Televizioni

Televizioni (TV) është një medium telekomunikacioni për transmetimin e imazheve dhe zërit në lëvizje. Përveç kësaj, termi mund t'i referohet një televizori fizik në vend të mediumit të transmetimit. Televizioni është një medium masiv për reklama, argëtim, lajme dhe sporte. Mediumi është i aftë të bëjë më shumë sesa " transmetim radiofonik ", që i referohet një sinjali audio të dërguar te marrësit e radios.

Televizioni u bë i disponueshëm në forma të papërpunuara eksperimentale në vitet 1920, por vetëm pas disa vitesh zhvillimi të mëtejshëm, teknologjia e re u tregtua për konsumatorët. Pas Luftës së Dytë Botërore, një formë e përmirësuar e transmetimit televiziv bardh e zi u bë popullore në Mbretërinë e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara, dhe televizorët u bënë të zakonshëm në shtëpi, biznese dhe institucione. Gjatë viteve 1950, televizioni ishte mediumi kryesor për të ndikuar në opinionin publik. Në mesin e viteve 1960, transmetimi me ngjyra u prezantua në SHBA dhe në shumicën e vendeve të tjera të zhvilluara.

Disponueshmëria e llojeve të ndryshme të mediave arkivore të ruajtjes, siç janë kaseta Betamax dhe VHS, LaserDisc , disqe të forta me kapacitet të lartë , CD, DVD, disqe flash, DVD HD me definicion të lartë dhe disqe Blu-ray, si dhe regjistruesit dixhitalë të videos në cloud, u ka mundësuar shikuesve të shikojnë materiale të pararegjistruara - siç janë filmat - në shtëpi sipas orarit të tyre. Për shumë arsye, veçanërisht për shkak të komoditetit të kërkimit në distancë, ruajtja e programeve televizive dhe video tani bëhet edhe në cloud (siç është shërbimi video sipas kërkesës nga Netflix ). Në fillim të viteve 2010, transmetimet televizive dixhitale u rritën shumë në popullaritet. Një zhvillim tjetër ishte kalimi nga televizioni me definicion standard (SDTV) ( 576i , me 576 linja të ndërthurura rezolucioni dhe 480i ) në televizionin me definicion të lartë (HDTV), i cili ofron një rezolucion që është dukshëm më i lartë. HDTV mund të transmetohet në formate të ndryshme: 1080p , 1080i dhe 720p . Që nga viti 2010, me shpikjen e televizionit inteligjent , televizioni në internet ka rritur disponueshmërinë e programeve televizive dhe filmave nëpërmjet internetit përmes shërbimeve të transmetimit të videove si Netflix, Amazon Prime Video , iPlayer dhe Hulu .

Në vitin 2013, 79% e familjeve në botë zotëronin një televizor.  Zëvendësimi i ekraneve të mëparshme me tuba katodike (CRT) me teknologji alternative kompakte, me efikasitet energjetik dhe me panel të sheshtë, siç janë LCD-të (si me ndriçim fluoreshent ashtu edhe LED ), ekranet OLED dhe ekranet plazma , ishte një revolucion hardueri që filloi me monitorët e kompjuterëve në fund të viteve 1990. Shumica e televizorëve të shitur në vitet 2000 ishin ende CRT , dhe vetëm në fillim të viteve 2010 televizorët me ekran të sheshtë i tejkaluan në mënyrë vendimtare CRT-të.  Prodhuesit kryesorë njoftuan ndërprerjen e CRT-së, Përpunimit të Dritës Dixhitale (DLP), plazmës dhe madje edhe LCD-ve me ndriçim fluoreshent deri në mesin e viteve 2010.  LED-të po zëvendësohen gradualisht nga OLED-të.  Gjithashtu, prodhuesit kryesorë kanë filluar të prodhojnë gjithnjë e më shumë televizorë inteligjentë në mesin e viteve 2010.  Televizorët inteligjentë me funksione të integruara interneti dhe Web 2.0 u bënë forma mbizotëruese e televizionit deri në fund të viteve 2010.  [ nevojitet një burim më i mirë ]

Sinjalet televizive fillimisht u shpërndanë vetëm si televizion tokësor duke përdorur transmetues televizivë me frekuencë radioje me fuqi të lartë për të transmetuar sinjalin në marrës individualë televizivë. Nga ana tjetër, sinjalet televizive shpërndahen me anë të kabllit koaksial ose fibrës optike , sistemeve satelitore dhe, që nga vitet 2000, nëpërmjet internetit. Deri në fillim të viteve 2000, këto transmetoheshin si sinjale analoge , por një kalim në televizionin dixhital pritej të përfundonte në mbarë botën deri në fund të viteve 2010. Një televizor standard përbëhet nga qarqe të shumta elektronike të brendshme , duke përfshirë një akordues për marrjen dhe dekodimin e sinjaleve të transmetimit. Një pajisje ekrani vizual që nuk ka një akordues quhet saktë një monitor video dhe jo një televizor.

Transmetimet televizive janë kryesisht transmetime simpleks, që do të thotë se transmetuesi nuk mund të marrë dhe marrësi nuk mund të transmetojë.
 Lista e Radio Televizioneve

 Etimologjia 
Fjala televizion vjen nga greqishtja e lashtë τῆλε (tele)  që do të thotë ' larg ' dhe latinishtja visio që do të thotë  ' shikim ' . Përdorimi i parë i dokumentuar i termit daton që nga viti 1900, kur shkencëtari rus Konstantin Perskyi e përdori atë në një punim që e paraqiti në frëngjisht në Kongresin e parë Ndërkombëtar të Elektricitetit, i cili u zhvillua nga 18 deri më 25 gusht 1900 gjatë Panairit Ndërkombëtar Botëror në Paris.

Versioni i anglicizuar i termit dëshmohet për herë të parë në vitin 1907, kur ishte ende "...një sistem teorik për të transmetuar imazhe lëvizëse përmes telave telegrafikë ose telefonikë ".  Ai u "...formua në anglisht ose u huazua nga frëngjishtja télévision ".  Në shekullin e 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të, "...propozime të tjera për emrin e një teknologjie atëherë hipotetike për dërgimin e imazheve në distancë ishin telephote (1880) dhe televista (1904)". 

Shkurtesa TV është nga viti 1948. Përdorimi i termit me kuptimin "një televizor" daton që nga viti 1941.  Përdorimi i termit me kuptimin "televizion si medium" daton që nga viti 1927. 

Termi televizor është më i zakonshëm në Mbretërinë e Bashkuar. Termi zhargon "the tube" rrjedh nga tubi i madh me rreze katodike i përdorur në shumicën e televizorëve deri në ardhjen e televizorëve me ekran të sheshtë . Një term tjetër zhargon për televizorin është "kutia e idiotëve". 

 Historia 

 Mekanike 
Artikulli kryesor: Televizion mekanik

Sistemet e transmetimit të faksit për fotografi statike ishin pioniere të metodave të skanimit mekanik të imazheve në fillim të shekullit të 19-të. Alexander Bain prezantoi makinën e faksit midis viteve 1843 dhe 1846. Frederick Bakewell demonstroi një version laboratorik funksional në vitin 1851. [ citim i nevojshëm ] Willoughby Smith zbuloi fotopërçueshmërinë e elementit selen në vitin 1873. Si një student 23-vjeçar i universitetit gjerman, Paul Julius Gottlieb Nipkow propozoi dhe patentoi diskun Nipkow në vitin 1884 në Berlin .  Ky ishte një disk rrotullues me një model spiral vrimash, kështu që çdo vrimë skanonte një vijë të imazhit. Edhe pse ai kurrë nuk ndërtoi një model funksional të sistemit, variacionet e " rasterizuesit të imazhit " të diskut rrotullues të Nipkow u bënë jashtëzakonisht të zakonshme.  Constantin Perskyi e kishte shpikur fjalën televizion në një punim të lexuar në Kongresin Ndërkombëtar të Energjisë Elektrike në Panairin Botëror Ndërkombëtar në Paris më 24 gusht 1900. Punimi i Perskyit shqyrtoi teknologjitë ekzistuese elektromekanike, duke përmendur punën e Nipkow dhe të tjerëve.  Megjithatë, vetëm në vitin 1907 zhvillimet në teknologjinë e tubave të amplifikimit nga Lee de Forest dhe Arthur Korn , ndër të tjerë, e bënë dizajnin praktik. 

Demonstrimi i parë i transmetimit të drejtpërdrejtë të imazheve u bë nga Georges Rignoux dhe A. Fournier në Paris në vitin 1909. Një matricë prej 64 qelizash seleniumi , të lidhura individualisht me një komutator mekanik , shërbeu si një retinë elektronike . Në marrës, një lloj qelize Kerr moduloi dritën dhe një seri pasqyrash me kënde të ndryshme të bashkangjitura në skajin e një disku rrotullues skanoi rrezen e moduluar në ekran. Një qark i veçantë rregulloi sinkronizimin. Rezolucioni prej 8x8 pikselësh në këtë demonstrim të provës së konceptit ishte i mjaftueshëm vetëm për të transmetuar qartë shkronjat individuale të alfabetit. Një imazh i azhurnuar u transmetua "disa herë" çdo sekondë. 

Në vitin 1911, Boris Rosing dhe studenti i tij Vladimir Zworykin krijuan një sistem që përdorte një skaner mekanik pasqyrë-daulle për të transmetuar, sipas fjalëve të Zworykin, "imazhe shumë të papërpunuara" përmes telave në " tubin Braun " ( tubi katodik ose "CRT") në marrës. Imazhet lëvizëse nuk ishin të mundura sepse, në skaner: "ndjeshmëria nuk ishte e mjaftueshme dhe qeliza e selenit ishte shumë e ngadaltë". 

Në vitin 1921, Édouard Belin dërgoi imazhin e parë nëpërmjet valëve të radios me belinografin e tij . 

Në vitet 1920, kur amplifikimi e bëri televizionin praktik, shpikësi skocez John Logie Baird përdori diskun Nipkow në sistemet e tij prototip video. Më 25 mars 1925, Baird dha demonstrimin e parë publik të imazheve televizive siluete në lëvizje në dyqanin e Selfridges në Londër.  Meqenëse fytyrat njerëzore kishin kontrast të pamjaftueshëm për t'u shfaqur në sistemin e tij primitiv, ai transmetoi në televizion një kukull ventrilokuisti të quajtur "Stooky Bill", fytyra e pikturuar e të cilit kishte kontrast më të lartë, duke folur dhe duke lëvizur. Deri më 26 janar 1926, ai kishte demonstruar para anëtarëve të Institutit Mbretëror transmetimin e një imazhi të një fytyre në lëvizje me anë të radios. Kjo konsiderohet gjerësisht si demonstrimi i parë i vërtetë publik televiziv në botë, duke shfaqur dritë, hije dhe detaje.  Sistemi i Baird përdori diskun Nipkow si për skanimin e imazhit ashtu edhe për shfaqjen e tij. Një subjekt i ndriçuar shkëlqyeshëm u vendos përpara një disku Nipkow rrotullues të vendosur me lente që përshkonin imazhet nëpër një fotoqelizë statike. Qeliza e sulfurit të taliumit (talofid), e zhvilluar nga Theodore Case në SHBA, zbuloi dritën e reflektuar nga subjekti dhe e shndërroi atë në një sinjal elektrik proporcional. Kjo u transmetua nga valët e radios AM në një njësi marrëse, ku sinjali video u aplikua në një dritë neoni pas një disku të dytë Nipkow që rrotullohej i sinkronizuar me të parin. Shkëlqimi i llambës neoni ndryshonte në përpjesëtim me shkëlqimin e secilës pikë në imazh. Ndërsa kalonte çdo vrimë në disk, riprodhohej një vijë skanimi e imazhit. Disku i Baird kishte 30 vrima, duke prodhuar një imazh me vetëm 30 vija skanimi, mjaftueshëm për të njohur një fytyrë njerëzore.  Në vitin 1927, Baird transmetoi një sinjal mbi 705 km linjë telefonike midis Londrës dhe Glasgout .  'Televizori' origjinal i Baird tani ndodhet në Muzeun e Shkencës, South Kensington.

Në vitin 1928, kompania e Baird (Baird Television Development Company/Cinema Television) transmetoi sinjalin e parë televiziv transatlantik midis Londrës dhe Nju Jorkut dhe transmetimin e parë nga bregu në anije. Në vitin 1929, ai u përfshi në shërbimin e parë eksperimental televiziv mekanik në Gjermani. Në nëntor të të njëjtit vit, Baird dhe Bernard Natan i Pathé themeluan kompaninë e parë televizive franceze, Télévision- Baird -Natan. Në vitin 1931, ai bëri transmetimin e parë në distancë të hapur të The Derby .  Në vitin 1932, ai demonstroi televizionin me valë ultra të shkurtra . Sistemi mekanik i Baird arriti një kulm prej 240 rreshtash rezolucioni në transmetimet televizive të BBC në vitin 1936, megjithëse sistemi mekanik nuk e skanoi skenën televizive direkt. Në vend të kësaj, u xhirua një film 17.5 mm , u zhvillua me shpejtësi dhe më pas u skanua ndërsa filmi ishte ende i lagësht. [ citim i nevojshëm ]

Një shpikës amerikan, Charles Francis Jenkins , ishte gjithashtu pionier i televizionit. Ai botoi një artikull mbi "Fotografitë me Pa Tel" në vitin 1913, transmetoi imazhe siluetash në lëvizje për dëshmitarët në dhjetor 1923 dhe më 13 qershor 1925, demonstroi publikisht transmetimin e sinkronizuar të imazheve siluetash. Në vitin 1925, Jenkins përdori diskun Nipkow dhe transmetoi imazhin e siluetës së një mulliri lodër me erë në lëvizje në një distancë prej 5 miljesh (8 km), nga një stacion radioje detare në Maryland në laboratorin e tij në Uashington, DC, duke përdorur një skaner disku me lente me një rezolucion prej 48 rreshtash.  Ai iu dha Patenta Amerikane Nr. 1,544,156 (Transmetimi i Imazheve me Pa Tel) më 30 qershor 1925 (e paraqitur më 13 mars 1922). 

Herbert E. Ives dhe Frank Gray të Laboratorëve Telefonikë Bell dhanë një demonstrim dramatik të televizionit mekanik më 7 prill 1927. Sistemi i tyre televiziv me dritë të reflektuar përfshinte ekrane të vegjël dhe të mëdhenj shikimi. Marrësi i vogël kishte një ekran 2 inç të gjerë me 2.5 inç të lartë (5 me 6 cm). Marrësi i madh kishte një ekran 24 inç të gjerë me 30 inç të lartë (60 me 75 cm). Të dy pajisjet mund të riprodhonin imazhe lëvizëse, monokromatike, mjaft të sakta. Së bashku me imazhet, pajisjet merrnin tinguj të sinkronizuar. Sistemi transmetonte imazhe në dy rrugë: së pari, një lidhje me tela bakri nga Uashingtoni në New York City, pastaj një lidhje radio nga Whippany, New Jersey . Duke krahasuar dy metodat e transmetimit, shikuesit nuk vunë re ndonjë ndryshim në cilësi. Subjektet e transmetimit televiziv përfshinin Sekretarin e Tregtisë Herbert Hoover . Një rreze skaneri fluturues ndriçoi këto subjekte. Skaneri që prodhoi rrezen kishte një disk me 50 hapje. Disku rrotullohej me një shpejtësi prej 18 kuadrosh për sekondë, duke kapur një kuadër rreth çdo 56 milisekonda . (Sistemet e sotme zakonisht transmetojnë 30 ose 60 kuadro për sekondë, ose një kuadro çdo 33.3 ose 16.7 milisekonda, përkatësisht.) Historiani i televizionit Albert Abramson nënvizoi rëndësinë e demonstrimit të Bell Labs: "Në fakt, ishte demonstrimi më i mirë i një sistemi mekanik televiziv të bërë ndonjëherë deri në këtë kohë. Do të kalonin disa vite para se ndonjë sistem tjetër të mund të fillonte të krahasohej me të në cilësinë e figurës." 

Në vitin 1928, WRGB , atëherë W2XB, filloi si stacioni i parë televiziv në botë. Ai transmetohej nga objekti i General Electric në Schenectady, NY . Ishte i njohur gjerësisht si " WGY Television". Ndërkohë, në Bashkimin Sovjetik , Leon Theremin kishte zhvilluar një televizion të bazuar në daulle pasqyre, duke filluar me rezolucion 16 rreshta në vitin 1925, pastaj 32 rreshta dhe përfundimisht 64 duke përdorur ndërthurje në vitin 1926. Si pjesë e tezës së tij, më 7 maj 1926, ai transmetoi elektrikisht dhe më pas projektoi imazhe lëvizëse pothuajse të njëkohshme në një ekran prej 5 këmbësh katrorë (0.46 m2). 

Deri në vitin 1927, Theremin kishte arritur një imazh prej 100 rreshtash, një rezolucion që nuk u tejkalua deri në maj të vitit 1932 nga RCA, me 120 rreshta. 

Më 25 dhjetor 1926, Kenjiro Takayanagi demonstroi një sistem televiziv me rezolucion 40 rreshtash që përdorte një skaner disku Nipkow dhe ekran CRT në Shkollën e Mesme Industriale Hamamatsu në Japoni. Ky prototip është ende i ekspozuar në Muzeun Memorial Takayanagi në Universitetin Shizuoka , Kampusi Hamamatsu. Hulumtimi i tij në krijimin e një modeli prodhimi u ndal nga SCAP pas Luftës së Dytë Botërore. 

Meqenëse vetëm një numër i kufizuar vrimash mund të bëheshin në disqe, dhe disqet përtej një diametri të caktuar u bënë jopraktike, rezolucioni i imazhit në transmetimet televizive mekanike ishte relativisht i ulët, duke filluar nga rreth 30 rreshta deri në 120 rreshta ose më shumë. Megjithatë, cilësia e imazhit të transmetimeve 30-linja u përmirësua vazhdimisht me përparimet teknike, dhe deri në vitin 1933 transmetimet në Mbretërinë e Bashkuar duke përdorur sistemin Baird ishin jashtëzakonisht të qarta.  Disa sisteme që shtriheshin në rajonin e 200 linjave gjithashtu u transmetuan. Dy prej tyre ishin sistemi 180-linjash që Compagnie des Compteurs (CDC) instaloi në Paris në vitin 1935 dhe sistemi 180-linjash që Peck Television Corp. filloi në vitin 1935 në stacionin VE9AK në Montreal. Përparimi i televizionit tërësisht elektronik (duke përfshirë disektorët e imazhit dhe tubat e tjerë të kamerave dhe tubat me rreze katodike për riprodhuesin) shënoi fillimin e fundit për sistemet mekanike si forma dominuese e televizionit. Televizioni mekanik, pavarësisht cilësisë së dobët të imazhit dhe imazhit përgjithësisht më të vogël, do të mbetej teknologjia kryesore televizive deri në vitet 1930. Transmetimet e fundit mekanike përfunduan në vitin 1939 në stacionet e drejtuara nga shumë universitete publike në Shtetet e Bashkuara.

 Elektronike 
Informacione të mëtejshme: Tub videokamere

Në vitin 1897, fizikani anglez JJ Thomson, në tre eksperimentet e tij të njohura, arriti të devijonte rrezet katodike, një funksion themelor i tubit modern me rreze katodike (CRT). Versioni më i hershëm i CRT-së u shpik nga fizikani gjerman Ferdinand Braun në vitin 1897 dhe njihet edhe si tubi "Braun".  Ishte një diodë me katodë të ftohtë , një modifikim i tubit Crookes , me një ekran të veshur me fosfor . Braun ishte i pari që konceptoi përdorimin e një CRT-je si një pajisje shfaqjeje.  Tubi Braun u bë themeli i televizionit të shekullit të 20-të.  Në vitin 1906, gjermanët Max Dieckmann dhe Gustav Glage prodhuan imazhe raster për herë të parë në një CRT.  Në vitin 1907, shkencëtari rus Boris Rosing përdori një CRT në anën marrëse të një sinjali video eksperimental për të formuar një pamje. Ai arriti të shfaqte forma të thjeshta gjeometrike në ekran. 

Në vitin 1908, Alan Archibald Campbell-Swinton, një anëtar i Shoqërisë Mbretërore (MB), botoi një letër në revistën shkencore Nature në të cilën përshkruante se si "shikimi elektrik në distancë" mund të arrihej duke përdorur një tub me rreze katodike, ose tub Braun, si pajisje transmetuese dhe marrëse,  ai e zgjeroi shikimin e tij në një fjalim të mbajtur në Londër në vitin 1911 dhe e raportoi në The Times  dhe Journal of the Röntgen Society. Në një letër drejtuar Nature të botuar në tetor 1926, Campbell-Swinton njoftoi gjithashtu rezultatet e disa "eksperimenteve jo shumë të suksesshme" që kishte kryer me GM Minchin dhe JCM Stanton. Ata ishin përpjekur të gjeneronin një sinjal elektrik duke projektuar një imazh në një pllakë metalike të veshur me selenium që skanohej njëkohësisht nga një rreze me rreze katodike .  Këto eksperimente u kryen para marsit 1914, kur vdiq Minchin,  por ato u përsëritën më vonë nga dy ekipe të ndryshme në vitin 1937, nga H. Miller dhe JW Strange nga EMI ,  dhe nga H. Iams dhe A. Rose nga RCA .  Të dy ekipet transmetuan me sukses imazhe "shumë të zbehta" me pllakën origjinale të veshur me selen të Campbell-Swinton. Edhe pse të tjerë kishin eksperimentuar me përdorimin e një tubi katodik si marrës, koncepti i përdorimit të tij si transmetues ishte i ri.  Tubi i parë katodik që përdori një katodë të nxehtë u zhvillua nga John B. Johnson (i cili i dha emrin termit zhurmë Johnson ) dhe Harry Weiner Weinhart i Western Electric , dhe u bë një produkt komercial në vitin 1922. [ citim i nevojshëm ]

Në vitin 1926, inxhinieri hungarez Kálmán Tihanyi projektoi një sistem televiziv duke përdorur elementë skanimi dhe shfaqjeje plotësisht elektronikë dhe duke zbatuar parimin e "ruajtjes së ngarkesës" brenda tubit të skanimit (ose "kamerës").  Problemi i ndjeshmërisë së ulët ndaj dritës që rezulton në dalje të ulët elektrike nga tubat transmetues ose "kamerës" do të zgjidhej me futjen e teknologjisë së ruajtjes së ngarkesës nga Kálmán Tihanyi duke filluar nga viti 1924.  Zgjidhja e tij ishte një tub kamerash që grumbullonte dhe ruante ngarkesa elektrike ("fotoelektrone") brenda tubit gjatë gjithë çdo cikli skanimi. Pajisja u përshkrua për herë të parë në një kërkesë për patentë që ai paraqiti në Hungari në mars 1926 për një sistem televiziv që ai e quajti "Radioskop".  Pas përmirësimeve të mëtejshme të përfshira në një kërkesë për patentë të vitit 1928,  patenta e Tihanyi-t u shpall e pavlefshme në Britaninë e Madhe në vitin 1930,  kështu që ai aplikoi për patenta në Shtetet e Bashkuara. Edhe pse zbulimi i tij do të përfshihej në projektimin e " ikonoskopit " të RCA -së në vitin 1931, patenta amerikane për tubin transmetues të Tihanyi-t nuk do të jepej deri në maj të vitit 1939. Patenta për tubin e tij marrës ishte dhënë tetorin e kaluar. Të dy patentat ishin blerë nga RCA para miratimit të tyre.  Ruajtja e ngarkesës mbetet një parim bazë në projektimin e pajisjeve të imazhit për televizionin deri në ditët e sotme.  Më 25 dhjetor 1926, në Shkollën e Mesme Industriale Hamamatsu në Japoni, shpikësi japonez Kenjiro Takayanagi demonstroi një sistem televiziv me një rezolucion prej 40 rreshtash që përdorte një ekran CRT.  Ky ishte shembulli i parë funksional i një marrësi televiziv plotësisht elektronik dhe ekipi i Takayanagi-t më vonë bëri përmirësime në këtë sistem paralelisht me zhvillimet e tjera televizive.  Takayanagi nuk aplikoi për patentë. 

Në vitet 1930, Allen B. DuMont prodhoi televizorët e parë CRT që zgjatën 1,000 orë përdorim, një nga faktorët që çoi në përhapjen e gjerë të televizionit. 

Më 7 shtator 1927, tubi i kamerës disektore të imazhit i shpikësit amerikan Philo Farnsworth transmetoi imazhin e tij të parë, një vijë të drejtë të thjeshtë, në laboratorin e tij në 202 Green Street në San Francisko.  Deri më 3 shtator 1928, Farnsworth e kishte zhvilluar sistemin mjaftueshëm për të mbajtur një demonstrim për shtypin. Kjo konsiderohet gjerësisht si demonstrimi i parë i televizionit elektronik.  Në vitin 1929, sistemi u përmirësua më tej duke eliminuar një gjenerator motorik në mënyrë që sistemi i tij televiziv të mos kishte pjesë mekanike.  Atë vit, Farnsworth transmetoi imazhet e para njerëzore live me sistemin e tij, duke përfshirë një imazh tre inç e gjysmë të gruas së tij Elma ("Pem") me sytë e saj të mbyllur (ndoshta për shkak të ndriçimit të ndritshëm të kërkuar). 

Ndërkohë, Vladimir Zworykin eksperimentoi gjithashtu me tubin me rreze katodike për të krijuar dhe shfaqur imazhe. Ndërsa punonte për Westinghouse Electric në vitin 1923, ai filloi të zhvillonte një tub elektronik kamerash. Megjithatë, në një demonstrim të vitit 1925, imazhi ishte i zbehtë, kishte kontrast të ulët dhe përkufizim të dobët, dhe ishte i palëvizshëm.  Tubi i imazhit i Zworykin nuk shkoi kurrë përtej fazës laboratorike. Megjithatë, RCA, e cila fitoi patentën Westinghouse, pohoi se patenta për disektorin e imazhit të Farnsworth të vitit 1927 ishte shkruar aq gjerësisht sa do të përjashtonte çdo pajisje tjetër elektronike të imazhit. Kështu, bazuar në kërkesën për patentë të Zworykin të vitit 1923, RCA ngriti një padi për ndërhyrje në patentë kundër Farnsworth. Ekzaminuesi i Zyrës së Patentave të SHBA-së nuk u pajtua në një vendim të vitit 1935, duke gjetur përparësi të shpikjes për Farnsworth kundër Zworykin. Farnsworth pretendoi se sistemi i Zworykin i vitit 1923 nuk mund të prodhonte një imazh elektrik të tipit për të sfiduar patentën e tij. Zworykin mori një patentë në vitin 1928 për një version transmetimi me ngjyra të aplikimit të tij për patentë të vitit 1923.  Ai gjithashtu e ndau aplikimin e tij origjinal në vitin 1931.  Zworykin nuk ishte në gjendje ose nuk ishte i gatshëm të paraqiste prova të një modeli funksional të tubit të tij që bazohej në aplikimin e tij për patentë të vitit 1923. Në shtator të vitit 1939, pasi humbi një apel në gjykata dhe ishte i vendosur të vazhdonte me prodhimin komercial të pajisjeve televizive, RCA pranoi t'i paguante Farnsworth 1 milion dollarë amerikanë gjatë dhjetë viteve, përveç pagesave të licencës, për të përdorur patentat e tij. 

Në vitin 1933, RCA prezantoi një tub kamerash të përmirësuar që mbështetej në parimin e ruajtjes së ngarkesës së Tihanyi-t.  I quajtur "Ikonoskop" nga Zworykin, tubi i ri kishte një ndjeshmëri ndaj dritës prej rreth 75,000 luks , dhe kështu u pretendua se ishte shumë më i ndjeshëm se disektori i imazhit i Farnsworth. [ citim i nevojshëm ] Megjithatë, Farnsworth i kishte kapërcyer problemet e tij me energjinë me Disektorin e tij të Imazhit përmes shpikjes së një pajisjeje krejtësisht unike " Multipactor " mbi të cilën ai filloi të punonte në vitin 1930 dhe e demonstroi në vitin 1931.  Ky tub i vogël mund të amplifikonte një sinjal që thuhet se ishte në fuqinë e 60-të ose më të mirë  dhe tregoi premtime të mëdha në të gjitha fushat e elektronikës. Fatkeqësisht, një problem me multipactorin ishte se ai konsumohej me një shpejtësi të pakënaqshme. 

Në Shfaqjen Radiofonike të Berlinit në gusht të vitit 1931 në Berlin, Manfred von Ardenne dha një demonstrim publik të një sistemi televiziv duke përdorur një CRT si për transmetim ashtu edhe për pritje, transmetimi i parë televiziv plotësisht elektronik.  Megjithatë, Ardenne nuk kishte zhvilluar një tub kamerash, duke përdorur CRT-në në vend të kësaj si një skaner të pikës fluturuese për të skanuar diapozitiva dhe filma.  Ardenne arriti transmetimin e tij të parë të imazheve televizive më 24 dhjetor 1933, i ndjekur nga prova për një shërbim televiziv publik në vitin 1934. Shërbimi i parë televiziv i skanuar elektronikisht në botë filloi më pas në Berlin në vitin 1935, Fernsehsender Paul Nipkow , duke kulmuar me transmetimin e drejtpërdrejtë të Lojërave Olimpike Verore të vitit 1936 nga Berlini në vende publike në të gjithë Gjermaninë. 

Philo Farnsworth dha demonstrimin e parë publik në botë të një sistemi televiziv tërësisht elektronik, duke përdorur një kamera live, në Institutin Franklin të Filadelfias më 25 gusht 1934 dhe për dhjetë ditë më pas.  Shpikësi meksikan Guillermo González Camarena luajti gjithashtu një rol të rëndësishëm në televizionin e hershëm. Eksperimentet e tij me televizionin (i njohur fillimisht si telectroescopía) filluan në vitin 1931 dhe çuan në një patentë për televizionin me ngjyra "sistemi sekuencial i fushës trikromatike" në vitin 1940.  Në Britani, ekipi i inxhinierisë EMI i udhëhequr nga Isaac Shoenberg aplikoi në vitin 1932 për një patentë për një pajisje të re që e quajtën "Emitron",  e cila formoi zemrën e kamerave që ata projektuan për BBC-në. Më 2 nëntor 1936, një shërbim transmetimi me 405 linja që përdorte Emitron filloi në studiot në Alexandra Palace dhe transmetoi nga një direk i ndërtuar posaçërisht në majë të njërës prej kullave të ndërtesës viktoriane. Ai alternoi për pak kohë me sistemin mekanik të Baird në studiot ngjitur, por ishte më i besueshëm dhe dukshëm superior. Ky ishte shërbimi i parë i rregullt televiziv "me definicion të lartë" në botë. 

Ikonoskopi origjinal amerikan ishte i zhurmshëm, kishte një raport të lartë ndërhyrjeje ndaj sinjalit dhe në fund dha rezultate zhgënjyese, veçanërisht krahasuar me sistemet mekanike të skanimit me definicion të lartë që u bënë të disponueshme.  Ekipi i EMI-t , nën mbikëqyrjen e Isaac Shoenberg , analizoi se si ikonoskopi (ose Emitron) prodhonte një sinjal elektronik dhe arriti në përfundimin se efikasiteti i tij i vërtetë ishte vetëm rreth 5% e maksimumit teorik.  Ata e zgjidhën këtë problem duke zhvilluar dhe patentuar në vitin 1934 dy tuba të rinj kamerash të quajtur super-Emitron dhe CPS Emitron .  Super-Emitron ishte midis dhjetë dhe pesëmbëdhjetë herë më i ndjeshëm se tubat origjinalë të Emitron dhe ikonoskopit, dhe, në disa raste, ky raport ishte dukshëm më i madh. U përdor për transmetime të jashtme nga BBC, për herë të parë, në Ditën e Armëpushimit 1937, kur publiku i gjerë mund të shikonte në një televizor ndërsa Mbreti vendoste një kurorë në Cenotaf.  Kjo ishte hera e parë që dikush kishte transmetuar një skenë rruge drejtpërdrejt nga kamerat e instaluara në çatinë e ndërtesave fqinje, sepse as Farnsworth dhe as RCA nuk do të bënin të njëjtën gjë deri në Panairin Botëror të Nju Jorkut në vitin 1939 .

Nga ana tjetër, në vitin 1934, Zworykin ndau disa të drejta patentash me kompaninë gjermane të licencuar Telefunken.  "Ikonoskopi i imazhit" ("Superikonoskop" në Gjermani) u prodhua si rezultat i bashkëpunimit. Ky tub është në thelb identik me super-Emitron. [ citim i nevojshëm ] Prodhimi dhe komercializimi i super-Emitron dhe ikonoskopit të imazhit në Evropë nuk u prekën nga lufta e patentave midis Zworykin dhe Farnsworth sepse Dieckmann dhe Hell kishin përparësi në Gjermani për shpikjen e disektorit të imazhit, pasi kishin paraqitur një kërkesë për patentë për Lichtelektrische Bildzerlegerröhre für Fernseher ( Tubi i tyre fotoelektrik i disektorit të imazhit për televizion ) në Gjermani në vitin 1925,  dy vjet para se Farnsworth të bënte të njëjtën gjë në Shtetet e Bashkuara.  Ikonoskopi i imazhit (Superikonoskop) u bë standardi industrial për transmetimin publik në Evropë nga viti 1936 deri në vitin 1960, kur u zëvendësua nga tubat vidicon dhe plumbicon . Në të vërtetë, ai përfaqësonte traditën evropiane në tubat elektronikë që konkurronin kundër traditës amerikane të përfaqësuar nga ortikoni i imazhit.  Kompania gjermane Heimann prodhoi Superikonoskopin për Lojërat Olimpike të Berlinit të vitit 1936,  më vonë edhe Heimann e prodhoi dhe e komercializoi atë nga viti 1940 deri në vitin 1955;  së fundmi, kompania holandeze Philips prodhoi dhe komercializoi ikonoskopin e imazhit dhe multikon nga viti 1952 deri në vitin 1958. 

Transmetimet televizive amerikane, në atë kohë, përbëheshin nga një sërë tregjesh në një gamë të gjerë madhësish, secili duke konkurruar për programim dhe dominim me teknologji të veçantë derisa u bënë marrëveshje dhe u ra dakord për standardet në vitin 1941.  RCA, për shembull, përdorte vetëm Iconoscopes në zonën e Nju Jorkut, por Farnsworth Image Dissectors në Filadelfia dhe San Francisko.  Në shtator 1939, RCA pranoi t'i paguante Korporatës së Televizionit dhe Radios Farnsworth honorare gjatë dhjetë viteve të ardhshme për akses në patentat e Farnsworth.  Me këtë marrëveshje historike në fuqi, RCA integroi shumë nga më të mirat e Teknologjisë Farnsworth në sistemet e tyre.  Në vitin 1941, Shtetet e Bashkuara zbatuan televizionin me 525 linja.  Inxhinieri elektrik Benjamin Adler luajti një rol të spikatur në zhvillimin e televizionit. 

Standardi i parë televiziv me 625 rreshta në botë u hartua në Bashkimin Sovjetik në vitin 1944 dhe u bë standard kombëtar në vitin 1946.  Transmetimi i parë në standardin 625-rreshta ndodhi në Moskë në vitin 1948.  Koncepti i 625 rreshtave për kuadër u zbatua më pas në standardin evropian CCIR .  Në vitin 1936, Kálmán Tihanyi përshkroi parimin e ekranit plazma , sistemit të parë të ekranit me panel të sheshtë . 

Televizorët e hershëm elektronikë ishin të mëdhenj dhe të rëndë, me qarqe analoge të bëra nga tuba vakumi. Pas shpikjes së transistorit të parë funksional në Bell Labs, themeluesi i Sony, Masaru Ibuka, parashikoi në vitin 1952 se kalimi në qarqet elektronike të bëra nga transistorë do të çonte në televizorë më të vegjël dhe më portativë.  Televizori i parë portativ plotësisht i transistorëve me gjendje të ngurtë ishte Sony TV8-301 8-inç, i zhvilluar në vitin 1959 dhe i lëshuar në vitin 1960. Kjo filloi transformimin e shikueshmërisë televizive nga një përvojë shikimi e përbashkët në një përvojë shikimi të vetmuar.  Deri në vitin 1960, Sony kishte shitur mbi 4  milionë televizorë portativë në të gjithë botën. 

 Ngjyra 
Artikulli kryesor: Televizion me ngjyra

Ideja themelore e përdorimit të tre imazheve monokrome për të prodhuar një imazh me ngjyra ishte eksperimentuar pothuajse që në momentin që u ndërtuan televizorët bardhë e zi. Edhe pse ai nuk dha detaje praktike, ndër propozimet më të hershme të publikuara për televizionin ishte ai i Maurice Le Blanc në vitin 1880 për një sistem ngjyrash, duke përfshirë përmendjet e para në literaturën televizive të skanimit të vijave dhe kuadrove.  Shpikësi polak Jan Szczepanik patentoi një sistem televiziv me ngjyra në vitin 1897, duke përdorur një qelizë fotoelektrike seleni në transmetues dhe një elektromagnet që kontrollonte një pasqyrë lëkundëse dhe një prizëm lëvizës në marrës. Por sistemi i tij nuk përmbante asnjë mjet për të analizuar spektrin e ngjyrave në skajin transmetues dhe nuk mund të kishte funksionuar siç e përshkroi ai.  Një tjetër shpikës, Hovannes Adamian , eksperimentoi gjithashtu me televizionin me ngjyra që në vitin 1907. Projekti i parë i televizionit me ngjyra pretendohet prej tij, dhe u patentua në Gjermani më 31 mars 1908, patenta nr. 197183, pastaj në Britani, më 1 prill 1908, patenta nr. 7219,  në Francë (patenta nr. 390326) dhe në Rusi në vitin 1910 (patenta nr. 17912). 

Shpikësi skocez John Logie Baird demonstroi transmetimin e parë me ngjyra në botë më 3 korrik 1928, duke përdorur disqe skanimi në skajet transmetuese dhe marrëse me tre spirale hapjesh, secila spirale me filtra të një ngjyre primare të ndryshme, dhe tre burime drite në skajin marrës, me një komutator për të alternuar ndriçimin e tyre.  Baird gjithashtu bëri transmetimin e parë me ngjyra në botë më 4 shkurt 1938, duke dërguar një imazh të skanuar mekanikisht me 120 rreshta nga studiot e Baird në Crystal Palace në një ekran projeksioni në Teatrin Dominion të Londrës .  Televizioni me ngjyra i skanuar mekanikisht u demonstrua gjithashtu nga Laboratorët Bell në qershor 1929 duke përdorur tre sisteme të plota qelizash fotoelektrike , amplifikatorësh, tubash shkëlqimi dhe filtrash ngjyrash, me një seri pasqyrash për të mbivendosur imazhet e kuqe, jeshile dhe blu në një imazh me ngjyra të plota.

Sistemi i parë praktik hibrid u prezantua përsëri nga John Logie Baird. Në vitin 1940, ai demonstroi publikisht një televizor me ngjyra që kombinonte një ekran tradicional bardh e zi me një disk me ngjyra që rrotullohej. Kjo pajisje ishte shumë "e thellë", por më vonë u përmirësua me një pasqyrë që paloste rrugën e dritës në një pajisje krejtësisht praktike që i ngjante një konsole të madhe konvencionale.  Megjithatë, Baird nuk ishte i kënaqur me dizajnin dhe, që në vitin 1944, i kishte komentuar një komiteti qeveritar britanik se një pajisje plotësisht elektronike do të ishte më e mirë.

Në vitin 1939, inxhinieri hungarez Peter Carl Goldmark prezantoi një sistem elektromekanik ndërsa punonte në CBS, i cili përmbante një sensor Iconoscope . Sistemi i ngjyrave me sekuencë fushe CBS ishte pjesërisht mekanik, me një disk të përbërë nga filtra të kuq, blu dhe jeshil që rrotulloheshin brenda kamerës televizive me 1,200 rpm dhe një disk të ngjashëm që rrotullohej në sinkronizim përpara tubit të rrezeve katodike brenda pajisjes marrëse.  Sistemi iu demonstrua për herë të parë Komisionit Federal të Komunikimeve (FCC) më 29 gusht 1940 dhe iu shfaq shtypit më 4 shtator. 

CBS filloi testet eksperimentale në fushën e ngjyrave duke përdorur film që më 28 gusht 1940 dhe kamerat e transmetimit të drejtpërdrejtë deri më 12 nëntor. NBC (në pronësi të RCA) bëri testin e parë në terren të televizionit me ngjyra më 20 shkurt 1941. CBS filloi testet ditore në fushën e ngjyrave më 1 qershor 1941.  Këto sisteme ngjyrash nuk ishin të pajtueshme me televizorët bardh e zi ekzistues , dhe, meqenëse nuk kishte televizorë me ngjyra në dispozicion të publikut në atë kohë, shikimi i testeve në fushën e ngjyrave ishte i kufizuar vetëm për inxhinierët e RCA dhe CBS dhe shtypin e ftuar. Bordi i Prodhimit të Luftës ndaloi prodhimin e pajisjeve televizive dhe radio për përdorim civil nga 22 prilli 1942 deri më 20 gusht 1945, duke kufizuar çdo mundësi për të prezantuar televizionin me ngjyra për publikun e gjerë. 

Që në vitin 1940, Baird kishte filluar punën në një sistem plotësisht elektronik që ai e quajti Telechrome . Pajisjet e hershme Telechrome përdornin dy topa elektronik të drejtuar në secilën anë të një pllake fosfori. Fosfori ishte modeluar në mënyrë që elektronet nga topat të binin vetëm në njërën anë të modelimit ose në tjetrën. Duke përdorur fosforë cian dhe magenta, mund të merrej një imazh i arsyeshëm me ngjyra të kufizuara. Ai gjithashtu demonstroi të njëjtin sistem duke përdorur sinjale monokrome për të prodhuar një imazh 3D (i quajtur " stereoskopik " në atë kohë). Një demonstrim më 16 gusht 1944 ishte shembulli i parë i një sistemi praktik televiziv me ngjyra. Puna në Telechrome vazhdoi dhe u bënë plane për të futur një version me tre topa për ngjyra të plota. Megjithatë, vdekja e parakohshme e Baird në vitin 1946 i dha fund zhvillimit të sistemit Telechrome.  Koncepte të ngjashme ishin të zakonshme gjatë viteve 1940 dhe 1950, duke ndryshuar kryesisht në mënyrën se si rikombinonin ngjyrat e gjeneruara nga tre topat. Tuba Geer ishte e ngjashme me konceptin e Baird, por përdorte piramida të vogla me fosforët e depozituar në faqet e tyre të jashtme në vend të modelimit 3D të Baird në një sipërfaqe të sheshtë. Penetroni përdorte tre shtresa fosfori njëra mbi tjetrën dhe rriste fuqinë e rrezes për të arritur shtresat e sipërme gjatë vizatimit të këtyre ngjyrave. Chromatron përdorte një sërë telash fokusimi për të zgjedhur fosforët me ngjyra të rregulluar në vija vertikale në tub.

Një nga sfidat e mëdha teknike të futjes së televizionit me ngjyra ishte dëshira për të ruajtur gjerësinë e brezit, potencialisht tre herë më shumë se standardet ekzistuese bardh e zi , dhe për të mos përdorur një sasi të tepërt të spektrit të radios . Në Shtetet e Bashkuara, pas një studimi të konsiderueshëm, Komiteti Kombëtar i Sistemeve Televizive  miratoi një sistem tërësisht elektronik të zhvilluar nga RCA , i cili kodonte informacionin e ngjyrës veçmas nga informacioni i shkëlqimit dhe uli ndjeshëm rezolucionin e informacionit të ngjyrës për të ruajtur gjerësinë e brezit. Meqenëse televizorët bardh e zi mund të merrnin të njëjtin transmetim dhe ta shfaqnin atë bardh e zi, sistemi i ngjyrave i miratuar është [prapa] "i pajtueshëm". ("Ngjyra e Përputhshme", e paraqitur në reklamat e RCA të periudhës, përmendet në këngën " Amerika ", të West Side Story,1957.) Imazhi i shkëlqimit mbeti i pajtueshëm me televizorët ekzistues bardh e zi me rezolucion pak më të reduktuar. Në të kundërt, televizorët me ngjyra mund të deshifronin informacionin shtesë në sinjal dhe të prodhonin një ekran me ngjyra me rezolucion të kufizuar. Imazhet me ngjyra bardh e zi me rezolucion më të lartë dhe me rezolucion më të ulët kombinohen në tru për të prodhuar një imazh me ngjyra në dukje me rezolucion të lartë. Standardi NTSC përfaqësonte një arritje të rëndësishme teknike.

Transmetimi i parë me ngjyra (episodi i parë i programit të drejtpërdrejtë The Marriage ) u zhvillua më 8 korrik 1954. Megjithatë, gjatë dhjetë viteve në vijim, shumica e transmetimeve të rrjetit dhe pothuajse të gjitha programet lokale vazhduan të ishin bardh e zi. Vetëm në mesin e viteve 1960, setet me ngjyra filluan të shiten në numër të madh, pjesërisht për shkak të tranzicionit të ngjyrave të vitit 1965, në të cilin u njoftua se mbi gjysma e të gjitha programeve të rrjetit në kohën kryesore do të transmetoheshin me ngjyra atë vjeshtë. Sezoni i parë i programit në kohën kryesore me të gjitha ngjyrat erdhi vetëm një vit më vonë. Në vitin 1972, programet e fundit të rrjetit që nuk kishin të njëjtin program gjatë ditës u konvertuan në me ngjyra, duke rezultuar në sezonin e parë të rrjetit plotësisht me të gjitha ngjyrat.

Setet e hershme me ngjyra ishin ose modele konsolesh dyshemeje ose versione tavoline pothuajse po aq të mëdha dhe të rënda, kështu që në praktikë ato mbetën të fiksuara fort në një vend. Seti relativisht kompakt dhe i lehtë Porta-Color i GE u prezantua në pranverën e vitit 1966. Ai përdorte një akordues UHF të bazuar në tranzistor .  Televizori i parë me ngjyra plotësisht i tranzistorizuar në Shtetet e Bashkuara ishte televizori Quasar i prezantuar në vitin 1967.  Këto zhvillime e bënë shikimin e televizionit me ngjyra një propozim më fleksibël dhe të përshtatshëm.

Në vitin 1972, shitjet e pajisjeve me ngjyra më në fund i tejkaluan shitjet e pajisjeve bardh e zi. Transmetimi me ngjyra në Evropë nuk u standardizua në formatin PAL deri në vitet 1960, dhe transmetimet nuk filluan deri në vitin 1967. Deri në këtë pikë, shumë nga problemet teknike në pajisjet e hershme ishin zgjidhur, dhe përhapja e pajisjeve me ngjyra në Evropë ishte mjaft e shpejtë. Nga mesi i viteve 1970, të vetmet stacione që transmetonin në të zezë e bardhë ishin disa stacione UHF me numër të madh në tregje të vogla dhe një grusht stacionesh përsëritëse me fuqi të ulët në tregje edhe më të vogla, siç janë vendet e pushimeve. Deri në vitin 1979, edhe i fundit prej tyre ishte konvertuar në me ngjyra. Deri në fillim të viteve 1980, pajisjet bardh e zi ishin shtyrë në tregje të veçanta, veçanërisht përdorime me fuqi të ulët, pajisje të vogla portative ose për përdorim si ekrane monitorimi video në pajisje konsumatori me kosto më të ulët. Deri në fund të viteve 1980, edhe këto mjedise të fundit bardh e zi të veçanta kishin kaluar në mënyrë të pashmangshme në pajisje me ngjyra.

 Dixhitale 
Artikulli kryesor: Televizioni dixhital

Shih edhe: Kalimi në televizionin dixhital

Televizioni dixhital (DTV) është transmetimi i audios dhe videos me anë të sinjaleve të përpunuara dhe të shumëfishta dixhitale, në kontrast me sinjalet analoge dhe të ndara nga kanalet e përdorura nga televizioni analog . Për shkak të kompresimit të të dhënave , televizioni dixhital mund të mbështesë më shumë se një program në të njëjtën gjerësi bande kanali.  Është një shërbim inovativ që përfaqëson evolucionin më të rëndësishëm në teknologjinë e transmetimit televiziv që nga shfaqja e televizionit me ngjyra në vitet 1950.  Rrënjët e televizionit dixhital janë lidhur shumë ngushtë me disponueshmërinë e kompjuterëve të lirë dhe me performancë të lartë . Vetëm në vitet 1990 u bë i mundur televizioni dixhital.  Televizioni dixhital më parë nuk ishte praktikisht i mundur për shkak të kërkesave jopraktike të larta të gjerësisë së bandës së videos dixhitale të pakompresuar ,  që kërkonte rreth 200 Mbit/s për një sinjal televiziv me përkufizim standard (SDTV),  dhe mbi 1 Gbit/s për televizion me përkufizim të lartë (HDTV).   

Një shërbim televiziv dixhital u propozua në vitin 1986 nga Nippon Telegraph and Telephone (NTT) dhe Ministria e Postave dhe Telekomunikacionit (MPT) në Japoni, ku kishte plane për të zhvilluar një shërbim të "Sistemit të Integruar të Rrjetit". Megjithatë, nuk ishte e mundur të zbatohej një shërbim i tillë televiziv dixhital praktikisht deri në miratimin e teknologjisë së kompresimit të videos DCT që e bëri të mundur në fillim të viteve 1990. 

Në mesin e viteve 1980, ndërsa firmat japoneze të elektronikës për konsumatorët përparuan me zhvillimin e teknologjisë HDTV , formati analog MUSE i propozuar nga NHK , një kompani japoneze, u pa si një hap përpara që kërcënonte të eklipsonte teknologjitë e kompanive elektronike amerikane. Deri në qershor të vitit 1990, standardi japonez MUSE, i bazuar në një sistem analog, ishte në krye midis më shumë se 23 koncepteve të tjera teknike që po shqyrtoheshin. Më pas, një kompani amerikane, General Instrument, demonstroi mundësinë e një sinjali televiziv dixhital. Ky përparim ishte me një rëndësi të tillë saqë FCC u bind të shtynte vendimin e saj për një standard ATV derisa të mund të zhvillohej një standard i bazuar në dixhital.

Në mars të vitit 1990, kur u bë e qartë se një standard dixhital ishte i mundur, FCC mori disa vendime kritike. Së pari, Komisioni deklaroi se standardi i ri ATV duhet të jetë më shumë sesa një sinjal analog i përmirësuar, por të jetë në gjendje të ofrojë një sinjal të vërtetë HDTV me të paktën dyfishin e rezolucionit të imazheve ekzistuese televizive. (7) Pastaj, për të siguruar që shikuesit që nuk dëshironin të blinin një televizor të ri dixhital të mund të vazhdonin të merrnin transmetime televizive konvencionale, ai diktoi që standardi i ri ATV duhet të jetë i aftë të " transmetohet njëkohësisht " në kanale të ndryshme. (8) Standardi i ri ATV gjithashtu lejoi që sinjali i ri DTV të bazohej në parime krejtësisht të reja të projektimit. Megjithëse i papajtueshëm me standardin ekzistues NTSC , standardi i ri DTV do të ishte në gjendje të përfshinte shumë përmirësime.

Standardet e fundit të miratuara nga FCC nuk kërkonin një standard të vetëm për formatet e skanimit, raportet e aspektit ose linjat e rezolucionit. Ky kompromis rezultoi nga një mosmarrëveshje midis industrisë së elektronikës së konsumit (së cilës iu bashkuan disa transmetues) dhe industrisë së kompjuterëve (së cilës iu bashkua industria e filmit dhe disa grupe me interes publik) mbi atë se cili nga dy proceset e skanimit - i ndërthurur ose progresiv - do të ishte më i përshtatshmi për pajisjet më të reja të ekranit dixhital të pajtueshme me HDTV.  Skanimi i ndërthurur, i cili ishte projektuar posaçërisht për teknologjitë më të vjetra të ekranit analog CRT, skanon së pari linjat me numër çift, pastaj ato me numër tek. Skanimi i ndërthurur mund të konsiderohet si modeli i parë i kompresimit të videos. Ai u zhvillua pjesërisht në vitet 1940 për të dyfishuar rezolucionin e imazhit për të tejkaluar kufizimet e bandwidth-it të transmetimit televiziv. Një arsye tjetër për miratimin e tij ishte kufizimi i dridhjes në ekranet e hershme CRT, ekranet e të cilave të veshura me fosfor mund ta ruanin imazhin nga pistoleta e skanimit të elektroneve vetëm për një kohëzgjatje relativisht të shkurtër.  Megjithatë, skanimi i ndërthurur nuk funksionon aq me efikasitet në pajisjet më të reja të ekranit, siç janë ekranet me kristale të lëngshme (LCD), për shembull, të cilat janë më të përshtatshme për një shpejtësi më të shpeshtë progresive të rifreskimit. 

Skanimi progresiv , formati që industria e kompjuterëve e kishte adoptuar prej kohësh për monitorët e kompjuterëve, skanon çdo rresht në sekuencë, nga lart poshtë. Skanimi progresiv, në fakt, dyfishon sasinë e të dhënave të gjeneruara për çdo ekran të plotë të shfaqur në krahasim me skanimin e ndërthurur duke e lyer ekranin me një kalim në 1/60 të sekondës në vend të dy kalimeve në 1/30 të sekondës. Industria e kompjuterëve argumentoi se skanimi progresiv është superior sepse nuk "dridhet" në standardin e ri të pajisjeve të ekranit në mënyrën e skanimit të ndërthurur. Ajo gjithashtu argumentoi se skanimi progresiv mundëson lidhje më të lehta me internetin dhe konvertohet më lirë në formate të ndërthurura sesa anasjelltas. Industria e filmit gjithashtu mbështeti skanimin progresiv sepse ofronte një mjet më efikas për konvertimin e programeve të filmuara në formate dixhitale. Nga ana e tyre, industria e elektronikës së konsumit dhe transmetuesit argumentuan se skanimi i ndërthurur ishte e vetmja teknologji që mund të transmetonte imazhe me cilësinë më të lartë të mundshme atëherë (dhe aktualisht), dmth., 1,080 rreshta për imazh dhe 1,920 piksel për rresht. Transmetuesit gjithashtu favorizonin skanimin e ndërthurur sepse arkivi i tyre i gjerë i programeve të ndërthurura nuk është lehtësisht i pajtueshëm me një format progresiv. William F. Schreiber , i cili ishte drejtor i Programit të Kërkimit të Televizionit të Avancuar në Institutin e Teknologjisë në Masaçusets nga viti 1983 deri në daljen në pension në vitin 1990, mendonte se mbështetja e vazhdueshme e pajisjeve të ndërthurura kishte origjinën nga kompanitë e elektronikës së konsumit që po përpiqeshin të merrnin mbrapsht investimet e konsiderueshme që kishin bërë në teknologjinë e ndërthurur. 

Kalimi në televizionin dixhital filloi në fund të viteve 2000. Të gjitha qeveritë në të gjithë botën e caktuan afatin e fundit për mbylljen e transmetimeve analoge deri në vitet 2010. Fillimisht, shkalla e përdorimit ishte e ulët, pasi televizorët e parë të pajisur me akordues dixhitalë ishin të kushtueshëm. Megjithatë, ndërsa çmimi i televizorëve me aftësi dixhitale ra, gjithnjë e më shumë familje filluan të kalonin në televizorë dixhitalë. Kalimi pritet të përfundojë në të gjithë botën nga mesi deri në fund të viteve 2010.

 Televizor inteligjent 
Artikulli kryesor: Televizion i zgjuar

Nuk duhet ngatërruar me televizionin në internet , televizionin me Protokollin e Internetit ose televizionin në internet .

Ardhja e televizionit dixhital lejoi inovacione si televizorët inteligjentë. Një televizor inteligjent, i njohur ndonjëherë si "TV i lidhur" ose "TV hibrid", është një televizor ose dekoder me veçori të integruara të internetit dhe Web 2.0 dhe është një shembull i konvergjencës teknologjike midis kompjuterëve, televizorëve dhe dekoderëve. Përveç funksioneve tradicionale të televizorëve dhe dekoderëve të ofruara përmes mediave tradicionale të transmetimit, këto pajisje mund të ofrojnë gjithashtu TV në internet, media interaktive online , përmbajtje over-the-top , si dhe media transmetimi sipas kërkesës dhe akses në rrjetin shtëpiak . Këta televizorë vijnë të para-ngarkuar me një sistem operativ. 

Televizioni inteligjent nuk duhet të ngatërrohet me TV në internet, televizionin me protokoll interneti (IPTV) ose me TV në internet . Televizioni në internet i referohet marrjes së përmbajtjes televizive në internet në vend të sistemeve tradicionale - tokësore, kabllore dhe satelitore. IPTV është një nga standardet e reja të teknologjisë së televizionit në internet për rrjetet televizive. Televizioni në internet (WebTV) është një term i përdorur për programet e krijuara nga një gamë e gjerë kompanish dhe individësh për transmetim në TV në internet. Një patentë e parë u paraqit në vitin 1994  (dhe u zgjat vitin pasardhës)  për një sistem televiziv "inteligjent", të lidhur me sisteme përpunimi të të dhënave, duke përdorur një rrjet dixhital ose analog. Përveç lidhjes me rrjetet e të dhënave, një pikë kyçe është aftësia e tij për të shkarkuar automatikisht rutinat e nevojshme të softuerit sipas kërkesës së përdoruesit dhe për të përpunuar nevojat e tyre. Prodhuesit kryesorë të televizorëve njoftuan prodhimin e televizorëve inteligjentë vetëm për televizorët e nivelit të mesëm dhe të lartë në vitin 2015.  Televizorët inteligjentë janë bërë më të përballueshëm krahasuar me kohën kur u prezantuan për herë të parë, me 46 milionë familje amerikane që kishin të paktën një që nga viti 2019. 

 3D 
Artikulli kryesor: Televizioni 3D

Televizioni 3D i përcjell shikuesit perceptimin e thellësisë duke përdorur teknika të tilla si shfaqja stereoskopike , shfaqja me shumë pamje , thellësia 2D plus ose çdo formë tjetër e shfaqjes 3D . Shumica e televizorëve modernë 3D përdorin një sistem 3D me qepen aktiv ose një sistem 3D të polarizuar , dhe disa janë autostereoskopikë pa nevojën për syze. Televizioni stereoskopik 3D u demonstrua për herë të parë më 10 gusht 1928, nga John Logie Baird në ambientet e kompanisë së tij në 133 Long Acre, Londër.  Baird ishte pionier në një sërë sistemesh televizive 3D duke përdorur teknika elektromekanike dhe tubash me rreze katodike. Televizori i parë 3D u prodhua në vitin 1935. Ardhja e televizionit dixhital në vitet 2000 i përmirësoi shumë televizorët 3D. Edhe pse televizorët 3D janë mjaft të popullarizuar për të shikuar media 3D në shtëpi, siç janë disqet Blu-ray, programimi 3D ka dështuar kryesisht të përhapet tek publiku. Si rezultat, shumë kanale televizive 3D që filluan në fillim të viteve 2010 u mbyllën deri në mesin e viteve 2010. Sipas DisplaySearch, dërgesat e televizionit 3D arritën në total 41.45 milionë njësi në vitin 2012, krahasuar me 24.14 në vitin 2011 dhe 2.26 në vitin 2010.  Që nga fundi i vitit 2013, numri i shikuesve të televizionit 3D filloi të binte.

 Sistemet e transmetimit 

 Televizioni tokësor 
Artikulli kryesor: Televizion tokësor

Shih edhe: Kronologjia e futjes së televizionit në vende

Programet transmetohen nga stacionet televizive, të quajtura ndonjëherë "kanale", pasi stacionet janë të licencuara nga qeveritë e tyre për të transmetuar vetëm mbi kanalet e caktuara në bandën televizive . Në fillim, transmetimi tokësor ishte e vetmja mënyrë që televizioni mund të shpërndahej gjerësisht, dhe për shkak se gjerësia e brezit ishte e kufizuar, d.m.th., kishte vetëm një numër të vogël kanalesh në dispozicion, rregullimi qeveritar ishte normë. Në SHBA, Komisioni Federal i Komunikimeve (FCC) lejoi stacionet të transmetonin reklama duke filluar nga korriku i vitit 1941, por kërkonte angazhime programimi të shërbimit publik si një kërkesë për një licencë. Në të kundërt, Mbretëria e Bashkuar zgjodhi një rrugë të ndryshme, duke vendosur një tarifë licence televizive për pronarët e pajisjeve të pritjes televizive për të financuar Korporatën Britanike të Transmetimeve (BBC), e cila kishte shërbimin publik si pjesë të Kartës së saj Mbretërore .

WRGB pretendon të jetë stacioni televiziv më i vjetër në botë, duke gjurmuar rrënjët e tij në një stacion eksperimental të themeluar më 13 janar 1928, që transmetonte nga fabrika e General Electric në Schenectady, NY , nën shkronjat e thirrjes W2XB.  Ai njihej gjerësisht si "WGY Television" sipas stacionit të tij radiofonik simotër. Më vonë, në vitin 1928, General Electric hapi një strukturë të dytë, këtë herë në New York City, e cila kishte shkronjat e thirrjes W2XBS dhe që sot njihet si WNBC . Të dy stacionet ishin eksperimentale dhe nuk kishin programim të rregullt, pasi marrësit operoheshin nga inxhinierë brenda kompanisë. Imazhi i një kukulle Felix the Cat që rrotullohej në një gramafon transmetohej për 2 orë çdo ditë për disa vite, ndërsa inxhinierët testonin teknologjinë e re. Më 2 nëntor 1936, BBC filloi transmetimin e shërbimit të parë publik të rregullt me ​​definicion të lartë në botë nga Pallati Viktorian Alexandra në veri të Londrës.  Prandaj, ai pretendon të jetë vendlindja e transmetimit televiziv siç e njohim ne tani.

Me përhapjen e gjerë të televizionit kabllor në të gjithë Shtetet e Bashkuara në vitet 1970 dhe 1980, transmetimet televizive tokësore kanë qenë në rënie; në vitin 2013 u vlerësua se rreth 7% e familjeve amerikane përdornin një antenë.  Një rritje e lehtë në përdorim filloi rreth vitit 2010 për shkak të kalimit në transmetimet televizive dixhitale tokësore , të cilat ofronin cilësi të paprekur imazhi në zona shumë të mëdha dhe ofronin një alternativë ndaj televizionit kabllor (CATV) për prerësit e kabllove . Të gjitha vendet e tjera anembanë botës janë gjithashtu në proces të mbylljes së televizionit analog tokësor ose kalimit në televizionin dixhital tokësor.

 Televizioni kabllor 
Artikulli kryesor: Televizion kabllor

Shih edhe: Televizion kabllor sipas rajonit

Televizioni kabllor është një sistem transmetimi programesh televizive për abonentët që paguajnë nëpërmjet sinjaleve të frekuencës radio (RF) të transmetuara nëpërmjet kabllove koaksiale ose pulseve të dritës nëpërmjet kabllove me fibra optike . Kjo është në kontrast me televizionin tradicional tokësor, në të cilin sinjali televiziv transmetohet në ajër nëpërmjet valëve të radios dhe merret nga një antenë televizive e lidhur me televizorin. Në vitet 2000, programimi i radios FM, interneti me shpejtësi të lartë, shërbimi telefonik dhe shërbime të ngjashme jo-televizive mund të ofrohen gjithashtu nëpërmjet këtyre kabllove. Shkurtesa CATV ndonjëherë përdoret për televizionin kabllor në Shtetet e Bashkuara. Fillimisht qëndronte për Televizionin me Qasje Komunitare ose Televizionin e Antenës Komunitare, nga origjina e televizionit kabllor në vitin 1948: në zonat ku pritja ajrore ishte e kufizuar nga distanca nga transmetuesit ose terreni malor, u ndërtuan "antena të mëdha komunitare" dhe kablloja u drejtua prej tyre në shtëpitë individuale. 

 Televizioni satelitor 
Artikulli kryesor: Televizion satelitor

Televizioni satelitor është një sistem i furnizimit me programe televizive duke përdorur sinjale transmetimi të transmetuara nga satelitët e komunikimit . Sinjalet merren nëpërmjet një antene reflektore parabolike të jashtme, zakonisht të referuar si një antenë satelitore dhe një konvertues poshtë bllokut me zhurmë të ulët (LNB). Një marrës satelitor më pas dekodon programin e dëshiruar televiziv për ta parë në një televizor . Marrësit mund të jenë dekoderë të jashtëm ose një akordues televiziv i integruar . Televizioni satelitor ofron një gamë të gjerë kanalesh dhe shërbimesh, veçanërisht në zonat gjeografike pa televizion tokësor ose televizion kabllor.

Metoda më e zakonshme e marrjes është televizioni satelitor me transmetim të drejtpërdrejtë (DBSTV), i njohur edhe si "direkt në shtëpi" (DTH).  Në sistemet DBSTV, sinjalet transmetohen nga një satelit transmetimi i drejtpërdrejtë në gjatësinë e valës K u dhe janë plotësisht dixhitale.  Sistemet televizive satelitore më parë përdornin sisteme të njohura si vetëm për marrjen e televizionit . Këto sisteme merrnin sinjale analoge të transmetuara në spektrin e bandës C nga satelitët e tipit FSS dhe kërkonin përdorimin e antenave të mëdha. Si pasojë, këto sisteme u quajtën sisteme "antena të mëdha" dhe ishin më të shtrenjta dhe më pak të njohura. 

Sinjalet televizive satelitore me transmetim të drejtpërdrejtë ishin sinjale analoge më të hershme dhe sinjale dixhitale më të vona, të cilat të dyja kërkojnë një marrës të pajtueshëm. Sinjalet dixhitale mund të përfshijnë televizion me definicion të lartë (HDTV). Disa transmetime dhe kanale janë falas ose falas për t'u parë , ndërsa shumë kanale të tjera janë televizione me pagesë që kërkojnë një abonim.  Në vitin 1945, shkrimtari britanik i fantastiko-shkencorë Arthur C. Clarke propozoi një sistem komunikimi mbarëbotëror që do të funksiononte me anë të tre satelitëve të vendosur në mënyrë të barabartë në orbitën e Tokës.  Kjo u botua në numrin e tetorit 1945 të revistës Wireless World dhe i fitoi atij Medaljen Stuart Ballantine të Institutit Franklin në vitin 1963. 

Sinjalet e para televizive satelitore nga Evropa në Amerikën e Veriut u transmetuan nëpërmjet satelitit Telstar mbi Oqeanin Atlantik më 23 korrik 1962.  Sinjalet u morën dhe u transmetuan në vendet e Amerikës së Veriut dhe Evropës dhe u ndoqën nga mbi 100 milionë njerëz.  I lançuar në vitin 1962, sateliti Relay 1 ishte sateliti i parë që transmetoi sinjale televizive nga SHBA-ja në Japoni.  Sateliti i parë i komunikimit gjeosinkron , Syncom 2 , u lançua më 26 korrik 1963. 

Sateliti i parë komercial i komunikimeve në botë, i quajtur Intelsat I dhe me nofkën "Early Bird", u lëshua në orbitën gjeosinkrone më 6 prill 1965.  Rrjeti i parë kombëtar i satelitëve televizivë, i quajtur Orbita , u krijua nga Bashkimi Sovjetik në tetor 1967 dhe bazohej në parimin e përdorimit të satelitit shumë eliptik Molniya për ritransmetimin dhe shpërndarjen e sinjaleve televizive në stacionet tokësore të lidhjes .  Sateliti i parë komercial i Amerikës së Veriut që transportoi transmetime televizive ishte Anik 1 gjeostacionar i Kanadasë , i cili u lëshua më 9 nëntor 1972.  ATS-6 , Sateliti i parë eksperimental edukativ dhe i Transmetimit të Drejtpërdrejtë (DBS) në botë , u lëshua më 30 maj 1974.  Ai transmetoi në 860 MHz duke përdorur modulim FM me brez të gjerë dhe kishte dy kanale zanore. Transmetimet u përqendruan në nënkontinentin Indian, por eksperimentuesit ishin në gjendje ta merrnin sinjalin në Evropën Perëndimore duke përdorur pajisje të ndërtuara në shtëpi që mbështeteshin në teknikat e projektimit të televizionit UHF që ishin tashmë në përdorim. 

I pari në një seri satelitësh gjeostacionarë sovjetikë që transportuan televizionin Direct-To-Home, Ekran 1, u lançua më 26 tetor 1976.  ​​Ai përdori një frekuencë downlink UHF prej 714 MHz në mënyrë që transmetimet të mund të merreshin me teknologjinë ekzistuese televizive UHF në vend të teknologjisë mikrovalë. 

 Televizioni në internet 
Artikulli kryesor: Televizion transmetues

Nuk duhet ngatërruar me televizionin inteligjent, televizionin me protokoll interneti ose televizionin në internet .

Televizioni në internet (Internet TV) (ose televizioni online) është shpërndarja dixhitale e përmbajtjes televizive nëpërmjet internetit, në krahasim me sistemet tradicionale si tokësor, kabllor dhe satelitor, megjithëse vetë interneti merret me metoda tokësore, kabllore ose satelitore. Televizioni në internet është një term i përgjithshëm që mbulon transmetimin e serialeve televizive dhe përmbajtjeve të tjera video nëpërmjet internetit me anë të teknologjisë së transmetimit të videos, zakonisht nga transmetuesit kryesorë televizivë tradicionalë. Televizioni në internet nuk duhet të ngatërrohet me Smart TV , IPTV ose me Web TV . Televizioni inteligjent i referohet televizorit që ka një sistem operativ të integruar. Televizioni i Protokollit të Internetit (IPTV) është një nga standardet e reja të teknologjisë së televizionit në internet për përdorim nga rrjetet televizive. Televizioni në internet është një term i përdorur për programet e krijuara nga një gamë e gjerë kompanish dhe individësh për transmetim në televizionin në internet.

Ofruesit tradicionalë të televizionit kabllor dhe satelitor filluan të ofrojnë shërbime të tilla si Sling TV, në pronësi të Dish Network, i cili u zbulua në janar 2015.  DirecTV , një tjetër ofrues i televizionit satelitor, lançoi shërbimin e vet të transmetimit, DirecTV Stream , në vitin 2016.  Sky lançoi një shërbim të ngjashëm transmetimi në Mbretërinë e Bashkuar të quajtur Now . Në vitin 2013, faqja e internetit e videos sipas kërkesës Netflix fitoi nominimet e para për çmimin Primetime Emmy për televizionin origjinal të transmetimit në Çmimet e 65-ta Primetime Emmy . Tre nga serialet e saj, House of Cards , Arrested Development dhe Hemlock Grove , fituan nominime atë vit.  Më 13 korrik 2015, kompania kabllore Comcast njoftoi një paketë transmetimi televiziv HBO plus me një çmim të zbritur nga interneti bazë me brez të gjerë plus kabllori bazë . 

Në vitin 2017, YouTube lançoi YouTube TV, një shërbim transmetimi që u lejon përdoruesve të shikojnë programe televizive drejtpërdrejt nga kanale të njohura kabllore ose rrjeti dhe të regjistrojnë shfaqje për t'i transmetuar kudo dhe në çdo kohë.  Që nga viti 2017, 28% e të rriturve në SHBA përmendin shërbimet e transmetimit si mjetin e tyre kryesor për të parë televizion, dhe 61% e atyre të moshës 18 deri në 29 vjeç e përmendin atë si metodën e tyre kryesore.  Që nga viti 2018, Netflix është rrjeti më i madh televiziv i transmetimit në botë dhe gjithashtu kompania më e madhe e medias dhe argëtimit në internet në botë me 117 milionë abonentë me pagesë, dhe sipas të ardhurave dhe kapitalizimit të tregut.  Në vitin 2020, pandemia COVID-19 pati një ndikim të fortë në biznesin e transmetimit televiziv me ndryshimet e stilit të jetës, siç janë qëndrimi në shtëpi dhe izolimi. 

 Referenca 

Kategoria:Terminologji televizive