Kardiologjia

Kardiologjia shkenca e zemrës merret me studimin e strukturës, funksionin dhe sëmundjet e zemrës. Si degë e mjekësisë kardiologjia llogaritet te nëndegët e mjekësisë interne, e cila studion sëmundjet e zemrës dhe enëve të gjakut pranë zemrës. Mjeku i cili e ushtron si profesion kardiologjinë njihet me emrin kardiolog.

 Specializimet 
Të gjithë kardiologët studiojnë çrregullimet e zemrës, por studimi i çrregullimeve të zemrës së të rriturve dhe fëmijëve janë përmes rrugëve të ndryshme të trajnimit. Prandaj, një kardiolog i të rriturve (shpesh i quajtur thjesht "kardiolog") është trajnuar në mënyrë joadekuate për t'u kujdesur për fëmijët dhe kardiologët pediatër nuk janë të trajnuar për t'u kujdesur për sëmundjet e zemrës së të rriturve. Aspektet kirurgjikale nuk përfshihen në kardiologji por futen në kirurgjinë kardiotorakike. Për shembull, operacioni i bajpasit të arterieve koronare (CABG), bajpasi kardiopulmonar dhe zëvendësimi i valvulave janë procedura kirurgjikale të kryera nga kirurgët, jo nga kardiologët. Sidoqoftë, futja e stentave dhe stimuluesve të ritmit kryhet nga kardiologët.

 Çrregullimet e zemrës 
Kardiologjia ka të bëjë me funksionalitetin normal të zemrës dhe devijimin nga një zemër e shëndetshme. Shumë çrregullime përfshijnë vetë zemrën, por disa janë jashtë zemrës dhe në sistemin vaskular. Kolektivisht, të dy së bashku quhen sistemi kardiovaskular dhe sëmundjet e një pjese kanë tendencë të prekin pjesën tjetër.

 Hipertensioni 
Hipertensioni, i njohur gjithashtu si "presion i lartë i gjakut" ", është një gjendje mjekësore afatgjatë në të cilën presioni i gjakut në arterie ngrihet vazhdimisht. Presioni i lartë i gjakut zakonisht nuk shkakton simptoma. Presion i lartë për një kohë të gjatë të gjakut , megjithatë, është një faktor kryesor për sëmundjen e arterieve koronare, goditjen në tru, vdekjen e zemrës, sëmundjet vaskulare periferike, humbjen e shikimit dhe sëmundjen kronike të veshkave. 

Faktorët e stilit të jetës mund të rrisin rrezikun e hipertensionit. Këto përfshijnë kripë të tepërt në dietë, peshën e tepërt të trupit, pirjen e duhanit dhe alkoolin. Hipertensioni mund të shkaktohet nga sëmundje të tjera, ose si efekt anësor i barnave.

Presioni i gjakut shprehet me dy matje, presionet sistolike dhe diastolike, të cilat janë përkatësisht presionet maksimale dhe minimale.  Presioni normal i gjakut në qetësi është brenda intervalit prej 100-140 milimetra sistolik merkuri (mmHg) dhe diastolik 60-90 mmHg.  Presioni i lartë i gjakut është i pranishëm nëse presioni i gjakut në pushim është vazhdimisht në ose mbi 140/90 mmHg për shumicën e të rriturve.  Numra të ndryshëm zbatohen për fëmijët.  Monitorimi ambulator i presionit të gjakut për një periudhë 24-orëshe është mënyra më e mirë e matjes së presionit të gjakut. 

 Aritmia kardiake 
Aritmia kardiake, e njohur gjithashtu si "disrhythmia kardiake" ose "rrahje të çrregullta të zemrës", është një grup kushtesh në të cilat rrahjet e zemrës janë të parregullta, shumë të shpejta ose shumë të ngadalta. Një rrahje zemre shumë e shpejtë - mbi 100 rrahje në minutë tek të rriturit - quhet takikardi dhe një rrahje zemre shumë e ngadaltë - nën 60 rrahje në minutë - quhet bradikardi.  Shumë lloje të aritmisë nuk kanë simptoma. Kur simptomat janë të pranishme, këto mund të përfshijnë palpitacione ose ndjenjë të një pauze midis rrahjeve të zemrës. Mund të shoqërohet me gulçim ose dhimbje gjoksi. Nëse problemet vazhdojnë mund të rezultojnë në arrest kardiak.

Ekzistojnë katër lloje kryesore të aritmisë: rrahje shtesë, takikardi supraventrikulare, aritmi ventrikulare dhe bradiaritmi. Rrahjet shtesë përfshijnë tkurrjet e parakohshme atriale, tkurrjet e parakohshme të ventrikulit dhe tkurrjet e parakohshme junksionale. Takikarditë supraventrikulare përfshijnë dridhje atriale, lëkundje atriale dhe takikardi supraventrikulare paroksizmale. Aritmitë ventrikulare përfshijnë fibrilacionin ventrikular dhe takikardinë ventrikulare. Aritmitë janë për shkak të problemeve me sistemin përçues elektrik të zemrës. Aritmitë mund të ndodhin tek fëmijët; megjithatë, diapazoni normal për rrahjet e zemrës është i ndryshëm dhe varet nga mosha. Një numër testesh mund të ndihmojnë në diagnozën, duke përfshirë një elektrokardiogramë (EKG) dhe një monitor Holter. 

 Arrest kardiak 
Arresti kardiak është një ndalim i papritur në rrjedhën efektive të gjakut për shkak të dështimit të zemrës për tkurrje efektive. Simptomat përfshijnë humbjen e vetëdijes dhe frymëmarrjen anormale ose të munguar.  Disa njerëz mund të kenë dhimbje gjoksi, gulçim ose të përziera para se të ndodhë kjo. Nëse nuk trajtohet brenda disa minutave, zakonisht njeriu vdes.

Shkaku më i zakonshëm i arrestit kardiak është sëmundja e arterieve koronare. Shkaqet më pak të zakonshme përfshijnë humbje të mëdha të gjakut, mungesë oksigjeni, kalium shumë të ulët, dështim të zemrës dhe ushtrime fizike intensive. Një numër i çrregullimeve të trashëguara gjithashtu mund të rrisin rrezikun duke përfshirë sindromën e gjatë QT. Ritmi fillestar i zemrës është më shpesh fibrilacioni ventrikular. Një arrest kardiak mund të shkaktohet nga sulmi në zemër ose dështimi i zemrës, këto nuk janë të njëjtat.

Parandalimi përfshin mospirjen e duhanit, aktivitetin fizik dhe mbajtjen e një peshe të shëndetshme. Trajtimi për ndalimin e zemrës është reanimimi i menjëhershëm kardiopulmonar (CPR) dhe, nëse është i pranishëm një ritëm tronditës, defibrilimi. 

Në Shtetet e Bashkuara, arresti kardiak jashtë spitalit ndodh në rreth 13 për 10,000 njerëz në vit (326,000 raste). Në spital arresti kardiak ndodh në një shtesë prej 209,000.Ai prek meshkujt më shpesh sesa femrat. Përqindja e njerëzve që mbijetojnë me trajtim është rreth 8%.Të mbijetuarit kanë aftësi të kufizuara të konsiderueshme.

 Defekte kongjenitale të zemrës 
Një defekt i lindur i zemrës, i njohur gjithashtu si një "anomali kongjenitale e zemrës" ose "sëmundje kongjenitale e zemrës", është një problem në strukturën e zemrës që është i pranishëm në lindje. Shenjat dhe simptomat varen nga lloji specifik i problemit.  Simptomat mund të ndryshojnë nga ato që nuk na rrezikojnë jetën në ata kërcënuese për jetën. Kur janë të pranishme ato mund të përfshijnë frymëmarrje të shpejtë, humbje  të peshës dhe ndjenjë të lodhjes. Nuk shkakton dhimbje gjoksi.  Komplikimet që mund të rezultojnë nga defektet e zemrës përfshijnë dështimin e zemrës. 

Shkaku i një defekti të lindur të zemrës shpesh është i panjohur.  Raste të caktuara mund të jenë për shkak të infeksioneve gjatë shtatzënisë të tilla si rubeola, përdorimi i disa ilaçeve ose lëndeve të tilla si alkooli dhe duhani, ose statusi i dobët ushqyes ose mbipesha e nënes. Të kesh një prind me një defekt të lindur të zemrës është gjithashtu një faktor rreziku. Një numër kushtesh gjenetike shoqërohen me defekte të zemrës duke përfshirë sindromën Daun, sindromën Turner dhe sindromën Marfan. Defektet kongjenitale të zemrës ndahen në dy grupe kryesore: defekte të zemrës cianotike dhe defekte jo-cianotike të zemrës, në varësi të faktit nëse fëmija ka potencial të kthehet në ngjyrë kaltërosh. Problemet mund të përfshijnë muret e brendshme të zemrës, valvulat e zemrës ose enët e mëdha të gjakut.

 Testet diagnostike në kardiologji 
Testet diagnostike në kardiologji janë metodat e identifikimit të gjendjeve të zemrës të shoqëruara me funksion të shëndetshëm ose të sëmurë, patologjik të zemrës. Pika fillestare është marrja e një historie mjekësore, e ndjekur nga Auskultimi. Pastaj testet e gjakut, procedurat elektrofiziologjike dhe imazhet kardiake mund të porositen për analiza të mëtejshme. Procedurat elektrofiziologjike përfshijnë elektrokardiogramën, monitorimin e zemrës, testimin e stresit kardiak dhe studimin e elektrofiziologjisë.

 Kardiologë 

 Robert Atkins (1930–2003), i njohur për dietën Atkins
 Eugene Braunwald (lindur më 1929), redaktor i Sëmundjes së Zemrës së Braunwald dhe 1000+ botimeve
 Wallace Brigden (1916–2008), identifikoi kardiomiopatinë
 Willem Einthoven (1860–1927), një fiziolog që ndërtoi EKG-në e parë praktike dhe fitoi Çmimin Nobel në Fiziologji ose Mjekësi më 1924 ("për zbulimin e mekanizmit të elektrokardiogramit")
 Werner Forssmann (1904–1979), i cili në mënyrë famëkeqe kreu kateterizimin e parë njerëzor mbi veten e tij që e bëri atë të lihej i lirë nga Spitali Berliner Charité, duke lënë kardiologjinë si një specialitet dhe më pas duke fituar Çmimin Nobel të 1956 në Fiziologji ose Mjekësi ("për zbulime në lidhje me kateterizimin e zemrës dhe ndryshimet patologjike në sistemin e qarkullimit të gjakut ")
 Andreas Gruentzig (1939–1985), për herë të parë zhvilloi angioplastikë me tullumbace
 William Harvey (1578–1657), shkroi Exercitatio Anatomica de Motu Cordis et Sanguinis në Animalibus që përshkroi për herë të parë sistemin e mbyllur të qarkullimit të gjakut dhe të cilin Forssmann e përshkroi si kardiologji themeluese në leksionin e tij Nobel
 Murray S. Hoffman (lindur më 1924) Si president i Shoqatës së Zemrës në Kolorado, ai nisi një nga programet e para të vrapimit që promovonte shëndetin e zemrës
 Max Holzmann (1899–1994), bashkëthemelues i Shoqatës Zvicerane të Kardiologjisë, president nga 1952–1955
 Samuel A. Levine (1891–1966), njohu shenjën e njohur si shenja e Levine si dhe gradimin aktual të intensitetit të murmuritjeve të zemrës, të njohur si shkalla Levine
 Henry Joseph Llewellyn "Barney" Marriott (1917–2007), interpretimi i EKG-së dhe Elektrokardiografia Praktike
 Bernard Lown (lindur më 1921), zhvilluesi origjinal i defibrilatorit
 Woldemar Mobitz (1889–1951), përshkroi dhe klasifikoi dy llojet e bllokut atrioventrikular të shkallës së dytë shpesh të quajtur "Mobitz Type I" dhe "Mobitz Type II"
 Jacqueline Noonan (lindur më 1928), zbuluese e sindromës Noonan që është shkaku kryesor sindromik i sëmundjes kongjenitale të zemrës
 John Parkinson (1885–1976), i njohur për sindromën Wolff – Parkinson – White
 Helen B. Taussig (1898–1986), themeluese e kardiologjisë pediatrike dhe ka punuar gjerësisht në sindromën blu të foshnjës
 Paul Dudley White (1886–1973), i njohur për sindromën Wolff – Parkinson – White
 Louis Wolff (1898–1972), i njohur për sindromën Wolff – Parkinson – White
 Karel Frederik Wenckebach (1864–1940), përshkroi së pari atë që quhet tani bllok atrioventrikular i shkallës së dytë të tipit I në 1898

 Referime