Komuna e Resnjës

Resnja është një komunë vendosur në trevën etnografike dhe gjeografike të quajtur Prespë. Në kohët e kaluara, krahina historike e Prespës ishte e njohur me ndarjet gjeografike si Prespa e Sipërme, Prespa e Madhe dhe Prespa e Vogël.Zihni Osmani, E folmja Shqipe e Prespës, Flaka e Vëllazërimit, Shkup, 1996, f. 8-9. Ky territor është pjesë e një rajoni më të madh historik, i quajtur gjithashtu Prespë, e cila shtrihet edhe në Shqipëri dhe Greqi. Komuna e Resnjës është përfshirë në rajonin statistikor të Pellagonisë. Në rajonin e saj ndodhet Liqeni i Prespës. Brenda kufijve të Republikës së Maqedonisë, Komuna e Resnjës kufizohet me Komunën e Ohrit në perëndim dhe me Komunën e Demir Hisarit në veri-lindje, edhe me Komunën e Manastirit në lindje. Në jug-lindje, komuna kufizohet me Greqinë dhe Qarkun e Follorinës. Kurse në jug-perëndim kufizohet me Shqipërinë, dhe rrethin e Korçës. Qendra urbane dhe administrative e komunës është Resnja, e cila gjendet në veri. 

 Gjeografia 
Vendndodhja e Komunës dhe Malet: Komuna e Resnjës ka një pozitë gjeografike jug-perëndimore, në shtetin e  Maqedonisë. Komuna përafërsisht përputhet me pjesë veriore të Liqenit të Prespës. Lugina e Prespës (zonë fushore) që gjendet në veri është e mbyllur nga malet përreth komunës - në lindje janë Malet Babë dhe Pelister, në veri-lindje Mali Bigllë, në veri Mali Pllakeni, dhe në perëndim Mali Galiçicë. Kjo zonë fushore është pjesa më e rëndësishme dhe më e madhe e komunës.

Klima: Në komunën e Resnjës, klima është një variant më i ashpër i klimës kontinentale të moderuar për shkak së lartësisë së konsiderueshme.

Ujërat: Liqeni i Prespës është i dyti për nga sipërfaqja pas liqenit të Ohrit në Maqedoni dhe më të rëndësishme bazeni ujëmbledhës në komunë. Të gjitha rrugët ujore, kryesisht përrenj, janë degë të liqenit. Gjithashtu, përrenjtë dhe lumenjtë kryesorë që ushqejnë liqenin janë: Istog, Pretorr, Bratuçinë dhe Golemarekë, i cili kalon përmes qytetit të Resnjës. Njëra nga pjesët më tërheqëse të liqenit është ishulli Golemgrad, i cili ndodhet në mes të Maqedonisë, Shqipërisë dhe Greqisë. Në këtë ishull ekziston bima – foja e cila është raritet natyror në tërë Evropën. Në pjesën veriore të liqenit ndodhet rezervat i mbrojtur ornitologjie Ezëreni ku ka mbi 115 lloje të zogjve.

Parqet kombëtare: Në hapësirën e komunës shtrihen dy parqe kombëtare Galiçica dhe Pelisteri. Gjithashtu Prespa bën pjesë në suaza të Parku Kombëtar Prespa – rajoni i parë i mbrojtur ndërkufitar në Ballkan, i shpallur nga ana e tre kryeministrave (të Maqedonisë, Greqisë, Shqipërisë) më 2 shkurt të vitit 2000.


Rrugët dhe transporti: Për të arritur në komunën e Resnjës, udhëtimi mund të bëhet vetëm nëpërmjet transportit të motorizuar. Nuk ka lidhje hekurudhore dhe trena. Të gjitha rrugët kryesore janë të asfaltuara dhe janë në gjendje të mirë për të ngarë një makinë apo automjete të tjera. Megjithatë disa rrugë të fshatrave janë në një gjendje jo të rregullt, të asfaltuara pjesërisht ose aspak. Kështu hyrja në rajon në kuadër të Republikës së Maqedonisë mund të bëhet nga tre drejtime,-nga lindja nëpërmjet Qafës së Bukovës (me një thellësi prej 1207 m), që udhëtojnë në rrugën nga Manastiri në Resnjë dhe anasjelltas, nga veri-perëndim nëpërmjet Qafës së Gjavatit (me një thellësi prej 1167 m), që udhëtojnë në rrugën nga Ohri në Resnjë dhe anasjelltas, dhe nga jug-perëndim, një rrugë më pak të përdorura kaluar nëpër malet e Galiçicës. Për qasjen e shumicës së fshatrave dhe vendeve të tjera turistike e kulturore, rruga kryesore nga Resnja ndahet në dy, -në një rrugë në jug-perëndim që shkon gjatë gjithë rrugës për në kufirin shqiptar, dhe një rrugë në jug lindore qe shkon gjatë gjithë rrugës për në Greqi, për shkak të kontureve gjeografike të liqenit.

Shërbimi kryesor autobus shkon dy herë në ditë në të dy anët e liqenit. Një  herë në mëngjes dhe një herë në pasdite. Nëse dikush është në fshatrat, ka shumë ndalesa e autobusëve të caktuar gjatë rrugës, ndërsa në Resnjë stacioni i autobusit ka shërbime të shumta të autobusëve të vegjël që udhëtojnë në fshatrat gjatë gjithë ditës dhe anasjelltas. Duhet të theksohet, megjithatë, se në servisin e autobusëve në anën perëndimore të liqenit vetëm shkon deri në fshatin Stenjë, jo dhe më tej për në fshatin shpopulluar e Kojnckës qe ndodhet pranë kufirit me Shqipërinë. Stacioni i autobusit kryesor është e vendosur në afërsi të tregut të Resnjës. Nga këtu mund të hipni në një autobus dhe të udhëtoni për në Ohër apo Manastir. Gjithashtu taksitë e shumta mund të përshëndetet nga Resnjë dhe përgjatë rrugës ose nga fshatrat duke telefonuar.

 Demografia 
Sipas regjistrimit të vitit 2002 në Komunën e Resnjës jetojnë 16.825 banorë nga të cilët 9,1% ose 1.536 janë shqiptarë, 12.798(76,1%) janë maqedonas, 1.797(10,7%) janë turq dhe 694(4,1%) janë të tjerë. 

Në komunën shumica e njerëzve jetojnë në qendrën urbane e Resnjës. Pas Luftës së Dytë Botërore, ka pasur një lëvizje të madhe migratore nga fshatrat drejt Resnjës dhe qendrave të tjera urbane në Maqedoni. Disa fshatra malore si Kojncka apo Stiponja janë bërë të braktisur, ndërsa disa fshatra në luginën e kanë zgjeruar popullsinë e tyre, si njerëz nga ata vendbanimet që duan aksesin e shërbimeve të tilla si shkollat, ​​e energjisë elektrike dhe rrugëve.

Shqiptarë: Në komunën e Resnjës, Shqiptarët janë shumicë në gjashtë fshatra dhe ata janë: Arvat, Asamat, Bollocërkë e Sipërme, Gërçar, Kranjë dhe Nakolec. Megjithatë, Shqiptarët kanë formuar edhe një pakicë e rëndësishme në fshatra të tjera të tilla si në: Bollacërkë e Poshtme, Kozjak, Lubonjë, Podmoçan dhe Sopockë. Shqiptarët ishin gjithashtu një pakicë të madhe në Resnjë, megjithatë shumica e tyre tashmë deklarojnë veten 'Turq' si në regjistrimin e popullsisë pas Luftës së Dytë Botërore. Ata jetojnë kompakt në një lagje veriore e Resnjës quajtur Mëhallë e Turqëve (Maqedonisht: Turska Maala) ose Mëhallë e Shqiptarëve. Ata ende flasin Shqip, por ata edhe flasin Turqisht. Duke folur Turqisht, ata mendonin se ata do të dallojnë veten nga Shqiptarët që jetojnë në fshatra. Megjithatë, popullsia që deklaron veten si Shqiptarët sot në regjistrim e popullsisë në Resnjë, janë njerëz të cilët kanë emigruar nga fshatrat pas Luftës së Dytë Botërore. Kurse fshatrat Bollacërkë e Sipërme dhe Gërçar ishin vende që përqafuan edhe gjuhën turke si gjuhë prestigji, por duke folur Shqip në shtëpi. Kjo situatë vazhdoi deri në vitet të 1960-te. Megjithatë, Arvat dhe Kranjë kanë qenë gjithmonë të konsideruar si bastione së gjuhës Shqipe dhe kulturën e saj. Të gjithë Shqiptarët në këtë rajon janë folës të dialektit Toskërisht. Kjo është për shkak se shumica e popujve të paraardhësit erdhën nga rajoni Korçë apo të Devollit, me një pakicë të rëndësishme me origjinë nga rajoni Kolonjës. Kurse disa njerëz në Arvat dhe Kranjë thonë se janë vendase të rajonit. Ajo duhet të theksohet se në fshatin ish Bukovë, djegur nga forcat Serbe në 1912, një shumicë e madhe e njerëzve Bukovar ka origjinën nga rajoni i Dibrës dhe duke folur dialektin Gegërisht. Pas këtyre ngjarjeve u vendosën pasardhesit e tyre në lagje Mëhallë e Turqëve. Sot të gjithë prej tyre janë asimiluar në kulturën dominuese lokale e Toskërishtes. Megjithatë, numri i Shqiptarëve në komunën e arriti kulmin në fillim të viteve së 1970-te, dhe ka rënë në mënyrë të vazhdueshme ndonjëherë që për shkak së emigrimit. Shumica e Shqiptarëve kanë emigruar për shkak të vështirësive ekonomike në vende të tilla si: Australia, Kanadaja, SHBA, vendet Skandinave dhe në numër më të vogël në pjesë së tjera të Evropës Perëndimore.

Maqedonas: Popullsia Maqedonas gjendet në tërë komunën, përveç në fshatin Kozjak. Ajo ka formuar gjithmonë shumicën në rajon. Shumica e Maqedonasve jetojnë në fshatra dhe janë një popullsi rurale. Pas Luftës së Dytë Botërore, shumë Maqedonas kanë migruar drejt qytetit të Resnjës, ose qendra të tjera urbane, si Manastir, Ohër ose në Shkup. Për shkak të shumë burra Maqedonas që kanë luftuar si partizanë, kanë përfituar nga mundësitë e punësimit dhe strehimit të ofruara nga qeveria Jugosllave. Për shkak të këtë arsye, shumë prej tyre e fituar punë të qeverisë së tilla si burokratët, policët, mësuesit dhe punë të tjera. Shumë nga pasardhësit e tyre ende kanë mbajtur më në këto përfitime pasi Maqedonia fitoi pavarësinë e saj. Për shkak të këtyre arsyeve, Maqedonasit nga ky rajon nuk kanë emigruar në numër të madh në vende të huaja. Megjithatë ata si kombësitë e tjera kanë shkuar si punëtorë mysafir për të punuar në vendet e tjera për të fituar më shumë para. Gjatë Perandorisë Osmane, Maqedonasit janë etnike e parë në rajon për të filluar një traditë për të shkuar mbikëqyr të punojnë për më shumë para.

Romët: Minoriteti Rom jeton në komunën e Resnjës. Ata gjithashtu kanë si gjuhën e tyre amtare Shqipe. Ata janë folës të dialektit Toskërisht. Në qytetin e Resnjës Romët jetojnë në afërsi të sheshit së qytetit në një rrugë të gjatë me emrin Goce Dellçev. Shumë biznese Rom dhe dyqanet janë të vendosura në atë rrugë së tilla, si ato që kanë të bëjnë me të metalurgjisë ose vepra artizanale të tjera. Disa Rom të përdorura kanë jetuar në fshatra me shumicë Shqiptare por gjatë viteve emigruan në Resnjë. Shumë Rom vetë identifikohen dhe e konsiderojnë veten si Shqiptarë. Shumë prej tyre janë edhe muzikantë dhe paraformoj në dasma apo tubime të tjera sociale. Për shembull grupi popullore Sazet i Prespës, i cili ka shënuar pesë albume të muzikës tradicionale Shqiptare gjatë dekadës së kaluar. Pjesë e komunitetit përballet me vështirësitë ekonomike për shkak të mungesës së punësimit. Kështu edhe shumë kanë emigruar në Ohër ose në vende të huaja.

Vllehët: Sot, si në kohët e kaluara, komuniteti Vllah në komunën e Resnjës është i vogël. Ato kryesisht banojnë në qytetin e Resnjës dhe fshatin e afërt të Jankovecit, qe kishin ndikim të konsiderueshëm mbi shumë aktivitete ekonomike që prekin të rajonit gjatë shekujve nëntëmbëdhjetë dhe fillimit të njëzetit. Pasuria e tyre është veçanërisht e vërtetuar në fshatin Jankovec përmes ndërtimit të shtëpive së përpunuar dhe të komisioneve së ndërtimit të kishës nga patronët Vllahe së pasur. Edhe sot shumë profesionistë të tilla si dentistë, punonjësve së bankës apo të burokratëve, së punojnë në Resnjë janë Vllehë apo origjinë Vllahe. Për shkak të shkallës së lartë të martesa me Maqedonasit pas Luftës së Dytë Botërore, shumica e njerëzve të lindur nga bashkimet së tilla nuk e flasin gjuhën Vllehe. Sot, kryesisht të moshuar mund së flasin vllehe. Disa nga këta njerëz të moshuar mund të flasin Shqip, ashtu si paraardhësit e tyre u larguan nga qyteti i Voskopojës, pas shkatërrimit të saj më shumë se dy shekuj më parë. 

Turq: Në Komunën e Resnjës, minoriteti Turk ka qenë tradicionalisht një popullsi rurale. Sot ajo është pjesa më e madhe në dy fshatra: Llacë dhe Kozjak. Ata janë gjetur edhe në numër më të vogël në fshatrat: Caredvor, Gërçar dhe Ndërmen. Në fshatrat Gërçar dhe Kozjak, ata jetojnë së bashku me Shqiptarët. Në fshatin Gërçar, ato përbëjnë vetëm një familje të cilat janë roje të një vend së shenjtë bektashiane dhe flasin edhe gjuhën Shqipe. Në qytetin e Resnjës ata gjithmonë përbëjnë një përqindje të vogël të popullsisë muslimane, edhe pas emigracionit nga fshatrat pas Luftës së Dytë Botërore. Ato numra janë rritur vetëm për shkak të popullsisë së vjetër urbane e Shqiptarëve në Resnjë, duke deklaruar veten si 'Turq'. Disa Shqiptarë në fshatin Bollacërkë e Sipërme të vazhdojë së deklarojnë veten si 'Turq'. Shumica e popullsisë Turke vjen nga Anadoli, dhe fshatrat të tilla si Llacë dhe Kozjak ishin të njohur të jenë shumë fetare në kohët të kaluara. Disa Shqiptarë në rajon pohojnë se Turqit e Kozjakut ishin të gjitha Shqiptarë një herë, por histori e familjes në lidhje me origjinën e tyre nuk do të konfirmojë faktet e tilla. Megjithatë për shkak të mungesës së nuses, shumë gra Shqiptare janë martuar në fshat. Në fshatin Llacë, ka disa polemika për origjinën e fshatarëve. Maqedonasit nga fshatrat e afërta pohojnë se dikur ky fshat ka qenë Maqedonas, dhe se pas disa familje Turke ishin vendosur atje, shumica e banorëve të krishtera u islamizuan, si dhe miratoi gjuhën Turke. Shumë Turq nga komuna e Resnjës kanë emigruar në Turqi pas Luftës së Dytë Botërore.

 Ekonomia 
Degët kryesore ekonomike janë: Bujqësia; Industria përpunues ushqimore; Turizmi dhe Tregtia. Popullata e komunës së Resnjës më së shumti merret me Bujqësi, Kopshtari, Prodhimi i Mollës, dhe një pakicë e vogël me turizmin. Popullata kryesisht merret me pemëtari nga e cila në vjet prodhohen 40 deri 60 mijë tonë të mollës se njohur të Prespës, e cila karakterizohet me cilësi të lartë dhe janë të shijshme. Për hir të mollës çdo vjet në fund të muajit shtator mbahet manifestimi “Mbledhja e Mollëve Prespare”.

Komuna e Resnjës e shikon si prioritet kryesor zhvillimin ekonomik lokale. Komuna përpiqet zhvillim në qendër moderne turistike; zhvillim dhe modernizim i bujqësisë (prodhimi i mollës); krijimin e kushteve për zhvillimin e bizneseve të vogla dhe të mesme, inicim dhe përkrahje të zhvillimit të bizneseve të vogla dhe të mesme, zgjerim dhe modernizim të kapaciteteve ekzistuese industriale.

Megjithatë, qendra e jetës ekonomike në komunën e Resnjës është qyteti i Resnjës. Përgjatë rrugë kryesore e quajtur Josif Josifovski, shumë dyqane dhe biznese janë vendosura të cilat në qendër e saj është sheshi i qytetit Marshal Tito. Këtu ndërtesat komunale janë të vendosura, ndërsa në jug-perëndim nga sheshi kryesor është një rrugë e vogël përcaktuar si një zonë këmbësorë quajtur në gjuhën Maqedonase Pešačka Zona. Kjo rrugë të shpie drejt në treg, i cili përmban shumë shitësit që shesin prodhime të freskëta. Megjithatë, të shtunën është ditë e tregut, kur njerëzit vijnë nga fshatrat për të shitur prodhimet e tyre të tilla si peshku i kripur dhe perime dhe shitësit nga Manastiri vijnë edhe të shesin mallrat e tyre të tilla si patate dhe djathë.

Resnjë ka një sektor të vogël industriale dhe prodhuese. Shumica e tyre janë themeluar dhe ishin pronësi të Jugosllavisë pas Luftës së Dytë Botërore. Disa prej këtyre ishin agrobizneseve të tilla si Monopol i cili bleu duhanit rritur nga fshatarët gjatë viteve 1950-te dhe 1960-te. Ky biznes mbyllur pasi Jugosllavia u rrëzua. Mirëpo Agroplod ishte dhe ende është një fabrikë ushqimore. Ajo blen përbërësit lokale, të cilat kur nuk janë të disponueshme, janë të importuara për të prodhuar produkte të shumta ushqimore si çokollatë, kafe dhe patatina. Agroplod është një nga bizneset më të suksesshme që kanë mbijetuar nga rënia e Jugosllavisë dhe privatizimi i saj pas pavarësisë Maqedonase. Pranë fabrikës Agroplod, janë ndërtesat e shkatërruara të biznesin e tekstilit, Prespateks, i cili u mbyll në fund të viteve 1980-te. Sot investitorët privatë duke blerë disa prej ndërtesave dhe rinovimin e tyre si magazina për mollë.

Mirëpo, industria e tjera të suksesshme së komunës është Mollët. Komuna e Resnjës është rajoni kryesor i Maqedonisë për fruta në rritje dhe llogarive të rreth 60% të të gjithë prodhimit së frutave në shtetin. Në komunë janë 3500 hektarë pemishte me mollë. Komuna është renditur në mesin e 20 vendeve të para në botë me prodhimin mesatar i mollës për banor. Afërsisht të gjithë Shqiptarët ashtu si Maqedonasit dhe të tjerët që jetojnë në fshatra, kanë pemishte me mollë. Kjo industri ka filluar si një nismë të qeverisë gjatë viteve 1960-te dhe ka rritur të përfshijë rreth 2000 familje ose 8000 persona si prodhuesit e regjistruar me mollë. Në Komunën rritet rreth 80% të të gjitha mollë në Maqedoni dhe vlerësuar ardhurat vjetore totale që mund të bëhet nga mollë është 15-20 milion Euro, e cila natyrisht varet nga organizimi i shitjes.

Në komunën e Resnjës ka pasur edhe një rritje të ndërtimin e shtëpive gjatë dekadës së fundit, sidomos në të gjithë fshatrat Shqiptare, para fillimit të krizës globale financiare të vitit 2008. Shumica e këtyre shtëpive janë ndërtuar nga Shqiptarët që kishin emigruar në vende të huaja dhe janë kthyer ti rindërtojnë shtëpitë e tyre si shtëpi për pushime. Shumica e këtyre shtëpive janë ndërtuar në stile të ndryshme, shpesh jo në stilet tipike e Ballkanit, por në stile nga tokat e huaja që ata banojnë. Shumë prej këtyre shtëpive janë deri në 4 kate si në Kranjë, ose deri në 6 kate dhe ngjajnë si pallatë të vogla në fshatin Gërçar.Për shkak të këtyre faktorëve, vlerat e pronave në Gërçar gjatë vitit 2007 ishin shumë më e lartë se ajo e Resnjës ose pjesës tjetër të komunës. Gjithashtu, gjatë kësaj kohe shumica e fshatrave Shqiptare kanë ndërtuar edhe apo rinovuar xhamitë e tyre.

Komuna e Resnjës gjithashtu ka një industri të vogël i Peshkimit. Kjo industri ka ekzistuar për shumë shekuj brenda rajonit të Prespës. Shumica e fshatrave të përfshira në peshkimit janë ato që ndodhen pranë liqenit. Tre fshatra kanë mbetur besnik të profesionit së tyre të peshkimit si: Asamat, Ezëren dhe Stenjë. Fshati Nakolec ishte gjithashtu i përfshirë kryesisht në peshkim, por pas shumë njerëz kanë emigruar pas Luftës së Dytë Botërore, kanë pushuar në peshkim përveç për qëllime rekreative. Ndërsa Pretorr ka qenë pjesërisht i përfshirë me peshkim, ndërsa gjithashtu duke u përfshirë me bujqësi. Sot ky fshat është përfshirë kryesisht me turizmin. Në kohët e kaluara, këto fshatra do të shesë kapur e tyre të freskët në fshatrat e afërta, jo të përfshira në peshkim. Gjithashtu këto fshatra do kripë peshk e tyre në mënyrë që të ruajë ato si ushqim gjatë dimrit në kohët e fundit ose në mënyrë që ata mund të shesin mallin e tyre pa kalbur, në zona të largëta. Ndërsa peshku i kripur sot është një delikatesë shumë të pëlqyer në Prespë dhe është shitur në Resnjë, së bashku me peshk të freskët.

 Kultura 
Prespa ka histori të pasur, për të cilën dëshmojnë përmendoret e shumta kulturo – historike, lokalitete arkeologjike, kisha, manastire. Në qytetin e Resnjës ndodhet objekti i njohur Saraj i ndërtuar në stilin francez nga Ahmet Njazi Bej Resnja. Sot ky objekt është Shtëpia e Kulturës që ekspozon qeramikë bërë nga Kolonia Qeramike e Resnjës, e cila ndodhet në fshatin Hoteshovë, dhe është anëtare e akademisë internacionale për qeramike pranë UNESKO-s, si edhe muze i piktores Keraca Visullçeva. Dhe në anën tjetër të rrugës nga Sarajt, është shtëpia e Ahmet Njazi Beut. Shtëpia e tij është dy kate të lartë me një ballkon në qendër dhe është një përkujtues i arkitekturës të vjetër Osman, që dikur u gjet më i zakonshëm në të gjithë Resnjë. Për shkak se shtëpia nuk e ka marrë statusin e njëjtë të monumentit së mbrojtur kulturore si Sarajit, sot shtëpia është i ndarë në dy shtëpi private dhe nuk është si muze. Gjithashtu në qytetin e Resnjës ka dy xhami të vjetra dhe disa kishave. Xhamia e parë që quhet Xhamia e Haxhi Ramadanit (i njohur lokalisht si Xhamia e vjetër), u ndërtua në vitin 1592 nga një bej i quajtur Haxhi Ramadani prej Manastir. Kjo xhami është e vendosur në afërsi të sheshit të qytetit. Ndërsa xhamia e dytë është i njohur lokalisht si Xhamia e Re. Xhamia u ndërtua gjatë perandorisë Osmane. Ajo është e vendosur në lagjen Mëhallë e Turqëve. Arkitektura e saj është mjaft interesante, sepse katin e poshtme është një dyqan, ndërsa niveli i lartë është një xhami. Kjo ishte kështu për shkak se dyqan më poshtë, do të paguajë qiranë që do të shkojnë drejt riparime dhe nevojat e tjera të xhamisë. Kjo marrëdhënie midis dyqan dhe xhamia vazhdon sot e kësaj dite. 

Ndërsa në fshatrat ka shumë monumente kulturore. Për shembull, në fshatin Jankovec, shtëpi të vjetra vllahe dëshmojnë për pasurinë e saj të mëparshëm. Ishte thënë se nëse "Po të digjet Resnja, munden Jankoveci ti bëjë binarët në një ditë. Apo po të digjet Jankoveci, Resnja ska para", ose në kuptim e sotme, "Resnja e djegur, Jankoveci mund të financuar rindërtimin e saj" dhe jo anasjelltas. Ekziston edhe një manastir në fund perëndimore të fshatit dhe brenda mureve të saj është një e madhe kishë së vjetër.Në anën perëndimore, ka një pamje të bukur të liqenit nga fshati Hoteshovë, i cili është gjithashtu vendndodhja e Kolonisë Qeramikës të Resnjës. Shumë artistë nga e gjithë bota vijnë dhe kalojnë kohën këtu duke e bërë qeramikë dhe pjesë e tyre janë ekspozuar më vonë në Resnjë. Kjo koloni është furnizuar edhe me balte, glazes të ndryshme, grihë dhe furrat moderne, ku temperaturat mund të arrijnë 1.000 gradë Celsius. Ndërsa më poshtë rrugës është fshat piktoresk i peshkimit Stenjë, e cila gjithashtu ka një pamje të bukur e liqenit.

Ndërsa fshatrat në lindje të liqenit përmban disa pamje dhe arkitekturës fantastike. Fshati Sopocka ka disa pamje të bukur malore dhe pyjore, edhe kur shkon poshtë rrugës, mund të paraqitje e shkurtër mbeturinat e historisë Lufta e Dytë Botërore, si rrënojat e vjetër Bullgar e pikës kalimit kufitare qe qëndrojnë në një vend të quajtur Makaz vetëm pak jashtë rrugës. Gjithashtu Podmoçani ka një muze i vogël etnografik. Ndërsa fshati Gërçar ka vakëf Bektashiane nga një Sheh i quajtur Sali Baba, dhe më tej deri në malet Pelister pranë një vend të quajtur Skoçinë, është një manastir i vjetër quajtur në Maqedonisht Sveti Ilia. Fshatrat anë liqenit Asamat dhe Pretorr kanë vend kampim, dhe një plazh popullore shumë të frekuentuar nga njerëz vendore dhe turistëve. Kranjë, gjithashtu ka një vend kampe dhe më tej është fshati malor Arvat, me shtëpi të vjetra me gurë. Fshati Slimnicë krenohet me një manastir ortodokse të vjetër rreth 600 vjeçar, ndërsa fshatin Bratuçinë është bërë fshat turistik, me dhoma me qira në shtëpitë e vjetra prej guri dhe me ecje drejt në maleve pranë fshatit.

Prespa është destinim i njohur turistik për të cilën kontribuojnë ndikimi mediteran në klime, lartësia mbidetare, vegjetacioni i bujshëm dhe verat e nxehta me natë të freskëta, të cilat e bëjnë këtë vend të këndshëm për pushim.

 Vendbanimet 
''Komuna e Resnjës i përfshin këto vendbanime:

 Shiko edhe 

 Burimet 

 Lidhje të jashtme 
 Faqja Zyrtare

Kategoria:Komuna në Maqedoni të Veriut
Kategoria:Komuna e Resnjës