Kujtesa

Kujtesa është aftësia e mendjes me anë të së cilës të dhënat ose informacionet kodohen, ruhen dhe përdoren atëher kur nevojitet. Ajo është mbajtja e informacionit me kalimin e kohës me qëllim që të ndikojë në veprimet e ardhshme.  Nëse ngjarjet e kaluara nuk do të mund të mbaheshin mend, do të ishte e pamundur që gjuha, marrëdhëniet ose identiteti personal të zhvilloheshin.  Humbja e kujtesës zakonisht përshkruhet si harresë ose amnezi.

 Hyrje 
Kujtesa shpesh kuptohet si një sistem i përpunimit të informacionit me funksionim të qartë dhe të nënkuptuar që përbëhet nga një procesor ndijor, memorie afatshkurtër (ose funksionale ) dhe memorie afatgjatë .  Kjo mund të lidhet me neuronin . Procesori ndijor lejon që informacioni nga bota e jashtme të ndihet në formën e stimujve kimikë dhe fizikë dhe të ndiqet në nivele të ndryshme fokusi dhe qëllimi. Kujtesa e punës shërben si një procesor kodimi dhe rikthimi. Informacioni në formën e stimujve kodohet në përputhje me funksionet e qarta ose të nënkuptuara nga procesori i memories së punës. Memoria e punës merr gjithashtu informacion nga materiali i ruajtur më parë. Së fundi, funksioni i kujtesës afatgjatë është ruajtja përmes modeleve ose sistemeve të ndryshme kategorike. 

Kujtesa deklarative, ose eksplicite, është ruajtja dhe mbledhja e vetëdijshme e të dhënave.  Nën kujtesën deklarative qëndron kujtesa semantike dhe episodike . Kujtesa semantike i referohet kujtesës që është e koduar me kuptim specifik,  ndërsa kujtesa episodike i referohet informacionit që është i koduar përgjatë një plani hapësinor dhe kohor.    Kujtesa deklarative është zakonisht procesi parësor që mendohet kur referohet memoria.  Kujtesa jo-deklarative ose e nënkuptuar është ruajtja dhe kujtimi i pavetëdijshëm i informacionit.  Një shembull i një procesi jo-deklarativ do të ishte mësimi i pavetëdijshëm ose marrja e informacionit me anë të kujtesës procedurale, ose një fenomen fillestar.    Priming është procesi i zgjimit të përgjigjeve specifike nga kujtesa dhe tregon se jo e gjithë kujtesa aktivizohet me vetëdije,  ndërsa kujtesa procedurale është mësimi i ngadalshëm dhe gradual i aftësive që shpesh ndodh pa vëmendje të vetëdijshme ndaj të mësuarit.  

Kujtesa nuk është një procesor i përsosur dhe ndikohet nga shumë faktorë. Mënyrat me të cilat informacioni kodohet, ruhet dhe merret, të gjitha mund të korruptohen. Dhimbja, për shembull, është identifikuar si një gjendje fizike që dëmton kujtesën dhe është vërejtur në modelet e kafshëve, si dhe në pacientët me dhimbje kronike.     Sasia e vëmendjes që i kushtohet stimujve të rinj mund të zvogëlojë sasinë e informacionit që bëhet i koduar për ruajtje.  Gjithashtu, procesi i ruajtjes mund të korruptohet nga dëmtimi fizik në zonat e trurit që lidhen me ruajtjen e kujtesës, siç është hipokampusi.   Së fundi, marrja e informacionit nga kujtesa afatgjatë mund të ndërpritet për shkak të prishjes brenda kujtesës afatgjatë.  Funksionimi normal, prishja me kalimin e kohës dhe dëmtimi i trurit ndikojnë të gjitha në saktësinë dhe kapacitetin e kujtesës.  

 Kujtesa shqisore 
Kujtesa shqisore ruan informacionin, që rrjedh nga shqisat, më pak se një sekondë pasi një send është perceptuar. Aftësia për të parë një artikull dhe për të kujtuar se si dukej me vetëm një pjesë të sekondës së vëzhgimit, ose memorizimit, është shembulli i kujtesës shqisore. Është jashtë kontrollit kognitiv dhe është një përgjigje automatike. Me prezantime shumë të shkurtra, pjesëmarrësit shpesh raportojnë se duket se "shikojnë" më shumë sesa mund të raportojnë në të vërtetë. Eksperimentet e para të sakta që eksplorojnë këtë formë të kujtesës shqisore u kryen nga George Sperling (1963)  duke përdorur "paradigmën e raportit të pjesshëm". Subjektet u prezantuan me një rrjet prej 12 shkronjash, të renditura në tre rreshta nga katër. Pas një prezantimi të shkurtër, subjekteve u luajtën me ton të lartë, të mesëm ose të ulët, duke u treguar se cilin nga rreshtat të raportonin. Bazuar në këto eksperimente të raportit të pjesshëm, Sperling ishte në gjendje të tregonte se kapaciteti i kujtesës shqisore ishte afërsisht 12 artikuj, por se ajo u degradua shumë shpejt (brenda disa qindra milisekondave). Për shkak se kjo formë memorie degradon kaq shpejt, pjesëmarrësit do ta shihnin ekranin, por nuk do të ishin në gjendje të raportonin të gjithë artikujt (12 në procedurën "raporti i plotë") përpara se të prisheshin. Ky lloj kujtese nuk mund të zgjatet me anë të provave.

Ekzistojnë tre lloje të kujtimeve shqisore. Kujtesa ikonike është një magazinë e shpejtë e prishur e informacionit vizual, një lloj memorie shqisore që ruan shkurtimisht një imazh që është perceptuar për një kohëzgjatje të vogël. Kujtesa jehone është një magazinë e shpejtë e prishur e informacionit dëgjimor, gjithashtu një memorie shqisore që ruan shkurtimisht tingujt që janë perceptuar për një kohë të shkurtër.   Kujtesa haptike është një lloj memorie shqisore që përfaqëson një bazë të dhënash për stimujt e prekjes.

 Kujtesa afatshkurtër 
Kujtesa afatshkurtër njihet edhe si kujtesa e punës . Kujtesa afatshkurtër lejon rikujtimin për një periudhë prej disa sekondash deri në një minutë pa provë. Megjithatë, kapaciteti i tij është shumë i kufizuar. Në vitin 1956, George A. Miller (1920–2012), kur punonte në Bell Laboratories, kreu eksperimente që treguan se ruajtja e kujtesës afatshkurtër ishte 7±2 artikuj. (Prandaj, titulli i punimit të tij të famshëm, "Numri magjik 7±2." ) Perspektivat moderne vlerësojnë kapacitetin e kujtesës afatshkurtër të jetë më i ulët, zakonisht në rendin e 4-5 artikujve,  ose argumentojnë për një kufi më fleksibël bazuar në informacion në vend të artikujve.  Kapaciteti i memories mund të rritet përmes një procesi të quajtur chunking .  Për shembull, duke kujtuar një numër telefoni dhjetëshifror, një person mund t'i ndajë shifrat në tre grupe: së pari, kodin e zonës (si p.sh. 123), më pas një pjesë me tre shifra (456) dhe, së fundi, një numër katër-shifror. copë shifra (7890). Kjo metodë për të mbajtur mend numrat e telefonit është shumë më efektive sesa përpjekja për të kujtuar një varg prej 10 shifrash; kjo është për shkak se ne jemi në gjendje të copëtojmë informacionin në grupe kuptimplote numrash. Kjo reflektohet në tendencat e disa vendeve për të shfaqur numrat e telefonit si disa pjesë me dy deri në katër numra.

Kujtesa afatshkurtër besohet se mbështetet kryesisht në një kod akustik për ruajtjen e informacionit, dhe në një masë më të vogël në një kod vizual. Conrad (1964)  zbuloi se subjektet e testimit kishin më shumë vështirësi në rikujtimin e koleksioneve të shkronjave që ishin akustikisht të ngjashme, p.sh., E, P, D. Konfuzioni me rikujtimin e shkronjave të ngjashme akustikisht në vend të shkronjave të ngjashme vizualisht nënkupton që shkronjat ishin të koduara në mënyrë akustike. Studimi i Conrad (1964), megjithatë, merret me kodimin e tekstit të shkruar; Kështu, ndërsa kujtesa e gjuhës së shkruar mund të mbështetet në komponentë akustikë, përgjithësime për të gjitha format e kujtesës nuk mund të bëhen.

 Kujtesa afatgjatë 
Ruajtja në kujtesën shqisore dhe kujtesën afatshkurtër në përgjithësi ka një kapacitet dhe kohëzgjatje rreptësisht të kufizuar, që do të thotë se informacioni nuk ruhet për një kohë të pacaktuar. Në të kundërt, ndërsa kapaciteti i përgjithshëm i memories afatgjatë ende nuk është krijuar, ajo mund të ruajë sasi shumë më të mëdha informacioni. Për më tepër, ai mund ta ruajë këtë informacion për një kohëzgjatje shumë më të gjatë, potencialisht për një jetëgjatësi të tërë. Për shembull, duke pasur parasysh një numër të rastësishëm shtatëshifror, dikush mund ta mbajë mend atë vetëm për disa sekonda përpara se ta harrojë, duke sugjeruar se është ruajtur në memorien afatshkurtër. Nga ana tjetër, mund të kujtohen numrat e telefonit për shumë vite përmes përsëritjes; thuhet se ky informacion ruhet në kujtesën afatgjatë.

Ndërsa kujtesa afatshkurtër e kodon informacionin në mënyrë akustike, kujtesa afatgjatë e kodon atë në mënyrë semantike: Baddeley (1966)  zbuloi se, pas 20 minutash, subjektet e testit kishin më së shumti vështirësi të kujtonin një koleksion fjalësh që kishin kuptime të ngjashme (p.sh. i madh, i madh, i madh) afatgjatë. Një pjesë tjetër e kujtesës afatgjatë është kujtesa episodike, "e cila përpiqet të kapë informacione të tilla si "çfarë  '  Me kujtesën episodike, individët janë në gjendje të kujtojnë ngjarje specifike si festat e ditëlindjeve dhe dasmat.

Kujtesa afatshkurtër mbështetet nga modele kalimtare të komunikimit neuronal, të varur nga rajonet e lobit frontal (veçanërisht korteksi dorsolateral paraballor ) dhe lobi parietal . Kujtesa afatgjatë, nga ana tjetër, mbahet nga ndryshime më të qëndrueshme dhe të përhershme në lidhjet nervore të përhapura gjerësisht në të gjithë trurin. Hipokampusi është thelbësor (për të mësuar informacione të reja) për konsolidimin e informacionit nga kujtesa afatshkurtër në atë afatgjatë, megjithëse nuk duket se e ruan vetë informacionin. Mendohej se pa hipokampusin, kujtimet e reja nuk ishin në gjendje të ruheshin në memorien afatgjatë dhe se do të kishte një hapësirë shumë të shkurtër vëmendjeje, siç u mblodh fillimisht nga pacienti Henry Molaison   pas asaj që mendohej të ishte heqja e plotë e të dy hipokampit të tij. Ekzaminimi më i fundit i trurit të tij, pas vdekjes, tregon se hipokampusi ishte më i paprekur se sa mendohej më parë, duke vënë në pikëpyetje teoritë e nxjerra nga të dhënat fillestare. Hipokampusi mund të përfshihet në ndryshimin e lidhjeve nervore për një periudhë prej tre muajsh ose më shumë pas mësimit fillestar.

Hulumtimet kanë sugjeruar se ruajtja afatgjatë e kujtesës tek njerëzit mund të mbahet nga metilimi i ADN-së  dhe gjenit 'prion' .  

Hulumtimet e mëtejshme hetuan bazën molekulare për kujtesën afatgjatë . Deri në vitin 2015 ishte bërë e qartë se kujtesa afatgjatë kërkon aktivizimin e transkriptimit të gjeneve dhe sintezën de novo të proteinave .  Formimi i kujtesës afatgjatë varet si nga aktivizimi i gjeneve që nxisin kujtesën ashtu edhe nga frenimi i gjeneve shtypëse të kujtesës, dhe metilimi i ADN-së / demetilimi i ADN-së u zbulua se ishte një mekanizëm kryesor për arritjen e këtij rregullimi të dyfishtë. 

Minjtë me një kujtesë të re dhe afatgjatë për shkak të kushtëzimit të frikës kontekstuale kanë reduktuar shprehjen e rreth 1000 gjeneve dhe rritje të shprehjes së rreth 500 gjeneve në hipokampus 24 orë pas stërvitjes, duke shfaqur kështu shprehje të modifikuar të 9.17% të gjenomit të hipokampusit të miut. Shprehjet e reduktuara të gjeneve u shoqëruan me metilimet e atyre gjeneve. 

Një kërkim i konsiderueshëm i mëtejshëm në kujtesën afatgjatë ka ndriçuar mekanizmat molekularë me të cilët krijohen ose hiqen metilimet, siç u rishikua në 2022.  Këta mekanizma përfshijnë, për shembull, ndërprerjet e dyfishta të shkaktuara nga TOP2B që përgjigjen ndaj sinjalit në gjenet e hershme të menjëhershme . Gjithashtu ARN-të e dërguara të shumë gjeneve që i ishin nënshtruar rritjeve ose zvogëlimeve të kontrolluara nga metilimi transportohen nga granula nervore ( messenger RNP ) në kurrizat dendritike . Në këto vende, ARN-të e dërguar mund të përkthehen në proteina që kontrollojnë sinjalizimin në sinapset neuronale . 

 Shih edhe 
 Mësimi
 Harresa
 Mendimi
 Mnemosina
 Mnemoteknika 

 Literatura 





 Referime 

Kategoria:Kujtesë
Kategoria:Psikologji