Kartëmonedha

Kartëmonedha ose para letre është një lloj kambial i negociueshëm, i bërë nga një bankë ose autoritet tjetër i licencuar, që i paguhet mbajtësit sipas kërkesës. Kartëmonedhat fillimisht u emetuan nga bankat komerciale, të cilave u kërkohej ligjërisht të paguanin kartëmonedhat për kurs ligjor (zakonisht monedhë ari ose argjendi) kur i paraqiteshin shefit të arkëtarit të bankës fillestare. Këto kartëmonedha tregtare tregtohen vetëm me vlerë nominale në tregun e shërbyer nga banka emetuese. Kartëmonedhat komerciale janë zëvendësuar kryesisht nga kartëmonedhat kombëtare të emetuara nga bankat qendrore ose autoritetet monetare.

Kartëmonedhat kombëtare janë shpesh - por jo gjithmonë - mjete ligjore, që do të thotë se gjykatave u kërkohet t'i njohin ato si pagesë të kënaqshme të borxheve të parave. Historikisht, bankat u përpoqën të siguronin që ata gjithmonë të mund t'i paguanin klientët në monedha kur ata paraqisnin kartëmonedha për pagesë. Kjo praktikë e "mbështetjes" së kartëmonedhave me diçka thelbësore është baza për historinë e bankave qendrore që mbështesin monedhat e tyre në ar ose argjend. Sot, shumica e monedhave kombëtare nuk kanë mbështetje në metale të çmuara ose mallra dhe kanë vlerë vetëm nga fiat. Me përjashtim të emetimeve me vlerë të lartë ose të metaleve të çmuara që nuk qarkullojnë, monedhat përdoren për njësi monetare me vlerë më të ulët, ndërsa kartëmonedhat për vlera më të larta.

Kodi i Hamurabit Ligji 100 (rreth 1755–1750 p.e.s.) parashikonte shlyerjen e një kredie nga një debitor ndaj një kreditori në një afat me një datë maturimi të përcaktuar në kushtet e shkruara kontraktuale. Ligji 122 parashikonte që depozituesi i arit, argjendit ose pasurive të tjera të patundshme/të luajtshme për ruajtje duhet t'i paraqesë noterit të gjitha artikujt dhe një kontratë të nënshkruar dorëzanie përpara se t'i depozitojë sendet te një bankier, dhe ligji 123 parashikonte që një bankier lirohet nga çdo detyrim nga kontrata e dorëzanisë nëse noteri ka mohuar ekzistencën e kontratës. Ligji 124 parashikonte që një depozitues me një kontratë dorëzanie të noterizuar kishte të drejtë të shlyente të gjithë vlerën e depozitës së tij dhe ligji 125 përcaktonte se një bankier ishte përgjegjës për zëvendësimin e depozitave të vjedhura gjatë kohës që i posedonte.

Në Kinë gjatë dinastisë Han, kambialet u shfaqën në vitin 118 para Krishtit dhe ishin prej lëkure. Roma mund të ketë përdorur një substancë të lehtë të qëndrueshme si kartëmonedhë në vitin 57 pas Krishtit, të cilat janë gjetur në Londër. Megjithatë, Kartagjena supozohej se kishte lëshuar kartëmonedha në pergamenë ose lëkurë përpara vitit 146 para Krishtit. Prandaj Carthage mund të jetë përdoruesi më i vjetër i kambialeve të lehta. Kartëmonedha e parë e njohur u zhvillua për herë të parë në Kinë gjatë dinastive Tang dhe Song, duke filluar nga shekulli i 7-të. Rrënjët e saj ishin në faturat e depozitave të tregtarëve gjatë dinastisë Tang (618-907), pasi tregtarët dhe tregtarët me shumicë dëshironin të shmangnin pjesën më të madhe të monedhave të bakrit në transaksionet e mëdha tregtare. Gjatë dinastisë Yuan (1271–1368), kartëmonedhat u miratuan nga Perandoria Mongole. Në Evropë, koncepti i kartëmonedhave u prezantua për herë të parë gjatë shekullit të 13-të nga udhëtarët si Marco Polo, me kartëmonedhat evropiane që u shfaqën në vitin 1661 në Suedi.

Falsifikimi, falsifikimi i kartëmonedhave, është një sfidë e natyrshme në emetimin e monedhës. Kundërshtohet me masa kundër falsifikimit në shtypjen e kartëmonedhave. Lufta kundër falsifikimit të kartëmonedhave dhe çeqeve ka qenë shtytësi kryesor i zhvillimit të metodave të printimit të sigurisë në shekujt e fundit.

 Shiko edhe 

 Monedha
 Paraja

 Referime 

Kategoria:Kartëmonedha
Kategoria:Produkte letre
Kategoria:Komunikim me shkrim
Kategoria:Shpikje të lashta