Vjedulla

Vjedulla evropiane (Meles meles) ose veç vjedulla apo baldosa, është një specie vjedulle në familjen Mustelidae amtare pothuajse në të gjithë Evropën dhe disa pjesë të Azisë perëndimore . Ёshtë klasifikuar si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN pasi ka një gamë të gjerë dhe një madhësi të madhe të qëndrueshme të popullsisë, dhe mendohet të rritet në disa rajone. Disa nënspecie njihen me speciet nominale ( M. meles meles ) që mbizotërojnë në pjesën më të madhe të Evropës.

Vjedulla evropiane është një kafshë e zezë, e bardhë, kafe dhe gri e ndërtuar me forcë me një kokë të vogël, një trup të stisur, sy të vegjël të zi dhe bisht të shkurtër. Pesha e saj ndryshon, duke qenë 7–13 kg (15–29 lb) në pranverë, por duke ndërtuar deri në 15–17 kg (33–37 lb) në vjeshtë para periudhës së gjumit të dimrit. Ёshtë një kafshë nate dhe është një kafshë shoqërore, që fle gjatë ditës në një nga disa grupe në rangun e tij territorial. Këto hyrje kanë dhoma dhe hyrje të shumta, dhe janë sisteme të gjera të pasazheve nëntokësore me gjatësi 35–81 m (115–266 ft). Vjedullat janë shumë të egër për pastërtinë e strofullave, duke mbajtur në shtratin e freskët dhe duke hequr materialin e ndotur, dhe ato defektojnë në fijet të vendosura strategjikisht jashtë zonave të tyre.

Megjithëse klasifikohet si mishngrënëse, vjedulla evropiane ushqehet me një larmi të gjërë ushqimesh bimore dhe shtazore, duke u ushqyer me krimbat e tokës, insektet e mëdha, gjitarët e vegjël, kërmat, drithërat dhe zhardhokët . Pjell deri në pesë këlysh që lindin në pranverë. Të rinjtë janë të rritur disa muaj më vonë, por zakonisht mbeten brenda grupit të familjes. Vjedulla evropiane ka qenë i njohur që e ndan strofullën e tij me specie të tjera si lepujt , dhelprat e kuqe dhe qentë rakunë , por mund të jetë i egër kur provokohet, një tipar i cili është shfrytëzuar në sportin e gjahut të paligjshëm . Vjedullat janë një rezervuar për tuberkulozin e gjedhit, gjë që prek edhe bagëtinë. Në Angli, zhdukja e popullsive të vjedullave përdoret për të zvogëluar incidencën e tuberkulozit të gjedhit në bagëti.

 Taksonomia 
Ursus meles ishte emri shkencor i përdorur nga Carl Linnaeus në 1758, i cili përshkroi vjedullën në punën e tij Systema Naturae . 

 Evolucioni 
Lloji ka të ngjarë të ketë evoluar nga Meles thorali i Pleistoceni i hershëm i Kinës . Speciet modern  e kanë origjinën gjatë Pleistocenit të Mesëm të hershëm , me vendet fosile që ndodhin në Episcopia , Grombasek , Süssenborn , Hundsheim , Erpfingen , Koneprusy , Mosbach dhe Stránská Skála . Një krahasim midis mostrave fosile dhe të gjallë tregon një adaptim të dukshëm progresiv ndaj gjithëpërfshirës, ​​domethënë në rritjen e zonave të sipërfaqes së molarëve dhe modifikimin e mishrave. Herë pas here, kockat e baldosave zbulohen në shtresat e mëparshme , për shkak të zakoneve të tkurrjes së specieve.

 Nënllojet 
Në shekujt XIX dhe XX, disa ekzemplarë të tipit baldos u përshkruan dhe u propozuan si nënlloje . Që nga viti 2005 , tetë nënspecie njihen si taksa të vlefshme . 
SubspeciesTrinomial authority and synonymsDescriptionRangeVjedulla e zakonshme (M. m. meles)
150 pxLinnaeus, 1758Një subspecie e madhe me një kreshtë të zhvilluar fort, ajo ka një gëzof të butë dhe një nëngëzof relativisht të dendur. Pjesa e pasme ka një ton relativisht të pastër argjendtë-gri, ndërsa toni kryesor i kokës është i bardhë i pastër. Vija të errëta janë të gjera dhe të zeza, ndërsa fushat e bardha shtrihen plotësisht përgjatë pjesëve të sipërme dhe anësore të qafës. Mund të peshojë deri në 20–24 kg në vjeshtë, me disa ekzemplarë që arrijnë madhësi edhe më të mëdha. Evropa kontinentale, përveç Gadishullit Iberik . Gama e saj lindore përfshin zonën evropiane të ish-Bashkimit Sovjetik në lindje të Vollgës , Krimesë , Kiskaukasia dhe Kaukazit veriorVjedulla transkaukaziane (M. m. canescens)
150 pxBlanford, 1875 Një nënspecie e vogël me një gëzof me njolla të theksuar dhe të theksuara kafe; koka e saj është identike me vjedullave e zakonshëm, megjithëse me kreshta më të dobëta; molarët e sipërm të saj janë zgjatur në një mënyrë të ngjashme me vjedullën e Azisë . Transk Kaukazia , Kopet Dag , Turkmenistani , Irani , Afganistani dhe ndoshta Azia e VogëlVjedulla iberike (M. m. marianensis)Graells, 1897 Spain dhe PortugaliVjedulla kretane (M. m. arcalus)
150pxMiller, 1907 KretaVjedulla e Rhodes (M. m. rhodius)Festa, 1914 RhodesVjedulla e Kizlyar (M. m. heptneri)Ognev, 1931Një specie e madhe, ajo shfaq disa tipare të vjedullës aziatik, përkatësisht ngjyrën e saj shumë të zbehtë, të shurdhër, të pisët-gri-okër dhe vija të ngushta të kokës.  Rajoni i stepës i Kiskaukasia verilindore, stepat Kalmytsk dhe delta e VolgasVjedulla ferganane (M. m. severzovi)Heptner, 1940Një nënspecie e vogël me një  vijëmbrapa relativisht të pastër, argjendtë-mbrapa, pa fletë të verdha. Shiritat e kokës janë të gjera dhe zënë tërë veshin. Kafka e saj shfaq disa karakteristika të cilat janë kalimtare ndërmjet vjedullës aziatike dhe evropiane. Vjedulla norvegjeze (M. m. milleri)
150 pxBaryshnikov, Puzachenko and Abramov, 2003Ky nënlloj ka një kafkë më të vogël dhe dhëmbë më të vegjël sesa speciet nominale të baldosave në Suedi dhe Finlandë. Norvegjia Jugperëndimore , në perëndim të Telemark 

 Pëshkrimi 
parapamje|majtas|Një skelet i një vjedulle evropiane në Kolegjin Royal Veterinar
parapamje|majtas|Dhëmbët
parapamje|Kafka e një baldose evropian
Vjedullat evropiane janë kafshë të ndërtuara me forcë, me koka të vogla, të trasha, qafë të shkurtër, , trupa në formë pykë dhe bishta të shkurtër. Këmbët e tyre janë të sheshta ose gjysëm të sheshta dhe të shkurtra, me pesë gishtërinj në secilën këmbë. Gjymtyrët janë të shkurtra dhe masive, me sipërfaqe të zhveshura të ulëta në këmbë. Kthetrat janë të forta, të zgjatura dhe kanë një fund të mpirë, i cili ndihmon në gërmimet. Kthetrat nuk janë tërheqëse, dhe kthetrat e pasme vishen me moshën. Baldosat ndonjëherë kanë kthetra të pasme pothuajse plotësisht të veshur larg përdorimit të vazhdueshëm. Putrat e tyre, të cilat përdoren për gërmime dhe prova, janë muskulore dhe fleksibël. Sytë janë të vegjël dhe veshët e shkurtër dhe të veshur me të bardhë. Mustaqet janë të pranishme në turir dhe sipër syve.

Të rriturit zakonisht kanë koka më të gjera, qafë më të trashë dhe bishta më të ngushtë se sa këlyshët, të cilat janë më të hijshëm, kanë koka më të ngushta, me më pak kupole dhe bishta me gëzof. Zorra e vjedullave është më e gjatë se ajo e dhelprave të kuqe , duke reflektuar dietën e tyre gjithëpërfshirëse. Zorra e vogël ka një gjatësi mesatare prej 5.36 metra (17.6 ft) dhe i mungon një cecum . Të dy gjinitë kanë tre palë gjinj, por këto janë më të zhvilluara tek femrat. Vjedullat evropiane nuk mund të përkul shpinën si kunadhet , nuselalat dhe baldosat e veriut, as nuk mund të qëndrojë plotësisht i drejtë si vjedulla e mjaltit , edhe pse ata mund të lëvizin shpejt në galop të plotë.

Të rriturit matin 25–30 cm (9,8–11,8 in) në lartësinë e shpatullave, 60–90 cm (24–35 in) në gjatësinë e trupit, 12–24 cm (4,7–9,4 in) në gjatësinë e bishtit, 7.5–13 cm (3.0–5.1 në) në gjatësinë e këmbës së pasme dhe 3.5–7 cm (1,4–2,8 in) në lartësinë e veshit. Meshkujt  paksa i tejkalojnë femrat në matje, por mund të peshojnë dukshëm më shumë. Peshat e tyre ndryshojnë sezonalisht, duke u rritur nga pranvera në vjeshtë dhe duke arritur një kulm pak para dimrit. Gjatë verës, baldosat evropiane zakonisht peshojnë 7–13 kg (15–29 lb) dhe 15–17 kg (33–37 lb) gjatë vjeshtës.

Pesha mesatare e të rriturve në Białowieża Forest , Poloni ishte 10.2 kg (22 lb) në pranverë, por peshonte deri në 19 kg (42 lb) gjatë vjeshtës, 46% më e lartë se masa e tyre e ulët e pranverës. Në parkun Woodchester , Angli , të rriturit peshuan mesatarisht 7.9 kg (17 lb) dhe në vjeshtë mesatarisht 9.5 kg (21 lb).  Në Parkun Kombëtar Doñana , pesha mesatare e vjedullave të rritur raportohet si 6 deri në 7.95 kg (13.2 deri në 17.5 lb), mbase në përputhje me rregullin e Bergmann , që madhësia e tij zvogëlohet në klimat relativisht të ngrohta më afër ekuatorit. Të rijntë mund të arrijnë një peshë të lartë vjeshte rreth 17.2 kg (38 lb), ndërsa meshkujt jashtëzakonisht janë raportuar në vjeshtë. Verifikimi më i rëndë ishte 27.2 kg (60 lb), megjithëse ekzemplarë të pa verifikuar janë raportuar në 30.8 kg (68 lb) dhe madje 34 kg (75 lb) (nëse po, pesha më e rëndë për çdo mustelid tokësor).Wood, G. (1983). The Guinness Book of Animal Facts and Feats. Sterling Pub Co Inc.  Nëse përdoren pesha mesatare, vjedulla evropiane renditet si mustelidi e dytë më i madh tokësore, prapa baldosës së veriut. Edhe pse ndjenja e tyre e nuhatjes është akute, shikimi i tyre është monokromatik siç është treguar nga mungesa e reagimit të tyre ndaj fenerave të kuq. Vetëm objektet në lëvizje tërheq vëmendjen e tyre. Dëgjimi i tyre nuk është më i mirë se ai i njerëzve.

Kafkat e vjedullave evropiane janë mjaft masive, të rënda dhe të zgjatura. Zonat e trurit të tyre janë ovale në skicë, ndërsa pjesa e fytyrës e kafkave të tyre është e zgjatur dhe e ngushtë. Të rriturit kanë kreshta të theksuara sagitale që mund të arrijnë 15 mm të gjatë tek meshkujt e vjetër, dhe janë më të zhvilluara . Përveç ankorimit të muskujve të nofullës, trashësia e kreshtave mbron kafkat e tyre nga goditjet e forta. Ngjashëm me kunadhet, dentizimi i vjedullave evropianë është i përshtatshëm për dietat e tyre gjithëpërfshirëse. Incizorët e tyre janë dhëmbë të vegjël dhe në formë daltëjanë të spikatura dhe karnashet e tyre nuk janë tepër të specializuara. Molarët e tyre janë rrafshuar dhe përshtatur për bluarje. Grykat e tyre janë mjaft të fuqishme për të shtypur më shumë kocka; një dashamirës i provokuar ishte raportuar dikur si duke kafshuar në kyçin e dorës së një njeriu aq fort, saqë dora e tij duhej të amputohej.

Gjëndrat aromatike janë të pranishme nën bazën e bishtit dhe në anus . Gjëndra subkudale sekreton një substancë yndyrore me erë të butë, ndërsa gjëndrat anale sekretojnë një lëng të fortë më të nuhatur dhe të verdhë-kafe. 

 Gëzofi 
parapamje|majtas|Vjedull e balsamosur eritristike 
Në dimër, gëzofi në anën e pasme dhe krahët është i gjatë dhe i trashë, i përbërë nga qime roje me një shtresë të hollë dhe të butë. Leshi i barkut përbëhet nga qime të shkurtra, të pakta, me lëkurë të dukshme në rajonin inguinal. Gjatësia e flokëve të rojës në mes të shpinës është 75–80 mm (3.0–3.1 në) në dimër. Para dimrit, fyti, qafa e poshtme, gjoksi dhe këmbët janë të zeza. Barku është i një ngjyre të çelët, kafe, ndërsa rajoni inguinal është me ngjyrë kafe-gri. Ngjyra e përgjithshme e pjesës së pasme dhe anëve është e hirtë argjendtë-dritë, me pikat kryesore të ngjyrave të kashtës në anët. Bishti ka qime të gjata dhe të trashë, dhe në përgjithësi është me të njëjtën ngjyrë si mbrapa. Dy shirita të zinj kalojnë përgjatë kokës, duke filluar nga buza e sipërme dhe duke kaluar lart në të gjithë bazën e veshëve. Shiritat ndonjëherë shtrihen përgjatë qafës dhe bashkohen me ngjyrën e trupit të sipërm. Pjesët e përparme të brezave janë 15 mm (0,6 in) dhe zgjerohen në 45–55 mm (1,8–2,2 në) në rajonin e veshit. Një brez i gjerë, i bardhë shtrihet nga maja e hundës përmes ballit dhe kurorës. Shenjat e bardha ndodhin në pjesën e poshtme të kokës, dhe shtrihen prapa në një pjesë të madhe të gjatësisë së qafës. Gëzofi i verës është shumë më i trashë, më i shkurtër dhe më i rrallë, dhe është më i thellë në ngjyrë, me tonet e zeza bëhen kafe, ndonjëherë me nuanca të verdhë. Melanizmi i pjesshëmnë i vjedullave është i njohur, dhe albinizmi nuk janë të rrallë. Baldosat albino mund të jenë të bardha të pastra ose të verdha me sy rozë. Pamjet e eritritit janë më të zakonshme se të parat, që karakterizohen duke pasur një ngjyrë të kuqe me rërë në pjesët zakonisht të zeza të trupit. Baldosat e verdhë janë gjithashtu të njohur.

 Sjellja 

 Sjellja sociale dhe territoriale 
parapamje|Kthetrat e një vjedulle
parapamje|Pemë e gërvishtur nga një vjedull
parapamje|Dy baldosa evropiane që pastrohen me njëri-tjetrin
Vjedullat evropiane janë kafshë shoqërues,  formojnë grupe me gjashtë të rritur mesatarisht, megjithëse janë regjistruar shoqëri më të mëdha deri në 23 individë. Madhësia e grupit mund të jetë e lidhur me përbërjen e habitatit. Në kushte optimale, territoret mund të jenë 30 ha , por mund të jenë sa 150 ha në zona margjinale. Territoret e baldosave mund të identifikohen nga prania e latrinave komunale dhe shtigjeve të veshura mirë.   Kryesisht janë meshkuj që janë të përfshirë në agresionin territorial. Një sistem shoqëror hierarkik mendohet se ekziston në mesin e të rijnve dhe të rritureve meshkuj të fuqishëm duket se pretendojnë mbizotërim te meshkujt më të vegjël. Meshkujt të mëdhenj nganjëherë ndërhyjnë në territoret fqinje gjatë sezonit kryesor të çiftëzimit në fillim të pranverës.

Luftimet e vjedullave zakonisht vijnë nga mbrojtja territoriale në sezonin e mbarështimit. Sidoqoftë, në përgjithësi, kafshët brenda dhe jashtë një grupi tregojnë një tolerancë të konsiderueshme ndaj njëri-tjetrit. Meshkujt kanë tendencë për të shënuar territoret e tyre në mënyrë më aktive sesa femrat, me aktivitetin e tyre territorial në rritje gjatë sezonit të çiftëzimit në fillim të pranverës. Vjedullat qëndrojnë me njëri-tjetrin shumë tërësisht me kthetrat dhe dhëmbët e tyre. Dhëndrimi mund të ketë një funksion shoqëror. Ata një zakone nate. Agresioni në mesin e baldosave është i lidhur kryesisht me mbrojtjen dhe bashkimin e territorit. Kur luftojnë, ata kafshojnë njëri-tjetrin në qafë dhe pëlcitje, ndërsa vrapimi dhe ndjekja e njëri-tjetrit dhe dëmtimet e shkaktuara në luftime të tilla mund të jenë të rënda dhe ndonjëherë fatale. Kur sulmohen nga qentë ose të ngacmuar seksualisht, vjedullat mund të ngrenë bishtin e tyre dhe të lëpijnë leshin e tyre.

parapamje|majtas|Ulërimat
Vjedullat evropiane kanë një repertor të gjerë vokal. Kur kërcënohen ata lëshojnë kërcitje të thella dhe kur luftojnë bëjnë zhurmë të ulët. Ata lehin kur befasohen, fishkëllejnë kur luajnë ose janë në shqetësim, dhe lëshojnë një ulërimë shpuese kur alarmohen ose frikësohen. 

 Riprodhimi dhe zhvillimi 
parapamje|Vjedulla me këlyshët
Shtatzania e vjedullës evropiane zgjat katër deri në gjashtë ditë dhe mund të ndodhë gjatë gjithë vitit, megjithëse ka një kulm në pranverë. Pjekuria seksuale tek meshkujt zakonisht arrihet në moshën dymbëdhjetë deri në pesëmbëdhjetë muaj por kjo mund të shkojë nga nëntë muaj deri në dy vjet. Meshkujt normalisht janë fekund gjatë janarit-maj, me spermatogjenezet në rënie gjatë verës. Mbjelljet zakonisht fillojnë ovuliminnë vitin e tyre të dytë, megjithëse disa jashtëzakonisht fillojnë në nëntë muaj. Ata mund të çiftëzohen në çdo kohë të vitit, megjithëse maja kryesore ndodh në shkurt-maj, kur këlyshët e pjekur janë në estrus pas lindjes dhe kafshët e reja përjetojnë estrusin e tyre të parë. Matjet që ndodhin jashtë kësaj periudhe zakonisht ndodhin në femrat të cilat ose nuk arritën të çiftëzohen më herët gjatë vitit ose piqen ngadalë. Baldosat janë zakonisht monogam ; meshkujt zakonisht çiftëzohen me një femër për tërë jetën, ndërsa meshkujt kanë qenë të njohur që bashkohen me më shumë se një mashkull. Çiftëzimi zgjat pesëmbëdhjetë deri në gjashtëdhjetë minuta, megjithëse dyshja mund të kopjojnë shkurtimisht për një minutë ose dy kur mbjellja nuk është në estrus. Një vonesë prej dy deri në nëntë muaj paraprin vezët e fekonduara që futen në murin e mitrës , megjithëse matjet në dhjetor mund të rezultojnë në implantim të menjëhershëm. Në mënyrë të zakonshme, implantimi ndodh në dhjetor, me një periudhë shtatzanie që zgjat shtatë javë. Këlyshët zakonisht lindin nga mesi i janarit deri në mes të marsit brenda dhomave nëntokësore që përmbajnë shtratin. Në zonat ku fshat është me ujë , këlyshët mund të lindin mbi tokë në ndërtesa. Në mënyrë tipike, vetëm meshkujt mbizotëruese mund të rriten, pasi ato shtypin riprodhimin e grave vartëse.

Pjella mesatare përbëhet nga një deri në pesë këlysh. Edhe pse shumë këlyshë janë të lodhur nga meshkujt rezidentë, deri në 54% mund të trashëgohen nga meshkujt nga koloni të ndryshme. Mashkulli mbizotëruese mund të vrasin këlyshët e vartësve. Këlyshët lindin me lesh gri, të argjendtë dhe qepallë të shkrirë. Vjedullat neonatale janë 12 cm (5 in) në gjatësi trupi mesatarisht dhe peshojnë 75 deri në 132 gram (2,6 deri në 4.7 oz), me këlyshët nga pjellat e mëdha janë më të vogla. Nga tre deri në pesë ditë, kthetrat e tyre bëhen të pigmentuara, dhe qimet individuale të errëta fillojnë të shfaqen. Sytë e tyre hapen në katër deri në pesë javë dhe dhëmbët e tyre të qumështit shpërthejnë afërsisht në të njëjtën kohë. Ata dalin nga grupet e tyre në moshën tetë javësh, megjithëse mund të thithin akoma derisa të jenë katër deri në pesë muaj. Femrat e nënshtruara ndihmojnë nënën në ruajtjen, ushqimin dhe ushqyerjen e këlyshëve.  Këlyshët zhvillojnë plotësisht palltot e tyre të rritur në gjashtë deri në nëntë javë. Në zonat me popullsi të mesme deri në një popullsi të keqe, shpërndarja nga grupi natal është jo e zakonshme, megjithëse të huajt mund të vizitojnë përkohësisht koloni të tjera.Vjedullat mund të jetojnë deri në pesëmbëdhjetë vjet në natyrë.

 Sjellja territoriale 
parapamje|Hyrja në një strofulle të vjedullave
parapamje|Një çift vjedullash

Ashtu si speciet e tjera të vjedullave, vjedullat evropiane janë kafshë strofullash. Sidoqoftë, strofulat që ndërtojnë janë më komplekse dhe kalohen brez pas brezi. Numri i daljeve në një zgjidhje mund të ndryshojë nga disa në pesëdhjetë. Këto vendosje mund të jenë të gjera dhe ndonjëherë mund të strehojnë shumë familje. Kur kjo ndodh, secila familje zë pjesët e veta dhe dhomat e foleve. Disa grupe mund të kenë dalje të cilat përdoren vetëm në kohë rreziku ose loje. Një pasazh tipik ka një bazë të gjerë 22–63 cm (8,7–24,8 in) dhe një lartësi 14–32 cm (5,5–12,6 in). Tre dhoma gjumi ndodhin në një njësi familjare, disa prej të cilave janë të hapura në të dy skajet. Dhoma e foleve ndodhet 5-10 m (5,5-10,9 vjet) nga hapja, dhe ndodhet më shumë se 1 m (1.1 vjet) nën tokë, në disa raste 2.3 m (2.5 vjet). Në përgjithësi, pasazhet janë të gjata 35–81 m (38–89 vjet). Dhoma e foleve është mesatarisht 74 cm × 76 cm (29 në × 30 in), dhe është e lartë 38 cm (15 in).

Baldosat gërmojnë dhe mbledhin bar për shtratin gjatë gjithë vitit, veçanërisht në vjeshtë dhe pranverë. Mirëmbajtja e banesave zakonisht kryhet nga vartësit dhe meshkujt mbizotërues. Dhomat shpesh janë të veshura me shtrat, të sjellur natën e thatë, e cila përbëhet nga bari , feta , kashta , gjethet dhe myshkët . Deri në 30 grupe mund të transportohen në vendbanim në një natë të vetme.Baldosat evropiane janë kafshë të pastra në mënyrë të shpejtë që rregullisht pastrojnë dhe heqin shtratin e vjetër. Gjatë dimrit, ata mund të marrin shtratin e tyre jashtë mëngjesit me diell dhe ta marrin atë më vonë gjatë ditës. Pastrimi i pranverësështë i lidhur me lindjen e këlyshëve, dhe mund të ndodhë disa herë gjatë verës për të parandaluar ngritjen e niveleve të parazitëve.

Nëse një vjedulla vdes brenda vendbanimit, specifikat e tij do të vulosin dhomën dhe do të gërmojnë një të re. Disa vjedulla do t'i tërheqin të vdekurit e tyre nga vendbanimi dhe do t'i varrosin jashtë. Një vendbanim është pothuajse i vendosur në mënyrë të pandryshueshme pranë një peme, e cila përdoret nga vjedullat për shtrirje ose copëzim të kthetrave. Baldosat defektojnë në tavolina , të cilat ndodhen pranë vendbanimit dhe në lokacione strategjike në kufijtë territorialë ose në vendet e afërta me furnizime të bollshme ushqimore.

Në raste ekstreme, kur ka mungesë të bazave të përshtatshme për të strofullave, badger-et mund të kalojnë në sharrat e dendur në dimër. Ata mund të ndajnë setet e tyre me dhelprat e kuqe ose lepujt evropianë . Baldosat mund të sigurojnë mbrojtje për lepujt kundër grabitqarëve të tjerë. Lepujt zakonisht shmangin grabitqarët nga të huajt duke banuar në dhoma më të vogla, të vështira për tu arritur.

 Letargjia 
Baldosat fillojnë të përgatiten për gjumin e dimrit gjatë fund të verës duke grumbulluar rezerva yndyre, të cilat arrijnë një kulm në tetor. Gjatë kësaj periudhe, vjedulla pastrohet dhe dhoma e foleve është e mbushur me shtrat. Pas përgatitjeve për të fjetur, baldosat bllokojnë hyrjet e tyre të vendosura me gjethe të thata dhe tokë. Ata zakonisht ndalojnë largimin e tyre pasi bora të ketë rënë. Në Rusi, vjedullat përgatiten për gjumin e tyre dimëror nga fundi i tetorit deri në mes të nëntorit dhe dalin nga vendet e tyre në mars dhe në fillim të prillit. Në fusha të tilla si Anglia dhe Transk Kaukazia, ku dimrat janë më pak të ashpër, vjedullat ose heqin dorë nga gjumi i dimrit tërësisht ose kalojnë periudha të gjata nën tokë, duke u shfaqur në kohë kur klima është më e butë.

 Ekologjia 

 Gama dhe habitati 
Vjedulla evropian është vendas në pjesën më të madhe të Evropës dhe pjesë të Azisë perëndimore. Në Evropë, diapazoni i saj përfshin Shqipërinë, Austrinë, Bjellorusinë, Belgjikën, Bosnjën dhe Hercegovinën, Bullgarinë, Kretën, Kroacinë, Republikën Çeke, Danimarkën, Estoninë, Finlandën, Francën, Gjermaninë, Britaninë e Madhe, Greqinë, Hungarinë, Irlandën, Italinë,Kosovën, Letoninë, Lituaninë , Luksemburgin, Maqedonin e Veriut, Moldavin, Malin e Zi, Hollandën, Norvegjin, Polonin, Portugalin, Rumanin, Rusin, Serbin, Sllovakin, Sllovenin, Spanjën, Suedin, Zvicrën dhe Ukrainën. Në Azi ndodhet në Afganistan, Kinë (Xinjiang), Iran, Irak dhe Izrael.

Kufiri shpërndarës midis vargjeve të vjedullave evropianë dhe aziatikë është lumi Volga , speciet evropiane që ndodhen në bregun perëndimor. Ata janë të zakonshëm në Rusinë Evropiane , me 30,000 individë të regjistruar atje në 1990. Ata janë të bollshëm dhe në rritje në të gjithë gamën e tyre, pjesërisht për shkak të një ulje të tërbimit në Evropën Qendrore. Në Mbretërinë e Bashkuar, baldosat pësuan një rritje prej 77% të numrave gjatë viteve 1980 dhe 1990. Popullata e baldosave në Britaninë e Madhe në vitin 2012 vlerësohet të jetë 300,000.

Vjedulla evropiane gjendet në pyje,  zonat më pastrime, kullotat, duke përfshirë këtu edhe shrublandën e maikteve mesdhetare . Ai është përshtatur me jetën në zonat periferike dhe parqet urbane, megjithëse jo në masën e dhelprave të kuqe. Në zonat malore ndodhet deri në një lartësi mbidetare prej 2.000 metrash (6.600 ft).

Ndjekja e Baldosës për të studiuar sjelljen e tyre dhe territoret është bërë në Irlandë duke përdorur Sistemet Global të Pozicionimit.

 Dieta 
Vjedullat evropiane janë ndër anëtarët më pak mishngrënës të Karnivora ;  ata janë shumë të adaptueshëm dhe oportuniste omnivores , dietë të cilëve përfshin një gamë të gjerë të kafshëve dhe bimëve. Krimbat e tokës janë burimi i tyre më i rëndësishëm ushqimor, i ndjekur nga insektet e mëdha , kërmat , drithërat, frutat dhe gjitarët e vegjël , përfshirë lepujt , minjtë , hundgjatët , urithët dhe iriqët . Insekteve pre përfshin brumbujt ,brumbujt e bajgave dhe brumbujt e tokës ,vemjet , mizat , dhe foletë e grerëzave dhe bletëve . Ata janë në gjendje të shkatërrojnë foletë e grerzave, duke konsumuar  të gjithë individët, siç është ajo e foleve të Vespula rufa , pasi lëkura e trashë dhe flokët e trupit mbrojnë baldosën nga goditjet. Ushqimi i drithërave përfshin grurin, tërshërën , mistrin dhe herë pas here elbin . Frutat përfshijnë mollët e dëborës, dardhat, kumbulla , manaferra , boronica , mjedërn , luleshtrydhet , lajthit , ahun  dhe zhardhokët .

Herë pas here, ata ushqehen me zogj të mesëm dhe të mëdhenj , amfibë , zvarranikë të vegjël , duke përfshirë breshkat , kërmijtë , ligavecët , kërpudhat dhe ushqimet e gjelbërta si tërfili dhe bari , veçanërisht në dimër dhe gjatë thatësirës . Baldosat kapin në mënyrë karakteristike një numër të madh të një lloji ushqimi në secilin gjueti. Në përgjithësi, ata nuk hanë më shumë se 0.5 kg (1.1 lb) ushqim në ditë, me ekzemplarë të rinj që ende nuk kanë arritur një vit të moshës të hanë më shumë sesa të rriturit. Një i rritur me peshë 15 kg (33 lb) ha një sasi ushqimi të barabartë me 3.4% të peshës së tij trupore. Baldosat zakonisht hanë pre në vend, dhe rrallë e transportojnë atë në vendet e tyre. Vrasjet e tepërta janë vërejtur tek zogjtë e pulave.
parapamje|Një vjedull në Angli që po ushqen
Vjedullat prenë lepujt gjatë gjithë vitit, veçanërisht gjatë kohës kur të rinjtë e tyre janë në dispozicion. Ata kapin lepuj të rinj duke lokalizuar pozicionin e tyre në folenë e tyre me aromë, pastaj gërmojnë vertikalisht poshtë tyre. Në rrethet malore ose kodrinore, ku ushqimi me perime është i pakët, baldosat mbështeten tek lepujt si një burim kryesor ushqimi. Lepujt e rritur zakonisht shmangen, përveç nëse plagosen ose kapen në kurthe. Ata i konsumojnë duke i kthyer brenda dhe duke ngrënë mish, duke e lënë lëkurën e përmbysur të papjekur. Iriqët hahen në një mënyrë të ngjashme.  Në zonat ku vjedullat janë të zakonshëm, iriqët janë të pakët. Disa vjedulla mund të vrasin qengja , megjithëse kjo është shumë e rrallë; ato mund të implikohen në mënyrë të gabuar në vrasjet e qengjit përmes pranisë së leshit të hequr dhe eshtrave pranë vendosjeve të tyre, megjithëse dhelprat, të cilat herë pas here jetojnë përkrah baldosave, shpesh janë fajtorët, pasi qëvjedullat nuk transportojnë ushqime në tokat e tyre. Ata zakonisht vrasin qengj duke i kafshuar pas shpatullës . Rastet me shpendët shtëpiak janë të rrallë. Disa vjedulla mund të ndërtojnë grupet e tyre në afërsi të fermave pa shkaktuar asnjëherë dëm. Në rastet e rralla në të cilat vjedullat vrasin zogj të rritur, vrasjet zakonisht ndodhin në shkurt-mars, kur ushqimi është i pakët për shkak të motit të ashpër dhe rritjes së popullsisë. Baldosat mund të shkelin lehtësisht koshere e bletëve me nofullat e tyre dhe janë kryesisht indiferentë ndaj goditjeve të bletëve .

 Mardhënit me grabitqarët jonjerzor 
parapamje|Një dhelpër e kuqe që sfidon dy vjedulla që lëvizin drejt një ushqyesi të shpendëve gjatë natës.
Vjedullat evropiane kanë pak armiq natyralë. Ndërsa zakonisht është i qetë,baldosat  mund të bëhet jashtëzakonisht agresiv dhe i egër kur të jetë në qoshe, duke e bërë të rrezikshme që grabitqarët t'i synojnë ata. Ujku gri ( Canis lupus ), rrëqebulli evroaziatik ( Lynx lynx ) dhe arijntë e murrmë ( Ursus arctos ), tre grabitqarët më të mëdhenj tokësor në Evropë dhe qentë e mëdhenj shtëpiakë ( C. l. familiaris ) mund të përbëjnë një kërcënim për vjedullat e rritur, megjithëse vdekjet e shkaktuara nga ana e tyre janë kuantikisht të rralla pasi këta grabitqarë shpesh janë të kufizuar në popullatë për shkak të persekutimit njerëzor dhe zakonisht preferojnë më lehtë, pre më të madhe si thundrakët, ndërsa vjedullat mund të luftojnë në mënyrë të egër nëse janë të vetëdijshëm për një grabitqar dhe të zënë qoshe pa një rrugë shpëtimi. Ata mund të jetojnë së bashku me dhelprat e kuqe (Vulpes vulpes ) në seksione të izoluara . Të dy speciet ndoshta tolerojnë njëri-tjetrin jashtë kommensalizmit ; dhelprat u sigurojnë vjedullave copëza ushqimore, ndërsa baldosat ruajnë pastërtinë e përbashkët të strofullave. Sidoqoftë, rastet janë të njohura për vjedulalt që vozisin dhelprat femra nga çadrat e tyre. Nga ana tjetër, dhelprat shumë më të mëdha meshkuj të kuqe dihet se kanë vrarë baldosat në pranverë. Shqiponja e malit ( Aquila chrysaetos ) janë grabitqarë të njohur të vjedullave evropianë dhe sulmet nga ana e tyre mbi këlyshët e baldosave nuk janë të rrallë, përfshirë rastet kur ata janë tërhequr direkt nga poshtë këmbëve të nënave të tyre, dhe madje edhe vjedullat e rritur mund të sulmohen nga kjo shqiponjë kur dalin të dobët dhe të uritur nga letargji. Bufi ( Bubo bubo ) gjithashtu mund të marri një këlysh të rastit dhe raptorë të tjerë të mëdhenj si shqiponjat e detit ( Haliaeetus albicilla ) dhe shqiponjën me njolla të mëdha ( Clanga clanga ) konsiderohen grabitqarët e mundshëm të këlyshëve .Korpimäki, E., & Norrdahl, K. (1989). Avian predation on mustelids in Europe 1: occurrence and effects on body size variation and life traits. Oikos, 205–215. Qentë rakunë mund të përdorë gjerësisht vendosjet e kopshteve për strehim. Ka shumë raste të njohura të vjedullave dhe qenve rakun që dimërojnë në të njëjtën vrimë, ndoshta për shkak se baldosat hyjnë në letargji dy javë më parë se kjo e fundit, dhe të lënë dy javë më vonë. Në raste të jashtëzakonshme, këlyshët e vjedullave dhe qenve rakun mund të bashkëjetojnë në të njëjtin hark. Baldosat mund të dëbojë ose të vrasë qen rakunë nëse ata mbikëqyr mirëpritjen e tyre.Heptner, V. G. ; Naumov, N. P., Mammals of the Soviet Union Vol.II Part 1a, SIRENIA AND CARNIVORA (Sea cows; Wolves and Bears), p. 107, Science Publishers, Inc. USA. 1998, 
 Statusi 
Bashkimi Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës e kosinderon vjedullë evropiane si e shqetësim më pak . Kjo për shkak se është një specie relativisht e zakonshme me një gamë të gjerë dhe popullatat në përgjithësi janë të qëndrueshme. Në Evropën Qendrore është bërë më e bollshme në dekadat e fundit për shkak të një uljeje të incidencës së tërbimit. Në fusha të tjera ajo gjithashtu ka shënuar një çmim të mirë, me rritje të numrit në Evropën Perëndimore dhe Mbretërinë e Bashkuar. Sidoqoftë, në disa zona të bujqësisë intensive është zvogëluar në numër për shkak të humbjes së habitatit dhe në disa të tjera është gjuajtur si dëmtues.

 Sëmundjet dhe parazitët 
Tuberkulozi i gjedhit (TB i gjedhit) i shkaktuar nga Mycobacterium bovis është një faktor kryesor i vdekshmërisë së baldosave, megjithëse vjedullat të infektuar mund të jetojnë dhe të edukohen me sukses për vite të tëra përpara se të gjallë. Sëmundja u vërejt për herë të parë tek baldosat në vitin 1951 në Zvicër, ku besohet se e kishin kontraktuar atë nga kamoshi ( Rupicapra rupicapra ) ose kaprolli ( Capreolus capreolus ). Ёshtë zbuluar në Mbretërinë e Bashkuar në 1971, ku u lidh me një shpërthim të TB të gjedhit tek lopët. Dëshmitë duket se tregojnë se vjedullat është rezervuari kryesor i infeksionit  në jug-perëndim të Anglisë, Uellsit dhe Irlandës. Që nga ajo kohë ka pasur polemikë të konsiderueshme në lidhje me atë se aksionet e mashtrimit do të zvogëlojnë ose eliminojnë në mënyrë efektive TB-në e gjedhëve në bagëti.

Vjedullat janë të prekshëm ndaj herpesvirusit mustelid -1, si dhe tërbimit dhe shqetësimit të qenit , megjithëse dy të fundit mungojnë në Britaninë e Madhe. Sëmundje të tjera që gjenden tek vjedullat evropianë përfshijnë arteriosklerozën , pneumoninë , pleurit , nefritin , enteritin , poliartritin dhe limfosarkomën .

Parazitët e brendshëm të baldosave përfshijnë trematode , nematode dhe disa të krimbave . Ektoparazitët e bartur prej tyre përfshijnë pleshtat Paraceras melis (pleshtat e vjedullave), Chaetopsylla trichosa dhe Pulex irrituesit , morrat Trichodectes melis dhe rriqrat Ixodes ricinus , I. canisuga , I. hexagonus , I. reduvius dhe I. melicula . Ata gjithashtu vuajnë nga zjebja. Fleshit u përpoqën të shmangnin kruarjen, duke u tërhequr me shpejtësi poshtë poshtë dhe prapa përmes leshit. Kjo ishte në kontrast me pleshtat larg nga hosti i tyre i cili u ngrit lart dhe u hodh kur u shqetësua. Rregullimi duket se nuk ka disavantazhe në vend se thjesht të ketë një funksion shoqëror.

 Mardhëniet me njerzit 

 Në folklor dhe letërsi 
parapamje|Z. Vjedull, si portretizuar në një botim ilustruar e Kenneth Graham së erës në Willows
parapamje|Tommy Brock, siç ilustrohet nga Beatrix Potter në Përrallën e Z. Tod
Baldosat luajnë një rol në folklorin evropian dhe janë paraqitur në letërsinë moderne. Në mitologjinë irlandeze , vjedullat janë portretizuar si formë-shifters dhe farefisi në Tadg, mbretin e Tara dhe babai birësues i Cormac mac Airt . Në një histori, Tadg e mbron djalin e tij të birësuar për shkak se kishte vrarë dhe përgatitur disa vjedulla për darkë. Në folklorin gjerman , baldosat portretizohet si një Filistine e kujdesshme, paqësore , e cila e do më shumë se gjithçka shtëpinë, familjen dhe rehatinë e tij, megjithëse ai mund të bëhet agresiv nëse befasohet. Ai është një kushëri i Reynard the Fox , të cilin ai padurimisht përpiqet ta bindë të kthehet në rrugën e drejtësisë.

Në Kenneth Graham 's Wind në Willows , Z. Vjedull është përshkruar si një figurë e vetmuar, që "thjesht urren shoqërinë", megjithatë është një mik i mirë për Urithin dhe Miun. Si një mik i babait të ndjerë të Thithlops, ai është shpesh i vendosur dhe serioz me Thithlopn, por në të njëjtën kohë përgjithësisht i durueshëm dhe me mirëkuptim ndaj tij. Ai mund të shihet si një hermet i mençur, një udhëheqës dhe zotëri i mirë, duke mishëruar një sens të përbashkët. Ai është gjithashtu i guximshëm dhe një luftëtar i aftë, dhe ndihmon të shpëtoj Thiyhlopn Hall e pushtuesve nga derri i egër.

Seria e librave për fëmijë "Frances" nga Russell dhe Lillian Hoban përshkruan një familje të baldosave antropomorfe .

Në serinë Arthuriane të TH White ’s The One and Future King , Mbreti i ri Arthur është shndërruar në një vjedull nga Merlin si pjesë e edukimit të tij. Ai takohet me një baldos të moshuar i cili i thotë "Unë mund t'ju mësoj vetëm dy gjëra - të gërmoni, dhe ta doni shtëpinë tuaj".

Një vjedull keqbërës me emrin Tommy Brock shfaqet në librin e Beatrix Potter në 1912 The Tale of Mr. Tod . Ai është treguar duke rrëmbyer fëmijët e lepurit Benjamin dhe gruan e tij Flopsy, dhe duke i fshehur ata në një furrë në shtëpinë e z.dhelpr Tod, të cilin ai lufton në fund të librit. Portretizimi i baldosës si një kafshë e ndyrë që përvetëson strofullën e dhelprave u kritikua nga një këndvështrim natyralist, megjithëse mospërputhjet janë të pakta dhe të punësuar për të krijuar karaktere individuale sesa të ngjallin një dhelpër arketipike dhe vjedulle.MacDonald, Ruth K., Beatrix Potter, p.47, Twayne Publishers, 1986, Baldosa e mençur me emrin e vjetër Trufflehunter shfaqet në CS Lewis ' Prince Kaspik , ku ai ndihmon Kaspik X në luftën e tij kundër Mbreti Miraz . 

Një vjedull merr një rol të rëndësishëm në Kolin Dann e kafshëve të Farthing Wood seri si i dyti në komandë tek Dhelpra. Baldosa është gjithashtu simboli i shtëpisë për Hufflepuff në serinë e librave Harry Potter .  Seria Redwall ka gjithashtu Lordin Vjedull, të cilët sundojnë kështjellën e zhdukur të vullkanit të Salamandastron dhe janë të njohur si luftëtarë të ashpër. Seria televizive e fëmijëve Bodger & Badger ishte e popullarizuar në CBBC gjatë viteve 1990 dhe u vendos rreth gabimeve të një vjedulle me patate të dashur dhe shoqëruesit të tij njerëzor.

Një dashamir pa emër është pjesë e shfaqjes satirike të shkrimtarit boshnjak Petar Kočić , Badger on Tribunal, në të cilën fermeri lokal David Štrbac përpiqet të padisë një vjedull për të ngrënë të lashtat e tij. Në të vërtetë është shumë kritike ndaj sundimit austro-hungarez në Bosnje dhe Hercegovinë në fillim të shekullit të 20-të. Për nder të Koçiq dhe Vjedullës të tij, teatri satirik në Banja Luka quhet Jazavac (Vjedulla).

 Gjuetia 
parapamje|Ilustrimi i një vjedulle të sjellë në gji nga një Dachshund 
Vjedullat evropianë kanë pak rëndësi për ekonomitë e gjuetisë, megjithëse ato mund të gjuhen në mënyrë aktive . Metodat e përdorura për gjuetarët përfshijnë kapjen e tyre në kurthe nofullash, duke i bërë pritë me armë  dhe përmes përdorimit të qenve të stërvitur posaçërisht si Fox Terriers dhe Dachshunds për t'i gërmuar ato.  Sidoqoftë, kafshët janë jashtëzakonisht të qëndrueshme; lëkurat e tyre janë të trashë, të lirshme dhe të mbuluar me flokë të gjatë i cili vepron si mbrojtje, dhe kafkat e tyre eshtërzuar rëndë të lejojë që ata të kushtonte vëmendje më traumat topitura , si dhe teke fishekëve.

 Ndeshjet e vjedullave 
Ndeshjet e vjedullave ishte dikur një sport i popullarizuar ,  në të cilin vjedullat u kapën gjallë, u vendosën në kuti dhe sulmohen nga qentë. Në Mbretërinë e Bashkuar, kjo ishte e jashtëligjshme nga Akti i Mizorisë ndaj Kafshëve të 1835  dhe përsëri nga Akti i Mbrojtjes së Kafshëve të vitit 1911 . Për më tepër, mizoria ndaj dhe vdekja e vjedullave përbëjnë vepra penale nga Akti i Mbrojtjes së Baldosave 1992, dhe veprat e mëtutjeshme në bazë të këtij akti janë të pashmangshme të kryera për të lehtësuar karremin e vjedullave (të tilla si ndërhyrja në një aranzhim, ose marrja ose posedimi i një vjedulle për qëllime të ndryshme nga ushqimi i një kafshe të dëmtuar për shëndetin). Nëse është i dënuar, kazermistët mund të përballen me një dënim deri në gjashtë muaj burg, gjobë deri në 5000 £, dhe masa të tjera ndëshkuese, siç është shërbimi në komunitet ose ndalimi i mbajtjes së qenve.

 Skartimi 
Shumë vjedulla në Evropë u gazuan gjatë viteve 1960 dhe 1970 për të kontrolluar tërbimin .The European badger (Meles meles) . badger.org.uk Deri në vitet 1980, mbledhja e badger në Mbretërinë e Bashkuar ishte ndërmarrë në formën e gazrave, për të kontrolluar përhapjen e tuberkulozit të gjedhit (bTB). Kullimi i kufizuar rifilloi në 1998 si pjesë e një mbledhje gjyqësore të randomizuar 10-vjeçare, e cila u konsiderua nga John Krebs dhe të tjerët për të treguar se mbledhja ishte e paefektshme. Disa grupe kërkuan një zhurmë selektive, ndërsa të tjerët favorizuan një program të vaksinimit, dhe velat mbështesin mashtrimin në baza të dhembshur, pasi thonë se sëmundja shkakton shumë vuajtje tek vjedullat. Në vitin 2012, qeveria autorizoi një marshrim të kufizuar  udhëhequr nga Departamenti i Mjedisit, Ushqimit dhe uralështjeve Rurale (Defra), megjithatë, kjo u shty më vonë me një gamë të gjerë arsyesh të dhëna. Në gusht 2013, filloi një program i plotë tërheqës ku rreth 5,000 vjedulla u vranë gjatë gjashtë javëve në West Somerset dhe Gloucestershire nga personat e markave me pushkë me shpejtësi të lartë duke përdorur një përzierje të shtënave të kontrolluara dhe të shtënave falas (disa vjedulla ishin bllokuar së pari në kafaze). Dënimi shkaktoi shumë protesta me arsye emocionale, ekonomike dhe shkencore duke u cituar. Vjedulla konsiderohet një specie ikonike e fshatit Britanik, megjithëse nuk është i rrezikuar. Ёshtë pohuar nga ministrat e ombre se "Shifrat e vetë qeverisë tregojnë se do të kushtojë më shumë sesa kursen ...", dhe Lord Krebs, i cili udhëhoqi Gjygjin e e vjetullave me skartim të rastësishëm në vitet 1990, tha që të dy pilotët "nuk do të japin ndonjë të dobishme informacion ". Një studim shkencor i mbledhjes nga 2013–2017 ka treguar një ulje të incidencës 36–55% të tuberkulozit të gjedhit tek bagëtitë.

 Zbutja 
parapamje|Një baldos e zbutur jetim me portier
Ekzistojnë disa vjedullave evropianë që janë zbutur. Baldosat mund të jenë kafshë shtëpiake të dashura dhe mund të aftësohen për t'u ardhur pronarëve të tyre kur quhen emrat e tyre. Ata ushqehen me lehtësi, pasi nuk janë ushqyes të egër dhe zbulojnë instinktivisht minjtë, urithët dhe lepujt e rinj pa trajnime, megjithëse ata kanë një dobësi për mishin e derrit. Megjithëse ekziston një regjistrim i një vjedulle i dashur me një dhelpër, ata në përgjithësi nuk e tolerojnë praninë e maceve dhe qenve dhe do t'i ndjekin ata.

 Përdorimet 
parapamje|alt=Refer to caption|Një furçë rroje duke përdorur flokë të vjedullës

Mishi i vjedullës hahet në disa rrethe të ish-Bashkimit Sovjetik, megjithëse në shumicën e rasteve hidhet poshtë.  Pirja të tymosura të bëra nga baldosat dikur ishin me shumë vlera në Angli, Uells dhe Irlandë.

Disa produkte të vjedullave janë përdorur për qëllime mjekësore; eksperti i vjedullave Ernest Neal, duke cituar nga një botim i vitit 1810 i Revistës Sporting , shkroi;

'Mishi, gjaku dhe yndyrat e vjedullave janë shumë të dobishme për vajrat, vajrat, salves dhe pluhurat, për gulçim, kollë e mushkërive, për gurin, sine të spërkatura, koleksione etj. Lëkura që vishet mirë është shumë e ngrohtë dhe e rehatshme për njerëzit e lashtë që kanë probleme me çrregullimet paralitike. '

Flokët e vjedullave evropiane janë përdorur me shekuj për të bërë furça rruajtëse . 

 Referime 

*
Kategoria:Gjitarë
Kategoria:Kafshë mishngrënëse
Kategoria:Gjitarë të Evropës
Kategoria:Gjitarë të Azisë
Kategoria:Mishngrënës të Azisë
Kategoria:Mishngrënës të Europës