Paganizmi sllav

Paganizmi sllavë ose feja sllave janë besimet fetare, mitet dhe praktikat rituale të sllavëve para kristianizimit, të cilat ndodhën në faza të ndryshme midis shekullit të 8-të dhe të 13-të.  Sllavët e Jugut, të cilët me gjasë u vendosën në Gadishullin Ballkanik gjatë shekujve 6-7 pas Krishtit,  në kufi me Perandorinë Bizantine në jug, ranë nën sferën e ndikimit të krishterimit lindor, duke filluar me krijimin e shkrimit. sistemet për gjuhët sllave (së pari shkrimi glagolitik dhe më pas cirilik ) në 855 nga vëllezërit shenjtorët Kirili dhe Metodi dhe adoptimi i krishterimit në Bullgari në 863. Sllavët e Lindjes pasuan me adoptimin zyrtar në 988 nga Vladimiri i Madh i Rusisë së Kievit . 

 Përmbledhje 
Procesi i kristianizimit të sllavëve perëndimorë ishte më gradual dhe më i ndërlikuar. Moravianët e pranuan krishterimin qysh në vitin 831, dukat bohemianë e pasuan në 845, sllovakët pranuan krishterimin diku midis viteve 828 dhe 863,  por polakët e pranuan atë shumë më vonë, në 966, afërsisht në të njëjtën kohë me Sorbët, dhe sllavët polabë u vunë nën ndikimin e rëndësishëm të Kishës Katolike vetëm nga shekulli i 12-të e tutje. Për sllavët polabë dhe sorbët, kristianizimi shkoi paralelisht me gjermanizimin e plotë ose të pjesshëm.  

Kristianizimi i popujve sllavë ishte, megjithatë, një fenomen i ngadalshëm dhe - në shumë raste - sipërfaqësor, veçanërisht në atë që sot është Rusia. Krishterimi ishte i fuqishëm në pjesët perëndimore dhe qendrore të asaj që sot është Ukraina, pasi ato ishin më afër kryeqytetit, Kievit . Megjithatë, edhe atje, rezistenca popullore e udhëhequr nga volkhv-të, priftërinjtë paganë ose shamanët, u përsërit periodikisht për shekuj. 

Sllavët perëndimorë të Balltikut i rezistuan me këmbëngulje kristianizimit derisa ai iu imponua me dhunë përmes Kryqëzatave Veriore .  Ndër polakët dhe sllavët lindorë, rebelimet shpërthyen gjatë gjithë shekullit të 11-të.  Kronikanët e krishterë raportuan se sllavët ripërqafuan rregullisht fenë e tyre origjinale ( relapsi sunt denuo ad paganismus ).  p. 367.

Shumë elementë të fesë indigjene sllave u inkorporuan zyrtarisht në krishterimin sllav (i cili u shfaq në arkitekturën e kishës ruse, pikturimin e ikonave, etj.),  dhe, përveç kësaj, adhurimi i perëndive sllave ka vazhduar në popullin jozyrtar. feja deri në kohët moderne. [7] Rezistenca e sllavëve ndaj krishterimit shkaktoi një "sinkretizëm të çuditshëm" i cili në fjalorin e vjetër sllav të kishës u përkufizua si dvoeverie, "besim i dyfishtë".  Që nga fillimi i shekullit të 20-të, feja popullore sllave i është nënshtruar një rishpikjeje dhe riinkorporimi të organizuar në lëvizjen e besimit vendas sllav (Rodnovery).

 Zoti dhe shpirtrat 
Siç dëshmohet nga Helmold (  1120–1177) në Chronica Slavorum, sllavët besonin në një Zot të vetëm qiellor që lindte të gjithë shpirtrat më të vegjël që qeverisnin natyrën dhe e adhuronin atë me mjetet e tyre.  Sipas Helmold, "duke iu bindur detyrave që u janë caktuar, [hyjnitë] kanë dalë nga gjaku i tij [e Zotit suprem] dhe gëzojnë dallime në raport me afërsinë e tyre me perëndinë e perëndive".  Sipas studimeve të Rybakov, simbolet e rrotave si "shenjat e bubullimës" ( gromovoi znak ) dhe "trëndafili me gjashtë petale brenda një rrethi" (p.sh.30x30px), të cilat janë aq të zakonshme në zanatet popullore sllave, dhe të cilat ishin ende të gdhendura në skajet dhe majat e kulmeve në Rusinë veriore në shekullin e nëntëmbëdhjetë, ishin simbole të Rodit suprem jetëdhënës.  Para konceptimit të tij si Rod, siç u studiua nga Rybakov, ky Zot suprem njihej si Deivos (në lidhje me sanskritishten Deva, latinisht Deus, gjermanishten e lartë të vjetër Ziu dhe Lituanisht Dievas ).  Sllavët besonin se nga ky Zoti doli një dualitet kozmik, i përfaqësuar nga Belobog ("Zoti i bardhë") dhe Chernobog ("Zoti i Zi", i quajtur gjithashtu Tiarnoglofi, "Koka/Mendja e Zezë"),  që përfaqësonte rrënjën. të të gjitha hyjnive qiellore-mashkullore dhe tokësore-femërore, ose perëndive të dritës në rritje dhe dritës në rënie, respektivisht.  Në të dyja kategoritë, hyjnitë mund të jenë ose Razi, "ridhënuesit", ose Zirnitra, "magjistarët". 

Sllavët e perceptuan botën si të gjallëruar nga një shumëllojshmëri shpirtrash, të cilët ata i përfaqësonin si persona dhe i adhuronin. Këto shpirtra përfshinin ato të ujërave ( mavka dhe rusalka ), pyjet ( lisovyk ), fushat ( polovyk ), ato të familjeve ( domovoy ), ato të sëmundjeve, fatit dhe paraardhësve njerëzorë.  Për shembull, Leshy është një frymë e rëndësishme pyjore, që besohet se shpërndan ushqim për caktimin e gjahut për gjahtarët, i konsideruar më vonë si një zot i tufave dhe tufave, dhe ende adhurohet në këtë funksion në Rusinë e fillimit të shekullit të njëzetë. Shumë perëndi konsideroheshin nga të afërmit ( shkopi ose pleme ) si paraardhësit e tyre, dhe ideja e stërgjyshërve ishte aq e rëndësishme sa feja sllave mund të mishërohet si një "manizëm" (dmth. adhurimi i paraardhësve), megjithëse sllavët nuk mbanin shënime gjenealogjike. 

Sllavët gjithashtu adhuronin perëndi-yje, duke përfshirë hënën ( rusisht : Mesyats ) dhe diellin ( Solntse ), i pari konsiderohej si mashkull dhe i dyti si femër. Zoti i hënës ishte veçanërisht i rëndësishëm, i konsideruar si shpërndarësi i bollëkut dhe shëndetit, i adhuruar përmes vallëzimeve të rrumbullakëta dhe në disa tradita konsiderohet si paraardhësi i njerëzimit. Besimi në perëndinë e hënës ishte ende shumë i gjallë në shekullin e nëntëmbëdhjetë, dhe fshatarët në Karpatet e Ukrainës pohojnë hapur se hëna është perëndia e tyre. 

Disa hyjnitë sllave janë të lidhura me mitologjinë baltike: Perun / Perkūnas, Veles / Velnias, Rod / Dievas, Yarilo / Saulė . Mikhail Theobald. Lithuanian-pagan essays. - Ladoga-100, 1890. P.38 Kishte një vazhdimësi të dukshme midis besimeve të sllavëve lindorë, sllavë perëndimorë dhe sllavë të jugut . Ata ndanin të njëjtat hyjni tradicionale, siç dëshmohet, për shembull, nga adhurimi i Zuarasizit midis sllavëve perëndimorë, që korrespondon me Svarožič midis sllavëve lindorë.  Të gjitha hyjnitë e ndritura mashkullore konsideroheshin si hipostaza, forma ose faza në vit, të forcës hyjnore aktive, mashkullore të personifikuar nga Perun ("Bullumet"). 

Emri i tij, nga rrënja indo-evropiane * per ose * perk w ("për të goditur", "shpuar"), nënkuptonte si bubullimën e copëtuar dhe pemën e copëtuar (veçanërisht lisin ; emri latin i kësaj peme, quercus, vjen nga e njëjta rrënjë), të konsideruara si simbole të rrezatimit të forcës. Nga kjo rrënjë u krijuan edhe Perëndi vedike, Perkūnas baltike, Perëndi shqiptare (tani që tregon "Zot" dhe "qiell"), gjermanike Fjörgynn dhe greqisht Keraunós ("rrufe", formë rimike e * Peraunós, e përdorur si një epiteti i Zeusit ). 

Nga kjo rrënjë vjen emri i hyjnisë finlandeze Ukko, e cila ka origjinë balto-sllave.  Prĕgyni ose peregyni, në folklorin modern rus të përkthyer bregynja ose beregynja (nga breg, bereg, që do të thotë "breg") dhe të riinterpretuar si shpirtra uji femra, ishin më tepër—siç dëshmohet nga kronikat dhe theksohet nga rrënja* per —shpirtrat e pemëve dhe lumenjve. lidhur me Perun. 

Traditat sllave ruajtën elemente shumë të lashta dhe u ndërthurën me ato të popujve fqinjë evropianë. Një rast shembullor janë ritualet e shiut ende të gjallë të sllavëve të jugut të çiftit Perun – Perperuna, Zoti dhe Zonja Thunder, të ndara me fqinjët shqiptarë, grekët dhe arumanët, që korrespondojnë me gjermanishten Fjörgynn – Fjörgyn, Lituanishten Perkūnas – Perkūna, dhe gjetjen. ngjashmëritë në himnet Vedike me Parjanya. 

Sllavët perëndimorë, veçanërisht ata të Balltikut, adhuronin dukshëm Svetovidin ("Zotin e Pushtetit"), ndërsa sllavët e Lindjes adhuronin dukshëm vetë Perunin, veçanërisht pas reformave të viteve 970-980 të Volodimirit.  Shpirtrat e ndryshëm besohej se shfaqeshin në vende të caktuara, të cilat u nderuan si numinoze dhe të shenjta; ato përfshinin burime, lumenj, korije, majat e rrumbullakosura të kodrave dhe shkëmbinjtë e sheshtë me pamje nga lumenjtë. Ritualet kalendarike u harmonizuan me shpirtrat, të cilët besohej se kishin periudha depilimi dhe zbehjeje gjatë gjithë vitit, duke përcaktuar ciklin e fertilitetit agrar. 

 Kristianizimi i sllavëve të Lindjes 
Në vitin 988, Vladimiri i Rusisë Kyivan refuzoi fenë sllave dhe ai dhe nënshtetasit e tij u pagëzuan zyrtarisht në Kishën Ortodokse Lindore, atëherë feja shtetërore e Perandorisë Bizantine . Sipas legjendës, Vladimir dërgoi delegatë në shtetet e huaja për të përcaktuar se cila ishte feja më bindëse që do të adoptohej nga Kievi.  Gëzimi dhe bukuria ishin karakteristikat kryesore të ceremonive sllave parakristiane dhe delegatët kërkuan diçka që mund të përputhej me këto cilësi. Ata u rrënuan nga feja islame e Vollgës, Bullgaria, ku nuk gjetën "asnjë gëzim... por pikëllim dhe erë të keqe të madhe", dhe nga krishterimi perëndimor (atëherë Kisha Katolike ) ku gjetën "shumë shërbime adhurimi, por askund ... bukuri”.  Ata që vizituan Kostandinopojën u mahnitën nga artet dhe ritualet e krishterimit bizantin.  Sipas Kronikës Fillore, pasi u bë zgjedhja, Vladimiri urdhëroi që tempulli sllav në kodrat e Kyivanit të shkatërrohej dhe shëmbëlltyrat e perëndive të digjeshin ose të hidheshin në Dnieper . Tempujt sllavë u shkatërruan në të gjithë tokat e Rusisë së Kievit dhe në vendet e tyre u ndërtuan kisha të krishtera. 

Sipas Ivakhiv, kristianizimi ishte më i fortë në atë që është sot Ukraina perëndimore dhe qendrore, toka afër kryeqytetit Kiev. Feja sllave vazhdoi, megjithatë, veçanërisht në rajonet më veriore të vendbanimeve sllave, në atë që sot është pjesa qendrore e Rusisë Evropiane, siç janë zonat e Novgorodit, Suzdalit dhe Belozerskut . Në vetë rajonet thelbësore të kristianizimit, popullsia e zakonshme mbeti e lidhur me <i id="mwAps">volkhv</i> -ët, priftërinjtë, të cilët në mënyrë periodike, gjatë shekujve, udhëhoqën rebelime popullore kundër pushtetit qendror dhe kishës së krishterë. Krishterimi ishte një proces shumë i ngadaltë midis sllavëve dhe kisha zyrtare e krishterë miratoi një politikë të bashkimit të elementeve parakristiane në krishterimin sllav. Shenjtorët e krishterë u identifikuan me perënditë sllave - për shembull, figura e Perunit u mbivendos me atë të Shën Elias, Velesi u identifikua me Shën Blasius dhe Yarilo u bë Shën Gjergji - dhe festat e krishtera caktoheshin në të njëjtat data me ato pagane. 

Një tipar tjetër i krishterimit të hershëm sllav ishte ndikimi i fortë i letërsisë apokrife, i cili u bë i dukshëm në shekullin e trembëdhjetë me ngritjen e bogomilizmit në mesin e sllavëve të jugut. Bogomilizmi sllavo-jugor prodhoi një sasi të madhe tekstesh apokrife dhe mësimet e tyre më vonë depërtuan në Rusi dhe do të kishin ndikuar më vonë në fenë popullore sllave. Bernshtam tregon për një "përmbytje" të literaturës apokrife në Rusinë e shekullit XI-XV, e cila mund të mos ishte kontrolluar nga Kisha Ortodokse Ruse ende e dobët. 

Disa studiues kanë theksuar se si "konvertimi i Rusisë" ndodhi jo më shumë se tetë vjet pas reformës së Volodimirit të fesë sllave në 980; Sipas tyre, krishterimi në përgjithësi nuk ka pasur "ndonjë ndikim të thellë ... në formimin e ideologjisë, kulturës dhe psikologjisë sociale të shoqërive arkaike" dhe futja e krishterimit në Kiev "nuk solli një ndryshim rrënjësor në vetëdijen. të shoqërisë gjatë gjithë rrjedhës së historisë së hershme ruse". Ai u portretizua si një konvertim masiv dhe i ndërgjegjshëm vetëm gjysmë shekulli më vonë, nga skribët e establishmentit të krishterë.  Sipas disa studiuesve, zëvendësimi i tempujve sllavë me kisha të krishtera dhe "pagëzimi i Rusisë" duhet të kuptohet në vazhdimësi me zinxhirin e mësipërm të reformave të fesë sllave të nisura nga Volodymyr, dhe jo si një pikë thyerjeje. 

V.G. Vlasov citon studiuesin e respektuar të fesë sllave E.V. Aniçkov, i cili, në lidhje me krishterizimin e Rusisë, tha: 

Se shumica dërrmuese e popullsisë ruse nuk ishte e krishterë në shekullin e pesëmbëdhjetë, mund të dëshmohet nga arkeologjia: sipas Vlasov, varrosjet e tumave ( kurgan ), të cilat nuk pasqyrojnë normat e krishtera, ishin "një fenomen universal në Rusi deri në shekulli i pesëmbëdhjetë”, dhe vazhdoi deri në vitet 1530.  Për më tepër, kronikat nga ajo periudhë, si Kronika e Pskov, dhe të dhënat arkeologjike të mbledhura nga NM Nikolsky, dëshmojnë se në shekullin e pesëmbëdhjetë nuk kishte ende "asnjë kisha rurale për përdorim të përgjithshëm të popullsisë; kishat ekzistonin vetëm në oborret e djemve dhe princërve”.  Vetëm në shekullin e gjashtëmbëdhjetë Kisha Ortodokse Ruse u rrit si një institucion i fuqishëm dhe centralizues duke marrë si model Kishën Katolike të Romës dhe dallueshmëria e një feje popullore sllave u bë e dukshme. Kisha dënoi " herezitë " dhe u përpoq të zhdukte fenë popullore "gjysmë-pagane" të rreme të njerëzve të thjeshtë, por këto masa të ardhura nga qendrat e pushtetit të kishës ishin kryesisht të paefektshme, dhe në nivel lokal sintezat krijuese të ritualeve fetare popullore dhe pushimet vazhduan të lulëzojnë. [72]

 Kristianizimi i sllavëve perëndimorë 
Sipas mendimit të Norman Davies,  kristianizimi i Polonisë nëpërmjet aleancës çeko-polake përfaqësonte një zgjedhje të vetëdijshme nga ana e sundimtarëve polakë për t'u bashkuar me shtetin çek dhe jo me atë gjerman. Ndikimi kulturor Moravian luajti një rol të rëndësishëm në përhapjen e krishterimit në tokat polake dhe adoptimin e mëvonshëm të kësaj feje. Krishterimi mbërriti rreth fundit të shekullit të 9-të, ka shumë të ngjarë rreth kohës kur fisi Vistulan u ndesh me ritin e krishterë në marrëdhëniet me fqinjët e tyre, shtetin e Moravisë së Madhe (Bohemian). "Pagëzimi i Polonisë" i referohet ceremonisë kur sundimtari i parë i shtetit polak, Mieszko I dhe pjesa më e madhe e oborrit të tij, u konvertuan në krishterim në të Shtunën e Shenjtë të 14 Prillit 966. 

Në shekullin e njëmbëdhjetë, kultura pagane sllave ishte "ende në gjendje të plotë pune" midis sllavëve perëndimorë . Krishterimi u përball me kundërshtimin popullor, duke përfshirë një kryengritje në vitet 1030 (veçanërisht intensive në vitet 1035-1037).  Megjithatë, nga shekulli i dymbëdhjetë, nën presionin e gjermanizimit, katolicizmi u imponua me forcë përmes kryqëzatave veriore dhe tempujt dhe imazhet e fesë sllave u shkatërruan dhunshëm. Popullatat sllave perëndimore qëndruan fuqishëm kundër krishterimit.  Një nga rastet më të famshme të rezistencës popullore ndodhi në tempullin e fortesës së Svetovid në Kepin Arkona, në Rugia .  Tempulli në Arkona kishte një planimetri katrore, me një sallë të brendshme të mbështetur nga katër shtylla që përmbanin statujën e Svetovidit.  Ky i fundit kishte katër koka, të treguara pa mjekër dhe të rruar sipas modës rugiane. Në dorën e djathtë, statuja mbante një bri prej metali të çmuar, i cili përdorej për hamendje gjatë festës së madhe vjetore të perëndisë.  Në 1168, Arkona iu dorëzua trupave daneze të mbretit Valdemar I, dhe peshkopi Absalon udhëhoqi shkatërrimin e tempullit të Svetovid. 

 Feja popullore sllave 
Etnografia në Ukrainën e fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë dokumentoi një "sintezë të plotë të elementeve pagane dhe të krishtera" në fenë popullore sllave, një sistem i quajtur shpesh "besim i dyfishtë" ( rusisht : dvoeverie, ukrainisht : dvovirya ).  Sipas Bernshtam, dvoeverie përdoret ende edhe sot e kësaj dite në veprat shkencore për të përcaktuar fenë popullore sllave, e cila shihet nga disa studiues se ka ruajtur pjesën më të madhe të fesë sllave parakristiane, "të dobët dhe transparente" të mbuluar nga një krishterim që mund të "zhveshet" lehtësisht për të zbuluar pak a shumë modele "të pastra" të besimit origjinal.  Që nga rënia e Bashkimit Sovjetik ka pasur një valë të re debatesh shkencore mbi temat e fesë popullore sllave dhe dvoeverie . AE Musin, një akademik dhe dhjak i Kishës Ortodokse Ruse, botoi një artikull rreth "problemit të besimit të dyfishtë" deri në vitin 1991. Në këtë artikull ai i ndan studiuesit midis atyre që thonë se Ortodoksia Ruse iu përshtat besimit të rrënjosur indigjen, duke vazhduar idenë sovjetike të një "paganizmi të pamposhtur" dhe atyre që thonë se ortodoksia ruse është një fe sinkretike e pashprehur.  Bernshtam sfidon nocionet dualiste të dvoeverie dhe propozon interpretimin e fesë më të gjerë sllave si një vazhdimësi mnogoverie ("shumëfetare"), në të cilën një shtresë më e lartë e zyrtaritetit të krishterë ortodoksë është alternuar me një shumëllojshmëri "Besimesh të Vjetër" midis shtresave të ndryshme të popullatë. 

Sipas Ivanits-it, shqetësimi qendror i fesë popullore sllave të shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe njëzetë ishte pjelloria, e shoqëruar me rite që kremtonin vdekjen dhe ringjalljen. Studiuesit e fesë sllave, të cilët u fokusuan në fenë popullore të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shpesh u çuan në gabime të tilla si interpretimi i Rod dhe Rozhanitsy si figura të një kulti thjesht stërgjyshorë; megjithatë, në dokumentet mesjetare Rod barazohet me perëndinë e lashtë egjiptiane Osiris, duke përfaqësuar një koncept më të gjerë të gjenerimit natyror.  Besimi në shenjtërinë e Mat Syra Zemlya ("Toka e lagësht Nënë") është një tjetër veçori që ka vazhduar në fenë popullore moderne sllave; deri në shekullin e njëzetë, fshatarët rusë praktikonin një sërë ritualesh kushtuar asaj dhe ia rrëfenin mëkatet e tyre në mungesë të një prifti. Ivanits raporton gjithashtu se në rajonin e Volodimir të moshuarit praktikonin një ritual duke kërkuar falje nga Toka para vdekjes së tyre. Një numër studiuesish ia atribuan përkushtimin e veçantë rusëve për Theotokos, "Nënës së Zotit", këtij substrati ende të fuqishëm para-kristian të përkushtimit ndaj një perëndeshë të madhe nënë . 

Ivanits ia atribuon këmbënguljes së fesë popullore sintetike sllave një përjashtimi të sllavëve dhe të Rusisë në veçanti, krahasuar me vendet e tjera evropiane; "Rasti rus është ekstrem", thotë ajo, sepse Rusia - veçanërisht pafundësia e Rusisë rurale - nuk i ka jetuar as trazirat intelektuale të Rilindjes, as Reformacioni, as Epoka e Iluminizmit, e cila dobësoi rëndë spiritualitetin popullor në pjesën tjetër të Evropës. . 

Festat dhe ritet fetare popullore sllave pasqyrojnë kohët e kalendarit të lashtë pagan. Për shembull, periudha e Krishtlindjes shënohet nga ritet e Koliadës, të karakterizuara nga elementi i zjarrit, procesionet dhe drama rituale, ofertat e ushqimit dhe pijeve paraardhësve. Ritet e pranverës dhe verës karakterizohen nga imazhe të lidhura me zjarrin dhe ujin që rrotullohen rreth figurave të perëndive Yarilo, Kupala dhe Marzanna . Ndërrimi i shpirtrave sezonalë festohet përmes ndërveprimit të shëmbëlltyrave të këtyre shpirtrave dhe elementëve që simbolizojnë stinën e ardhshme, të tilla si djegia, mbytja ose vendosja e shëmbëlltyrave në ujë dhe "rrotullimi i rrotave të djegura të kashtës poshtë në lumenj". . 

 Rodnovera moderne 
Që nga fillimi i shekullit të njëzetë ka pasur një rishpikje dhe riinstitucionalizimin e "fesë sllave" në të ashtuquajturën lëvizje "Rodnovery", fjalë për fjalë "Besimi vendas sllav". Lëvizja bazohet në fenë e lashtë popullore sllave, shpesh duke e kombinuar atë me bazat filozofike të marra nga fetë e tjera, kryesisht hinduizmi .  Disa grupe Rodnover fokusohen pothuajse ekskluzivisht në fetë popullore dhe adhurimin e perëndive në kohën e duhur të vitit, ndërsa të tjerë kanë zhvilluar një bërthamë shkrimore, të përfaqësuar nga shkrime që supozohen të jenë dokumente shekullore si Libri i Velesit ; shkrime që përpunojnë mitologji të fuqishme kombëtare si Maha Vira e Sylenkoizmit ;  dhe shkrime ezoterike si Vedat sllavo-ariane të inglizmit .  

 Shih edhe 
 Adhurimi i paraardhësve
 Paganizmi
 Paganizmi shqiptar
 Paganizmi gjerman
 Paganizmi nordik
 Paganizmi modern në Skandinavi

 Referime 

Kategoria:Paganizëm
Kategoria:Sllavë
Kategoria:Historia e fesë