Bejruti

Bejrut (Arabishtبيروت, Bayrūt; frëngjisht: Beyrouth) është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Libanit. Që nga viti 2014, Bejruti i Madh ka një popullsi prej 2.2 milionë banorësh, që e bën atë qytetin e tretë më të madh në rajonin e Levantit. Qyteti ndodhet në një gadishull në mes të bregut të Mesdheut të Libanit. Bejruti ka qenë i banuar për më shumë se 5000 vjet dhe ishte një nga qytetet më të shquara të Fenikasit, duke e bërë atë një nga qytetet më të vjetra në botë. Përmendja e parë historike e Bejrutit gjendet në letrat Amarna nga Mbretëria e Re e Egjiptit, të cilat datojnë në shekullin e 15-të p.e.r.

Bejruti është selia e qeverisë së Libanit dhe luan një rol qendror në ekonominë libaneze, me shumë banka dhe korporata të bazuara në qytet. Bejruti është një port detar i rëndësishëm për vendin dhe rajonin, dhe është vlerësuar si qytet Beta + Botëror nga Globalizimi dhe Rrjeti Kërkimor i Qyteteve Botërore. Bejruti u dëmtua rëndë nga Lufta Civile Libaneze dhe shpërthimi masiv në Portin e Bejrutit. Peizazhi i saj kulturor iu nënshtrua një rindërtimi të madh.Reconstruction of Beirut , Macalester CollegeLebanon's Reconstruction: A Work in Progress, VOA News

 Historia 
 Sundimi osman 
Nën sulltanin osman Selimi I (1512–1520), osmanët pushtuan Sirinë duke përfshirë Libanin e sotëm. Bejruti kontrollohej nga emirët lokalë Druzë gjatë gjithë periudhës osmane. Njëri prej tyre, Fahr-ed-Din II, e fortifikoi atë në fillim të shekullit të 17-të, por osmanët e rimorën atë në vitin 1763. Me ndihmën e Damaskut, Bejruti e theu me sukses monopolin e Akrës në tregtinë detare siriane dhe për disa vite e zëvendësoi atë si qendrën kryesore tregtare në rajon. Gjatë epokës pasuese të rebelimit kundër hegjemonisë osmane në Akër nën Xhazzar Pasha dhe Abdullah Pasha, Bejruti u kthye në një qytet të vogël me një popullsi prej rreth 10,000 banorësh dhe ishte një objekt grindjeje midis osmanëve, druzëve vendas dhe mamlukëve. Pasi Ibrahim Pasha i Egjiptit pushtoi Akrën në vitin 1832, Bejruti filloi ringjalljen e tij.

Nga gjysma e dytë e shekullit të nëntëmbëdhjetë, Bejruti po zhvillonte lidhje të ngushta tregtare dhe politike me fuqitë perandorake evropiane, veçanërisht Francën. Interesat evropiane për mëndafshin libanez dhe produkte të tjera eksporti e transformuan qytetin në një port të madh dhe qendër tregtare. Ky gjallërim në tregtinë ndër-rajonale lejoi grupe të caktuara, të tilla si familja Sursock, të krijonin perandori tregtare dhe prodhuese që forcuan më tej pozicionin e Bejrutit si një partner kyç në interesat e dinastive perandorake. Ndërkohë, fuqia osmane në rajon vazhdonte të binte. Konfliktet sektare dhe fetare, boshllëqet e pushtetit dhe ndryshimet në dinamikën politike të rajonit arritën kulmin në konfliktin e Libanit të vitit 1860. Bejruti u bë një destinacion për refugjatët e krishterë maronitë që iknin nga zonat më të këqija të luftimeve në Malin Liban dhe në Damask. Kjo nga ana tjetër ndryshoi përbërjen fetare të vetë Bejrutit, duke mbjellë farat e problemeve të ardhshme sektare dhe fetare atje dhe në Libanin e madh. Megjithatë, Bejruti ishte në gjendje të përparonte ndërkohë. Ky ishte përsëri një produkt i ndërhyrjes evropiane, dhe gjithashtu një kuptim i përgjithshëm midis banorëve të qytetit se tregtia, tregtia dhe prosperiteti vareshin nga stabiliteti i brendshëm. Pas kërkesave të borgjezëve vendas, guvernatori i Vilajetit të Sirisë Mehmed Reshid Pasha autorizoi krijimin e Këshillit Komunal të Bejrutit, komuna e parë e krijuar në provincat arabe të Perandorisë. Këshilli u zgjodh nga një asamble e të shquarve të qytetit dhe luajti një rol instrumental në qeverisjen e qytetit gjatë dekadave në vijim.

 Vilajeti i Bejrutit 
Në vitin 1888, Bejruti u bë kryeqyteti i një vilajeti (governorati) në Siri,Modern Beirut , Macalester College duke përfshirë sanxhakët (prefekturat) Latakia, Tripoli, Bejruti, Akra dhe Bekaa. Në këtë kohë, Bejruti ishte rritur në një qytet kozmopolit dhe kishte lidhje të ngushta me Evropën dhe Shtetet e Bashkuara. Ajo u bë gjithashtu një qendër e veprimtarisë misionare që krijoi institucione arsimore, si Universiteti Amerikan i Bejrutit. Me ujë nga një kompani britanike dhe gaz nga një franceze, eksportet e mëndafshit në Evropë dominuan ekonominë vendase. Pasi inxhinierët francezë krijuan një port modern në 1894 dhe një lidhje hekurudhore në të gjithë Libanin me Damaskun dhe Aleppo në 1907, shumica e tregtisë u transportua nga anijet franceze në Marsejë. Ndikimi francez në zonë shpejt e tejkaloi atë të çdo fuqie tjetër evropiane. Encyclopædia Britannica e vitit 1911 raportoi një popullsi të përbërë nga 36,000 myslimanë, 77,000 të krishterë, 2,500 hebrenj, 400 druze dhe 4,100 të huaj. Në fillim të shekullit të 20-të, Salim Ali Salam ishte një nga figurat më të shquara në Bejrut, duke mbajtur poste të shumta publike duke përfshirë deputet nga Bejruti në parlamentin osman dhe President i Komunës së Bejrutit. Nisur nga mënyra e tij moderne e jetesës, dalja e Salim Ali Selamit si personazh publik përbënte një transformim në drejtim të zhvillimit shoqëror të qytetit.

Në librin e tij të vitit 2003 me titull Bejruti dhe shtatë familjet e tij, Dr. Jussef Bin Ahmad Bin Ali Al Husseini thotë:

 Gjeografia 
Bejruti shtrihet në një gadishull që shtrihet në perëndim në Detin Mesdhe. Ajo është e rrethuar nga Malet e Libanit dhe ka marrë një formë trekëndore, e ndikuar kryesisht nga gjendja e saj midis dhe në majë të dy kodrave: Al-Ashrafieh dhe Al-Musaytibah. Governorati i Bejrutit zë 18 kilometra katrorë dhe zona metropolitane e qytetit 67 kilometra katrorë. Bregdeti është mjaft i larmishëm, me plazhe shkëmbore, brigje ranore dhe shkëmbinj të vendosur pranë njëri-tjetrit.

 Klima 
Bejruti ka një klimë mesdhetare të verës së nxehtë (Köppen: Csa) e karakterizuar nga ditë dhe netë të buta, pasi vendndodhja e tij bregdetare lejon që temperaturat të zbuten nga deti. Vjeshta dhe pranvera janë të ngrohta, por të shkurtra. Dimri është i butë dhe me shi. Vera është e zgjatur, e nxehtë dhe e turbullt. Era mbizotëruese gjatë pasdites dhe mbrëmjes është nga perëndimi (në breg, duke fryrë nga Mesdheu); natën kthehet në det, duke fryrë nga toka në det.

Reshjet mesatare vjetore janë 825 milimetra (32.5 in), me shumicën e tyre që bie nga tetori në prill. Pjesa më e madhe e shiut të vjeshtës dhe pranverës bie me rrebeshe të mëdha në një numër të kufizuar ditësh, por në dimër ai shpërndahet në mënyrë më të barabartë gjatë shumë ditëve. Vera ka shumë pak reshje, nëse ka. Dëbora është e rrallë, me përjashtim të periferive malore lindore, ku reshjet e borës ndodhin për shkak të lartësive të mëdha të rajonit. Breshëri (i cili shpesh mund të jetë i rëndë) ndodh disa herë në vit, kryesisht gjatë dimrit.

 Demografia 
Që nga viti 1931, Bejruti nuk ka pasur asnjë regjistrim të popullsisë.

 Feja 
Bejruti është një nga qytetet më kozmopolitane dhe më të larmishme fetare të Libanit dhe të gjithë Lindjes së Mesme. Qyteti krenohet me komunitete të rëndësishme myslimane dhe krishtera. Në Bejrut ka 18 grupe fetare të njohura. Në fund të luftës civile, koptët u bënë një tjetër rrëfim i njohur, duke e çuar numrin e përgjithshëm në tetëmbëdhjetë. Shtatëmbëdhjetë origjinale përfshinin tre sekte myslimane: Shi'itë, Sunitët dhe Alavitët; një sekt druze; Dymbëdhjetë sekte të krishtera: katolikët maronitë, ortodoksë grekë, katolikët melkitë, ungjillorët protestantë dhe besime të tjera të krishtera jo vendase në Liban, si ortodoksët armenë, katolikët armenë, asirianët (ortodoksë siriakë, katolik siriakë, Kisha e Lindjes, Kaldeasit Katolikë); dhe hebrenj (shumë pak kanë mbetur sot në Liban, por fëmijët e prindërve hebrenj libanezë mund të regjistrohen si qytetarë në ambasadat libaneze.) Shkurtimisht, të krishterët janë 35% e Bejrutit, myslimanët 63%, 1% druze, 1% të tjerë.

 Universitetet 
 American University of Beirut (AUB)
 Universiteti di Shën Jozefit
 Universiteti arab i Beirutit
 Universiteti i Libanit
 Universiteti Amerikan i Libanit
 Universiteti Haigazian
 Universiteti Saint Esprit Kaslik (USEK)
parapamje|Museu i AUB

 Referime 

Kategoria:Qytete në Azi
Kategoria:Kryeqytete në Azi
Kategoria:Qytete në Liban