Adriano Leite Ribeiro

Adriano Leite Ribeiro (lindur më 17 shkurt 1982), i njohur gjerësisht si Adriano është një ish futbollist profesionist brazilian i cili luante si sulmues.

Adriano e nisi karrierën si profesionist në Brazil te Flamengo. Në vitin 2001, ai u transferua në Itali, fillimisht te Interi. Atje braziliani u bë një nga lojtarët më të mirë të botës, duke fituar pseudonimin L'Imperatore. Në vitin 2004 dhe 2005, ai u rendit brënda 10 lojtarëve më të mirë për çmimin prestigjoz Topi i Artë si dhe u shpall fitues i çmimit golashënuesi më i mirë nga IFFHS. Ai ishte vendimtar në fitimin e Scudettos në sezonin 2005–06. Megjithatë, karriera e tij pësoi rënje drastike pas vdekjes së babait të tij, duke bërë që ai të kishte probleme me depresionin, alkoolin, dëmtimet si dhe formën negative. Në vitin 2009, ai u rikthye në Brazil, duke fituar kampionatin me Flamengon dhe Corinthiansin. Ai u tërhoq nga futbolli në vitin 2016 në moshën 34 vjeç.

Adriano bëri debutimin e tij me Brazilin në moshën 18 vjeç dhe u konsiderua si pasardhësi i Ronaldos. Në mungesë të tij, ai udhëhoqi Brazilin drejt fitimit të Copa América 2004, duke u shpallur golashënuesi më i mirë me shtatë gola. Ai gjithashtu fitoi Kupën e Konfederatave një vit më pas, duke u shpallur sërisht golashënuesi më i mirë me pesë gola. Gjatë Kupës së Botës 2006, ai ishte pjesë e katërshes sulmuese të lavdëruar nga media sëbashku me Ronaldinhon, Kakán dhe Ronaldon.

Karriera me klube
Flamengo
Adriano e nisi karrierën e tij në vitin 1999 me ekipin e të rinjëve të Flamengo. Ai debutoi me ekipin e parë më 2 shkurt 2000 në ndeshjen kundër Botafogos e vlefshme për Torneio Rio-São Paulo. Katër ditë më pas, ai shënoi golin e parë si profesionist kundër São Paulos në të njëjtin kompeticion.

Internazionale
Pavarësisht se firmosi një kontratë të re dy-vjeçare me Flamengon, Adriano u transferua te Interi në verën e vitit 2001; Zikaltrit shitën mesfushorin Vampeta te Paris Saint-Germain për 9.7 milion € dhe më pas te Flamengo.  Adriano shënoi golin e parë me Interin në ndeshjen miqësore kundër Real Madridit. Debutimi i tij në Serie A erdhi më 9 shtator 2001 në barazimin 2–2 kundër Veronës në transfertë.

Adriano shënoi golin e parë zyrtar me Interin në ndeshjen e dytë të kampionatit kundër Venezias. Më 20 shtator, ai luajti ndeshjen e parë në kompeticionet evropiane kundër ekipit rumun SR Brașov në fazën e grupeve të Kupës UEFA. Adriano nuk gjeti hapsira në pjesën e parë të sezonit nën drejtimin e trajnerit Héctor Cúper, duke bërë që klubi t'a huazonte te Fiorentina deri në përfundim të sezonit. Ai shënoi gjashtë gola në 15 ndeshje me Fiorentinën, të cilat nuk ishin të mjaftueshme pasi klubi u rrëzua në Serie B.

Parma
Në qershor 2002, Adriano u transferua te Parma në një marrëveshje dy-vjeçare bashkpronësie me Interin. Si pjesë e marrëveshjes, Fabio Cannavaro kaloi te Zikaltrit. Ai debutoi më 15 gusht në ndeshjen e Superkupës Italiane kundër Juventusit, me Parmën që u mposht 2–1. Adriano e fitoi vendin e titullarit në sezonin e tij të parë me klubin pas largimit të Marco Di Vaios te Juventusi, duke formuar një dyshe të suksesshme sulmi me rumunin Adrian Mutu. Më 3 tetor, ai shënoi golin e parë në Kupën UEFA në ndeshjen e fazës së grupeve kundër CSKA Moskës. Falë kontributit të tij, Parma siguroi një vend në Kupën UEFA për sezonin e ardhshëm, duke u renditur në vendin e 5të.

Më 2 nëntor 2003, Adriano pësoi një dëmtim në kofshë në ndeshjen kundër Brescias; deri në këtë ndeshje, ai kishte shënuar shtatë gola në kampionat. Rikthimi i tij erdhi në transfertën kundër Udineses në janar 2004, ndeshje në të cilën ai shënoi golin e vetëm të ekipit të tij; me këtë gol, ai hyri në listën e 10 golashënuesve më të mirë në historinë e Parmës në Serie A (23 gola).

Rikthimi te Internazionale
2004–2006: Vitet si protagonist dhe trofetë e parë
Më 21 janar 2004, Adriano u rikthye te Interi duke firmosur një kontratë deri në qershor 2008. Klubi pagoi 23.4 milion € për kartonin e tij. Ai e fitoi vendin e titullarit menjëherë nën drejtimin e trajnerit Alberto Zaccheroni, duke krijuar një partneritet në sulm me Christian Vierin. Gjatë pjesës së dytë sezonit 2003–04, ai shënoi 9 gola në 16 ndeshje në kampionat, përfshirë golin e fitores kundër ish ekipit të tij Parmës në javën e 37të si dhe një dopietë në javën e fundit kundër Empolit, duke ndihmuar Interin të siguronte një biletë në UEFA Ligën e Kampioneve sezonin e ardhshëm.

Pas mbërritjes së Roberto Mancinit si trajneri i ri i ekipit, Adriano bëri debutimin e tij në Ligën e Kampioneve, duke shënuar në transfertën kundër Baselit. Ai gjithashtu shënoi një dopietë në ndeshjen e kthimit, me Interin që u kualifikua në fazën me eliminim direkt. Më 2 nëntor 2004, Adriano mori kartonin e kuq të parë dhe të vetëm të karrierës kundër Valencias në Ligën e Kampioneve pasi reagoi ndaj provokimeve të lojtarit kundërshtar Marco Caneira. Në fund të vitit, ai u rendit në vendin e gjashtë për Topin e Artë.

Adriano shënoi 16 gola në kampionat gjatë sezonit 2004–05, përfshirë edhe tregolëshin e parë në Serie A kundër Messinës. Në Ligën e Kampioneve, ai realizoi një tregolësh kundër Portos në ndeshjen e kthimit të raundit të 16-tave, duke e kualifikuar Interin në çerek-finale. Në qershor, Adriano fitoi trofeun e parë me Zikaltrit, Kupën e Italisë, duke shënuar një dopietë kundër Romës në finalen e parë në Stadio Olimpico. Interi fitoi edhe finalen e dytë në San Siro me rezultatin 1–0. Në ndeshjen e superkupës kundër Juventusit, Adriano asistoi golin vendimtar të argjentinasit Verón në kohën shtesë, duke fituar trofeun e dytë me Interin.

Adriano e nisi sezonin e ri me një tregolësh kundër Trevisos në javën e parë të kampionatit (kjo ishte ndeshja e parë e tyre në elitën e futbollit italian). Pas kësaj, ai firmosi një kontratë të re me Interin deri në qershor 2010. Në Ligën e Kampioneve, ai shënoi një tregolësh kundër Artmedia Bratislavës në fazën e grupeve. Më 11 dhjetor, Adriano shënoi dy gola në Derby della Madonnina kundër Milanit, duke i dhënë Interit fitoren e parë në derbi pas tre vitesh. Pas kësaj, ai shënoi në ndeshjen e parë çerek-finale të Ligës së Kampioneve kundër Villarrealit, duke barazuar rekordin e Sandro Mazzolës për numrin e golave të shënuar në Ligën e Kampioneve për Interin (16). Në përfundim të sezonit, Interi e fitoi sërisht kupën, si dhe i'u dha titulli i kampionatit pas rrëzimit të Juventusit për trukim ndeshjesh si pjesë e Calciopolit. Në gusht, Interi mposhti Romën 4–3 me përmbysje në San Siro në finalen e Superkupës; Adriano luajti si titullar dhe u zëvëndësua në minutën e 61të nga Hernán Crespo.

2006–2008: Rënja nga forma dhe huazimi te São Paulo
parapamje|majtas|Adriano duke luajtur në Brazil me São Paulon, 2 mars 2008.
Adriano e humbi vendin e titullarit në sezonin 2006–07 pas mbërritjes së sulmuesit suedez Zlatan Ibrahimović. Ai shënoi golin e parë të sezonit më 23 dhjetor kundër Atalantës, duke i dhënë fund një zbrazëtije nëntë-mujore pa gol. Ky sezon u karakterizua nga mungesa e formës dhe problemet disiplinore: në shkurt 2007, Adriano humbi seancën stërvitore për shkak se kishte qënë në një parti deri në orët e para të mëngjesit duke festuar ditëlindjen e tij. Për këtë veprim trajneri Mancini e la në stol për ndeshjen e Ligës së Kampioneve kundër Valencias dhe asaj në kampionat kundër Catanias. Pavarësisht problemeve brënda dhe jashtë fushe, Adriano sërisht dha kontributin e tij në fitimin e Scudettos, duke shënuar 5 gola në 23 ndeshje.

Në verën e vitit 2007, Adriano rrëfeu për ndikimin që pati vdekja e babait të tij, ndarja nga e fejuara e tij Danielle dhe varësia që kishte krijuar ndaj alkoolit. Në nisjen e sezonit ai u la jashtë listës së lojtarëve që do të luanin në Ligën e Kampioneve. Më 16 nëntor, presidenti Massimo Moratti e dërgoi në Brazil për të fituar formën fizike dhe për t'u përballur me varësinë e tij ndaj alkoolit. Edhe pse agjenti i tij mohoi zërat për një transferim në Brazil, Adriano deklaroi se ai ishte i gatshëm për t'u larguar nga Zikaltrit me qëllim për të luajtur më shumë; sipas raportimeve, West Ham United dhe Manchester City kishin treguar interes për brazilianin.

Pavarësisht se Moratti dhe drejtori sportiv Marco Branca shprehën dëshirën që Adriano të rikthehej në ekip në janar, ai u huazua te São Paulo deri në përfundim të sezonit 2007–08. Adriano shënoi dy gola në debutimin e tij me klubin në fitoren 2–1 kundër Guaratinguetá në ndeshjen hapëse të Campeonato Paulista. Gjatë pjesës së dytë sezonit 2007–08, Adriano rifitoi formën sportive, duke shënuar 17 gola në 29 ndeshje, edhe pse vazhdoi me problemet disiplinore: më 29 shkurt, ai u gjobit nga klubi pasi arriti 30 minuta me vonesë në stërvitje. Më 17 qershor, drejtori sportiv i klubit Carlos Augusto de Barros e Silva njoftoi se Adriano do të rikthehej te Interi për sezonin e ardhshëm.

2008–2009: Sezoni i fundit në Milano dhe largimi
parapamje|djathtas|Adriano duke shënuar në Derby della Madonnina kundër Milanit, shkurt 2009.
Adriano u rikthye te Interi në verën e vitit 2008 duke gjetur portugezin José Mourinho si trajnerin e ri të ekipit. Në fazën e grupeve të Ligës së Kampioneve, ai shënoi në ndeshjet kundër Panathinaikos dhe Anorthosis Famagusta, duke u bërë golashënuesi i dytë më i mirë i Interit në kompeticion me 18 gola. Pavarësisht nisjes premtuese të sezonit, Adriano sërisht pati probleme disiplinore, duke u lënë në stol nga Mourinho. Në dhjetor, klubi e lejoi të kthehej në Brazil për pushimet dimërore më herët nga se ishte planifikuar. Në prill, pasi nuk u kthye në kohë pas grumbullimit me kombëtaren braziliane, kontrata e Adrianos me klubin u ndërpre menjëherë, duke e bërë atë një lojtar të lirë. Adriano shënoi gjithsej 74 gola në të gjitha kompeticionet me Zikaltrit, duke fituar gjashtë trofe.

Rikthimi te Flamengo
parapamje|majtas|180px|Adriano duke festuar një gol me Flamengon.
Më 6 maj 2009, Adriano firmosi një kontratë një-vjeçare me Flamengon, klub me të cilin filloi karrierën si protagonist. Ai debutoi me ekipin më 31 maj, duke shënuar kundër Atlético Paranaense. Një muaj më pas, ai shënoi tregolëshin e parë në Brazil në fitoren 4–0 kundër Internacional në Série A braziliane.

Ashtu si te São Paulo një vit e gjysëm më parë, Adriano e rifitoi sërisht formën sportive në Brazil, duke qënë vendimtar për Flamengon në fitimin e kampionatit. Ai shënoi 19 gola, duke u shpallur golashënuesi më i mirë sëbashku me Diego Tardellin.

Roma
Më 8 qershor 2010, Adriano u rikthye në Itali në moshën 28 vjeç duke firmosur një kontratë tre-vjeçare me Romën. Rroga e tij vjetore u raportua të ishte 5 milion €. Gjatë prezantimit, ai mori fanellën me numrin 8. Ai debutoi më 21 gusht në ndeshjen e Superkupës Italiane kundër Interit, me Romën që u mposht 3–1 në San Siro. Qëndrimi i tij në kryeqytet u karakterizua nga forma sportive e dobët dhe mungesa e angazhimit, duke bërë që në mars 2011 klubi t'i ndërpriste kontratën, duke i dhënë fund marrëveshjes pas shtatë muajsh: ai luajti 8 ndeshje me Romën pa mundur të shënojë.

Corinthians
Pas qëndrimit të shkurtër te Roma, Adriano u rikthye në Brazil duke firmosur një kontratë një-vjeçare me Corinthians. Më 19 prill, ai këputi tendinën e akilit gjatë një seance stërvitore, duke qëndruar jashtë fushave për gjashtë muaj. Ai luajti ndeshjen e parë pas rikthimit nga dëmtimi më 9 tetor në suksesin 1–0 kundër Atlético Goianiense. Njëmbëdhjetë ditë më pas, ai shënoi golin e parë me klubin në fitoren vendimtare kundër Atlético Mineiro, duke i dhënë ekipit një avantazh prej dy pikësh në kampionat me dy ndeshje të mbetura. Më 4 dhjetor, Corinthians fitoi kampionatin për herë të pestë në histori; goli kundër Atlético Mineiro ishte i vetmi që Adriano shënoi gjatë seasonit.

Më 12 mars 2012, Adriano u la i lirë nga klubi për shkak të formës fizike dhe humbjes së interesit.

Vitet e fundit dhe tërheqja nga futbolli
Në gusht 2012, Adriano u rikthye sërisht te Flamengo. Tre muaj më pas, pas probleme me mbipeshën dhe deklaratave për një tërheqje të mundshme nga futbolli, Adrianos i'u ndërpre kontrata dhe ai ngeli sërisht pa ekip. Në qershor 2013, Internacional hoqi dorë nga tratativa për të firmosur me 31-vjeçarin për shkak të procesit të gjatë që ai kishte nevojë për të humbur peshë dhe rifituar formën fizike.

Më 11 shkurt 2014, pas pothuajse një viti pa ekip, Adriano firmosi me Atlético Paranaense. Megjithatë, aventura e tij e klubin zgjati dy muaj pas ndërprerjes së kontratës: gjatë kohës së tij te Furacão, Adriano shënoi golin e parë pas plot dy vitesh zbazëti. Ai gjithashtu në disa raste braktisi seancat stërvitore dhe në vend të kësaj shkoi në klube nate.

Në fillimin e vitit 2015, Adriano dështoi të transferohej te klubi francez Le Havre (që militonte në Ligue 2) për shkak të mungesës së buxhetit nga ana e francezëve për të kompletuar tratativën. Në janar 2016, ai firmosi me klubin amerikan Miami United në ligën e katërt amerikane. Kjo rezultoi të ishte përvoja e tij e fundit si futbollist profesionist, duke u larguar nga klubi në qershor 2016.

Karriera ndërkombëtare
parapamje|djathtas|Adriano shënoi gjithsej 27 gola me Brazilin.
Adriano bëri debutimin e tij ne kombëtaren braziliane më 15 nëntor 2000 në moshën 18 vjeç në ndeshjen kundër Kolumbisë e vlefshme për kualifikueset e FIFA Kupës së Botës 2002. Gjatë viteve të tij të me ekipin kombëtar, Adriano u konsiderua gjerësisht si pasardhësi i Ronaldos. Goli i tij i parë me Brazilin erdhi më 11 qershor 2003 në ndeshjen miqësore kundër Nigerisë. Po në atë muaj ai ishte pjesë e ekipit që luanjti në FIFA Kupën e Konfederatave. Ai udhëheqi sulmin e ekipit sëbashku me Ronaldinhon, duke zëvendësuar Ronaldon. Në turnament, ai shënoi dy gola në tre ndeshje me Brazilin që u eliminua në fazën e grupeve.

Në verën e vitit 2004, Adriano mori pjesë në Copa América 2004. Brazili u shpall fitues i turnamentit kurse Adriano u shpall lojtari më i mirë si dhe fitoi Këpucën e Artë si golashënuesi më i mirë i turnamentit me shtatë gola. Në fazën e grupeve, ai shënoi një tregolësh në fitoren 4–1 kundër Kosta Rikës. Ai ishte vendimtar veçanërisht në finale, duke shënuar golin e barazimit kundër Argjentinës në minutën e 93të, gol që e dërgoi ndeshjen në kohën shtesë dhe më pas te penalltitë, aty ku Brazili fitoi 4–2. Pas ndeshjes, trajneri Carlos Alberto Parreira deklaroi se Adriano ishte një nga faktorët kryesor të fitimit të trofeut.

Në vitin 2005, Adriano zhvilloi një tjetër turnament mbreslënës me Brazilin, këtë herë në FIFA Kupën e Konfederatave. Ai u shpall lojtari i turnamentit si dhe mori Këpucën e Artë si golashënuesi më i mirë me 5 gola. Në finale, ai udhëhoqi Brazilin drejt trofeut, duke shënuar dy gola në fitoren 4–1 kundër Argjentinës.

Adriano u thirr për të luajtur në FIFA Kupën e Botës 2006, duke qënë pjesë e sulmit të famshëm, të quajtur "katërshja magjike", sëbashku me Ronaldon, Ronaldinhon dhe Kakán. Ai shënoi dy gola gjatë turnamentit, një në fitoren 2–0 kundër Australisë në fazën e grupeve dhe një tjetër në suksesin 3–0 kundër Ganës në raundin e 16-tave. Pavarësisht kësaj, performanca e Adrianos në turnament ishte poshtë pritshmërive pasi ai regjistroi gjithsej vetëm pesë gjuajtje në portë. Brazili gjithashtu hasi vështirësi, duke mos gjetur një balancë midis mbrojtjes dhe sulmit; ata u eliminuan në çerek-finale nga Franca.

Pas përfundimit të Kupës së Botës, karriera e Adrianos me ekipin kombëtar pësoi rënje për shkak të formës së dobët të shfaqur me Interin si dhe problemeve personale. Ai luajti vetëm një ndeshje tjetër nën drejtimin e Dungës, duke u aktivizuar si zëvëndësues në humbjen 2–0 në miqësoren kundër Portugalisë në shkurt 2007. Në vitin 2008, ai u rikthye në ekipin kombëtar pas disa performancave pozitive me São Paulon. Më 10 tetor, ai shënoi golin e parë ndërkombëtar pas dy vitesh në ndeshjen kualifikuese të Kupës së Botës 2010 kundër Venezuelës. Ai ishte një titullar i rregullt gjatë fushatës kualifikuese si dhe luajti në miqësoren e fundit para nisjes së turnamentit kundër Republikës së Irlandës. Megjithatë, ai ishte një nga dy lojtarët që nuk u bënë pjesë e listës finale me 23 lojtar që do të luanin në turnament, sëbashku me Carlos Eduardon, i cili kishte zëvëndësuar të dëmtuarin Elano për ndeshjen kundër Irlandës. Zëvëndësuesi i Luís Fabianos, Grafite, u thirr në vend të Adrianos, i cili u la jashtë edhe listës së lojtarëve rezervë.

Profili i lojtarit

parapamje|majtas|Në kulmin e karrierës së tij Adriano konsiderohej një nga lojtarët më të mirë të botës.
Adriano ishte një sulmues i shkathët dhe i fuqishëm, i cili kombinonte forcën dhe shpjetësinë e tij me teknikën dhe aftësitë dribluese; falë dominancës së tij në fushë dhe aftësive sulmuese, Adriano mori pseudonimin L'Imperatore (Perandori) në nder të perandorit të famshëm romak Hadrian, gjatë kohës së tij në Itali. Ai ishte një lojtar këmbë-majtë, i cili ishte i talentuar me kontroll të shkëlqyer të topit, aftësi për driblim dhe kreativitet. Adriano njihej si një sulmues i fuqishëm me instinkt për gol, i cili dallohej për gjuajtjet e fuqishme nga distanca me të majtën si dhe goditjet e dënimit. Ai ishte një lojtar i fuqishëm në luftën ajërore, i cili dinte të kombinonte me shokët me ekipit dhe të krijonte asiste.

Adriano konsiderohej një talent i rrallë në vitet e para të karrierës, duke bërë që ai të krahasohej me Ronaldo Fenomenin; media fillimisht e etiketoi Adrianon si pasuesin e Ronaldos në ekipin kombëtar. Pavarësisht talentit dhe aftësive, karriera e Adrianos pësoi një rënje drastike pas vdekjes së babait të tij; ai u kritikua për angazhimin në fushë, formën fizike dhe sportiv dhe vazhdimësinë. Ai gjithashtu pati vështirësi me depresionin dhe alkoolin, jetën e natës, dëmtimet e shumta si dhe problemet e tjetra personale. Për shkak të këtyre arsyeve si dhe mungesës së vazhdimësisë në vitet në vazhdim, media e konsideroi një lojtar që dështoi t'a arrinte potencialin e tij të plotë. Edhe pse konsiderohej një nga lojtarët më të mirë në botë në kulmin e tij, Adriano është tre herë fitues i çmimit Bidone d'Oro që i jepet lojtarit më të keq të Serie A gjatë një sezoni; ai e fitoi këtë çmim në vitet 2006 dhe 2007 me Interin si dhe në vitin 2010 me Romën.

Jeta personale
Adriano është i biri i Almir Leite Ribeiros, i cili më 3 gusht 2004 ndërroi jetë për shkak të një infrakti në zemër. Ndarja nga jeta e tij pati një ndikim të madh në jetën e Adrianos, i cili hyri në depresion, duke dështuar të arrinte potencialin e tij të plotë. Ai ka një vëlla më të vogël, Thiago Ribeiro, i cili gjithashtu është futbollist.

Në vitin 2006, ai u në baba për herë të parë pas ardhjes në jetë të djalit të tij Adriano Carvalho Ribeiro, i cili ndoqi hapat e babait të tij duke u bërë futbollist profesionist. Në vitin 2021, ai u bë pjesë e akademisë së Grêmios kurse dy vite më pas debutoi si profesionist me Serranon.

Në nëntor 2014, në gjykatës në Rio de Janeiro e shpalli Adrianon të pafajshëm për akuzat e trafikimit të drogës, të cilat kishin nisur në vitin 2010.

Statistikat e karrierës
Klube
Burimi: 

+ Ndeshjet dhe golat sipas klubit, sezonit dhe kompeticionitKlubiSezoniLigaKupaKontinentiTjetërGjithsejDivizioniNdshGolaNdshGolaNdshGolaNdshGolaNdshGolaFlamengo2000Série A197–8113340112001Série A53412081195Gjithsej2410411012145916Internazionale2001–02Serie A811050–141Fiorentina (huazim)2001–02Serie A156–––156Parma2002–03Serie A28151022–31172003–04Serie A982021–139Gjithsej37233043–4426Internazionale2003–04Serie A16923––18122004–05Serie A301632910–42282005–06Serie A3013501161047192006–07Serie A2353130103062007–08Serie A41–––412008–09Serie A1233272–227Gjithsej1154716830182016373São Paulo (huazim)2008Série A––10619112917Flamengo2009Série A3019–––30192010Série A20–7412112115Gjithsej3219–7412115134Roma2010–11Serie A5010101080Corinthians2011Série A41–––412012Série A–––3131Gjithsej40––3172Atlético Paranaense2014Série A10–31–41Miami United2016NPSL10–000010Gjithsej karriera24210725970335827405176

Kombëtarja
Burimi: 

+ Ndeshjet dhe golat sipas ekipit kombëtar dhe vititEkipi kombëtarVitiNdshGolaBrazili200010200363200411920051210200663200710200862200940201010Gjithsej4827

Golat me kombëtaren
Rezultatet e Brazilit të listuara të parat, kolonat e golave tregojnë rezultatin pas çdo goli të shënuar nga Adriano.

+ Lista e golave ndërkombëtar të shënuar nga AdrianoNr.DataVendiNdshKundërshtariGoliRezultatiKompeticioni1 11 qershor 2003  Moshood Abiola National Stadium, Abuja, Nigeri 3   2–0 3–0  Ndeshje miqësore2 21 qershor 2003  Stade de Gerland, Lyon, Francë 5   Shtetet e Bashkuara 1–0 1–0  FIFA Kupa e Konfederatave 20033 23 qershor 2003  Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne, Francë 6   1–0 2–2  FIFA Kupa e Konfederatave 20034 11 korrik 2004  Estadio Arequipa, Arequipa, Peru  9  1–0  4–1  Copa América 200453–064–07 18 korrik 2004  Estadio Miguel Grau, Piura, Peru  11   2–0  4–0  Copa América 200483–09 21 korrik 2004  Estadio Nacional, Lima, Peru 12  1–1 1–1  Copa América 200410 25 korrik 2004  Estadio Nacional, Lima, Peru 13  2–2 2–2  Copa América 200411 5 shtator 2004  Estádio do Morumbi, São Paulo, Brazil 15  3–0 3–1  Kualifikueset e FIFA Kupës së Botës 200612 9 tetor 2004  Estadio José Pachencho Romero, Maracaibo, Venezuelë 17  5–0 5–2  Kualifikueset e FIFA Kupës së Botës 200613 16 qershor 2005  Zentralstadion, Leipzig, Gjermani 22   1–0 3–0  FIFA Kupa e Konfederatave 200514 25 qershor 2005  Frankenstadion, Nuremberg, Gjermani  25   1–0  3–2  FIFA Kupa e Konfederatave 2005153–216 29 qershor 2005  Waldstadion, Frankfurt, Gjermani 26   1–0  4–1  FIFA Kupa e Konfederatave 2005174–018 4 shtator 2005  Estádio Mané Garrincha, Brasília, Brazil  28  3–0  5–0  Kualifikueset e FIFA Kupës së Botës 2006194–0205–021 12 tetor 2005  Mangueirão, Belém, Brazil 30  1–0 3–0  Kualifikueset e FIFA Kupës së Botës 200622 21 nëntor 2005  Zayed Sports City, Abu Dabi, Emiratet e Bashkuara Arabe 31   2–0 8–0  Ndeshje miqësore23 4 qershor 2006  Stade de Genève, Gjenevë, Zvicër 33   2–0 4–0  Ndeshje miqësore24 18 qershor 2006  Allianz Arena, Mynih, Gjermani 35   1–0 2–0  FIFA Kupa e Botës 200625 27 qershor 2006  Signal Iduna Park, Dortmund, Gjermani 36   2–0 3–0  FIFA Kupa e Botës 200626 10 tetor 2008  Estadio Panamericano San Cristóbal, San Cristóbal, Venezuelë 42  3–0 4–0  Kualifikueset e FIFA Kupës së Botës 201027 19 nëntor 2008  Bezerrão Stadium, Brasília, Brazil 43   6–2 6–2  Ndeshje miqësore

Trofe
Klube
Flamengo
 Série A: 2009
 Campeonato Carioca: 2000, 2001

Internazionale
 Serie A: 2005–06, 2006–07
 Coppa Italia: 2004–05, 2005–06
 Supercoppa Italiana: 2005, 2006

Corinthians
 Série A: 2011

Kombëtarja
Brazili U17
 FIFA Kupa e Botës nën-17: 1999

Brazili U20
 Kampionati Amerikano Jugor i të Rinjëve: 2001

Brazili
 Copa América: 2004
 FIFA Kupa e Konfederatave: 2005

Personale
Golashënuesi më i mirë i Kampionatit Amerikano Jugor nën-20: 2001
Këpuca e Argjendë në FIFA Kupën e Botës për të rinjë: 2001
Topi i Artë: 2004 (vendi i 6të), 2005 (vendi i 7të)
FIFA Lojtari Botëror i Vitit: 2004 (vendi i 6të), 2005 (vendi i 5të)
Pirata d'Oro (Lojtari i Vitit i Interit): 2004
Topi i Artë i Copa Américas: 2004
Këpuca e Artë e Copa Américas: 2004
Ekipi i Turnamentit i Copa Américas: 2004
Këpuca e Artë e FIFA Kupës së Konfederatave: 2005
Golashënuesi më i mirë në botë i IFFHS: 2005
Ekipi i Vitit i Campeonato Brasileiro Série A: 2009
Golashënuesi më i mirë i Campeonato Brasileiro Série A: 2009
 Bola de Ouro: 2009
 Bola de Prata: 2009

 Referime 

Lidhje të jashtme

Adriano te Football Database
Profili  te Transfermarkt.de

Kategoria:Lindje 1982
Kategoria:Njerëz që jetojnë
Kategoria:Futbollistë brazilianë
Kategoria:Futbollistë në kombëtaren braziliane
Kategoria:Futbollistë në ACF Fiorentina
Kategoria:Futbollistë në Parma F.C.
Kategoria:Futbollistë në A.S. Roma
Kategoria:Futbollistë në F.C. Internazionale Milano
Kategoria:Futbollistë në São Paulo FC
Kategoria:Futbollistë në Serie A
Kategoria:Futbollistë në 2006 FIFA Kupën e Botës
Kategoria:Lojtarë fitues të FIFA Kupës së Konfederatave