Al Pacino

Alfred James Pacino (lindi më 25 prill 1940) është një aktor amerikan. I konsideruar si një nga aktorët më të mëdhenj dhe më me ndikim të shekullit të 20-të, Pacino ka marrë vlerësime të shumta duke përfshirë një Academy Award, dy Tony Awards dhe dy Primetime Emmy Awards, duke e bërë atë një nga të paktët interpretues që ka arritur Kurorën e Trefishtë të Aktrimit. Ai është nderuar gjithashtu me Cecil B. DeMille Award më 2001, AFI Life Achievement Awards në 2007, Medaljen Kombëtare të Arteve më 2011 dhe Kennedy Center Honors më 2016.

Një aktor metodik, Pacino studioi në HB Studio dhe Actors Studio, ku u mësua nga Charlie Laughton dhe Lee Strasberg. Pacino vazhdoi të marrë Academy Award për Aktorin më të Mirë për rolin e tij në Scent of a Woman (1992). Rolet e tjera të tij të nominuara për Oscar përfshijnë The Godfather (1972), Serpico (1973), The Godfather: Part 2 (1974), Dog Day Afternoon (1975), and ...And Justice for All (1979), Dick Tracy (1990), Glengarry Glen Ross (1992), dhe The Irishman (2019). Filma të tjerë të shquar përfshijnë The Panic in Needle Park (1971), Author! Author! (1982), Scarface (1983), The Godfather Part III (1990), Carlito's Way (1993), Heat (1995), Donnie Brasco (1997), The Devil's Advocate (1997), Any Given Sunday (1999), The Insider (1999), Insomnia (2002), Ocean's Thirteen (2007), Jack and Jill (2011), Once Upon a Time in Hollywood (2019) dhe House of Gucci (2021).

Në televizion, Pacino ka luajtur në disa prodhime për HBO, duke përfshirë Angels in America (2003) dhe filmin biografik të Jack Kevorkian You Don't Know Jack (2010). Pacino luajti në serialin Amazon Video Hunters (2020-2023). Ai ka pasur edhe një karrierë të gjerë në skenë. Ai është dy herë fitues i Tony Awards, duke fituar Aktorin më të Mirë të Paraqitur në një Shfaqje në Does a Tiger Wear a Necktie? (1969) dhe Aktorin më të Mirë në një Shfaqje për The Basic Training of Pavlo Hummel (1977).

Pacino bëri debutimin e tij si regjisor me dokumentarin Looking for Richard (1996); Pacino kishte luajtur rolin kryesor në skenë në vitin 1977. Ai ka luajtur gjithashtu si Shylock në një përshtatje të filmit artistik të vitit 2004 dhe prodhim skenik të vitit 2010 të The Merchant of Venice. Pacino drejtoi dhe luajti në Chinese Coffee (2000), Wilde Salomé (2011), dhe Salomé (2013). Që nga viti 1994 është kryetar i përbashkët i Actors Studio.

 Jeta e hershme 
Alfredo James Pacino lindi në lagjen East Harlem të Manhattan, New York City, më 25 prill 1940, fëmija i vetëm i prindërve siçilianë italo-amerikanë Rose (née Gerardi) dhe Salvatore Pacino.  Prindërit e tij u divorcuan kur ai ishte dy vjeç. Ai më pas u zhvendos me nënën e tij në Bronksin e Jugut për të jetuar me prindërit e saj, Kate dhe James Gerardi, të cilët ishin emigrantë italianë nga Corleone.  Babai i Pacinos ishte nga San Fratello dhe u zhvendos për të punuar si shitës sigurimesh dhe restorant në Covina, California.

Në vitet e tij të adoleshencës, Pacino njihej si "Sonny" për miqtë e tij. Ai kishte ambicie për t'u bërë një lojtar bejsbolli dhe u mbiquajt gjithashtu "Aktori", Ai ndoqi Shkollën e Lartë Herman Ridder Junior, por shpejt u largua nga shumica e klasave të tij, përveç anglishtes. Më pas ai ndoqi Shkollën e Lartë të Arteve Performuese,Okun, Stacey. "Fire Destroys Former Performing Arts High School,"  New York Times (14 shkurt 1988). pasi u pranua me audicion. Nëna e tij nuk u pajtua me vendimin e tij dhe, pas një debati, ai u largua nga shtëpia. Për të financuar studimet e tij për aktrim, Pacino mori punë me pagë të ulët si lajmëtar, transportues, portier dhe nëpunës poste, si dhe dikur punonte në dhomën e postës për Commentary.

Pacino filloi të pinte duhan dhe të pinte në moshën nëntë vjeç dhe përdori marihuanë rastësisht në moshën 13, por ai abstenoi nga drogat e forta.  Dy miqtë e tij më të ngushtë vdiqën nga abuzimi me drogën në moshën 19 dhe 30 vjeç. Ai luajti në shfaqjet e bodrumit në nëntokën teatrale të Nju Jorkut, por u refuzua si adoleshent nga Actors Studio. Pacino iu bashkua HB Studio, ku takoi mësuesin e aktrimit Charlie Laughton, i cili u bë mentori dhe shoku i tij më i mirë. Në këtë periudhë, ai ishte shpesh i papunë dhe i pastrehë, dhe ndonjëherë flinte në rrugë, në teatro ose në shtëpitë e miqve.

Në vitin 1962, nëna e Pacino vdiq në moshën 43-vjeçare. Një vit më pas vdiq edhe gjyshi i tij nga nëna. Pacino e kujtoi atë si pikën më të ulët të jetës së tij dhe tha: "Unë isha 22 vjeç dhe dy njerëzit më me ndikim në jetën time kishin ikur, kështu që dola jashtë kontrollit".

Pas katër vitesh në HB Studio, Pacino kaloi me sukses në audicionin e Actors Studio. Pacino studioi "aktrimin metodik" nën trajnerin e aktrimit Lee Strasberg, i cili u shfaq me Pacinon në filmat The Godfather: Part 2 dhe ...And Justice for All.

Gjatë intervistave të mëvonshme ai foli për Strasberg dhe ndikimin e Studio në karrierën e tij. "Studio e aktorëve do të thoshte kaq shumë për mua në jetën time. Lee Strasberg nuk i është dhënë merita që meriton ... Pranë Charlie, ajo disi më lancoi. Me të vërtetë u bë. Kjo ishte një pikë kthese e jashtëzakonshme në jetën time. ishte drejtpërdrejt përgjegjës që më detyroi të lija të gjitha ato punë dhe thjesht të qëndroja aktrim." Në një intervistë tjetër ai shtoi, "Ishte emocionuese të punoje për të [Lee Strasberg] sepse ai ishte kaq interesant kur fliste për një skenë ose fliste për njerëzit. Dikush thjesht do të donte ta dëgjonte duke folur, sepse gjërat që ai do t'i thoshte, ju Nuk kisha dëgjuar kurrë më parë… Ai kishte një kuptim kaq të madh… ai i donte aq shumë aktorët.”Lipton, James. Inside Inside, Dutton (2007)

Në vitin 2000, Pacino ishte bashkë-president, së bashku me Ellen Burstyn dhe Harvey Keitel, i Actors Studio.

 Karriera në shfaqje 
parapamje|upright|Pacino në shfaqjen The Basic Training of Pavlo Hummel më 1977

Në vitin 1967, Pacino kaloi një sezon në Charles Playhouse në Boston, duke performuar në Awake and Sing! të Clifford Odets (paga e tij e parë kryesore: 125 dollarë në javë); dhe në America Hurrah të Jean-Claude Van Itallie. Ai u takua me aktoren Jill Clayburgh në këtë shfaqje. Ata patën një romancë pesëvjeçare dhe u kthyen së bashku në New York City.

Në vitin 1968, Pacino luajti në The Indian Wants the Bronx të Israel Horovitz në Astor Place Theatre, duke luajtur Murph, një punk rrugësh. Shfaqja u hap më 17 janar 1968 dhe u zhvillua për 177 shfaqje; ajo u vu në skenë në një faturë të dyfishtë me It's Called the Sugar Plum të Horovitz, së bashku me Clayburgh. Pacino fitoi Obie Award për aktorin më të mirë për rolin e tij, me John Cazale që fitoi për aktorin më të mirë dytësor dhe Horowitz për shfaqjen më të mirë të re.Grobel; p. 200 Martin Bregman e pa shfaqjen dhe u bë menaxher i Pacinos, një partneritet që u bë i frytshëm në vitet në vijim, pasi Bregman e inkurajoi Pacinon të bënte The Godfather, Serpico, dhe Dog Day Afternoon.Grobel; p. 16 Në lidhje me karrierën e tij skenike, Pacino tha: "Martin Bregman më zbuloi ... Unë isha 26, 25 ... ai më zbuloi dhe u bë menaxheri im. Dhe kjo është arsyeja pse unë jam këtu. Ia kam borxh Martit, e kam vërtet.".Al Pacino and the cast and crew talk Scarface | | South Africa . Filmcontact.com (August 26, 2011). Retrieved May 22, 2014.

Pacino e çoi produksionin e The Indian Wants the Bronx në Itali për një performancë në Festival dei Due Mondi në Spoleto. Ishte udhëtimi i parë i Pacinos në Itali; ai kujtoi më vonë se "performimi për një audiencë italiane ishte një përvojë e mrekullueshme". Pacino dhe Clayburgh morën pjesë në "Deadly Circle of Violence", një epizod i serisë televizive ABC NYPD, premierë më 12 nëntor 1968. Clayburgh në atë kohë po shfaqej gjithashtu në telenovelën Search for Tomorrow,duke luajtur rolin e Grace Bolton. Babai i saj i dërgonte para çiftit çdo muaj për të ndihmuar me financat.

Më 25 shkurt 1969, Pacino bëri debutimin e tij në Broadway në filmin e Don Petersen Does a Tiger Wear a Necktie? në Belasco Theater, prodhuar nga A&P Heir Huntington Hartford. Ajo u mbyll pas 39 shfaqjeve më 29 mars 1969, por Pacino mori komente të mira dhe fitoi Tony Award më 20 prill 1969. Pacino vazhdoi të performonte në skenë në vitet 1970, duke fituar një Tony Awards të dytë për The Basic Training of Pavlo Hummel dhe duke interpretuar rolin titullar në Richard III. Në vitet 1980, Pacino përsëri arriti sukses kritik në skenë ndërsa u shfaq në American Buffalo të David Mamet, për të cilin Pacino u nominua për një Drama Desk Award. Që nga viti 1990, vepra skenike e Pacinos ka përfshirë ringjalljen e Hughie të Eugene O'Neill, Salome të Oscar Wilde dhe Orphans të Lyle Kessler.

Në 1983, Pacino u bë një donator i madh për The Mirror Theater Ltd, së bashku me Dustin Hoffman dhe Paul Newman, duke krahasuar një grant nga Laurence Rockefeller. Burrat u frymëzuan për të investuar nga lidhja e tyre me Lee Strasberg, pasi nusja e Strasberg, Sabra Jones ishte themeluesja dhe drejtoresha artistike prodhuese e The Mirror. Në vitin 1985, Pacino i ofroi kompanisë prodhimin e tij të Hughie nga Eugene O'Neill, por kompania nuk ishte në gjendje ta bënte atë në atë kohë për shkak të kastit të vogël.

Në tetor 2002, Pacino luajti në The Resistible Rise of Arturo Ui të Bertolt Brecht për National Actor's Theater and Complicite. Drejtuar nga Simon McBurney, produksioni luajti një mori emrash të Hollivudit, duke përfshirë John Goodman, Charles Durning, Tony Randall, Steve Buscemi, Chazz Palminteri, Paul Giamatti, Jacqueline McKenzie, Billy Crudup, Lothaire Bluteau, Dominic Chianese dhe Sterling K. Brown. Produksioni ishte një sukses kritik në të cilin "Pacino rrëmben dhe e mban vëmendjen si një sustë e mbështjellë gati për t'u këputur. Ai është i gjithi duke menduar për kërcënim dhe grimasë krokodili, duke therur rrugën e tij drejt majës me një gëzim jashtëzakonisht të keq".

Pacino u rikthye në skenë në verën e vitit 2010, duke luajtur Shylock në prodhimin e Shakespeare in the Park, The Merchant of Venice. Prodhimi i mirënjohur u zhvendos në Broadway në Broadhurst Theatre në tetor, duke fituar 1 milion dollarë në arkë në javën e parë. Performanca gjithashtu i dha atij një nominim për Tony Awards për Aktorin më të Mirë Kryesor në një Shfaqje.

Pacino luajti në ringjalljen e 30-vjetorit të Broadway të shfaqjes së David Mamet, Glengarry Glen Ross, e cila u zhvillua nga tetori 2012 deri më 20 janar 2013. Ai luajti në Broadway në China Doll, një shfaqje e shkruar për të nga Mamet, e cila u hap më 5 dhjetor 2015 dhe u mbyll më 21 janar 2016, pas 97 shfaqjeve. Parashikimet janë bërë në tetor 2015.

 Karriera në ekran 
Pacino e pa të këndshme aktrimin dhe kuptoi se kishte një dhuratë për të ndërsa studionte në The Actors Studio. Megjithatë, puna e tij e hershme nuk ishte financiarisht e dobishme. Pas suksesit të tij në skenë, Pacino bëri debutimin e tij në film në vitin 1969 me një paraqitje të shkurtër në Me, Natalie, një film i pavarur me Patty Duke.Grobel; p. xx Në vitin 1970, Pacino nënshkroi me agjencinë e talenteve Creative Management Associates (CMA).

 Vitet 1970 
parapamje|upright|majtas|Pacino me James Caan,  1972
Roli i tij si një i varur nga heroina në The Panic in Needle Park (1971) e solli Pacinon në vëmendjen e regjisorit Francis Ford Coppola, i cili e luajti atë si Michael Corleone në atë që u bë një film mafioz i suksesshëm, The Godfather (1972).. Edhe pse Jack Nicholson, Robert Redford, Warren Beatty dhe pak i njohuri Robert De Niro u testuan për këtë pjesë, Coppola zgjodhi Pacinon, për shqetësimin e drejtuesve të studios që donin dikë më të njohur.

Performanca e Pacinos i dha atij një nominim për Academy Award dhe ofroi një shembull kryesor të stilit të tij të hershëm të aktrimit, i përshkruar nga Halliwell's Film Guide si "intensitet" dhe "i shtrënguar fort". Pacino bojkotoi ceremoninë e ndarjes së Academy Awards, i fyer kur u nominua për çmimin e aktrimit dytësor, pasi vuri në dukje se kishte më shumë kohë në ekran sesa bashkë-ylli dhe fituesi i Aktorit më të Mirë Marlon Brando cili gjithashtu bojkotoi çmimet, por për arsye të palidhura.Grobel; p. xxi

Në vitin 1973, Pacino luajti në filmin Scarecrow, me Gene Hackman dhe fitoi Palme d'Or në Festivalin e Filmit në Kanë. Në të njëjtin vit, Pacino u nominua për një Academy Award për Aktorin më të Mirë pasi luajti në Serpico, bazuar në historinë e vërtetë të policit të Nju Jorkut, Frank Serpico, i cili u fsheh për të ekspozuar korrupsionin e kolegëve të tij. Në vitin 1974, Pacino ripërsëriti rolin e tij si Michael Corleone në The Godfather Part 2, i cili ishte vazhdimi i parë që fitoi Academy Award për Filmin më të Mirë; Pacino u nominua për herë të tretë për një Oscar, ky nominim i dytë për rolin e Corleone ishte në kategorinë kryesore. Newsweek e ka përshkruar performancën e tij në The Godfather Part 2 si "portretizimin më të madh të kinemasë të ngurtësimit të zemrës".Grobel; p. xxii
Në vitin 1975, ai gëzoi sukses të mëtejshëm me publikimin e Dog Day Afternoon, bazuar në historinë e vërtetë të grabitësit të bankës John Wojtowicz. Filmi u drejtua nga Sidney Lumet, i cili e kishte drejtuar atë në Serpico disa vite më parë, dhe Pacino u nominua përsëri për Aktorin më të Mirë.Grobel; p. xxiii

Në vitin 1977, Pacino luajti si shofer makinash garash në Bobby Deerfield, me regji të Sydney Pollack, dhe mori një nominim për Golden Globe për Aktorin më të Mirë - Film Dramë për portretizimin e tij të rolit kryesor. Filmi i tij i radhës ishte drama në sallën e gjyqit ...And Justice for All. Pacino u lavdërua nga kritikët për gamë të gjerë të aftësive të tij të aktrimit dhe u nominua për Oscar për aktorin më të mirë për herë të katërt. Ai humbi atë vit me Dustin Hoffman në Kramer vs. Kramer - një rol që Pacino e kishte refuzuar.

Gjatë viteve 1970, Pacino pati katër nominime për Oscar për Aktorin më të Mirë, për interpretimet e tij në Serpico, The Godfather Part 2, Dog Day Afternoon, dhe ...And Justice for All.

 Vitet 1980 
Karriera e Pacino-s ra në fillim të viteve 1980; paraqitjet e tij në filmat Cruising, një film që provokoi protesta nga komuniteti homoseksual i Nju Jorkut, dhe komedi-dramë Author! Author!, u kritikuan në mënyrë kritike. Megjithatë, performanca e tij në Scarface (1983), me regji të Brian De Palma, u dëshmua të ishte një kulm i karrierës dhe një rol përcaktues. Me daljen e tij fillestare, filmi u kritikua për shkak të përmbajtjes së dhunshme, por më vonë u vlerësua nga kritikët. Filmi doli mirë në arkë, duke fituar mbi 45 milionë dollarë në vend. Pacino fitoi një nominim për Golden Globe për rolin e tij si bosi kuban i drogës Tony Montana.

Në vitin 1985, Pacino punoi në projektin e tij personal, The Local Stigmatic, një shfaqje e vitit 1969 off-Broadway nga shkrimtari anglez Heathcote Williams. Ai luajti në shfaqje, duke e rikthyer atë me regjisorin David Wheeler dhe Theatre Company të Bostonit në një version filmik 50-minutësh. Filmi nuk u publikua në teatër, por më vonë u lirua si pjesë e kutisë Pacino: An Actor's Vision të vendosur në vitin 2007.

Filmi i tij i vitit 1985 Revolution për një grackë lesh gjatë Luftës Revolucionare Amerikane, ishte një dështim komercial dhe kritik, për të cilin Pacino fajësoi një prodhim të nxituar,Grobel; p. xiv që rezultoi në një ndërprerje katërvjeçare nga filmat. Në këtë kohë Pacino u kthye në skenë. Ai montoi prodhime në punëtori të Crystal Clear, National Anthems dhe shfaqje të tjera; ai u shfaq në Julius Caesar në vitin 1988 në New York Shakespeare Festival të producentit Joseph Papp. Pacino u shpreh për ndërprerjen e tij nga filmi: "Më kujtohet kur gjithçka po ndodhte, '74, '75, duke bërë The Resistible Rise of Arturo Ui në skenë dhe duke lexuar se arsyeja pse u ktheva në skenë ishte se karriera ime në film po zbehej! Ky ka qenë lloji i etikës, mënyra në të cilën perceptohet teatri, për fat të keq." Pacino u kthye në film Sea of Love të vitit 1989, kur ai portretizoi një detektiv që gjuan një vrasës serik që gjen viktima përmes kolonës beqare në një gazetë. Filmi fitoi komente solide.Grobel; p. xxv

 Vitet 1990 
Pacino mori një nominim për çmimin Oscar për luajtjen e Big Boy Caprice në hitin e arkës Dick Tracy në vitin 1990, ku kritiku Roger Ebert e përshkroi Pacinon si "vjedhësi i skenës". Më vonë gjatë vitit ai e ndoqi këtë në një kthim te një prej personazheve të tij më të famshëm, Michael Corleone, në The Godfather Part III (1990). Filmi mori komente të përziera dhe pati probleme në para-produksion për shkak të rishkrimeve të skenarit dhe tërheqjes së aktorëve pak para prodhimit.

Në vitin 1991, Pacino luajti në filmin Frankie and Johnny me Michelle Pfeiffer, e cila luajti bashkë me Pacinon në filmin Scarface. Pacino portretizon një kuzhinier i liruar së fundmi me kusht, i cili fillon një marrëdhënie me një kamariere (Pfeiffer) në restorantin ku ata punojnë. Ai u përshtat nga Terrence McNally nga drama e tij jashtë Broadway Frankie and Johnny in the Clair de Lune (1987), ku shfaqeshin  Kenneth Welsh dhe Kathy Bates. Filmi mori komente të përziera, megjithëse Pacino më vonë tha se i pëlqente të luante rolin.Grobel; p. xxvii Janet Maslin në The New York Times shkroi: "Z. Pacino nuk ka qenë kaq tërheqës pa komplekse që nga ditët e tij të Dog Day Afternoon dhe ai e bën një kënaqësi të pafundme të Johnny për të tërhequr Frankie. Skenat e tij vetëm me zonjën Pfeiffer kanë një saktësi dhe ndershmëri. që i mbajnë larg aspektet maudlin të filmit.”

Për portretizimin e tij të tërbuarit, nënkolonelit të verbër të Ushtrisë Amerikane Frank Slade në Scent of a Woman të Martin Brest (1992). Pacino fitoi Academy Award për Aktorin më të Mirë vitin e ardhshëm. Ai u nominua gjithashtu për Aktorin më të Mirë Dytësor për Glengarry Glen Ross, duke e bërë Pacinon aktorin e parë mashkull që mori dy nominime për aktrim për dy filma në të njëjtin vit, dhe fitoi për rolin kryesor.

Pacino luajti së bashku me Sean Penn në dramën e krimit Carlito's Way në vitin 1993, në të cilën ai portretizoi Carlito Brigante, një gangster i liruar nga burgu me ndihmën e avokatit të tij të korruptuar (Penn) dhe zotohet të shkojë drejt. Pacino luajti në filmin e vitit 1995 Heat të Michael Mann, në të cilin ai dhe Robert De Niro u shfaqën në ekran së bashku për herë të parë (megjithëse Pacino dhe De Niro luajtën në The Godfather Part 2, ata nuk ndanë asnjë skenë).

Në vitin 1996, Pacino luajti në dokumentarën e tij teatrale Looking for Richard, një shfaqje e skenave të zgjedhura të Richard III të William Shakespeare dhe një shqyrtim më të gjerë të rolit të vazhdueshëm dhe rëndësisë së Shekspirit në kulturën popullore. Kasti i mbledhur për shfaqjen përfshinte Alec Baldwin, Kevin Spacey, dhe Winona Ryder. Pacino luajti Satanin në thrillerin mbinatyror The Devil's Advocate (1997) ku luajti bashkë Keanu Reeves. Filmi ishte një sukses në arkë, duke marrë 150 milionë dollarë në mbarë botën. Roger Ebert shkroi në Chicago Sun-Times, "Personazhi satanik luhet nga Pacino me një shije që kufizohet me gëzimin."

Në Donnie Brasco të vitit 1997, Pacino luajti gangsterin "Lefty" në historinë e vërtetë të agjentit të fshehtë të FBI-së Donnie Brasco (Johnny Depp) dhe punës së tij në rrëzimin e mafies nga brenda. Në 1999, Pacino luajti si producenti i 60 Minutes Lowell Bergman në filmin e nominuar për shumë Oscar The Insider përballë Russell Crowe, dhe në Any Given Sunday të Oliver Stone.

 Vitet 2000 
Pacino fitoi tre Golden Globes që nga viti 2000; i pari ishte Cecil B. DeMille Award më 2001 për arritje të jetës në filma.

Në vitin 2000, Pacino luajti së bashku me Jerry Orbach në një përshtatje filmik me buxhet të ulët të shfaqjes Chinese Coffee të Ira Lewis, e cila u publikua në festivalet e filmit. I xhiruar pothuajse ekskluzivisht si një bisedë një-në-një midis dy personazheve kryesore, projekti mori gati tre vjet për të përfunduar dhe u financua tërësisht nga Pacino. Chinese Coffee u përfshi me dy filmat e tjerë të rrallë të Pacinos në të cilat ai ishte i përfshirë në prodhimin, The Local Stigmatic dhe Looking for Richard, në një kuti të veçantë DVD të titulluar Pacino: An Actor's Vision, i cili u publikua në vitin 2007. Pacino prodhoi prologe dhe epilogë për disqe që përmbajnë filmat.Grobel; p. xxxviii

Pacino hodhi poshtë një ofertë për të ripërsëritur rolin e tij si Michael Corleone në versionin e lojës kompjuterike të The Godfather. Si rezultat, Electronic Arts nuk u lejua të përdorte ngjashmërinë ose zërin e Pacinos në lojë, megjithëse karakteri i tij shfaqet në të. Ai lejoi që ngjashmëria e tij të shfaqej në përshtatjen e lojërave video të Scarface të vitit 1983, kuazi vazhdimi Scarface: The World is Yours.

Regjisori Christopher Nolan ka punuar me Pacinon në Insomnia, një ribërje e filmit norvegjez me të njëjtin emër, me Robin Williams. Newsweek deklaroi se "ai [Pacino] mund të luajë i vogël po aq tërheqës sa mund të luajë i madh, se ai mund të shpërthejë aq edhe të shpërthejë".Grobel; p. xxxiv Filmi dhe performanca e Pacino u pritën mirë, duke fituar një vlerësim të favorshëm prej 93 përqind në faqen e internetit të grumbullimit të rishikimeve Rotten Tomatoes. Filmi doli mesatarisht mirë në arkë, duke marrë 113 milionë dollarë në mbarë botën. Filmi i tij i ardhshëm, S1m0ne, megjithatë, nuk mori shumë vlerësime kritike apo sukses në arkë.Grobel; p. xxxiii

Ai luajti një publicist në People I Know, një film i vogël që mori pak vëmendje pavarësisht performancës së mirëpritur të Pacinos.Grobel; p. xxxv Rrallë duke marrë një rol dytësor që nga zbulimi i tij komercial, ai pranoi një pjesë të vogël në filmin kritik dhe të arkëtuar Gigli, më 2003, si një favor për regjisorin Martin Brest. The Recruit, i lëshuar në vitin 2003, paraqiti Pacinon si një rekrutues i CIA-s dhe bashkë-yll Colin Farrell. Filmi mori komente të përziera, dhe është përshkruar nga Pacino si diçka që ai "personalisht nuk mund ta ndiqte". Pacino më pas luajti si avokat Roy Cohn në miniserinë HBO të vitit 2003 Angels in America, një përshtatje e shfaqjes me të njëjtin emër, fituese e Pulitzer Prize të Tony Kushner. Për këtë shfaqje, Pacino fitoi Golden Globe e tij të tretë, për performancën më të mirë nga një aktor, në vitin 2004.

Pacino luajti si Shylock në përshtatjen filmike të Michael Radford të vitit 2004 The Merchant of Venice. Critcs e lavdëroi atë për sjelljen e dhembshurisë dhe thellësisë në një personazh të luajtur tradicionalisht si një karikaturë e keqe.Grobel; p. xxxvi Në Two for the Money, Pacino portretizon një agjent të lojërave të fatit sportiv dhe mentor për Matthew McConaughey, së bashku me Rene Russo. Filmi u publikua më 8 tetor 2005, me komente të përziera. Desson Thomson shkroi në The Washington Post, "Al Pacino ka luajtur aq shumë herë mentorin, ai duhet të marrë një çmim mbretëror... lufta midis së mirës dhe së keqes ndihet e fiksuar në favor të shëlbimit të Hollivudit."

Më 20 tetor 2006, American Film Institute e emëroi Pacinon marrësin e AFI Life Achievement Award të 35-të. Më 22 nëntor 2006, Shoqëria Filozofike Universitare e Trinity College Dublin i dha Pacinos Patronazhin e Nderit të Shoqërisë..

Pacino luajti në filmin Ocean's Thirteen të Steven Soderbergh, së bashku me George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Elliott Gould dhe Andy García, si zuzari Willy Bank, një manjat i kazinosë i shënjestruar nga Danny Ocean dhe ekuipazhi i tij. Filmi mori vlerësime përgjithësisht të favorshme.

88 Minutes u publikua më 18 prill 2008, në Shtetet e Bashkuara, pasi u shfaq në vende të tjera të ndryshme në vitin 2007. Filmi luajti bashkë me Alicia Witt dhe u pasqyrua në mënyrë kritike, edhe pse kritikët gjetën gabime në komplot, dhe jo aktrimi i Pacinos. Në Righteous Kill, Pacino dhe Robert De Niro luajnë bashkë si detektivë të Nju Jorkut që kërkojnë një vrasës serial. Filmi doli në kinema më 12 shtator 2008. Ndërsa ishte një rikthim i parashikuar për dy yjet, ai nuk u prit mirë nga kritikët. Lou Lumenick i New York Post i dha Righteous Kill një yll nga katër, duke thënë: "Al Pacino dhe Robert De Niro mbledhin pagesa të fryra me qëllimin për të kryer në Righteous Kill, një thriller policie me lëvizje të ngadaltë, qesharake që do të ishte dërguar direkt. në koshin e mbetur në Blockbuster nëse luante dikë tjetër."

 Vitet 2010 
Pacino luajti Jack Kevorkian në një film biografik të HBO Films me titull You Don't Know Jack, premierë në prill 2010. Filmi ka të bëjë me jetën dhe punën e avokatit të vetëvrasjes të ndihmuar nga mjeku. Performanca i dha Pacinos Emmy Award të dytë për aktorin kryesor dhe Golden Globe Award të katërt. Ai luajti si ai vetë në filmin komedi të vitit 2011, Jack and Jill. Filmi u pasqyrua nga kritikët dhe Pacino "fitoi" Golden Raspberry Award për Aktorin më të Keq në rol dytësor në ceremoninë e 32-të.

parapamje|upright|Pacino në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Toronto më 2014

Atij iu dha Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker Award më 4 shtator 2011, përpara premierës së Wilde Salomé, një film dokumentar-dramë amerikan i vitit 2011, i shkruar, drejtuar nga dhe me Pacino. Premiera e tij në SHBA në mbrëmjen e 21 marsit 2012, përpara një sallë të plotë në Castro Theatre me 1400 vende në Castro District të San Franciskos, shënoi 130 vjetorin e vizitës së Oscar Wilde në San Francisko. Ngjarja ishte një përfitim për GLBT Historical Society. Pacino, i cili luan rolin e Herodit në film, e përshkruan atë si "projektin e tij më personal ndonjëherë". Në shkurt 2012, Presidenti Barack Obama i dha Pacino National Medal of Arts.

Pacino luajti në një film biografik të HBO të vitit 2013 rreth gjyqit të vrasjes së producentit Phil Spector, të titulluar Phil Spector. Ai mori rolin e titullit në komedinë-dramë Danny Collins (2015). Performanca e tij si një yll i plakur rock i dha atij një nominim për Golden Globe Award për Aktorin më të Mirë – Muzikal ose Komedi. Në vitin 2016, Pacino mori Kennedy Center Honor. Homazhi përfshinte vërejtjet nga ish-kostarët e tij Sean Penn, Kevin Spacey, Bobby Cannavale dhe Chris O'Donnell.

Në shtator 2012, Deadline Hollywood raportoi se Pacino do të luante ish-trajnerin e futbollit të Penn State University Joe Paterno në filmin televiziv Paterno bazuar në një biografi të vitit 2012 nga shkrimtari sportiv Joe Posnanski. Paterno u shfaq premierë në HBO më 7 prill 2018.

Pacino luajti së bashku me Brad Pitt dhe Leonardo DiCaprio në komedinë-dramë të Quentin Tarantino Once Upon a Time in Hollywood, e cila u publikua më 26 korrik 2019. Më vonë në vitin 2019, Pacino luajti shefin e Teamsters, Jimmy Hoffa, së bashku me Robert De Niro dhe Joe Pesci, në filmin e Martin Scorsese në Netflix The Irishman, bazuar në librin e vitit 2004 I Heard You Paint Houses nga Charles Brandt; Kjo ishte hera e parë që Pacino u drejtua nga Scorsese, dhe ai mori një Academy Award për Aktorin më të Mirë Dytësor. Performanca e Pacino mori vlerësime pozitive. Peter Bradshaw e përshkroi atë si "të lavdishme" në The Guardian. Justin Chang shkroi, "De Niro, Pesci dhe Pacino janë në krye të lojës së tyre, pjesërisht sepse ata nuk po ripërtërijnë thjesht llojet ikonë të gangsterëve që kanë luajtur më parë."

 Jeta personale 
Pacino ka katër fëmijë. Më e madhja, Julie Marie (lindur më 16 tetor 1989), është vajza e tij me trajnerin e aktrimit Jan Tarrant. Ai ka binjakë, djalin Anton James dhe vajzën Olivia Rose (lindur më 25 janar 2001), me aktoren Beverly D'Angelo, me të cilën kishte një lidhje nga viti 1997 deri më 2003. Ai ka një djalë Roman (lindur më 15 qershor 2023) me të dashura e tij producente, Noor Alfallah, e cila është 54 vjet më e re se ai. Pacino, në moshën 83-vjeçare, është një nga baballarët më të vjetër të regjistruar. Ai nuk ka qenë kurrë i martuar.

Pacino kishte një lidhje me bashkë-ylltarin e tij në The Godfather Trilogy, Diane Keaton. Marrëdhënia e tyre on-again off-again përfundoi pas xhirimeve të The Godfather Part III. Keaton tha për Pacinon, "Al ishte thjesht njeriu më argëtues... Për mua, kjo është fytyra më e bukur. Unë mendoj se Warren [Beatty] ishte i mrekullueshëm, shumë i bukur, por fytyra e Alit është si ua. Vrasës, fytyrë vrasëse”. Ai ka pasur marrëdhënie me Jill Clayburgh, Tuesday Weld, Marthe Keller, Veruschka von Lehndorff, Kathleen Quinlan, Lyndall Hobbs, and Penelope Ann Miller.Raising The Teutonic: Veruschka von Lehndorff  The Rake Pacino kishte një lidhje dhjetëvjeçare me aktoren argjentinase Lucila Polak nga 2008 deri më 2018.

Pacino ka pranuar se ka abuzuar me drogën dhe alkoolin në fillim të karrierës së tij, pjesërisht sepse e pa famën e tij të papritur pas The Godfather të vështirë për t'u përballuar. Ai arriti maturinë në vitin 1977.

 Filmografia 
 Filma 

 Viti Titulli Roli Shënimet  1969 Me, Natalie Tony  1971 The Panic in Needle Park Bobby   1972 The Godfather Michael Corleone  1973 Scarecrow Francis Lionel "Lion" Delbuchi Serpico Frank Serpico 1974 The Godfather: Part 2 Michael Corleone 1975 Dog Day Afternoon Sonny Wortzik  1977 Bobby Deerfield Bobby Deerfield 1979 ...And Justice for All. Arthur Kirkland  1980 Cruising Steve Burns  1982 Author! Author! Ivan Travalian  1983 Scarface Tony Montana  1985 Revolution Tom Dobb 1989 Sea of Love Frank Keller  1990 The Local Stigmatic Graham  Dick Tracy Alphonse "Big Boy" Caprice The Godfather Part III Michael Corleone 1991 Frankie and Johnny Johnny 1992 Glengarry Glen Ross Richard "Ricky" Roma  Scent of a Woman Frank Slade 1993 Carlito's Way Carlito "Charlie" Brigante 1995 Two Bits Grandpa Heat Lieutenant Vincent Hanna 1996 City Hall John Pappas  1997 Donnie Brasco Benjamin "Lefty" Ruggiero Avokati i Djallit John Milton / Satan  1999 The Insider Lowell Bergman Any Given Sunday Tony D'Amato 2000 Chinese Coffee Harry Levine Also director 2002 Insomnia Will Dormer Simone Viktor Taransky People I Know Eli Wurman 2003 The Recruit Walter Burke Gigli Starkman  2004 The Merchant of Venice Shylock 2005 Two for the Money Walter Abrams 2007 88 Minutes Dr. Jack Gramm Ocean's Thirteen Willie Bank 2008 Righteous Kill Det. David "Rooster" Fisk 2011 The Son of No One Detective Charles Stanford  Jack and Jill Himself 2012 Stand Up Guys Val2013 Salomé King Herod Also director and writer 2014 Manglehorn A.J. Manglehorn The Humbling Simon Axler Also producer 2015 Danny Collins Danny Collins 2016 Misconduct Abrams 2017 Hangman Detective Archer  The Pirates of Somalia Seymour Tolbin  2019 Once Upon a Time in Hollywood Marvin Schwarz  The Irishman Jimmy Hoffa  2021 American Traitor: The Trial of Axis Sally  James Laughlin Shtëpia e Gucci Aldo Gucci

 Dokumentaret 
 Viti Titulli Roli Shënimet  1991 Madonna: Truth or Dare Himself  1996 Looking for Richard Himself / Richard III Also director, writer and producer 1997 Pitch Himself 2001 America: A Tribute to Heroes Himself 2009 I Knew It Was You Himself 2011 Wilde Salomé Himself / King Herod Also director and writer 2012 Casting By Himself

 Television 
 Viti Titulli Roli Shënimet  1968 N.Y.P.D. John James Episode: "Deadly Circle of Violence" 2003 Angels in America Roy Cohn 6 episodes 2010 You Don't Know Jack Dr. Jack Kevorkian Television film 2013 Phil Spector Phil Spector Television film 2018 Paterno Joe Paterno Television film 2020–2023  Hunters Meyer Offerman 18 episodes 

 Shfaqje 
 Viti Titulli Roli Teatri Shënimet 1967 Awake and Sing!/Charles Playhouse1967 America, Hurrah/Charles Playhouse 1968  Murph Astor Place Theatre 1969 Does a Tiger Wear a Necktie? Bickham Belasco Theatre 1969  Graham Actors Playhouse 1970 Camino Real Kilroy Vivian Beaumont Theatre1973 Richard III Richard, Duke of Gloucester Loeb Theater1977  Pavlo Hummel  Longacre Theatre1979 Richard III Richard, Duke of Gloucester Cort Theatre 1981–1982American BuffaloWalter "Teach" Cole Circle in the Square Downtown 1983–1984 Booth Theatre 1988 Julius Caesar Mark Antony The Public Theater 1992 Chinese Coffee Harry Levine Circle in the Square Theatre 1992 Salome Herod Antipas Circle in the Square Theatre 1996HughieErie Smith Circle in the Square TheatreAlso director 1999 Mark Taper Forum 2002  Arturo Ui National Actors Theatre 2003 SalomeHerod Antipas Ethel Barrymore Theatre  2005 Orphans Harold Greenway Court Theatre 2006 SalomeHerod Antipas Wadsworth Theatre 2010–2011  Shylock Broadhurst Theatre 2012–2013 Glengarry Glen Ross Sheldon "Shelley" Levene Gerald Schoenfeld Theatre 2015–2016 China Doll Mickey Ross Gerald Schoenfeld Theatre 2017 God Looked Away Tennessee Williams Pasadena Playhouse

 Video lojëra 
 Viti Titulli Roli Shënimet 2006 Scarface: The World is Yours Tony Montana (Fragmente filmi)

 Shënime 

 Referime 

 Referime të cituara 


 Lidhje të jashtme 

 Al Pacino official website
 Al Pacino Photo Essay at AMCtv.com

Kategoria:Lindje 1940
Kategoria:Njerëz që jetojnë
Kategoria:Aktorë amerikanë
Kategoria:Skenaristë amerikanë
Kategoria:Aktorë shfaqjesh amerikanë
Kategoria:Njerëz me prejardhje italiane
Kategoria:Aktorë fitues të Academy Award
Kategoria:Producentë filmash amerikanë
Kategoria:Regjisorë filmash amerikanë