Roald Amundsen

Roald Engelbregt Gravning Amundsen"Amundsen, Roald"  (US) (16 korrik 1872  - 18 Qershor 1928) ishte një eksplorues Norvegjez i rajoneve polare dhe një figurë kryesore e Epokës Heroike të Eksplorimit të Antarktikut . Ai udhëhoqi ekspeditën e parë për të përshkuar Kalimin Veri-perëndim nga deti, nga 1903 deri në 1906, dhe ekspedita e parë në Polin e Jugut në 1911. Ai drejtoi ekspeditën e parë të dëshmuar se kishte arritur në Polin e Veriut në një dirigjues në vitin 1926.   Ai u zhduk ndërsa mori pjesë në një mision shpëtimi për aeroplanin ajror Italia në 1928. 

 Jeta e hershme 

Amundsen lindi në një familje të pronarëve të anijeve Norvegjeze dhe kapitenëve në Borge, midis qyteteve Fredrikstad dhe Sarpsborg. Prindërit e tij ishin Jens Amundsen dhe Hanna Sahlqvist. Roald ishte djali i katërt në familje. Nëna e tij donte që ai të shmangte tregtinë detare të familjes dhe e inkurajoi atë që të bëhej mjek, një premtim që Amundsen e mbajti derisa nëna e tij vdiq kur ai ishte 21 vjeç. Ai u largua menjëherë nga universiteti për një jetë në det.  

Kur ai ishte pesëmbëdhjetë vjeç, Amundsen u entuziazmua duke lexuar tregimet e Sir John Franklin për ekspeditat e tij arktike në tokë. Amundsen shkroi "i lexova me një magjepsje të fortë e cila ka formuar tërë rrjedhën e jetës time". 

 Rrugët polare 

 Ekspedita Belarike e Antarktikut 

Amundsen u bashkua me Ekspeditën belge të Antarktikut si shoku i parë. Kjo ekspeditë, e udhëhequr nga Adrien de Gerlache duke përdorur anijen RV Belgica, u bë ekspedita e parë për të mbingarkuar në Antarktidë.  Belgica, qoftë gabimisht ose me dizajn, u mbyll në akullin e detit në 70 ° 30′S larg ishullit Aleksandër, në perëndim të Gadishullit të Antarktikut. Ekuipazhi duroi një dimër për të cilin ishin përgatitur dobët. 

Sipas vlerësimit të vetë Amundsen, mjeku për ekspeditën, amerikan Frederick Cook, me siguri e shpëtoi ekuipazhin nga skorjet duke gjuajtur kafshë dhe duke ushqyer ekuipazhin e mishit të freskët. Në rastet kur agrumet mungojnë, mishi i freskët nga kafshët që bëjnë vetë vitaminën C përmban mjaftueshëm vitaminë për të parandaluar skorbutin, dhe madje edhe pjesërisht ta trajtojnë atë. Ky ishte një mësim i rëndësishëm për ekspeditat e ardhshme të Amundsen.

 Kalimi Veriperëndimor 
Në vitin 1903, Amundsen drejtoi ekspeditën e parë për të përshkuar me sukses Kalimin Veriperëndimor të Kanadasë midis oqeaneve Atlantik dhe Paqësorit. Ai planifikoi një ekspeditë të vogël prej gjashtë burrash në një anije peshkimi , Gjøa, në mënyrë që të kishte fleksibilitet. Anija e tij kishte një draft relativisht të cekët. Teknika e tij ishte të përdorte një anije të vogël dhe të përqafoje bregdetin. Amundsen kishte anijen e pajisur me një 13 të vogël motor parafine me një vidë kuaj-fuqi.  

Ata udhëtuan përmes gjirit Baffin, Parry Channel dhe më pas në jug përmes Peel Sound, James Ross ngushticës, Simpson ngushticës dhe ngushticës Rae. Ata kaluan dy dimra në ishullin King William, në portin e asaj që është sot Gjoa Haven.   Gjatë kësaj kohe, Amundsen dhe ekuipazhi mësuan nga njerëzit lokalë Netsilik Inuit për aftësitë e mbijetesës në Arktik, të cilat ai i konsideroi të paçmueshme në ekspeditën e tij të mëvonshme në Polin e Jugut. Për shembull, ai mësoi të përdorë qen për sajë për të transportuar mallra dhe të veshë lëkurë kafshësh në vend të parkave të rënda, të leshta, të cilat nuk mund të mbanin të ftohtin kur laget. 

Duke lënë Gjoa Haven, ai lundroi në perëndim dhe kaloi Gjirin e Kembrixhit, i cili ishte arritur nga perëndimi nga Richard Collinson në 1852. Duke vazhduar në jug të ishullit Victoria, anija pastroi Arkipelagun Arktik Kanadez më 17 gusht 1905. Duhej të ndalonte për dimër para se të shkonte në Nome në bregdetin e Paqësorit të Alaskës. Stacioni më i afërt telegrafi ishte    larg në Shqiponjës. Amundsen udhëtoi atje në tokë për të dërguar një mesazh suksesi në 5 dhjetor, pastaj u kthye në Nome në 1906. Më vonë po atë vit ai u zgjodh në Shoqërinë Antikuariane Amerikane.  

Në këtë kohë, Amundsen mësoi për shpërbërjen e bashkimit midis Norvegjisë dhe Suedisë dhe se ai kishte një mbret të ri. Eksploruesi i dërgoi mbretit të ri, Haakon VII, lajmin se përshkimi i tij në Kalimin Veriperëndimor "ishte një arritje e shkëlqyeshme për Norvegjinë".  Ai tha se shpresonte të bënte më shumë dhe e firmosi atë "Subjekti juaj besnik, Roald Amundsen".  Ekuipazhi u kthye në Oslo në nëntor 1906, pas pothuajse tre vjet e gjysmë jashtë vendit. Gjøa u kthye në Norvegji në 1972. Pas një udhëtimi 45 ditor nga San Francisko në një transportues pjesa më e madhe, ajo u vendos në tokë jashtë Muzeut Fram në Oslo , ku tani ndodhet brenda ndërtesës së saj të veçantë në muze.

 Ekspedita e Polit Jugor 

Më pas Amundsen planifikoi të marrë një ekspeditë në Polin e Veriut dhe të eksplorojë Basenin Arktik . Duke e parë të vështirë për të mbledhur fonde, kur dëgjoi në vitin 1909 që Amerikanët Frederick Cook dhe Robert Peary kishin pretenduar të arrinin në Polin e Veriut si rezultat i dy ekspeditave të ndryshme, ai vendosi të rigjetohej në Antarktidë.  Ai nuk ishte i qartë për qëllimet e tij dhe Robert F. Scott dhe përkrahësit norvegjezë u ndjejnë mashtrues.  Scott po planifikonte ekspeditën e tij në Polin e Jugut atë vit. Duke përdorur anijen Fram, të përdorur më parë nga Fridtjof Nansen, Amundsen u largua nga Oslo për në jug në 3 qershor 1910.   Në Madeira, Amundsen paralajmëroi njerëzit e tij se ata do të shkonin në Antarktidë dhe i dërgoi një telegram Scott: "Beg të të informojë Fram duke vazhduar Antarktikën — Amundsen." 

 Gati gjashtë muaj më vonë, ekspedita mbërriti në skajin lindor të Raftit të Akullit Ross (i njohur atëherë si "Barriera e Madhe e Akullit"), në një hyrje të madhe të quajtur Gjiri i balenave, më 14 janar 1911. Amundsen themeloi kampin e tij bazë atje, duke e quajtur Framheim . Amundsen shmang veshjen e rëndë të leshit të veshur në përpjekjet e mëparshme të Antarktikut në favor të adoptimit të lëkurave të leshuara me stil Inuit . 

Duke përdorur skitë dhe slitë qenësh për transport, Amundsen dhe njerëzit e tij krijuan depo furnizimi në 80 °, 81 ° dhe 82 °   Jug në Barrierë, përgjatë një linje direktd në jug në Pol.  Amundsen gjithashtu planifikoi të vriste disa prej qenve të tij gjatë rrugës dhe t'i përdorte ato si një burim për mish të freskët. Një grup i vogël, përfshirë Hjalmar Johansen, Kristian Prestrud dhe Jørgen Stubberud, u nisën më 8 shtator, por duhej të braktisnin udhëtimin e tyre për shkak të temperaturave ekstreme. Tërheqja e dhimbshme shkaktoi një grindje brenda këtij grupi, dhe Amundsen dërgoi Johansen dhe dy burrat e tjerë për të eksploruar Tokën e Mbretit Edward VII . 

Një përpjekje e dytë, me një ekip prej pesë vetësh të përbërë nga Olav Bjaaland, Helmer Hanssen, Sverre Hassel, Oscar Wisting dhe Amundsen, u nis nga kampi bazë në 19 tetor. Ata morën katër slitë dhe 52 qenë. Duke përdorur një rrugë përgjatë akullnajës më parë të panjohur Axel Heiberg, ata arritën në skajin e Rrafshnaltës Polare më 21 nëntor pas një ngjitjeje katër-ditore. Skuadra dhe 16 qentë arritën në pole më 14 dhjetor, një muaj para grupit të Scott. Amundsen emëroi kampin e tyre të Polit Jugor Polheim . Amundsen e quajti Rrafshnaltën e Antarktikut si Rrafshnalta e Mbretit Haakon VII. Ata lanë një tendë dhe letër të vogël ku thuhej arritja e tyre, në rast se nuk ktheheshin të sigurt në Framheim. 

Ekipi arriti në Framheim në 25 Janar 1912, me 11 qentë që mbijetuan. Ata u larguan nga kontinenti dhe për në Hobart, Australi, ku Amundsen njoftoi publikisht suksesin e tij në 7 Mars. Ai telegrafoi lajmet për mbështetësit. 

Ekspedita e Amundsen përfitoi nga përgatitja e tij e kujdesshme, pajisja e mirë, veshja e duhur, një detyrë e thjeshtë parësore, të kuptuarit e qenve dhe trajtimi i tyre dhe përdorimi efektiv i skive. Për dallim nga fatkeqësitë e skuadrës së Scott, udhëtimi i Amundsen u tregua relativisht i qetë dhe i pabarabartë.

 Ekspeditat e Polarit të Veriut dhe Kalimi Verilindor 

 Kalimi Verilindor 

Në 1918, një ekspeditë Amundsen filloi me një anije të re, Maud, zgjati deri më 1925. Maud lundroi me kujdes nëpër akull nga perëndimi në lindje përmes Kalimit Verilindor . Me të në këtë ekspeditë ishin Oscar Wisting dhe Helmer Hanssen, që të dy kishin qenë pjesë e ekipit për të arritur në Polin e Jugut. Për më tepër, Henrik Lindstrøm u përfshi si kuzhinier. Ai pësoi një goditje në tru dhe u zvogëlua aq shumë fizikisht sa nuk mund të merrte pjesë.Qëllimi i ekspeditës ishte të eksploronte zonat e panjohura të Oqeanit Arktik, frymëzuar fuqimisht nga ekspedita e mëparshme e Fridtjof Nansen me Fram . Plani ishte të lundronte përgjatë bregdetit të Siberisë dhe të shkonte në akull më larg në veri dhe në lindje sesa kishte shkuar Nansen. Në kontrast me ekspeditat e mëparshme të Amundsen, kjo pritej të jepte më shumë materiale për kërkime akademike, dhe ai mbante në bord gjeofizikantin Harald Sverdrup . 

Udhëtimi ishte në drejtim verilindor mbi Detin Kara . Amundsen planifikoi të ngrijë Maudin në kapakun polar të akullit dhe të zhvendoset drejt Polit të Veriut - ashtu siç kishte bërë Nansen me Fram- dhe ai e bëri këtë jashtë Cape Chelyuskin . Por, akulli u bë aq i trashë sa anija nuk ishte në gjendje të çlirohej, edhe pse ishte projektuar për një udhëtim të tillë në akull të rëndë. Në Shtator 1919, ekuipazhi mori anijen të lirshme nga akulli, por ajo u ngri përsëri pas njëmbëdhjetë ditësh diku midis Ishujve të Ri Siberian dhe ishullit Wrangel . 

Gjatë kësaj kohe, Amundsen pësoi një krah të thyer dhe u sulmua nga arinjtë polarë.  Si rezultat, ai mori pjesë pak në punën jashtë, të tilla si udhëtime me sajë dhe gjueti. Ai, Hanssen dhe Wisting, së bashku me dy burra të tjerë, u nisën në një ekspeditë me qen me sajë në Nome, Alaska, më shumë se    larg. Por ata zbuluan se akulli ishte i ngrirë i ngurtë në ngushticën e Beringut dhe nuk mund të kalohej. Ata dërguan një telegram nga Anadyr për të sinjalizuar vendndodhjen e tyre. 

Pas dy dimrave të ngrirë në akull, pa arritur qëllimin për të lëvizur mbi Polin e Veriut, Amundsen vendosi të shkojë në Nome për të riparuar anijen dhe për të blerë provizione. Disa nga ekuipazhi në bregdet atje, përfshirë Hanssen, nuk u kthyen me kohë në anije. Amundsen e konsideroi Hanssen si shkelës të kontratës dhe e shkarkoi nga ekuipazhi.

Gjatë dimrit të tretë, Maud ishte ngrirë në ngushticën perëndimore të Beringut. Më në fund ajo u bë e lirë dhe ekspedita lundroi në jug, duke arritur në Seattle, në Paqësorin Amerikan në veriperendim në 1921 për riparime. Amundsen u kthye në Norvegji, duke pasur nevojë të vendosë financat e tij në rregull. Ai mori me vete dy vajza të reja indigjene, një katër vjeçare që ai adoptoi, Kakonita dhe shoqen e saj Camilla. Kur Amundsen falimentoi dy vjet më vonë, megjithatë, ai i dërgoi vajzat që të kujdeseshin nga babai i Camillas, i cili jetonte në Rusinë lindore.

Në qershor 1922, Amundsen u kthye në Maud, i cili kishte lundruar në Nome.  Ai vendosi të zhvendosej nga ekspedita e planifikuar detare në ato ajrore, dhe caktoi të caktonte një avion. Ai e ndau ekipin e ekspeditës në dy: një pjesë, e udhëhequr prej tij, ishte të dimëronte dhe të përgatitej për një përpjekje për të fluturuar mbi pole në 1923. Skuadra e dytë në Maud, nën komandën e Wisting, ishte të rifillonte planin origjinal për të zhvendosur Polin e Veriut në akull. Anija u zhyt në akull për tre vjet në lindje të Ishujve të Ri Siberian, duke mos arritur kurrë në Polin e Veriut. Më në fund u kap nga kreditorët e Amundsen si kolateral për borxhin e tij në rritje. 

 Ekspeditat Ajrore në Polin e Veriut 

Përpjekja e vitit 1923 për të fluturuar mbi Polin dështoi. Amundsen dhe Oskar Omdal, i Marinës Norvegjeze Mbretërore, u përpoqën të fluturonin nga Wainwright, Alaska, për në Spitsbergen nëpër Polin e Veriut. Kur avioni i tyre u dëmtua, ata braktisën udhëtimin. Për të mbledhur fonde shtesë, Amundsen udhëtoi rreth Shteteve të Bashkuara në 1924 në një turne leksionesh. Edhe pse ai nuk ishte në gjendje të arrinte Polin e Veriut, rezultatet shkencore të ekspeditës, kryesisht vepra e Sverdrup, kanë dëshmuar se kanë vlerë të konsiderueshme. Pjesa më e madhe e të dhënave shkencore të mbledhura me kujdes u humbën gjatë udhëtimit të fatit të Peter Tessem dhe Paul Knutsen, dy anëtarë të ekuipazhit të dërguar në një mision nga Amundsen. Materialet shkencore u morën më vonë nga shkencëtari rus Nikolay Urvantsev nga ku ishin braktisur në brigjet e detit Kara.  

Më 1925, i shoqëruar nga Lincoln Ellsworth, piloti Hjalmar Riiser-Larsen, mekaniku i fluturimit Karl Feucht dhe dy anëtarët e tjerë të ekipit, Amundsen mori dy anije fluturuese Dornier Do J, N-24 dhe N-25, në 87 °  44 ' në veri. Ishte gjerësia më veriore e arritur me aeroplan deri në atë kohë. Avioni u ul disa kilometra larg pa kontakt radio, por ekuipazhet arritën të ribashkohen. N-24 u dëmtua. Amundsen dhe ekuipazhi i tij punuan për më shumë se tre javë për të pastruar një sulm ajri për të hequr nga akulli.  Ata luanin 600 tonë akull ndërsa konsumuan vetëm një kile (400   g) e racioneve ditore të ushqimit. Në fund, gjashtë anëtarët e ekuipazhit u mbushën në N-25. Në një ngjarje të jashtëzakonshme, Riiser-Larsen u ngrit, dhe ata mezi u bënë ajër mbi akullin e plasaritur. Ata u kthyen triumfues kur të gjithë menduan se kishin humbur përgjithmonë. 

Në vitin 1926, Amundsen dhe 15 burra të tjerë (përfshirë Ellsworth, Riiser-Larsen, Oscar Wisting dhe ekuipazhi i ajrit italian të udhëhequr nga inxhinieri aeronautik Umberto Nobile bënë kryqëzimin e parë të Arktikut në aeroportin Norge, i projektuar nga Nobile.  Ata u larguan nga Spitsbergen më 11 maj 1926, fluturuan mbi Polin e Veriut më 12 maj,  dhe zbarkuan në Alaska të nesërmen. 

 Kontradiktat mbi përparësinë polare 
Tre pretendimet e mëparshme që kishin mbërritur në Polin e Veriut: Frederick Cook në 1908; Robert Peary në 1909; dhe Richard E. Byrd në 1926 (vetëm disa ditë para Norge ) janë diskutuar nga disa, si një nga saktësia e dyshimtë ose mashtrimi i plotë.   Nëse këto pretendime të tjera janë të rreme, ekuipazhi i Norge do të ishte eksploruesit e parë të verifikuar të kishin arritur Polin e Veriut, lundruan mbi të në Norge në 1926.   Nëse ekspedita e Norge ishte e para në Polin e Veriut, Amundsen dhe Oscar Wisting ishin burrat e parë që kishin arritur të dy polet gjeografike, nga toka ose nga ajri. 

 Zhdukja dhe vdekja 

Amundsen u zhduk më 18 qershor 1928 ndërsa fluturonte në një mision shpëtimi në Arktik. Ekipi i tij përfshinte pilotin norvegjez Leif Dietrichson, pilotin francez René Guilbaud dhe tre francezë të tjerë. Ata po kërkonin anëtarët e humbur të ekuipazhit të Nobile, avioni i ri i të cilit Italinët ishte rrëzuar gjatë kthimit nga Poli i Veriut. Varka fluturuese franceze Lundam 47 e Amundsen nuk u kthye kurrë . 

Më vonë, një rezervuar benzine me fund dhe nga fundi i aeroplanit, i cili ishte përshtatur si zëvendësues i krahut, u gjet pranë bregdetit Tromsø . Besohet që avioni u rrëzua në mjegull në Detin e Baren, dhe që Amundsen dhe ekuipazhi i tij vdiqën në prishje, ose vdiq menjëherë pas kësaj. Kërkimi për Amundsen dhe ekipit u pushua në shtator 1928 nga qeveria Norvegjeze, dhe kufomat nuk u gjetën kurrë. 

Në vitin 2004 dhe në fund të gushtit 2009, Marinës Norvegjeze Mbretërore përdori nëndetësen pa pilot Hugin 1000 për të kërkuar rrënojat e avionit të Amundsen. Kërkimet u përqëndruan në një  zona e dyshemesë së detit, dhe janë dokumentuar nga kompania gjermane e prodhimit ContextTV.   Ata nuk gjetën asgjë nga fluturimi i Amundsen. 

 Nderimet 
Në 1925, Amundsen ju dha Medalja Hans Egede nga Shoqëria Gjeografike Mbretërore Daneze . 

 Trashëgimia 

Për shkak të arritjeve të shumta domethënëse të Amundsen në eksplorimin polar, shumë vende si në Arktik ashtu edhe në Antarktik janë emëruar pas tij. Stacioni Amundsen-Scott i Jugut, i operuar nga Programi Antarktik i Shteteve të Bashkuara, u emërua bashkërisht për nder të Amundsen dhe rivalit të tij. Romanisti britanik Roald Dahl u emërua pas Amundsen, siç ishte edhe laureati i mimit Nobel Roald Hoffmann . 

Filmi i vitit 1969 Tenda e Kuqe tregon historinë e ekspeditës së Nobile dhe zhdukjen e Amundsen. Sean Connery luan rolin e Amundsen.  

Libri i Huntford u përshtat në serialin TV Vendi i fundit në Tokë . Eshtë transmetuar në 1985 dhe paraqiti Sverre Anker Ousdal si Amundsen.  

Më 15 shkurt 2019 u publikua një film biografik me titull Amundsen, me regji nga Espen Sandberg .  

 Pretendime pasardhëse evropiane-inuite 
Të paktën dy njerëz Inuit në Gjøa Haven me prejardhje evropiane kanë pretenduar se janë pasardhës të Amundsen, nga periudha e qëndrimit të tyre të zgjatur dimëror në ishullin King Williams nga 1903 deri në 1905.  Llogaritë nga anëtarët e ekspeditës treguan për marrëdhëniet e tyre me gratë Inuit, dhe historianët kanë spekuluar se Amundsen gjithashtu mund të ketë marrë një partnere,  edhe pse ai shkroi një paralajmërim kundër kësaj. 

Konkretisht, gjysmë vëllezërit Bob Konona dhe Paul Ikuallaq thonë se babai i tyre Luke Ikuallaq u tha atyre në shtratin e tij të vdekjes se ai ishte djali i Amundsen. Konona tha se babai i tyre Ikuallaq ishte lënë në akull për të vdekur pas lindjes së tij, pasi prejardhja e tij evropiane e bëri atë të paligjshëm ndaj Inuit, duke kërcënuar komunitetin e tyre. Gjyshërit e tij Inuit e shpëtuan.

Në vitin 2012, analiza Y-DNA, me lejen e familjeve, tregoi se Ikuallaq nuk ishte një ndeshje me linjën direkte mashkullore të Amundsen. Jo të gjithë pasardhësit që pretendojnë prejardhjen evropiane janë testuar për një ndeshje me Amundsen, dhe as nuk ka pasur një krahasim të ADN-së së Ikuallaq me atë të anëtarëve të tjerë evropianë të ekuipazhit të Amundsen. 

 Punime nga Amundsen 








 Referime 

 Referime 
 {{cite book   | last1 = Amundsen   | first1 = Roald   | authorlink1 = Roald Amundsen   | last2 = Nilsen   | first2 = Thorvald   | authorlink2 = Thorvald Nilsen   | last3 = Prestrud   | first3 = Kristian   | authorlink3 = Kristian Prestrud   | last4 = Chater   | first4 = A.G. (tr.)   | year = 1976   | origyear = 1912   | title = The South Pole: An Account of the Norwegian expedition in the Fram, 1910–12 (Volumes I and II)   | publisher = C. Hurst & Company   | location = London   | isbn = 978-0-903983-47-1   | ref =  First published in 1912 by John Murray, London. * {{cite book   | last = Huntford   | first = Roland   | authorlink = Roland Huntford   | year = 1985   | title = The Last Place on Earth   | url = https://archive.org/details/lastplaceonearth0000hunt   | publisher = Pan Books   | location = London and Sydney   | isbn = 978-0-330-28816-3   | ref =   == Shih edhe ==  * Eksplorimi  == Leximi më tej ==  * Stephen Bown. Viking i Fundit: Jeta e Roald Amundsen: pushtuesi i Polit të Jugut . London, Aurum Press, 2012) * Torr Bowmann-Larsen. Roald Amundsen . (Sutton Publishing, 2006) * Garth Cameron. Nga poli në pole: Udhëtimi i Roald Amundsen në fluturim . (New York, Botime Skyhorse, 2014) * Garth Cameron. Umberto Nobile dhe Kërkimi Arktik për Airship Italia . (Stroud, Fonthill Media, 2017) * Hugo Decleir. Ditari i Belgica i Roald Amundsen: Ekspedita e parë Shkencore në Antarktik . (Erskine Press, 1999) * Roland Huntford. Vendi i fundit në Tokë: Gara e Scott dhe Amundsen në Polin e Jugut . (1979) * Rainier K. Langne. Scott dhe Amundsen: Duel në akull . (London, Haus Publishing, 2007)   == Lidhje të jahtme ==   * The Fram Museum (Frammuseet) * Map of Amundsen's and Scott's South Pole journeys at The Fram Museum (Frammuseet) * Arctic Passage at PBS' Nova site has photographs, maps, excerpts from Amundsen's autobiography and an interview with Roland Huntford. * Roald Amundsen article at south-pole.com * 70South - information on Roald Amundsen * Short biography from Norwegian Foreign Ministry * DIO vol.10 2000  Amundsen's unparalleled record of polar firsts, including evidence that he was 1st to each geographical pole. * The Last Place On Earth 1985 serial depicting the race between Amundsen (played by Sverre Anker Ousdal) and Scott. * Roald Amundsen At Find A Grave * The Red Tent Sean Connery plays Amundsen * Villemont  Roald Amundsen Legacy at VILLEMONT *Search for Amundsens crashed plane  Kategoria:Lindje 1872 Kategoria:Vdekje 1928 Kategoria:Eksplorues