Pragmatizmi

Pragmatizmi është një traditë filozofike që i konsideron fjalët dhe mendimin si mjete dhe instrumente për parashikimin, zgjidhjen e problemeve dhe veprimin, dhe hedh poshtë idenë se funksioni i mendimit është të përshkruajë, përfaqësojë ose pasqyrojë realitetin. Pragmatistët pretendojnë se shumica e temave filozofike - të tilla si natyra e njohurive, gjuha, konceptet, kuptimi, besimi dhe shkenca - të gjitha shihen më së miri në termat e përdorimeve dhe sukseseve të tyre praktike. 

Pragmatizmi filloi në Shtetet e Bashkuara në vitet 1870. Origjina e saj shpesh i atribuohet filozofëve Charles Sanders Peirce, William James dhe John Dewey. Në 1878, Peirce e përshkroi atë në maksimën e tij pragmatike: "Kini parasysh efektet praktike të objekteve të konceptimit tuaj. Më pas, konceptimi juaj i atyre efekteve është tërësia e konceptimit tuaj të objektit."

 Origjina 
Pragmatizmi si një lëvizje filozofike filloi në Shtetet e Bashkuara rreth vitit 1870. Charles Sanders Peirce (dhe maksimumi i tij pragmatik) i jepet merita për zhvillimin e tij, së bashku me kontribuesit e mëvonshëm të shekullit të 20-të, William James dhe John Dewey. Drejtimi i tij u përcaktua nga anëtarët e Klubit Metafizik, Charles Sanders Peirce, William James dhe Chauncey Wright si dhe John Dewey dhe George Herbert Mead.

Fjala "pragmatike" ekziston në anglisht që nga vitet 1500, një fjalë e huazuar nga frëngjishtja dhe rrjedhimisht nga greqishtja nëpërmjet latinishtes. Fjala greke pragma, që do të thotë biznes, vepër ose veprim, është një emër që rrjedh nga folja prassein, të bëj. Përdorimi i parë në shtyp i emrit pragmatizëm ishte në 1898 nga James, i cili ia vlerësoi Peirce-it shpikur termin gjatë fillimit të viteve 1870. James e konsideroi serinë "Ilustrimet e Logjikës së Shkencës" të Peirce - duke përfshirë "Fiksimin e Besimit" (1877), dhe veçanërisht "Si t'i bëjmë idetë tona të qarta" (1878) - si themelin e pragmatizmit. Peirce nga ana e tij shkroi në vitin 1906 se Nicholas St. Peirce shkroi se "nga ky përkufizim, pragmatizmi është i pakët më shumë se një përfundim; kështu që unë jam i prirur ta mendoj atë si gjyshin e pragmatizmit". John Shook ka thënë, "Chauncey Wright gjithashtu meriton një meritë të konsiderueshme, pasi siç kujtojnë Peirce dhe James, ishte Wright ai që kërkoi një empirizëm fenomenalist dhe falibilist si një alternativë ndaj spekulimeve racionaliste."

Peirce zhvilloi idenë se kërkimi varet nga dyshimi i vërtetë, jo nga dyshimi i thjeshtë verbal apo hiperbolik, dhe tha se, për të kuptuar një konceptim në mënyrë të frytshme, "Kini parasysh efektet praktike të objekteve të konceptimit tuaj. konceptimi juaj i atyre efekteve është tërësia e konceptimit tuaj të objektit”,të cilën ai më vonë e quajti maksima pragmatike. Ai barazon çdo konceptim të një objekti me masën e përgjithshme të implikimeve të imagjinueshme për praktikën e informuar të efekteve të atij objekti. Kjo është thelbi i pragmatizmit të tij si një metodë e reflektimit mendor eksperimental që arrin në konceptime në kushtet e rrethanave të mundshme konfirmuese dhe moskonfirmuese - një metodë mikpritëse për gjenerimin e hipotezave shpjeguese dhe e favorshme për punësimin dhe përmirësimin e verifikimit. Tipike për Peirce është shqetësimi i tij me konkluzionet e hipotezave shpjeguese si jashtë alternativës së zakonshme themelore midis racionalizmit deduktivist dhe empirizmit induktivist, megjithëse ai ishte një logjik matematikor dhe themelues i statistikave.

Peirce dha leksione dhe shkroi më tej mbi pragmatizmin për të bërë të qartë interpretimin e tij. Ndërsa përcaktoi kuptimin e një konceptimi në termat e testeve të imagjinueshme, Peirce theksoi se, duke qenë se një konceptim është i përgjithshëm, kuptimi i tij, qëllimi i tij intelektual, barazohet me implikimet e pranimit të tij për praktikën e përgjithshme, në vend të ndonjë grupi të caktuar efektesh reale (ose rezultate testimi ); kuptimi i qartësuar i një konceptimi tregon për verifikimet e tij të mundshme, por rezultatet nuk janë kuptime, por rezultate individuale. Peirce në 1905 shpiku emrin e ri pragmatizëm "për qëllimin e saktë të shprehjes së përkufizimit origjinal", duke thënë se "të gjitha shkuan për fat" me variantet e përdorimeve të James dhe F. C. S. Schiller të emrit të vjetër "pragmatizëm" dhe se ai megjithatë shpiku emër i ri për shkak të përdorimit në rritje të emrit të vjetër në "revista letrare, ku abuzohet". Megjithatë, në një dorëshkrim të vitit 1906, ai përmendi si shkaqe mosmarrëveshjet e tij me Xhejmsin dhe Shilerin. dhe, në një botim të vitit 1908, dallimet e tij me James si dhe me autorin letrar Giovanni Papini. Peirce i konsideroi pikëpamjet e tij se e vërteta është e pandryshueshme dhe pafundësia është reale, siç kundërshtohej nga pragmatistët e tjerë, por ai mbeti aleat me ta për falsitetin e domosdoshmërisë dhe për realitetin e gjeneralëve dhe zakoneve të kuptuara në terma të efekteve konkrete të mundshme edhe nëse e paaktualizuar.

Pragmatizmi gëzoi vëmendje të përtërirë pasi Willard Van Orman Quine dhe Wilfrid Sellars përdorën një pragmatizëm të rishikuar për të kritikuar pozitivizmin logjik në vitet 1960. Frymëzuar nga puna e Quine dhe Sellars, një markë pragmatizmi e njohur ndonjëherë si neopragmatizëm fitoi ndikim përmes Richard Rorty, pragmatisti më me ndikim nga fundi i shekullit të 20-të së bashku me Hilary Putnam dhe Robert Brandom. Pragmatizmi bashkëkohor mund të ndahet gjerësisht në një traditë të rreptë analitike dhe një pragmatizëm "neoklasik" (siç është Susan Haack) që i përmbahet punës së Peirce, James dhe Dewey.

 Shih edhe 
 William James
 John Dewey
 Etika pragmatike
 Pedagogjia pragmatiste

 Bibliografia 

 Baldwin, James Mark (ed., 1901–1905), Dictionary of Philosophy and Psychology, 3 volumes in 4, Macmillan, New York, NY.
 Dewey, John (1900–1901), Lectures on Ethics 1900–1901, Donald F. Koch (ed.), Southern Illinois University Press, Carbondale and Edwardsville, IL, 1991.
 Dewey, John (1910), How We Think, D.C. Heath, Lexington, MA, 1910. Reprinted, Prometheus Books, Buffalo, NY, 1991.
 Dewey, John (1929), The Quest for Certainty: A Study of the Relation of Knowledge and Action, Minton, Balch, and Company, New York, NY. Reprinted, pp. 1–254 in John Dewey, The Later Works, 1925–1953, Volume 4: 1929, Jo Ann Boydston (ed.), Harriet Furst Simon (text. ed.), Stephen Toulmin (intro.), Southern Illinois University Press, Carbondale and Edwardsville, IL, 1984.
 Dewey, John (1932), Theory of the Moral Life, Part 2 of John Dewey and James H. Tufts, Ethics, Henry Holt and Company, New York, NY, 1908. 2nd edition, Holt, Rinehart, and Winston, 1932. Reprinted, Arnold Isenberg (ed.), Victor Kestenbaum (pref.), Irvington Publishers, New York, NY, 1980.
 Dewey, John (1938), Logic: The Theory of Inquiry, Henry Holt and Company, New York, NY, 1938. Reprinted, pp. 1–527 in John Dewey, The Later Works, 1925–1953, Volume 12: 1938, Jo Ann Boydston (ed.), Kathleen Poulos (text. ed.), Ernest Nagel (intro.), Southern Illinois University Press, Carbondale and Edwardsville, IL, 1986.
 James, William (1902), "Pragmatic and Pragmatism", 1 paragraph, vol. 2, pp. 321–322 in J.M. Baldwin (ed., 1901–1905), Dictionary of Philosophy and Psychology, 3 volumes in 4, Macmillan, New York, NY. Reprinted, CP 5.2 in C.S. Peirce, Collected Papers.
 James, William (1907), Pragmatism, A New Name for Some Old Ways of Thinking, Popular Lectures on Philosophy, Longmans, Green, and Company, New York, NY.
 James, William (1909), The Meaning of Truth, A Sequel to 'Pragmatism, Longmans, Green, and Company, New York, NY.
 Lundin, Roger (2006) From Nature to Experience: The American Search for Cultural Authority Rowman & Littlefield Publishers, Inc.
 Peirce, C.S., Collected Papers of Charles Sanders Peirce, vols. 1–6, Charles Hartshorne and Paul Weiss (eds.), vols. 7–8, Arthur W. Burks (ed.), Harvard University Press, Cambridge, MA, 1931–1935, 1958. Cited as CP vol.para.
 Peirce, C.S., The Essential Peirce, Selected Philosophical Writings, Volume 1 (1867–1893), Nathan Houser and Christian Kloesel (eds.), Indiana University Press, Bloomington and Indianapolis, IN, 1992.
 Peirce, C.S., The Essential Peirce, Selected Philosophical Writings, Volume 2 (1893–1913), Peirce Edition Project (eds.), Indiana University Press, Bloomington and Indianapolis, IN, 1998.
 Putnam, Hilary (1994), Words and Life, James Conant (ed.), Harvard University Press, Cambridge, MA.
 Quine, W.V. (1951), "Two Dogmas of Empiricism", Philosophical Review (January 1951). Reprinted, pp. 20–46 in W.V. Quine, From a Logical Point of View, 1980.
 Quine, W.V. (1980), From a Logical Point of View, Logico-Philosophical Essays, 2nd edition, Harvard University Press, Cambridge, MA, 1980.
 Ramsey, F.P. (1927), "Facts and Propositions", Aristotelian Society Supplementary Volume 7, 153–170. Reprinted, pp. 34–51 in F.P. Ramsey, Philosophical Papers, David Hugh Mellor (ed.), Cambridge University Press, Cambridge, UK, 1990.
 Ramsey, F.P. (1990), Philosophical Papers, David Hugh Mellor (ed.), Cambridge University Press, Cambridge, UK.
 Rescher, N. (1977), Methodological Pragmatism, Oxford: Blackwell, 1977.
 Rescher, N. (2000), Realistic Pragmatism, Albany, SUNY Press, 2000.

 Referime 

Kategoria:Filozofi
Kategoria:Pragmatizëm