Forcat e Armatosura të Perandorisë Osmane

Forcat e Armatosura të Perandorisë Osmane (osmanisht: اردوي همايون, Osmanlı İmparatorluğu'nun silahlı kuvvetleri) janë quajtur forcat e armatosura të Perandorisë Osmane nga rreth 1299-1923. Perandoria Osmane i detyrohet ushtrisë për rolin dhe suksesin e saj si një fuqi e madhe në Azi të Vogël, në Lindjen e Mesme në Ballkan në Afrikën Veriore dhe Krime.

 Pasqyrë 
Ushtria e Perandorisë Osmane mund të ndahet në pesë periudha kryesore. Epoka e themelimit mbulon vitet midis 1300 (ekspedita bizantine) dhe 1453 (Pushtimi i Kostandinopojës), periudha klasike mbulon vitet midis 1451 (ulja e dytë në fron e Sulltan Mehmed II) dhe 1606 (Paqja e Zsitvatorok), periudha e reformimit përfshin vitet ndërmjet 1606 dhe 1826 (Vaka-i Hayriye), periudha e modernizimit mbulon vitet midis 1826 dhe 1858 dhe periudha e rënies mbulon vitet midis 1861 (kurorëzimi i Sulltan Abdülaziz) dhe 1918 (Armëpushimi i Mudros). Ushtria osmane është pararendëse e Forcave të Armatosura Turke.

 Marina 

Marina Osmane, e njohur gjithashtu si Flota Otomane, u krijua në fillim të shekullit të 14-të pasi perandoria u zgjerua për herë të parë për të arritur në det në vitin 1323 duke pushtuar Karamürsel, vendi i kantierit të parë detar osman dhe bërthama e Marinës së ardhshme. Gjatë ekzistencës së saj të gjatë, ajo u përfshi në shumë konflikte dhe nënshkroi një sërë traktatesh detare. Në kulmin e saj, marina u shtri në Oqeanin Indian, duke dërguar një ekspeditë në Indonezi në vitin 1565.

Për pjesën më të madhe të historisë së saj, Marina u drejtua nga pozicioni i Kapudan Pashait (Admirali i Madh; fjalë për fjalë "Kapiten Pasha"). Ky pozicion u hoq në vitin 1867, kur u zëvendësua nga Ministri i Marinës (turqisht: Bahriye Nazırı) dhe një numër komandantësh të flotës (turqisht: Donanma Komutanları).

Pas rënies së Perandorisë Osmane, tradita e Marinës vazhdoi nën Forcat Detare Turke të Republikës së Turqisë në vitin 1923.

 Aviacioni 

Skuadriljet e Aviacionit Osman ishin njësi të aviacionit ushtarak të Ushtrisë dhe Marinës Osmane.Edward J. Erickson, Ordered To Die: A History of the Ottoman Army in the First World War, "Appendix D The Ottoman Aviation Inspectorate and Aviation Squadrons", , p. 227. Historia e aviacionit ushtarak osman daton në qershor 1909 ose korrik 1911 në varësi të faktit nëse caktimi i detyrës aktive pranohet si themelim. Organizata nganjëherë përmendet si Forca Ajrore Osmane. Sipas Edward J. Erickson, vetë termi Forca Ajrore Otomane është një ekzagjerim i rëndë dhe termi Osmanlı Hava Kuvvetleri (Forca Ajrore Osmane) për fat të keq përsëritet shpesh në burimet bashkëkohore turke. Madhësia e flotës arriti më të madhen në dhjetor 1916, kur skuadriljet e aviacionit osman kishin 90 aeroplanë. Skuadronet e Aviacionit u riorganizuan si "Inspektorati i Përgjithshëm i Forcave Ajrore" (Kuva-yı Havaiye Müfettiş-i Umumiliği) më 29 korrik 1918. Me nënshkrimin e armëpushimit të Mudros më 30 tetor 1918, aviacioni ushtarak osman hyri efektivisht në aviacion fund. Në kohën e armëpushimit, aviacioni ushtarak osman kishte rreth 100 pilotë; 17 kompani aeroplanësh me bazë tokësore (4 avionë secila); dhe 3 kompani hidroplanësh (4 avionë secila); gjithsej 80 avionë.

 Ushtarakë shqiptarë të Perandorisë Osmane 
 Sylejman pashë Bargjini
 Rexhep pashë Mati
 Ali pashë Tepelena
 Xhelal pashë Zogolli
 Esad pashë Toptani
 Koxha Sinan Pasha
 Hasan Tahsin Pasha
 Hodo Sokoli
 Iljaz pashë Çoku

 Shënime 
 Wolfgang Gust: Geschichte des Osmanischen Reiches. Augsburg 1995, ISBN 3-8289-0562-5
 David Woodward: Armies of the World 1854-1914. London 1978, ISBN 0-283-98243-8
 Nicolae Jorga: Geschichte des osmanischen Reiches. Gotha 1913, ISBN 3-8218-5026-4

 Referime 


Osman

sv:Osmanska riket#Militär