Plastika

Plastika është një gamë e gjerë materialesh sintetike ose gjysmë sintetike që përdorin polimeret si përbërës kryesor. Plasticiteti i tyre bën të mundur që plastika të derdhet, ekstrudohet ose shtypet në objekte të forta të formave të ndryshme. Kjo përshtatshmëri, plus një gamë e gjerë karakteristikash të tjera, të tilla si të qenit i lehtë, i qëndrueshëm, fleksibël dhe i lirë për t'u prodhuar, ka çuar në përdorimin e tij të gjerë. Plastika zakonisht bëhet përmes sistemeve industriale njerëzore. Shumica e plastikës moderne rrjedhin nga kimikate të bazuara në lëndë djegëse fosile si gazi natyror ose nafta; megjithatë, metodat e fundit industriale përdorin variante të bëra nga materiale të rinovueshme, të tilla si misri ose derivatet e pambukut.

9.2 miliardë ton plastikë vlerësohet të jenë prodhuar ndërmjet viteve 1950 dhe 2017. Më shumë se gjysma e kësaj plastike është prodhuar që nga viti 2004. Në vitin 2020, u prodhuan 400 milionë tonë plastikë.Nëse trendet globale të kërkesës për plastikë vazhdojnë, vlerësohet se deri në vitin 2050 prodhimi vjetor global i plastikës do të arrijë mbi 1,100 milionë tonë.

Suksesi dhe dominimi i plastikës duke filluar nga fillimi i shekullit të 20-të ka shkaktuar probleme të përhapura mjedisore, për shkak të shkallës së ngadaltë të dekompozimit të tyre në ekosistemet natyrore. Pjesa më e madhe e plastikës së prodhuar nuk është ripërdorur, ose duke u kapur në deponi ose duke mbetur në mjedis si ndotje plastike. Ndotja plastike mund të gjendet në të gjitha trupat ujorë kryesorë të botës, për shembull, duke krijuar copëza mbeturinash në të gjithë oqeanet e botës dhe duke ndotur ekosistemet tokësore. Nga e gjithë plastika e hedhur deri më tani, rreth 14% është djegur dhe më pak se 10% është ricikluar.

Në ekonomitë e zhvilluara, rreth një e treta e plastikës përdoret në paketim dhe afërsisht e njëjta gjë në ndërtesa në aplikime të tilla si tubacione, hidraulik ose mur anësor vinyl.Përdorime të tjera përfshijnë automobila (deri në 20% plastikë, mobilje dhe lodra.Në botën në zhvillim, aplikimet e plastikës mund të ndryshojnë; 42% e konsumit të Indisë përdoret në paketim.Në fushën mjekësore, implantet polimer dhe pajisjet e tjera mjekësore rrjedhin të paktën pjesërisht nga plastika. Në mbarë botën, rreth 50 kg plastikë prodhohen çdo vit për person, me prodhim që dyfishohet çdo dhjetë vjet.

Plastika e parë plotësisht sintetike në botë ishte Bakeliti, i shpikur në Nju Jork në vitin 1907, nga Leo Baekeland, i cili shpiku termin "plastikë".Sot prodhohen dhjetëra lloje të ndryshme të plastikës, si polietileni, i cili përdoret gjerësisht në paketimin e produkteve, dhe klorur polivinil (PVC), i përdorur në ndërtim dhe tubacione për shkak të forcës dhe qëndrueshmërisë së tij. Shumë kimistë kanë kontribuar në shkencën e materialeve të plastikës, duke përfshirë laureatin Nobel Hermann Staudinger, i cili është quajtur "babai i kimisë së polimereve" dhe Herman Mark, i njohur si "babai i fizikës së polimerit".

 Etimologjia 
Fjala plastike rrjedh nga greqishtja πλαστικός (plastikos) që do të thotë "i aftë për t'u formuar ose formuar", dhe nga ana tjetër nga πλαστός (plastos) që do të thotë "i derdhur."[8] Si emër fjala më së shpeshti i referohet produkteve të ngurta të prodhimi me origjinë petrokimike.[9]

Emri plasticitet i referohet në mënyrë specifike këtu deformueshmërisë së materialeve të përdorura në prodhimin e plastikës. Plasticiteti lejon formimin, nxjerrjen ose ngjeshjen në forma të ndryshme: filma, fibra, pllaka, tuba, shishe dhe kuti, ndër shumë të tjera. Plasticiteti gjithashtu ka një përkufizim teknik në shkencën e materialeve jashtë objektit të këtij neni duke iu referuar ndryshimit të pakthyeshëm në formën e substancave të ngurta.

 Struktura 
See also: Polymer

Shumica e plastikës përmbajnë polimere organike.[10] Shumica dërrmuese e këtyre polimereve janë formuar nga zinxhirë atomesh karboni, me ose pa lidhjen e atomeve të oksigjenit, azotit ose squfurit. Këto zinxhirë përfshijnë shumë njësi përsëritëse të formuara nga monomerët. Çdo zinxhir polimer përbëhet nga disa mijëra njësi përsëritëse. Shtylla kurrizore është pjesa e zinxhirit që është në shtegun kryesor, duke lidhur së bashku një numër të madh njësish përsëritëse. Për të personalizuar vetitë e një plastike, grupe të ndryshme molekulare të quajtura zinxhirë anësor varen nga kjo shtyllë; ato zakonisht varen nga monomerët përpara se vetë monomerët të lidhen së bashku për të formuar zinxhirin polimer. Struktura e këtyre zinxhirëve anësor ndikon në vetitë e polimerit.

 Vetitë dhe klasifikimet 
Plastika zakonisht klasifikohet sipas strukturës kimike të shtyllës kurrizore dhe zinxhirëve anësor të polimerit. Grupet e rëndësishme të klasifikuara në këtë mënyrë përfshijnë akrilikët, poliesterët, silikonet, poliuretanët dhe plastika e halogjenizuar. Plastika mund të klasifikohet nga procesi kimik i përdorur në sintezën e tyre, të tilla si kondensimi, poliaddimi dhe ndërlidhja.[11] Ato gjithashtu mund të klasifikohen nga vetitë e tyre fizike, duke përfshirë ngurtësinë, densitetin, forcën në tërheqje, rezistencën termike dhe temperaturën e tranzicionit të qelqit. Plastika mund të klasifikohet gjithashtu nga rezistenca e tyre dhe reaksionet ndaj substancave dhe proceseve të ndryshme, të tilla si ekspozimi ndaj tretësve organikë, oksidimi dhe rrezatimi jonizues.[12] Klasifikime të tjera të plastikës bazohen në cilësitë që lidhen me prodhimin ose projektimin e produktit për një qëllim të caktuar. Shembujt përfshijnë termoplastikë, termoset, polimere përçuese, plastikë të biodegradueshme, plastikë inxhinierike dhe elastomerë.

 Termoplastikë dhe polimerë termoqëndrues 
Një klasifikim i rëndësishëm i plastikës është shkalla në të cilën proceset kimike të përdorura për t'i bërë ato janë të kthyeshme ose jo.

Termoplastikët nuk pësojnë ndryshime kimike në përbërjen e tyre kur nxehen dhe kështu mund të formohen në mënyrë të përsëritur. Shembujt përfshijnë polietileni (PE), polipropileni (PP), polistiren (PS) dhe polivinilklorur (PVC).[13]

Termoset, ose polimerët termoqëndrues, mund të shkrihen dhe të marrin formë vetëm një herë: pasi të jenë ngurtësuar, qëndrojnë të ngurtë.[14] Nëse ringrohet, termoset në vend që të shkrihen dekompozohen. Në procesin e termofiksimit, ndodh një reaksion kimik i pakthyeshëm. Vullkanizimi i gomës është një shembull i këtij procesi. Përpara ngrohjes në prani të squfurit, goma natyrale (polizoprene) është një material ngjitës, pak i lëngshëm; pas vullkanizimit, produkti është i thatë dhe i ngurtë.

 Plastika amorfe dhe plastika kristalore 
Shumë plastikë janë plotësisht amorfe (pa një strukturë molekulare shumë të rregulluar),[15] duke përfshirë termoset, polistiren dhe metakrilat metil (PMMA). Plastika kristalore shfaq një model të atomeve të distancuara më rregullisht, si polietileni me densitet të lartë (HDPE), polibutileni tereftalat (PBT) dhe keton polieter eter (PEEK). Megjithatë, disa plastikë janë pjesërisht amorfe dhe pjesërisht kristalore në strukturën molekulare, duke u dhënë atyre një pikë shkrirjeje dhe një ose më shumë kalime qelqi (temperatura mbi të cilën shtrirja e fleksibilitetit molekular të lokalizuar është rritur ndjeshëm). Këto të ashtuquajtura plastikë gjysmë kristalore përfshijnë polietileni, polipropileni, klorur polivinil, poliamide (najlone), poliesterë dhe disa poliuretane.

 Polimerë përçues 
Main article: Conductive polymer 

Polimeret përçues të brendshëm (ICP) janë polimere organike që përçojnë energjinë elektrike. Ndërsa është arritur një përçueshmëri deri në 80 kS/cm në poliacetileni të orientuar drejt shtrirjes[16], ajo nuk i afrohet asaj të shumicës së metaleve. Për shembull, bakri ka një përçueshmëri prej disa qindra kS/cm.[17]

 Plastika dhe bioplastika e biodegradueshme 

 Plastika e biodegradueshme 
Plastika e biodegradueshme është plastika që degradohet (shbëhet) pas ekspozimit ndaj dritës së diellit ose rrezatimit ultravjollcë; ujë ose lagështi; bakteret; enzimat; ose gërryerje nga era. Sulmi nga insektet, si krimbat e dyllit dhe krimbat e miellit, mund të konsiderohen gjithashtu si forma të biodegradimit. Degradimi aerobik kërkon që plastika të ekspozohet në sipërfaqe, ndërsa degradimi anaerobik do të ishte efektiv në sistemet e deponive ose kompostimit. Disa kompani prodhojnë aditivë të biodegradueshëm për të rritur biodegradimin. Megjithëse pluhuri i niseshtës mund të shtohet si mbushës për të lejuar që disa plastikë të degradohen më lehtë, një trajtim i tillë nuk çon në prishje të plotë. Disa studiues kanë krijuar baktere gjenetike për të sintetizuar plastikë plotësisht të biodegradueshme, të tilla si polihidroksi butirati (PHB); megjithatë, këto janë relativisht të kushtueshme që nga viti 2021.[18]

 Bioplastika 
Ndërsa shumica e plastikës prodhohen nga petrokimikatet, bioplastika prodhohet kryesisht nga materiale bimore të rinovueshme si celuloza dhe niseshteja.[19] Për shkak të kufijve të kufizuar të rezervave të karburanteve fosile dhe për shkak të rritjes së niveleve të gazeve serrë të shkaktuara kryesisht nga djegia e këtyre lëndëve djegëse, zhvillimi i bioplastikës është një fushë në rritje.[20][21] Kapaciteti global i prodhimit të plastikës me bazë biologjike vlerësohet në 327,000 ton në vit. Në të kundërt, prodhimi global i polietilenit (PE) dhe polipropilenit (PP), poliolefinat kryesore në botë me prejardhje petrokimike, u vlerësua në mbi 150 milion ton në 2015.[22]

 Industria e plastikës 
Industria plastike përfshin prodhimin global, përzierjen, konvertimin dhe shitjen e produkteve plastike. Megjithëse Lindja e Mesme dhe Rusia prodhojnë pjesën më të madhe të lëndëve të para petrokimike; prodhimi i plastikës është i përqendruar në Lindjen dhe Perëndimin global. Industria plastike përfshin një numër të madh kompanish dhe mund të ndahet në disa sektorë:

 Prodhimi 
9.2 miliardë ton plastikë vlerësohet të jenë prodhuar ndërmjet viteve 1950 dhe 2017, me më shumë se gjysma e kësaj të prodhuar që nga viti 2004. Që nga lindja e industrisë së plastikës në vitet 1950, prodhimi global është rritur jashtëzakonisht, duke arritur në 400 milionë tonë në vit në 2021 nga 381 milionë tonë metrikë në 2015 (pa përfshirë aditivët).[2][23] Nga vitet 1950 pati një rritje të shpejtë në përdorimin e plastikës për ambalazhim, në ndërtim dhe ndërtim, dhe në sektorë të tjerë.[2] Nëse trendet globale të kërkesës për plastikë vazhdojnë, vlerësohet se deri në vitin 2050 prodhimi vjetor global i plastikës do të kalojë 1.1 miliardë tonë në vit.[2]Plastika prodhohet në fabrikat kimike nga polimerizimi i lëndëve fillestare të tyre (monomerë); të cilat pothuajse gjithmonë kanë natyrë petrokimike. Objektet e tilla janë normalisht të mëdha dhe vizualisht janë të ngjashme me rafineritë e naftës, me tubacione të shumta që qarkullojnë në të gjithë vendin. Madhësia e madhe e këtyre impianteve u lejon atyre të shfrytëzojnë ekonomitë e shkallës. Pavarësisht kësaj, prodhimi i plastikës nuk është veçanërisht i monopolizuar, me rreth 100 kompani që përbëjnë 90% të prodhimit global.[24] Kjo përfshin një përzierje të ndërmarrjeve private dhe shtetërore. Përafërsisht gjysma e të gjithë prodhimit zhvillohet në Azinë Lindore, me Kinën që është prodhuesi më i madh i vetëm.

 Përbërja 
Plastika nuk shitet si një substancë e pastër e paprekur, por përkundrazi përzihet me kimikate të ndryshme dhe materiale të tjera, të cilat kolektivisht njihen si aditivë. Këto shtohen gjatë fazës së përzierjes dhe përfshijnë substanca të tilla si stabilizues, plastifikues dhe ngjyra, të cilat synojnë të përmirësojnë jetëgjatësinë, punueshmërinë ose pamjen e artikullit përfundimtar. Në disa raste, kjo mund të përfshijë përzierjen e llojeve të ndryshme të plastikës së bashku për të formuar një përzierje polimerësh, siç është polistiren me ndikim të lartë. Kompanitë e mëdha mund të bëjnë përbërjen e tyre përpara prodhimit, por disa prodhues e bëjnë këtë nga një palë e tretë. Kompanitë që specializohen në këtë punë njihen si Compounders.

Përbërja e plastikës termoaktive është relativisht e thjeshtë; pasi mbetet i lëngshëm derisa të shërohet në formën e tij përfundimtare. Për materialet termozbutëse, të cilat përdoren për prodhimin e shumicës së produkteve, është e nevojshme të shkrihet plastika në mënyrë që të përzihen aditivët. Kjo përfshin ngrohjen e tij në diku midis 150–320 °C (300–610 °F). Plastika e shkrirë është viskoze dhe shfaq rrjedhje laminare, duke çuar në përzierje të dobët. Prandaj, përbërja bëhet duke përdorur pajisje ekstrudimi, të cilat janë në gjendje të furnizojnë nxehtësinë e nevojshme dhe përzierjen për të dhënë një produkt të shpërndarë siç duhet.

Përqendrimet e shumicës së aditivëve janë zakonisht mjaft të ulëta, megjithatë nivele të larta mund të shtohen për të krijuar produkte Masterbatch. Aditivët në këto janë të përqendruara, por ende të shpërndara siç duhet në rrëshirën pritës. Granulat Masterbatch mund të përzihen me polimer me shumicë më të lirë dhe do të lëshojnë aditivët e tyre gjatë përpunimit për të dhënë një produkt përfundimtar homogjen. Kjo mund të jetë më e lirë sesa të punosh me një material plotësisht të përbëra dhe është veçanërisht e zakonshme për futjen e ngjyrave.

 Toksiciteti 
Plastika e pastër ka toksicitet të ulët për shkak të pazgjidhshmërisë së tyre në ujë, dhe për shkak se kanë një peshë të madhe molekulare, ato janë biokimikisht inerte. Produktet plastike përmbajnë një sërë aditivësh, megjithatë, disa prej të cilëve mund të jenë toksikë.[40] Për shembull, plastifikuesit si adipatet dhe ftalatet shpesh shtohen në plastikë të brishtë si PVC për t'i bërë ato mjaftueshëm të lakueshme për t'u përdorur në paketimin e ushqimit, lodrat dhe shumë sende të tjera. Gjurmët e këtyre komponimeve mund të rrjedhin nga produkti. Për shkak të shqetësimeve mbi efektet e rrjedhjeve të tilla, BE-ja ka kufizuar përdorimin e DEHP (di-2-etileksil ftalat) dhe ftalateve të tjera në disa aplikime, dhe SHBA-ja ka kufizuar përdorimin e DEHP, DPB, BBP, DINP, DIDP. , dhe DnOP në lodrat e fëmijëve dhe artikujt e kujdesit për fëmijët përmes Aktit për Përmirësimin e Sigurisë së Produkteve të Konsumatorit. Disa komponime që rrjedhin nga kontejnerët e ushqimit të polistirenit janë propozuar të ndërhyjnë në funksionet e hormoneve dhe dyshohet se janë kancerogjenë njerëzorë (substanca që shkaktojnë kancer).[41] Kimikatet e tjera me shqetësim të mundshëm përfshijnë alkilfenolet.[38]

Ndërsa një plastikë e përfunduar mund të jetë jo toksike, monomerët e përdorur në prodhimin e polimereve të saj mëmë mund të jenë toksikë. Në disa raste, sasi të vogla të këtyre kimikateve mund të mbeten të bllokuara në produkt nëse nuk përdoret përpunimi i përshtatshëm. Për shembull, Agjencia Ndërkombëtare e Organizatës Botërore të Shëndetësisë për Kërkimin e Kancerit (IARC) e ka njohur klorurin vinyl, pararendësin e PVC, si një kancerogjen për njerëzit.[41]

 Bisphenol A (BPA) 
Disa produkte plastike degradohen në kimikate me aktivitet estrogjenik.[42] Blloku kryesor i ndërtimit të polikarbonateve, bisfenoli A (BPA), është një përçarës endokrin i ngjashëm me estrogjenin që mund të rrjedhë në ushqim.[41] Hulumtimet në Perspektivat e Shëndetit Mjedisor zbulojnë se BPA e kulluar nga rreshtimi i kanaçeve prej kallaji, ngjitësve dentarë dhe shisheve polikarbonate mund të rrisë peshën trupore të pasardhësve të kafshëve laboratorike.[43] Një studim më i fundit i kafshëve sugjeron se edhe ekspozimi në nivel të ulët ndaj BPA rezulton në rezistencë ndaj insulinës, e cila mund të çojë në inflamacion dhe sëmundje të zemrës.[44] Që nga janari 2010, Los Angeles Times raportoi se Administrata Amerikane e Ushqimit dhe Barnave (FDA) po shpenzon 30 milionë dollarë për të hetuar indikacionet e lidhjes së BPA me kancerin.[45] Bis(2-etileksil) adipat, i pranishëm në mbështjellësin plastik të bazuar në PVC, është gjithashtu shqetësues, siç janë përbërësit organikë të paqëndrueshëm të pranishëm në erën e makinave të reja. BE-ja ka një ndalim të përhershëm për përdorimin e ftalateve në lodra. Në vitin 2009, qeveria amerikane ndaloi disa lloje të ftalateve që përdoren zakonisht në plastikë.[46]

 Efektet mjedisore 
Për shkak se struktura kimike e shumicës së plastikës i bën ato të qëndrueshme, ato janë rezistente ndaj shumë proceseve natyrore të degradimit. Pjesa më e madhe e këtij materiali mund të qëndrojë për shekuj ose më gjatë, duke pasur parasysh qëndrueshmërinë e demonstruar të materialeve natyrore strukturore të ngjashme si qelibar.

Ekzistojnë vlerësime të ndryshme se sa mbetje plastike janë prodhuar në shekullin e kaluar. Sipas një vlerësimi, një miliard ton mbetje plastike janë hedhur që nga vitet 1950.[47] Të tjerë vlerësojnë një prodhim kumulativ njerëzor prej 8.3 miliardë ton plastikë, nga të cilat 6.3 miliardë ton janë mbetje, me vetëm 9% që riciklohen.[48]Vlerësohet se këto mbetje përbëhen nga 81% rrëshirë polimer, 13% fibra polimer dhe 32% aditivë. Në vitin 2018 u krijuan më shumë se 343 milion ton mbetje plastike, 90% e të cilave përbëheshin nga mbetje plastike pas konsumit (mbetje plastike industriale, bujqësore, tregtare dhe komunale). Pjesa tjetër ishte mbetje para konsumit nga prodhimi i rrëshirës dhe prodhimi i produkteve plastike (p.sh. materiale të refuzuara për shkak të ngjyrës, ngurtësisë ose karakteristikave të papërshtatshme të përpunimit).[2]

Prania e plastikës, veçanërisht e mikroplastikës, brenda zinxhirit ushqimor është në rritje. Në vitet 1960 mikroplastika u vëzhgua në zorrët e zogjve të detit dhe që atëherë janë gjetur në përqendrime në rritje.[52] Efektet afatgjata të plastikës në zinxhirin ushqimor janë kuptuar keq. Në vitin 2009 u vlerësua se 10% e mbetjeve moderne ishin plastike,[53] edhe pse vlerësimet ndryshojnë sipas rajonit.[52] Ndërkohë, 50% deri në 80% e mbeturinave në zonat detare janë plastike.[52] Plastika përdoret shpesh në bujqësi. Ka më shumë plastikë në tokë sesa në oqeane. Prania e plastikës në mjedis dëmton ekosistemet dhe shëndetin e njeriut.[54]

Hulumtimi mbi ndikimet mjedisore zakonisht është fokusuar në fazën e asgjësimit. Megjithatë, prodhimi i plastikës është gjithashtu përgjegjës për ndikime të konsiderueshme mjedisore, shëndetësore dhe socio-ekonomike.[55]Përpara Protokollit të Montrealit, CFC-të ishin përdorur zakonisht në prodhimin e polistirenit plastik, prodhimi i të cilit kishte kontribuar në shterimin e shtresës së ozonit.Përpjekjet për të minimizuar ndikimin mjedisor të plastikës mund të përfshijnë uljen e prodhimit dhe përdorimit të plastikës, politikat e mbetjeve dhe riciklimit, si dhe zhvillimin proaktiv dhe vendosjen e alternativave ndaj plastikës, si për paketimin e qëndrueshëm.

 Mikroplastika 
Mikroplastika janë fragmente të çdo lloji plastike më pak se 5 mm (0.20 in) në gjatësi, sipas Administratës Kombëtare të Oqeanit dhe Atmosferës së SHBA (NOAA) dhe Agjencisë Evropiane të Kimikateve.[58] Ato shkaktojnë ndotje duke hyrë në ekosistemet natyrore nga burime të ndryshme, duke përfshirë kozmetikën, veshjet, paketimin e ushqimit dhe proceset industriale.

Termi makroplastikë përdoret për të dalluar mikroplastikën nga mbetjet plastike më të mëdha, siç janë shishet plastike. Aktualisht njihen dy klasifikime të mikroplastikës. Mikroplastika primare përfshin çdo fragment ose grimcë plastike që është tashmë 5,0 mm në madhësi ose më pak përpara se të hyjë në mjedis. Këto përfshijnë mikrofibra nga veshjet, mikrorruazat dhe fishekët plastikëBurime të tilla të mikroplastikës dytësore përfshijnë shishet e ujit dhe sodës, rrjetat e peshkimit, qeset plastike, kontejnerët me mikrovalë, qeset e çajit dhe konsumimin e gomave. Të dy llojet njihen se vazhdojnë në mjedis në nivele të larta, veçanërisht në ekosistemet ujore dhe detare, ku ato shkaktojnë ndotje të ujit.]Megjithatë, mikroplastika gjithashtu grumbullohet në ajër dhe në ekosistemet tokësore.

 Ndryshimi i klimës 
Sipas OECD-së, plastika kontribuoi me gazra serë në atmosferë në ekuivalentin e 1.8 miliardë tonëve dioksid karboni (CO2) në vitin 2019, 3.4% e emetimeve globale.[114] Ata thonë se deri në vitin 2060, plastika mund të lëshojë 4.3 miliardë tonë gazra serrë në vit.

Efekti i plastikës në ngrohjen globale është i përzier. Plastika në përgjithësi prodhohet nga nafta, kështu që prodhimi i plastikës krijon emetime të mëtejshme. Megjithatë, për shkak të lehtësisë dhe qëndrueshmërisë së plastikës kundrejt xhamit ose metalit, plastika mund të ulë konsumin e energjisë. Për shembull, paketimi i pijeve në plastikë PET dhe jo në xhami ose metal vlerësohet të kursejë 52% në energjinë e transportit.[4]

 Burimet 
Përkufizimi i veprave kulturore të lira logo notext.svg Ky artikull përfshin tekst nga një vepër me përmbajtje falas. Licencuar sipas Cc BY-SA 3.0 IGO (deklarata/leja e licencës). Teksti i marrë nga Mbytja në Plastikë – Mbetjet Detare dhe Mbetjet Plastike Graphics vitale​, Programi i Kombeve të Bashkuara për Mjedisin. Për të mësuar se si të shtoni tekst të licencës së hapur në artikujt e Wikipedia-s, ju lutemi shihni këtë faqe si duhet. Për informacion mbi ripërdorimin e tekstit nga Wikipedia, ju lutemi shikoni kushtet e përdorimit.
Kategoria:Materiale artificiale