Aschgabat

Ashgabati është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Turkmenistanit. Shtrihet midis Shkretëtirës Karakum dhe vargmalit Kopetdag në Azinë Qendrore, afërsisht 50 km (30 milje) larg kufirit Iran-Turkmenistan. Qyteti ka një popullsi prej 1,030,063 banorësh (regjistrimi i vitit 2022).

Qyteti u themelua në vitin 1881 mbi bazën e një fshati fisnor Ahal Teke dhe u bë kryeqyteti i Republikës Socialiste Sovjetike të Turkmenistanit në vitin 1924 kur njihej si Poltoratsk. Pjesa më e madhe e qytetit u shkatërrua nga tërmeti i Ashgabatit të vitit 1948, por që atëherë është rindërtuar gjerësisht nën sundimin e projektit të rinovimit urban "Qyteti i Bardhë" të Saparmurat Niyazov, duke rezultuar në projekte monumentale të veshura me mermer të bardhë të kushtueshëm. Kanali Karakum i epokës sovjetike kalon nëpër qytet, duke transportuar ujëra nga Amu Darya nga lindja në perëndim.

 Etimologjia 
Edhe pse emri fjalë për fjalë do të thotë "qytet i dashurisë" ose "qytet i përkushtimit" në persishten moderne, emri mund të jetë modifikuar përmes etimologjisë popullore. Historiani turkmen Ovez Gundogdiyev beson se emri daton që nga epoka parthiane, shekulli i 3-të p.e.s., duke rrjedhur nga emri i themeluesit të Perandorisë Parthiane, Arsaces I i Parthisë, në persishten Ashk-Abad (qyteti i Ashk/Arsaces).

 Gjeografia 
Ashgabati është shumë afër kufirit iranian, afërsisht 50 km. Ai zë një fushë oaze shumë aktive nga ana sizmike, e kufizuar në jug nga kodrat e maleve Kopet Dag (turkmenisht: Köpetdag) dhe në veri nga Shhkretëtira Karakum. Është i rrethuar nga, por jo pjesë e, Provincës Ahal (turkmenisht: Ahal welaýaty). Pika më e lartë në qytet është kodra me rërë me lartësi 401 metra mbi të cilën është ndërtuar Hoteli Yyldyz, por pjesa më e madhe e qytetit shtrihet midis 200 dhe 255 metrave lartësi. Kanali i Karakumit kalon nëpër qytet.

 Klima 
Vargu malor Kopet Dag është rreth 25 kilometra (16 mi) në jug, dhe kufiri verior i Ashgabatit prek Shkretëtirën Kara-Kum. Për shkak të kësaj, Ashgabati ka një klimë të ftohtë shkretinore (Köppen: BWk, në kufi me BWh) me ndikime mesdhetare. Ai karakterizohet nga vera shumë të nxehta dhe të thata dhe dimra të freskët, të shkurtër dhe disi të lagësht. Temperatura mesatare maksimale në korrik është 38.3 °C (100.9 °F). Netët në verë janë të ngrohta, me një temperaturë minimale mesatare në korrik prej 23.8 °C (75 °F). Temperatura mesatare maksimale e janarit është 8.6 °C (47.5 °F), dhe temperatura mesatare minimale është −0.4 °C (31.3 °F). Temperatura më e lartë e regjistruar ndonjëherë në Ashgabat është 47.2 °C (117 °F), e regjistruar në qershor 2015. Një temperaturë e ulët prej −24.1 °C (−11 °F) u regjistrua në janar të vitit 1969. Bora është e rrallë në zonë. Reshjet vjetore janë vetëm 201 milimetra (7.91 in); marsi dhe prilli janë muajt më të lagësht, dhe nga qershori deri në shtator janë muajt më të thatë. Në maj të vitit 2022, u raportuan 338 milimetra (13.31 in), 1,352% e normales mujore.

 Historia 
Ashgabati u rrit mbi rrënojat e qytetit Konjikala në Rrugën e Mëndafshit, i përmendur për herë të parë si një fshat prodhues vere në shekullin e 1-rë-2-të p.e.s. dhe i rrafshuar nga një tërmet në shekullin e 1-rë pes. Konjikala u rindërtua për shkak të vendndodhjes së tij të favorshme në Rrugën e Mëndafshit dhe lulëzoi deri në shkatërrimin e tij nga Mongolët në shekullin e 13-të. Pas kësaj, mbijetoi si një fshat i vogël derisa rusët e morën kontrollin në shekullin e 19-të.

Periferia e afërt e Köşi, deri në vitin 2013 një fshat i veçantë, por në atë vit u aneksua nga Ashgabati, mund të ketë qenë vendi i një fortese parthiane të ndërtuar për të mbrojtur kryeqytetin, Nisa, bazuar në zbulimet e qeramikës dhe objekteve të tjera në vitet 1970 dhe deri në vitin 2020. Artefakte të tjera që tregojnë vendbanim gjatë periudhës parthiane thuhet se u zbuluan gjatë vendosjes së kabllove telefonike në vendin e Pazarit Gülistan (Rus) në qendër të Ashgabatit.

Sipas Muradov, përmendja e parë e vendbanimit në kohët moderne gjendet në kronikat Khiva të vitit 1811.

Nënkoloneli britanik H.C. Stuart raportoi në vitin 1881 se dega Ahal e fisit Teke të grupit etnik turkmen mbërriti në zonë rreth vitit 1830 dhe themeloi disa fshatra gjysmë-nomade (auls) midis asaj që tani është qyteti i Gyzylarbat dhe fshati Gäwers, përfshirë. Një nga këto fshatra quhej Askhabad., Chapter 11, Stuart, Lt. Col. H.C., The Country of the Tekke Turkomans, and the Tejend and Murghab Rivers, lecture delivered in 1881. Referenca e parë ruse për Ashgabatin daton në vitin 1850, në një dokument të mbajtur në arkivat e Ministrisë së Punëve të Jashtme Ruse që rendit 43 fortesa Ahal, midis tyre edhe "Ishkhabadi". U përshkrua si një "aul tipik turkmen".

Zyrtarisht ishte pjesë e Persisë, por de facto autonome nën kontrollin fisnor turkman derisa forcat ruse mposhtën ushtrinë Teke në Betejën e Geok Tepe në janar 1881. Persia ia lëshoi ​​Askhabadin Perandorisë Ruse në shtator 1881 sipas kushteve të Traktatit të Akhal.

 Perandoria Ruse 
Qyteti u themelua zyrtarisht më 18 janar 1881, si një garnizon i fortifikuar dhe u emërua sipas fshatit turkmen në atë vend. Inxhinierët ushtarakë rusë planifikuan vendbanimin e garnizonit "në skajin perëndimor të aulit (fshatit) të Askhabadit në rrugën Gaudan (Howdan) që të çonte në Persi. Fortesa qëndronte mbi një kodër 12 metra të lartë, mbi të cilën ishte ndërtuar një kështjellë-forcë, dhe poshtë [saj], zona banimi, e rrethuar nga mure dhe një hendek". Gjashtëdhjetë e shtatë familje turkmene u kompensuan për tokën e konfiskuar prej tyre për këtë ndërtim.

Rusia e zhvilloi zonën për shkak të afërsisë së saj me kufirin e Persisë së ndikuar nga Britania. Në vitin 1882 u ndërtua një rrugë karrocash përmes maleve për në Quchan, Iran, gjë që çoi në rritjen e tregtisë, si dhe në vendosjen e tregtarëve persianë dhe armenë në Askhabad. Hekurudha Transkaspike arriti në Askhabad në vitin 1885. Popullsia u rrit nga 2,500 në vitin 1881 në 10,000 në vitin 1886 dhe në 19,428 (nga të cilët një e treta ishin persianë) deri në vitin 1897. Biblioteka Publike Transkaspike u krijua në vitin 1885, shkollat ​​e mesme për djem dhe vajza u themeluan në vitin 1886, dhe Shkolla Kuropatkin e Hortikulturës dhe Vreshtarisë u shfaq në vitin 1890. Stacioni i parë telefonik u instalua në vitin 1900.

Qyteti konsiderohej si një komunë e këndshme me ndërtesa, dyqane dhe hotele në stilin evropian. Disa rrugë u emëruan sipas figurave ushtarake ruse, duke reflektuar statusin e saj si një qytet garnizoni, duke përfshirë sheshin kryesor, të emëruar për nder të Gjeneralit Mikhail Skobelev, komandant i forcave ruse gjatë fushatës ushtarake Trans-Kaspike 1880-1881. Këto përfshinin edhe rrugën kufitare perëndimore, të emëruar për nder të Gjeneralit Nikolai Grodekov, dhe rrugën qendrore të qytetit, e riemëruar në vitet 1890 për të nderuar Gjeneralin dhe Guvernatorin e Përgjithshëm Trans-Kaspik Aleksey Kuropatkin, të dy prej të cilëve kishin shërbyer në fushatën Trans-Kaspike nën komandën e Skobolev.

Në vitin 1908, Shtëpia e parë e Adhurimit Bahá'í u ndërtua në Askhabad. Ajo u dëmtua rëndë në tërmetin e vitit 1948 dhe u shemb përfundimisht në vitin 1963. Komuniteti i Bahaizmit në Turkmenistan ishte kryesisht i bazuar në Askhabad.

Deri në vitin 1915, Askhabadi kishte degë të Bankës Shtetërore Ruse, Bankës Persiane të Kredive të Kontabilitetit, Bankës Ruso-Aziatike, Société Générale dhe Unionit të Kredisë së Ndërsjellë të Askhabatit.

 Shënime 

 Referime 

 Lidhje të jashtme 
 Faqja zyrtare

Kategoria:Qytete në Turkmenistan
Kategoria:Qytete në Azinë Qendrore
Kategoria:Kryeqytete në Azi
Kategoria:Kryeqytete