrave dyshe të shoqëruara me curle e lodër.  Krahinat malore të Shqipërisë së Mesme e Veriore, duke përfshire Kosovën dhe vise të tjera shqiptare, dallohen për kërcimet e grave që luhen nga një, dy ose më shumë valltare të shkëputura njëra nga tjetra me një kërcim të lirë.  Në pasurinë koreografike të trevave Veriore tërheqin vëmendjen dhe vallet me emërtime të veçanta të cilat janë karakteristike sidomos në Lume, Malësi të Gjakovës, Malësi të Madhe, krahina e Rrafshit të Dukagjinit, Rrugove, Drenica, Opoje, etj.

Veçantia e valleve vërehet në motivet, formacionin dhe trajtën.  Motivet (mbi bazën e fakturave të dyhapëshit, të trehapëshit dhe te katërhapëshit) paraqiten në tre tipe kryesore : a) dyshe, b) treshe, dhe c) katërshe.  Sipas formacionit ndahen në valle masive dhe kërcime solistike.  Në vallet masive vërehen tre tipe : a)vallet në rreth të mbyllur, b) vallet në gjysme rrethi ; c) vallet në dy vija përballe njëra–tjetrës.  Kërcimet solistike ndahen në pesë tipe : kërcime njëshe, dyshe, treshe, katërshe dhe kërcime në grup.  Sipas strukturës dallohen kryesisht trajtat e kërcimit njëpjesësh dhe o m zemra.

 Llojet e valleve 
Vallja e Tropojës ose ndryshe K'Cimi i Tropojësështë kërcyer tradicionalisht në Malësinë e Gjakovës, por “me tepër e ka kërcyer Gashi

Naploni është valle e Shqipërisë së Mesme, traditë e zonës së ( Tiranës, Durrësit dhe Elbasanit) 

 Vallja e Shotës 
Një ndër vallet më të njohura në Kosovë.  Fjala "shotë" përdoret me përkëdheli për vajzat e reja, të shkathëta e të pashme.  Vallja luhet në disa variante : dy gra a vajza, një grua e një burrë (ose edhe dy çifte), dy burra etj.  Është valle lirike.  Luhet në të gjitha tubimet festive dhe më shume gjate festimit të dasmës.  Shoqërohet me forma të ndryshme vokale-instrumentale.

 Vallet Labe të Burrave 
Shoqërohen vetëm me kënge polifonike dhe përgjithësesisht emrat i marrin sipas vargut të parë të këngës.  Nga përmbajtja bëjnë pjese në vallet epike të trimërisë.  Patosi epik që i karakterizon shprehet përmes strukturash karakteristike të kërcimit dhe interpretimit.  Kërcimi më origjinal i këtyre valleve është në dy grupe, në dy gjysmërrathë që komunikojnë në forme dialogu.  Mbizotëron trehapëshi popullor i dyzuar.  Kërcimi lidhet kryesisht me valltarin e parë, përçorin e valles (në fakt ata janë dy).  Ai përgjithësisht e nis kërcimin shtruar, me një forcë të brendshme, pas lëvizjeve të para burrërore vjen përplasja e herëpashershme e këmbeve nga toka, uljet gjysme të thella mbi njërën ose mbi të dyja këmbët, rrotullimet e vrullshme, përkuljet e trupit, etj.  Gjerdani i valltareve që shoqëron me iso luhet me hapë të thjeshte por të rende, në përshtatje me karakterin e valles.

 Vallja Devollice 
Eshte valle burrash shumë e vjetër e zonës së Devollit. Nga shekulli i 19 vjen edhe e kënduar, e interpretuar me fyell, tambura dhe dajre. Më pas, në vitet 1900 futet edhe klarineta. Vallja luhet vetëm nga burrat me kostumet kombëtare të zonës, fustanella, kallca, këpucë më xhufka, çepkenë dhe qeleshe. 
Vallja vjen në trajtën e një ballade, fillon ngadalë shtruar, mbështetur fort, duke pasqyruar jetën, sakrificat, mbijetesën, luftën dhe në fund atmosferën dinamike festive të fitores.  Me ritmin, figurat, lëvizjet dhe muzikën, ajo na sjell një koreografi komplekse të harmonizuar në mënyrë organike. Megjithse konsiderohet e vështirë në interpretim, ajo luhet në të gjithë zonën e Devollit dhe nga të gjithë brezat, nga fëmijët deri tek të moshuarit.
Regjistrimet e para në pllaka gramafoni jane realizuar në vitet 1925-1930 në studiot diskografike italiane dhe franceze. Vallja Devolliçe ka qënë gjithmonë momenti kulmor i gjithë festave familjare, dasmave, festave publike si dhe në situata festive të luftës dhe fitores. Ajo ka përfaqësuar kulturën e lashtë të Devollit në të gjitha ngjarjet e mëdha kulturore kombëtare si festat, festivalet kombëtare etj, ku ka marrë vlerësime maksimale. Në gusht 1957 në Festivalin Ndërkombëtar të folklorit në Moskë, midis 135 vendeve, grupi i Valles Devolliçe fitoi Çmimin II.
Vallja Devolliçe është nga thesaret më të mëdha folklorike të vendit, një nga më të bukurat valle shqiptare.

Το Vallja e çobanit

 Vallja Çamiko 
Valle burrash e krahinës së Çamërisë.  Ka fuqi të madhe emocionale dhe vlera estetike, arsye kjo që ka tërhequr vëmendjen e studiuesve si te vendit ashtu edhe të huaj, të cilët kanë folur për përhapjen e saj edhe tek greke. Njihen disa variante që praktikohen edhe në zona të tjera të Shqipërisë së Jugut, me emërtime, kompozicion koreografik dhe shoqërim vokal-instrumental të ndryshëm.  Më e popullarizuara luhet si “Vallja e Isuf Arrapit” dhe “Vallja e Osman Takes”.  Këto emra, gojëdhëna popullore i lidh me figura kapedanësh të Ali Pashe Tepelenës.  Janë valle epike.  Edhe kur kërcehet dyshe ose në grup, rolin kryesor e luan valltari i parë.  Një nder figurat e trupit te tij më origjinale është kjo : bën ecje të lehte, ngrihet mbi njërën këmbe, rrotullohet dhe në këtë moment e përkul trupin hark prapa, duke prekur me koke dyshemenë ose token, ndërkohe valltaret e tjerë kalojnë mbi trupin e tij.

 Vallja Dardharë 
Valle grash me prejardhje nga fshati Dardhe i Korçës.Për origjinalitetin, pasurinë dhe interpretimin është bërë e njohur në mbarë vendin.Gratë valltare e luajnë në formacion gjysmërrethi, të kapura për duarsh zinxhir, duke u zhvendosur në varg nga e djathta.Shoqërohet me kënge.  Një variant ka emërtimin e vargut të parë të tekstit : “25 gërsheta” (sipas traditës gratë në Dardhë i mbanin flokët e gjatë dhe i zinin gërsheta).  Valltarët kërcejnë dhe njëkohësisht këndojnë, njëra ia thotë këngës, një e dytë ia pret, ndërsa të tjerat në grup mbajnë zë.  Zakonisht ajo që heq vallen luan edhe rolin e marrëses së këngës, njëkohësisht “heq këmbën dhe këngën”.

 Pogonishte 
Kërcimi e ka origjinën nga Shqipëria e Jugut.  Ritmi është 2/4 dhe kërcehet i hapur dhe në formë cikli nga njerëz te bashkuar. Stili është krenar.Po ashtu ka dhe kostume popullore per gra dhe meshkuj.
 BTRR 
BTRR eshte nje valle me prejardhje shqiptare nga qyteti i vogel i Kosturit.Ai tregon historine e nje djali shqiptar {Ardi} qe shkoi ne emigracion ne Itali per nje jete me te mire.

 Lista e valleve shqiptareA



Vallja Rrajca
Vallja e rrajcës është një valle shumë e shpejtë.
Kjo valle kercehet nga cdo person dhe ka veshjen e saj perkatese.Ajo kercehet ne cdo rast ne dasma,ditelindje( etj.) Kostumet e rrajces jane shume te bukura kane shamin e cila mbulon koken, perparesen dhe ka shume pare te qepura ne te. Vallja e Rrajces kercehet duke u kapur per dore.

Vallja e Kukesit
Vallja Minushja

Vallja Gajde
Vallja Zadrimore
Vallja Bradasheshi
Vallja Malenake

Vallja e cobanit 

vallja e Radovës 

Fryn Veri 
VALLJA “FRYN VERI” 

Vallja “fryn veriu është një valle e kërcyer nga burra me qeleshë të bardhë në kokë me brez të kuq në mes,me këmishë të  bardhë , jelek dhe pantallona të zeza. ( vallja kërcehet nga 6 ose më shumë burra që qëndrojnë të kapur varg njëri pas tjetrit) .valltari iparë që mund të konsiderohet edhe solisti ka në dorë një shami të bardhë që e valëvitgjatë gjithë valles.të gjithë valltarët kërcejnë me të njëjtin hap të udhëhequr nga valltarri i parë.lëvizjet e valles orjentohen nga ritmi i këngës”fryn veri”vallja fillon me këmbën e djathtë duke u hedhur pupthi,kalon më pas këmbën e majtë para duke vendosur të djathtën mbrapa të thyer.ajo shtyn të majtën duke u hedhur dhe e zhvendos para

Vallja Dyshe Myzeqare  

Vallja Dyshe Myzeqare është një valle magjike, ku dy fustanellat e valltarëve fluturojnë lehtë, si dy krahë të shqiponjës në flamurin e Skënderbeut. Nën tingujt virtuozë të një “kabaje” të shtruar të klarinetës dhe t   goditjeve vibruese ritmike të defit, dy valltarët, pasi kapen prej dore, nxjerrin këmbën e djathtë para. Këmba e nxjerrë para, për disa sekonda, luan një dridhje të ëmbël, duke na krijuar një plasticitet artistik. Drithërima e këmbës shoqërohet me krahun hark e me shikimin përpara drejt sa kërcimtari mendon, përqëndrohet për vendimin e marrë duke vendosur një ekuilibër estetiko-psikologjik.Ky përqendrim shoqërohet me përkulje pak të trupit para e me shikim të syve drejt shputës së këmbës së ngritur mbi tokë. E gjithë kjo duket si një përpjekje e valltarit, për të zgjedhur vendin se ku do të hedh këmbën, pra shohim një kujdes, për ta vënë këmbën jo vetëm në vendin e duhur, por edhe ta vendos butë atë,ashtu siç është shpirti i tij muzak. Pra, na krijohet një marrëdhënie miqësore midis valltarit dhe tokës (mëmë), që ajo ta mirëpresë dhe pasi e zgjedh vendin dhe bindet se tokën nuk po e “lëndon” natyrshëm, realizon kërcimin e shoqëruar me kokën lart e me një shikim ngazëllyes, duke treguar siguri e krenari e pse  jo dhe kënaqësi për atë çfarë bën, për vendimin e marrë: që u lidh miqësisht me tokën arbërore .  Në mënyrë instiktive valltari e tërheq këmbën e djathtë, e përkul në gju dhe e çon (mbështet) tek nokëza e këmbës së majtë, duke e shoqëruar me disa lëkundje harkore të lehta elegante. Dhe është goditja karakteristike e radhëssë defit, goditje e tipit
 “(çomange)” ajo që e “zgjon” dhe e “nxjerr” nga ky përqëndrim muzikor dhe nga ai ekuilibër Estetiko-Psikologjik valltarin. Fluturimi në ajër dhe përplasja fort e këmbës në tokë duket sikur do të thotë: “Eeeej, ne jemi bijtë e kësaj toke dhe këtu do të qëndrojmë gjithmonë. Besë e fe kemi (Tokën-Mëmë)  .Përplasja e këmbës fort prodhon energji dhe mundëson kërcimin lehtësisht në ajër dhe prapë i kthehen të njëjtit ritual. Dhe ja, vjen momenti dhe valltarët i pushton një “prehje”. Ata vënë njërin gju në tokë. Rënia nëgjunjë shoqërohet me një “ah” dhe duart dalin pak para, herë me pëllëmbë të hapur dhe herë të mbledhura grusht. “Ah” -ja”  e zgjatur është një duf, një betim për diçka madhore. Është një moment ky sa koreografik, aqdhe artistik, që na kujton betimin para flamurit. Shqiptari bie në gjunjë vetëm para Flamurit. Dhe, si për ta  bërë më të plotë, artisti popull-myzeqar peizazhin e betimit, valltarët, pasi përparojnë në formë ballore tre hapa të ndara nga njëri-tjetri, kapen me krahët e kundërt në drejtim diagonal, e shoqëruar kjo dhe me lëvizjete këmbëve, duke na krijuar në sfond figurën e shqiponjës me dy krerë.Më vonë kërcimtarët shkëputen nga njëri-tjetri duke bërë rrotullime dhe gjithmonë nën ritmin e sazeve, kalojnë në elementë të tjerë koreografikë të valles. Ajo mbyllet me përqafimin dhe puthjen e dy valltarëve qostek-argjendtë. Kështu është vallja (jonë), valle e tokës dhe e paqes, pa shpata e pa sokëllima. Aty nuk gjen ego e unizma por maturi, butesi, këmbëngulje, mendim, betim, energji dhe ekulibër, karakteristika këto të  psikikës ndërgjegjësore të myzeqarit. Ajo është një valle sa e qetë dhe e vrullshme ku gjithçka është dheluhet me masë. Ndaj, ne mund të themi pa frikë dhe me krenari se Vallja Dyshe Myzeqare ështëvalle që shpreh unitet, ekulibër shpirtëror, miqësi, paqe e ndjenjë vëllazërore.Ajo siç thotë kënga popullore “as s’u thinj dhe a s’u plak”. Ajo ishte dhe mbeti pranverë e pandërprerë e shpirtit myzeqar.