Zejtaria

Zejtaria është një veti njerëzore që lidhet me njohurinë dhe aftësinë në kryerjen e një detyre. Puna është gjithashtu një cilësi që i jepet një prodhimi. Lloji i punës mund të përfshijë krijimin e artizanatit, zejes, shkrimit, makinerive dhe produkteve të tjera.

 Punësia dhe zejtaria 
parapamje| Përkthimi i Rubenit në 1536 i Vulcanit, zyrtarit romak të Hefestit, Zotit grek të zejtarëve.
Puna dhe mjeshtëria nganjëherë konsiderohen sinonime, por shumë bëjnë një dallim midis dy termave, ose të paktën e konsiderojnë punësinë që do të thotë "punësi e llojit më të mirë". Midis atyre që e konsiderojnë punësinë dhe zejtarinë si të ndryshme, fjala "punëtor" ndonjëherë përdoret edhe si poshtëruese, për të sugjeruar për shembull se ndërsa një autor mund të kuptojë bazat e zanatit të tij, atyre u mungon dhunti. David Pye ka shkruar se askush nuk mund të thotë përfundimisht se ku mbaron punësia dhe ku fillon zejtaria.

- një shkëputje nga një himn homerik që kremton zejtarinë.Thonjëzuar në Sennett (2009) fq. 21

Gjatë Mesjetës, farkëtarët dhe veçanërisht farkëtarët e parzmoreve zhvilluan shenja të veçanta të zejtarisë për të dalluar cilësinë e punës së tyre.Ffoulkes, John. Armatori dhe zejtaria e tij: Nga shekulli XI deri në shekullin XVI. Dover, 1988. Këto u bënë disa nga shenjat më të pazakonta të mjeshtërisë, të krahasueshme me kreshtat e familjes së parë të Japonisë.Matsuya Piece-Goods Store. Motivet e dizajnit japonez: 4,260 Ilustrime të kreshtave japoneze. Dover, 1972.

 Zejtaria në shoqëri 
Puna merret parasysh të ketë qenë një veti e çmuar njerëzore edhe në kohët parahistorike. Sipas mendimit të ekonomistit dhe sociologut Thorstein Veblen, ndjenja e zejtarisë është ndoshta vetia e vetme më e rëndësishme që rregullon mirëqenien materiale të një populli, me vetëm nuhatjen prindërore që vjen në vend të dytë.

Megjithatë, ka pasur periudha në histori ku zejtaria shihej me përçmim; për shembull në Greqinë klasike dhe në Romën e lashtë, ku ishte lidhur me robërinë. Ky nuk ishte gjithmonë rasti - në periudhën arkaike.

Grekët e kishin vlerësuar zejtarinë, duke e kremtuar atë në himnet homerike. Në botën perëndimore, një kthim në një qëndrim më pohues ndaj punës u shfaq me ngritjen e krishterimit. Në Evropë, Veblen konsideron se vlera shoqërore e zejtarisë arriti kulmin me “Epokën e zejtarisë”. Epoka filloi kur zejtaria lulëzoi me paqen e afërme dhe sigurinë e të drejtave pronësore që Evropa kishte arritur në mesjetën e vonë. Epoka përfundoi pasi proceset e drejtuara nga makina filluan të zhvendosnin nevojën për zejtari pas revolucionit Industrial.

Puna ishte një koncept kaq qendror gjatë epokës së zejtarisë, saqë sipas Veblenit, edhe pyetjet kyçe teologjike rreth synimeve të Zotit për njerëzimin u ripërcaktuan nga "Çfarë ka caktuar Zoti?" tek "Çfarë ka bërë Zoti?". Vlera e lartë që i vihet zejtarisë ndonjëherë mund të jetë një forcë shtypëse për disa veta - për shembull, një shpjegim për prejardhjen e shprehjes angleze dërguar në Coventry është se ajo lindi nga ushtrimi ku anëtarët e repartit të Londrës të dëbuar për shkak të zejtarisë së dobët u detyruan për t'u shpërngulur në Coventry, i cili dikur ishte një qytet pa repart. Por zejtaria vlerësohej ende gjerësisht nga vetë njerëzit e thjeshtë. Për shembull, kur punëtorët e mësuar me ushtrimin e standardeve të larta të zejtarisë u punësuan fillimisht për të punuar në linjat e prodhimit në fabrika, do të ishte e zakonshme që ata të largoheshin, pasi rolet e reja ishin afërmisisht të një trajtshme, duke u dhënë atyre pak hapësirë për të përdorur aftësitë e tyre. Pasi Henri Fordi prezantoi linjën e parë të Kuvendit në 1913, atij mund t'i duhej të punësonte rreth dhjetë burra për të gjetur një të gatshëm për të qëndruar në punë. Me kalimin e kohës dhe me Ford që ofronte shifra të larta pagese, neveria e punës ndaj mënyrave të reja të punës u zvogëlua.

Puna filloi të merrte vëmendje të marra parasysh nga nxënësit sapo vendi i saj në shoqëri u kërcënua nga rritja e industrializimit. Lëvizja e Zejeve dhe Artizanatit u ngrit në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të, pasi mjeshtëria filloi të zhvendosej nga zhvillimet si theksimi më i madh në përpunimin, punën me makinë dhe ndarja e aftësive të projektimit dhe planifikimit nga zbatimi i tanishëm i punës. Nxënësit e përfshirë në themelimin e lëvizjes, si William Morris, John Ruskin dhe Charles Eliot Norton, argumentuan se mundësia për t'u angazhuar në punë dikur ishte një burim i madh përmbushjeje për klasën punëtore. Megjithatë, nga një këndvështrim historik, lëvizja e zejeve dhe zanateve është parë si një lehtësim, i cili pa dashje uli qëndrueshmërinë ndaj zhvendosjes së zejtarisë.

Në një libër të shkruar mbi natyrën e zejtarisë, David Pye shkruan se zhvendosja e zejtarisë ka vazhduar deri në fund të shekullit të 20-të. Ai shkruan se që nga Lufta e Dytë Botërore, veçanërisht, ka pasur "një shtim të madh të dobisë për dizajn", në kurriz të zejtarisë. Prirja e filluar në shekullin e 19-të ka vazhduar, me proceset industriale të dizajnuara gjithnjë e më shumë për të zvogëluar aftësitë e nevojshme për punëtorët për të prodhuar prodhime cilësore. Nxënësit e shekullit të 21-të si Matthew Crawford kanë argumentuar se puna në zyrë dhe punë të tjera me kular të bardhë tani po zhvendoset nga zhvillime të ngjashme teknologjike me ato që shkaktuan që një shifër e madhe punëtorësh krahu të liheshin të tepërt nga fundi i shekullit të 19-të deri në fillim të shekullit të 20-të. Edhe kur vendet e punës mbeten, anët njohëse të punëve u hiqen punëtorëve, për shkak të qendërizimit të njohurive. Ai bën thirrje për një rivlerësim të zejtarisë, duke thënë se disa role manuale si mekanikët, hidraulikët dhe marangozët kanë qenë të qëndrueshëm ndaj automatizimit të mëtejshëm dhe janë ndër më të mundshmet për të vazhduar t'i ofrojnë punëtorit mundësinë për mendim të pavarur. Shkrimtarë si Alain de Botton dhe Jane McGonigal kanë argumentuar se bota e punës duhet të ndreqet për ta bërë atë më përmbushëse dhe më pak stresuese. Në veçanti, punëtorët duhet të jenë në gjendje të krijojnë një lidhje të thellë imagjinative midis përpjekjeve të tyre dhe prodhimeve përfundimtare. McGonigal argumenton se lojërat kompjuterike mund të jenë një burim idesh për ta bërë këtë; ajo thotë se arsyeja kryesore që World of Warcraft është kaq popullor është ndjenja e "prodhueshmërisë të lumtur" që lojtarët e tij gëzojnë. 

 Prodhimi i elektronikëve 
Besueshmëria e pajisjeve elektronike ndikohet shumë nga cilësia e punimit. Prandaj, industria e prodhimit të elektronikës ka zhvilluar disa standarde vullnetare të konsensusit për të ofruar udhëzime se si produktet duhet të skicohen, ndërtohen, shqyrtohen dhe testohen.L-3 Communications, WS-000: Workmanship Standards Introduction

 Zejtaria dhe neveria ndaj punës 
Shpesh në shkrimet e vjetra ekonomike thuhet se njerëzit janë gjithmonë të papërshtatshëm ndaj punës dhe mund të nxiten për të punuar vetëm nga kërcënimet ose shpërblimet e prekshme si paratë. Ndërsa krishterimi në përgjithësi ka qenë pozitiv në lidhje me zejtarinë, disa pasazhe biblike si Zanafilla 3:17 ("...Toka është e mallkuar për shkakun tuaj; përmes mundit të dhimbshëm do të hani ushqim prej tij gjatë gjithë ditëve të jetës tuaj.") kanë bashkëpunuar në pikëpamjen se puna është një e keqe e domosdoshme, pjesë e dënimit për mëkatin fillestar, por puna ka qenë para mëkatit fillestar dhe rënies së njeriut te Zanafilla 2:15 ("Zoti Perëndi e mori njeriun dhe e futi në kopshtin e Edenit për ta punuar dhe ruajtur.") Pikëpamja se puna është një ndëshkim e nxjerr Zanafilla 3:17 jashtë rrethanës. Mallkimi i Zotit nuk ishte punë, por ajo punë në thelb do të ishte më e vështirë. Veblen dhe të tjerë pajtohen me këtë pikëpamje, duke thënë se puna mund të jetë në thelb e gëzueshme dhe e kënaqshme në vetvete. Veblen pranon se njerëzit kanë një prirje të lindur drejt përtacisë, por pohon se ata gjithashtu kanë një prirje kundërbarazpeshëshuese për të vlerësuar punën për hir të saj, siç tregohet nga sasia e madhe e punës që ndërmerret pa presion të dukshëm të jashtëm. Si dëshmi për nuhatjen e përbashkët ndaj zejtarisë, Veblen vë në dukje gjithashtu prirjen pothuajse të përbotshme që njerëzit të miratojnë punën e mirë të të tjerëve. Psikologia Pernille Rasmussen ka shkruar se prirja për të vlerësuar punën mund të bëhet aq e fortë sa të pushojë së qeni një burim pohues nxitjeje, duke bashkëpunuar në vend të kësaj që disa njerëz të humbasin barazpeshën dhe të bëhen punëtorë.

 Përcjellimet 
 Shënimet 

 Thonjëzimet 

 Referime 









 Leximet e mëtejshme 







Kategoria:Prodhimtari
Kategoria:Punë