Abdomeni

Barku i njeriut (i quajtur "abdomenus" në latinisht) është një pjesë e trupit e gjendur në mes të legenit dhe kraharorit. Barku është pjesa e përparme e segmentit abdominal të trungut trungu të trupit të njeriut.Zona e zënë nga barku quhet zgavër e barkut.Tek këmbënyjorët është tagmata e pasme e trupit; e cila ndjek toraksin ose cefalotoraksin.

Tek njerëzit, barku shtrihet nga toraksi,në diafragmën torakale dhe deri buzë legenit.Skaji i legenit shtrihet nga nyja lumbosakrale (disku ndërvertebror midis L5 dhe S1) deri në simfizën pubike dhe është buza e hyrjes së legenit.Hapësira mbi këtë hyrje dhe nën diafragmën torakale quhet zgavra e barkut.Kufiri i zgavrës së barkut është muri i barkut në pjesën e përparme dhe sipërfaqja peritoneale në pjesën e pasme.

Tek kurrizorët, barku është një zgavër e madhe trupore e mbyllur nga muskujt e barkut, përpara dhe anash, dhe nga një pjesë e kolonës vertebrale në pjesën e prapme.Brinjët e poshtme gjithashtu mund të mbyllin muret barkore dhe anësore.Zgavra e barkut është e vazhdueshme, dhe më lart, me zgavrën e legenit. Ajo është e bashkangjitur në zgavrën e kraharorit nga diafragma. Struktura të tilla si aorta, vena cava inferiore dhe ezofagu kalojnë përmes diafragmës. Të dy kavitetet e barkut dhe legenit janë të veshura nga një membranë seroze e njohur si peritoneum parietal. Kjo membranë është e vazhdueshme me peritoneumin visceral që vesh organet. Barku tek kurrizorët përmban një numër organesh që i përkasin, për shembull, sistemit të tretjes, sistemit urinar dhe sistemit muskulor.

 Përmbajtja 
Zgavra e barkut përmban shumicën e organeve të sistemit të tretjes, duke përfshirë stomakun, zorrën e hollë dhe zorrën e trashë me shtojcën e saj të bashkangjitur. Organet e tjera të tretjes njihen si organe ndihmëse të tretjes dhe përfshijnë: mëlçinë, fshikëzën e tëmthit të saj të bashkangjitur dhe pankreasin, organe  të cilat komunikojnë me pjesën tjetër të sistemit përmes kanaleve të ndryshme. Shpretka dhe organet e sistemit urinar duke përfshirë: veshkat dhe gjëndrat mbiveshkore, gjithashtu ndodhen brenda barkut, së bashku me shumë enë të gjakut duke përfshirë aortën dhe venën cava inferiore. Fshikëza urinare, mitra, tubat fallopiane dhe vezoret mund të shihen ose si organe të barkut ose si organe të legenit.Së fundmi, barku përmban një membranë të gjerë të quajtur peritoneum. Një palosje e peritoneumit mund të mbulojë plotësisht organe të caktuara, ndonëse mund të mbulojë vetëm njërën anë të organeve që zakonisht qëndrojnë afër murit të barkut. Ky quhet retroperitoneum dhe veshkat dhe uretrat njihen si organe retroperitoneale.

Organet e barkut mund të jenë shumë të specializuara tek disa kafshë. Për shembull, stomaku i ripërtypësve, (një nënrenditje e gjitarëve që përfshin bagëtinë dhe delet), është i ndarë në katër dhoma - rumen, retikulum, omasum dhe abomasum.

 Muskujt 
Në murin e barkut kzistojnë tre shtresa të muskujve. Ato janë, nga jashtë në brendësi:  muskuli i jashtëm (external oblique), muskuli i brëndshëm (internal oblique) dhe muskuli tërthor (transverse oblique)  të barkut. Tri shtresat e para shtrihen midis kolonës vertebrale, brinjëve të poshtëm, kreshtës iliake dhe pubisit të kofshës. Të gjitha fijet e tyre bashkohen drejt vijës së mesit dhe rrethojnë rectus abdominis (muskul abdominal) në një mbështjellës përpara se të bashkohen në anën e kundërt në linea alba (strukturë fijëzore). Forca fitohet nga kryqëzimi i fibrave, të tillë si muskuli i jashtëm (external oblique) i cili  shkon poshtë dhe përpara, muskuli i brëndshëm (internal oblique) lart dhe përpara, dhe muskuli tërthor (transverse oblique) që lëviz  horizontalisht përpara.

Muskuli i tërthortë i barkut është i sheshtë dhe trekëndësh, me fijet e tij drejtuese horizontale. Ai shtrihet midis muskulit  të brendshëm të zhdrejtë dhe membranës (transverse fascia) që ndodhet nën të. Origjina e tij vjen nga ligamenti i Poupart-it, buza e brendshme e iliumit, paneli i  mesit dhe sipërfaqja e brendshme e kërceve të gjashtë brinjëve të poshtme dhe që futet në linea alba (vija mesatare fijore) pas muskulit abdominal rectus abdominis.

Muskujt rectus abdominis janë të gjatë dhe të sheshtë. Muskuli kryqëzohet nga tre breza fijëzorë të quajtur kryqëzime tejzore. Muskuli rectus abdominis është i mbyllur në një mbështjellëse të trashë, të formuar siç përshkruhet më sipër, nga fijet nga secili prej tre muskujve të murit anësor të barkut. Ata e kanë origjinën nga kocka e pubisit, drejtojnë barkun në të dy anët e linea alba dhe futen në kërcet e brinjëve të pestë, të gjashtë dhe të shtatë. Në rajonin e ijëve, kanali inguinal, është një kalim përmes shtresave. Ky hendek është vendi ku testikujt mund të bien përmes murit dhe ku kalon gjithashtu kordoni fijor nga mitra tek femrat. Ky është gjithashtu vendi ku mund të formohen dobësitë mund dhe të shkaktojë hernie inguinale (një zgjatim i përmbajtjes së zgavrës së barkut përmes kanalit inguinal).

Muskuli piramidalis është i vogël dhe trekëndësh. Ai gjendet në pjesën e poshtme të barkut përpara muskulit  rectus abdominis. Origjinën e tij e ka në kockën pubike dhe futet në linea alba deri në kërthizë.

 Funksioni 
parapamje|Anatomia e organeve të barkut.Nga e djathta në të majtë: zemra, shpretka, stomaku, pankreasi, fshikëza e tëmthit, mëlçia dhe mushkëritë.
Funksionalisht, barku i njeriut është vendi ku vendoset pjesa më e madhe e aparatit tretës kështu që pjesa më e madhe e thithjes dhe tretjes së ushqimit ndodh këtu. Trakti ushqimor në bark përbëhet nga ezofagu i poshtëm, stomaku, duodenumi, jejunumi, ileumi, zorra e trashë dhe shtojca, kolonat ngjitëse, tërthore dhe zbritëse, kolona sigmoid dhe rektumi. Organe të tjera vitale brenda abdomenit përfshijnë: mëlçinë, veshkat, pankreasin dhe shpretkën.

Muri i barkut është i ndarë në muret e pasme (të pasme), anësore (anësore) dhe anteriore (të përparme).

 Lëvizja, frymëmarrja dhe funksione të tjera 
Muskujt e barkut kanë funksione të ndryshme të rëndësishme. Ato ndihmojnë si muskuj të frymëmarrjes në procesin e frymëmarrjes gjatë frymënxjerrjes. Për më tepër, këta muskuj shërbejnë si mbrojtje për organet e brendshme.Muskujt e barkut së bashku me muskujt e shpinës, ofrojnë gjithashtu mbështetje posturale dhe janë të rëndësishme në përcaktimin e formës. Kur glotisi është i mbyllur dhe toraksi dhe legeni janë të fiksuar, ato janë përbërëse në funksionet e kollës, urinimit, jashtëqitjes, lindjes, të vjellave dhe këndimit. Kur legeni është fiksuar, ata mund të fillojnë lëvizjen e trungut në një lëvizje përpara. Ata gjithashtu parandalojnë hiperxtensionin. Kur toraksi është fiksuar, ata mund të tërheqin legenin dhe më në fund, ata mund të përkulin kolonën vertebrale anash dhe të ndihmojnë në rrotullimin e trungut.

 Qëndrimi i trupit 
Muskuli abdominal i tërthortë është muskuli më i thellë, prandaj nuk mund të preket nga jashtë.Ai mund të ndikojë shumë në mbajtjen e trupit.Muskujt e zhdrejtë të brendshëm janë gjithashtu të thellë dhe gjithashtu ndikojnë në qëndrimin e trupit. Të dy ata janë të përfshirë në rrotullim dhe përkulje anësore të shtyllës kurrizore dhe përdoren për të përkulur dhe mbështetur shtyllën kurrizore nga përpara. Muskujt e zhdrejtë të jashtëm janë më sipërfaqësorë dhe ato gjithashtu përfshihen në rrotullimin dhe përkuljen anësore të shtyllës kurrizore. Ato stabilizojnë shtyllën kurrizore kur trupi është në këmbë. Muskuli rectus abdominis nuk është muskuli abdominal më sipërfaqësor. Veshja tejzore që shtrihet nga muskujt e zhdrejtë të jashtëm mbulon rectus abdominis. Abdominis rectus është muskul që personat shumë të aftë fizikisht e zhvillojnë në "pakon me 6 muskuj". Megjithëse, në të vërtetë muskujt duhet të jenë 10 pasi ka 5 seksione vertikale në secilën anë. Dy seksionet e poshtme janë pikërisht mbi kockën pubike dhe zakonisht nuk janë të dukshme, pra, 6 muskuj  barku të dukshëm. Funksioni i muskulit rectus abdominal është përkulja e shpinës përpara (fleksion). Puna kryesore e muskujve të barkut është të përkulin shtyllën kurrizore përpara kur tkurret në mënyrë koncentrike.

 Shoqëria dhe kultura 
Perceptimet shoqërore dhe kulturore të pamjes së jashtme të barkut kanë rëndësi të ndryshme në të gjithë botën. Në varësi të llojit të shoqërisë, pesha e tepërt mund të perceptohet si një tregues i pasurisë dhe prestigjit për shkak të ushqimit të tepërt, ose si një shenjë e shëndetit të dobët për shkak të mungesës së ushtrimeve fizike. Në shumë kultura, abdomenet e zhveshura seksualizohen qartë dhe perceptohen në mënyrë të ngjashme me dekoltenë e gjirit.

 Ushtrim 
Duke qenë elementë kryesorë të mbështetjes kurrizore, dhe kontribues në qëndrimin e mirë, është e rëndësishme të ushtroni siç duhet muskujt e barkut së bashku me muskujt e shpinës, sepse kur këta janë të dobët ose tepër të ngushtë, ata mund të pësojnë spazma dhe dëmtime të dhimbshme. Kur ushtrohen siç duhet, muskujt e barkut kontribuojnë në përmirësimin e sjelljes dhe ekuilibrit, zvogëlojnë gjasat e episodeve të dhimbjes së shpinës, zvogëlojnë ashpërsinë e dhimbjes së shpinës, mbrojnë nga dëmtimi duke iu përgjigjur me efikasitet streseve, ndihmojnë në shmangien e disa operacioneve të shpinës dhe ndihmojnë në shërimin e shpinës probleme, ose pas operacionit të shtyllës kurrizore. Kur forcohen, muskujt e barkut sigurojnë gjithashtu fleksibilitet. Muskujt e barkut mund të ushtrohen duke praktikuar disiplina të forcës së përgjithshme të trupit si pilatet, yoga, T'ai chi dhe vrapim të shpejtë. Ekzistojnë edhe rutina specifike që synojnë secilin prej këtyre muskujve.

 Rëndësia klinike 
Obeziteti i barkut është një gjendje ku dhjami i barkut ose dhjami i organeve të brendshme, është krijuar së tepërmi midis organeve të barkut. Kjo shoqërohet me një rrezik më të lartë të sëmundjeve të zemrës, astmës dhe diabetit të tipit 2.

Trauma e barkut është një dëmtim i barkut dhe mund të përfshijë dëmtime të organeve të barkut. Ekziston një rrezik shoqërues i humbjes së rëndë të gjakut dhe infeksionit. Lëndimi në pjesën e poshtme të gjoksit mund të shkaktojë dëmtime të shpretkës dhe mëlçisë.

Një bark skafoid është kur barku thithet brenda. Në një të porsalindur, ajo mund të përfaqësojë një hernie diafragmatike. Në përgjithësi, është tregues i kequshqyerjes.

 Sëmundje 
Shumë sëmundje gastrointestinale prekin organet e barkut. Këto përfshijnë sëmundjen e stomakut, sëmundjen e mëlçisë, sëmundjen e pankreasit, sëmundjen e fshikëzës së tëmthit dhe të kanalit biliar; sëmundjet e zorrëve përfshijnë enteritin, sëmundjen celiake, divertikulitin dhe IBS.

 Ekzaminimi 
Procedura të ndryshme mjekësore mund të përdoren për të ekzaminuar organet e aparatit gastrointestinal. Këto përfshijnë endoskopinë, kolonoskopinë, sigmoidoskopinë, enteroskopinë, ezofagogastroduodenoskopinë dhe kolonoskopinë virtuale. Ekzistojnë gjithashtu një numër teknikash të imazhit mjekësor që mund të përdoren. Shenjat sipërfaqësore janë të rëndësishme në ekzaminimin e barkut.

 Pikat e  referimi të trupit në sipërfaqe 
parapamje|Projektime sipërfaqësore të organeve të trungut, nga të cilat vendndodhjet e organeve rrjedhin kryesisht nga nivelet e rruazave, brinjëve dhe iliumit.
Në vijën e mesit një rrudhë e lehtë shtrihet nga procesi xiphoid sipër në simfizën pubike të mëposhtme, që përfaqëson linea alb-ën në murin e barkut. Rreth pikës së mesit të tij ulet kërthiza ose kërthiza. Muskujt rectus abdominis në secilën anë të linea alb-ës dallohet te njerëzit muskulorë.Përvijimi i këtyre muskujve ndërpritet nga tre ose më shumë ulje tërthore që tregojnë kryqëzimet tejzore. Zakonisht ekziston një në lidhje me procesin xiphoid, një në kërthizë, dhe një në mes.Ai është kombinimi i linea alba dhe kryqëzimeve tendinoze që formojnë "6 muskujt" e barkut të kërkuar nga shumë njerëz.

Kufiri i sipërm anësor i barkut është diferenca nënkostale (në ose afër nivelit nënkostal) e formuar nga kërcet e brinjëve të rremë (8, 9, 10) që bashkohen me njëra-tjetrën. Kufiri i poshtëm anësor është kreshta e përparme e iliumit dhe ligamenti të Poupart-it, i cili shkon nga shtylla kurrizore e përparme e iliumit deri në shtyllën kurrizore të pubisit. Këto kufij të poshtëm shënohen me rrudha të dukshme. Pikërisht mbi shpinat pubike në të dy anët janë unazat e jashtme të barkut, të cilat janë hapje në murin muskulor të barkut përmes të cilave kordoni spermatik shfaqet tek meshkujt dhe përmes të cilit mund të këputet një hernie inguinale.

Një metodë me të cilën mund të vlerësohet vendndodhja e përmbajtjes së barkut është vizatimi i tre vijave horizontale dhe dy vertikale.

 Vijat horizontale 
parapamje|Pjesa e përparme e barkut, duke treguar shenja për duodenumin, pankreasin dhe veshkat.

 Më e larta nga e para është vija transpilorike e C. Addison, e cila ndodhet në gjysmën e rrugës midis nivelit suprasternal dhe majës së simfizës pubike dhe shpesh shkurton hapjen pilorike të stomakut një inç në të djathtë të vijës mesatare. Hilumi i secilës veshkë është pak më poshtë tij, ndërsa fundi i saj i majtë prek afërsisht kufirin e poshtëm të shpretkës. Ajo korrespondon me rruazën e parë mesit prapa.
 Linja e dytë është vija nënkostale, e tërhequr nga pika më e ulët e harkut nënkostal (brinja e dhjetë). Ajo korrespondon me pjesën e sipërme të rruazës së tretë mesit, dhe është një inç apo më shumë mbi kërthizën. Ai tregon afërsisht zorrën e trashë tërthore, skajet e poshtme të veshkave dhe kufirin e sipërm të pjesës tërthore (3) të duodenumit.
 Linja e tretë quhet vija ndër tuberkulare dhe kalon ndërmjet dy tuberkulave të përafërt, të cilat mund të ndihen në buzën e jashtme të kreshtës së iliumit rreth dy inç e gjysmë (64 mm) nga shtylla kurrizore e përparme. Kjo linjë korrespondon me trupin e rruazës së pestë mesit, dhe kalon përmes ose vetëm mbi valvulën ileo-cekale, ku zorra e hollë bashkohet me zorrën e trashë.

 Vijat vertikale 
Dy vijat vertikale ose në mes të Poupart-it tërhiqen nga pika në mes të rrugës midis shtyllës kurrizore të përparme dhe simfizës pubike në secilën anë, vertikalisht lart deri në kufirin bregdetar.

 E drejta është më e vlefshmja, pasi valvula ileo-caecal ndodhet aty ku pret vijën ndër tuberkuloz. Vrima e shtojcës shtrihet një inç më poshtë, në pikën e McBurney. Në pjesën e sipërme të saj, vija vertikale takohet me vijën transpilorike në kufirin e poshtëm të brinjëve, zakonisht e nënta, dhe këtu ndodhet fshikëza e tëmthit.
 Vija e majtë në mes të Poupart korrespondon në tre të katërtat e sipërm të saj në skajin e brendshëm të zorrës së trashë në zbritje.

Diferenca e djathtë nënkostale korrespondon me kufirin e poshtëm të mëlçisë, ndërsa thithka e djathtë është rreth gjysmë inç mbi kufirin e saj të sipërm.

 Kuadrantët dhe rajonet 
parapamje|Krahasimi krah për krah i kuadranteve dhe rajoneve
Barku mund të ndahet në kuadrantë ose rajone për të përshkruar vendndodhjen e një organi ose strukture. Në përgjithësi, kuadrantët përshkruhen si pjesa e sipërme e majtë, e majta e poshtme, e sipërme e djathtë dhe e poshtme e djathtë. Kuadrantet përdoren gjithashtu shpesh në përshkrimin e vendit të një dhimbje barku.

Barku gjithashtu mund të ndahet në nëntë rajone.
   hypochondriac/hypochondrium i djathtë epigastric/epigastriumhypochondriac/hypochondrium  i majtëmesit të djathtë / krahut / latus / lateralumbilicallumbar/flank/latus/lateral  i majtëinguinale / iliake e djathtë hypogastric/suprapubicleft inguinal/iliac e majtë
Këto terma burojnë nga "hypo" që do të thotë "poshtë" dhe "epi" do të thotë "sipër", ndërsa "chondron" do të thotë "kërc" (në këtë rast, kërc i brinjës) dhe "gastër" do të thotë stomak. Kthimi i "majtas" dhe "djathtas" është i qëllimshëm, sepse emërtimet anatomike pasqyrojnë të djathtën dhe të majtën e vetë pacientit.)

"Fossa iliake e djathtë" (RIF) është një vend i zakonshëm i dhimbjes dhe ndjeshmërisë në pacientët që kanë apendesit. Fossa është emëruar për fossa iliake themelore të kockave të hip, dhe kështu është disi e pasaktë. Shumica e strukturave anatomike që do të prodhojnë dhimbje dhe butësi në këtë rajon nuk janë në të vërtetë në konkavitetin e ileumit. Sidoqoftë, termi është në përdorim të zakonshëm.

 Kafshë të tjera 
parapamje|Morfologjitë analoge bruto të një njeriu dhe një milingone.
parapamje|Në milingonën punëtore, barku përbëhet nga propodeumi i shkrirë në toraks dhe metasoma, vetë i ndarë në petiol të ngushtë dhe në prodhues bulboz.
Tek këmbënyjorët, barku është i ndërtuar nga një seri pllakash të sipërme të njohura si tergite dhe pllaka të poshtme të njohura si sternite, e tërë duke u mbajtur së bashku nga një membranë e fortë por e shtrirë.

Barku përmban aparatin tretës dhe organet riprodhuese të insekteve,i cili  përbëhet nga njëmbëdhjetë segmente në shumicën e rendeve të insekteve megjithëse segmenti i njëmbëdhjetë mungon tek të rriturit nga rendet më të larta. Numri i këtyre segmenteve ndryshon nga speciet në specie me numrin e segmenteve të dukshëm të reduktuar në vetëm shtatë në bletën e zakonshme. Në Collembola (Springtails) barku ka vetëm gjashtë segmente.

Barku nganjëherë është shumë i modifikuar. Tek apokritet (bletët, milingonat dhe grerëzat), segmenti i parë i barkut bashkohet në toraks dhe quhet propodeum.Tek milingonat segmenti i dytë formon bisht i gjethes së ngushtë. Disa milingona kanë një segment shtesë postpetiol, dhe segmentet e mbetura formojnë tastë bulboze. Bisht i lulediellit dhe gaster (segmentet abdominale 2 e tutje) quhen kolektivisht metasoma.

Ndryshe nga këmbënyjorët e tjerë, insektet nuk kanë këmbë në bark në formë të të rriturve, megjithëse Protura ka shtojca rudimentare të ngjashme me këmbën në tre segmentet e para të barkut dhe Arkeognatha posedon "stili" të vogla, të artikuluara, të cilat ndonjëherë konsiderohen të jenë shtojca rudimentare. Shumë insekte larvore duke përfshirë Lepidoptera dhe Symphyta (Sawflies) kanë shtojca mishi të quajtura prolegs në segmentet e tyre të barkut (si dhe këmbët e tyre më të njohura torakale), të cilat i lejojnë ata të kapen në skajet e gjetheve të bimëve ndërsa ecin përreth.

Tek araknidat (merimangat, akrepat dhe llojeve të ngjashme), termi "bark" përdoret në vend të njëjtë me "opistososoma" ("trupi i pasmë"), që është pjesa e trupit e pasme me atë që mban këmbët dhe kokën (prozoma ose cefalotoraksi).

 Shiko gjithashtu 

 Indi dhjamor

 Referime 

Kategoria:Anatomi e njeriut