Projektori

Projektori ose projektor imazhi është një pajisje optike që projekton një imazh (ose imazhe në lëvizje) në një sipërfaqe, zakonisht një ekran projeksioni . Shumica e projektorëve krijojnë një imazh duke ndriçuar një dritë përmes një lente të vogël transparente, por disa lloje më të reja projektuesish mund ta projektojnë imazhin drejtpërdrejt, duke përdorur lazer . Një ekran virtual i retinës, ose projektor i retinës, është një projektor që projekton një imazh direkt në retinë në vend që të përdorë një ekran të jashtëm projeksioni.

Lloji më i zakonshëm i projektorit që përdoret sot quhet videoprojektor . Videoprojektorët janë zëvendësues dixhital për llojet e mëparshme të projektorëve , si p.sh. Këta lloje të mëparshme projektuesish u zëvendësuan kryesisht me videoprojektorë dixhitalë gjatë viteve 1990 dhe fillim të viteve 2000,  por projektorët e vjetër analogë përdoren ende në disa vende. Llojet më të reja të projektorëve janë projektorët e dorës që përdorin lazer ose LED për të projektuar imazhe.

Kinematë përdorën një lloj projektori të quajtur film projektor, i cili sot më së shumti është zëvendësuar me videoprojektorë kinemaje dixhitale .

 Llojet 
Projektorët mund të ndahen përafërsisht në tre kategori, bazuar në llojin e hyrjes. Disa nga projektorët e listuar ishin në gjendje të projektonin disa lloje hyrjesh. Për shembull: videoprojektorët u zhvilluan në thelb për projeksionin e imazheve lëvizëse të regjistruara paraprakisht, por përdoren rregullisht për imazhe statike në prezantimet në PowerPoint dhe mund të lidhen lehtësisht me një videokamerë për hyrje në kohë reale. Feneri magjik është më i njohur për projeksionin e imazheve të palëvizshme, por ishte i aftë të projektonte imazhe lëvizëse nga rrëshqitjet mekanike që nga shpikja e tij dhe ndoshta ishte në kulmin e popullaritetit kur përdorej në shfaqjet fantazmagoria për të projektuar imazhe lëvizëse të fantazmave. 

 Historia 
Ndoshta ka ekzistuar mjaft lloje të tjera projektuesish nga shembujt e përshkruar më poshtë, por provat janë të pakta dhe raportet janë shpesh të paqarta për natyrën e tyre. Spektatorët nuk dhanë gjithmonë detajet e nevojshme për të dalluar, për shembull, një lojë hijesh dhe një projeksion fanar . Shumë nuk e kuptonin natyrën e asaj që kishin parë dhe pak kishin parë ndonjëherë media të tjera të krahasueshme. Projeksionet shpesh paraqiteshin ose perceptoheshin si magji apo edhe si përvoja fetare, ku shumica e projeksionistëve nuk donin të tregonin sekretet e tyre. Joseph Needham përmbledh disa shembuj të mundshëm projeksionesh nga Kina në serinë e tij të librave të vitit 1962 Shkenca dhe Qytetërimi në Kinë 

Projeksioni më i hershëm i imazheve ka shumë të ngjarë të jetë bërë në hijegrafinë primitive që daton që nga parahistoria. Loja e hijeve zakonisht nuk përfshin një pajisje projeksioni, por mund të shihet si hapi i parë në zhvillimin e projektorëve. Ajo u zhvillua në forma më të rafinuara të kukullave në hije në Azi, ku ka një histori të gjatë në Indonezi (rekorde që lidhen me Wayang që nga viti 840 e.s.), Malajzi, Tajlandë, Kamboxhia, Kinë (rekorde që nga viti 1000 es), Indi dhe Nepal.

Projektorët ndajnë një histori të përbashkët me kamerat në kamera obscura . Camera obscura ( latinisht për "dhomë e errët") është fenomeni optik natyror që ndodh kur një imazh i një skene në anën tjetër të një ekrani (ose për shembull një mur) projektohet përmes një vrime të vogël në atë ekran për të formuar një të përmbysur imazh (nga e majta në të djathtë dhe me kokë poshtë) në një sipërfaqe përballë hapjes. Regjistrimi më i vjetër i njohur i këtij parimi është një përshkrim i filozofit kinez Han Mozi (rreth 470 deri rreth 391 pes). Mozi pohoi saktë se imazhi i kameras obscura është i përmbysur sepse drita udhëton në vija të drejta.

Në fillim të shekullit të 11-të, fizikani arab Ibn al-Haytham (Alhazen) përshkroi eksperimente me dritën përmes një hapjeje të vogël në një dhomë të errësuar dhe kuptoi se një vrimë më e vogël ofronte një imazh më të qartë.

Objektet më të vjetra të njohura që mund të projektojnë imazhe janë pasqyrat magjike kineze . Origjina e këtyre pasqyrave është gjurmuar në dinastinë kineze Han (206 para Krishtit - 24 pas Krishtit)  dhe gjenden gjithashtu në Japoni. Pasqyrat ishin derdhur në bronz me një model të ngulitur në pjesën e pasme dhe një amalgamë merkuri të vendosur mbi pjesën e përparme të lëmuar. Modeli në pjesën e pasme të pasqyrës shihet në një projeksion kur drita reflektohet nga pjesa e përparme e lëmuar në një mur ose sipërfaqe tjetër. Asnjë gjurmë e modelit nuk mund të dallohet në sipërfaqen reflektuese me sy të lirë, por valëzime të vogla në sipërfaqe shfaqen gjatë procesit të prodhimit dhe bëjnë që rrezet e reflektuara të dritës të formojnë modelin.  Ka shumë të ngjarë që praktika e projeksionit të imazhit nëpërmjet vizatimeve ose tekstit në sipërfaqen e pasqyrave të paraprijë artin e lashtë shumë të rafinuar të pasqyrave magjike, por nuk duket se ka prova.

Fenerët rrotullues janë njohur në Kinë si "llambat e kalit të egër" [走馬燈] që para vitit 1000 të es. Një llambë kali që lëviz është një fanar gjashtëkëndor, kub ose i rrumbullakët, i cili në brendësi ka silueta të prera të ngjitura në një bosht me një shtytës letre sipër, e rrotulluar nga ajri i nxehtë që ngrihet nga një llambë. Siluetat janë projektuar në anët e holla prej letre të fenerit dhe duken sikur ndjekin njëra-tjetrën. Disa versione treguan disa lëvizje shtesë në kokat, këmbët dhe/ose duart e figurave duke i lidhur ato me një tel të hollë hekuri në një shtresë shtesë të brendshme që do të shkaktohej nga një tel hekuri i lidhur në mënyrë tërthore.  Llamba zakonisht tregon imazhe kuajsh dhe kalorësish.

Në Francë, fenerë të ngjashëm njiheshin si "lanterne vive" ( fanar i ndritshëm ose i gjallë) në kohët mesjetare. dhe si "lanterne tournante" që nga shekulli i 18-të. Një variacion i hershëm u përshkrua në 1584 nga Jean Prevost në librin e tij të vogël oktavo La Premiere partie des subtiles et plaisantes shpikjet . Në "fenerin" e tij, figurat e prera të një ushtrie të vogël ishin vendosur në një platformë druri të rrotulluar nga një helikë kartoni mbi një qiri. Figurat hedhin hijet e tyre në letër të tejdukshme, të lyer me vaj në pjesën e jashtme të fenerit. Ai sugjeroi që të kishte kujdes të veçantë që figurat të duken të gjalla: me kuajt që ngrinin këmbët e përparme sikur të kërcenin dhe ushtarët me shpata të zhveshur, një qen që ndjek një lepur, etj. Sipas Prevost berberët ishin të aftë në këtë art dhe ishte e zakonshme të shiheshin këta fenerë nate në vitrinat e tyre. 

Një version më i zakonshëm kishte figurat, që zakonisht përfaqësonin krijesa groteske ose djallëzore, të pikturuara në një shirit transparent. Shiriti u rrotullua brenda një cilindri nga një shtytës kallaji mbi një qiri. Cilindri mund të jetë prej letre ose prej fletë metalike të shpuar me modele dekorative. Rreth vitit 1608 Mathurin Régnier përmendi pajisjen në Satirën e tij XI si diçka që përdoret nga një pastiçer për të argëtuar fëmijët.  Régnier e krahasoi mendjen e një beqari të vjetër me efektin e fenerit të zogjve, majmunëve, elefantëve, qenve, maceve, lepujve, dhelprave dhe shumë kafshëve të çuditshme që ndjekin njëri-tjetrin. 

John Locke (1632-1704) iu referua një pajisjeje të ngjashme kur pyeste nëse idetë formohen në mendjen e njeriut në intervale të rregullta, "jo shumë ndryshe nga imazhet në brendësi të një feneri, të rrotulluar nga nxehtësia e një qiri." Ndërtimet e ngjashme përdoreshin zakonisht si dekorime për Krishtlindje në Angli  dhe pjesë të Evropës. Një lloj ende relativisht i zakonshëm i pajisjes rrotulluese që është i lidhur ngushtë nuk përfshin në të vërtetë dritën dhe hijet, por thjesht përdor qirinj dhe një shtytës për të rrotulluar një unazë me figurina të vogla që qëndrojnë sipër.

Shumë versione moderne elektrike të këtij lloji të fenerëve përdorin të gjitha llojet e figurave celofani transparente shumëngjyrëshe të cilat janë projektuar nëpër mure, veçanërisht të njohura për çerdhet.

Imazhi real i përmbysur i një objekti i reflektuar nga një pasqyrë konkave mund të shfaqet në pikën qendrore përpara pasqyrës.  Në një ndërtim me një objekt në fund të dy pasqyrave konkave të kundërta ( reflektore parabolike ) njëra mbi tjetrën, ajo e sipërme me një hapje në qendër, imazhi i reflektuar mund të shfaqet në hapje si një iluzion optik 3D shumë bindës. 

Përshkrimi më i hershëm i projeksionit me pasqyra konkave është gjurmuar në një tekst të autorit francez Jean de Meun në pjesën e tij të Roman de la Rose (rreth 1275).  Një teori e njohur si teza Hockney-Falco pretendon se artistët përdornin ose pasqyra konkave ose lente refraktive për të projektuar imazhe në kanavacë / tabelën e tyre si një ndihmë për vizatim / pikturë që në fillim të vitit 1430. 

Është menduar gjithashtu se disa takime me shpirtrat ose perënditë që nga lashtësia mund të jenë krijuar me pasqyra (konkave). 

Rreth vitit 1420, studiuesi dhe inxhinieri venecian Giovanni Fontana përfshiu një vizatim të një personi me një fener që parashikonte një imazh të një demoni në librin e tij për instrumentet mekanike "Bellicorum Instrumentorum Liber".  Teksti latin "Apparentia nocturna ad terrorem videntium" (Shfaqja e natës për të frikësuar spektatorët)" sqaron qëllimin e tij, por kuptimi i rreshtave të tjera të padeshifrueshme është i paqartë. Feneri duket se thjesht ka dritën e një llambë vaji ose qiri të kalojë përmes një kase cilindrike transparente, mbi të cilën është vizatuar figura për të projektuar imazhin më të madh, kështu që ndoshta nuk mund të projektojë një imazh aq të përcaktuar qartë siç sugjeron vizatimi i Fontanës.

Në 1437, autori humanist italian, artisti, arkitekti, poeti, prifti, gjuhëtari, filozofi dhe kriptografi Leon Battista Alberti mendohet të ketë projektuar piktura të pikturuara nga një kuti e vogël e mbyllur me një vrimë të vogël, por është e paqartë nëse ky ishte në të vërtetë një projektor. ose më mirë një lloj kutie shfaqjeje me foto transparente të ndriçuara nga pas dhe të shikuara nga vrima. 

Leonardo da Vinci mendohet të ketë pasur një fanar të projektuar - me një lente kondensuese, qiri dhe oxhak - bazuar në një skicë të vogël rreth vitit 1515. 

Në Tre Librat e Filozofisë Okulte (1531-1533) Heinrich Cornelius Agrippa pohoi se ishte e mundur të projektoheshin "imazhe të pikturuara artificialisht ose shkronja të shkruara" në sipërfaqen e Hënës me mjetet e rrezeve të hënës dhe "ngjashmëritë e tyre që shumëfishoheshin në ajri". Pitagora do ta kishte kryer shpesh këtë mashtrim. 

Në 1589 Giambattista della Porta botoi në lidhje me artin e lashtë të projektimit të shkrimit të pasqyrës në librin e tij Magia Naturalis .  

Shpikësi holandez Cornelis Drebbel, i cili është një shpikës i mundshëm i mikroskopit, mendohet të ketë pasur një lloj projektori që e ka përdorur në shfaqje magjike. Në një letër të vitit 1608 ai përshkroi transformimet e shumta të mrekullueshme që kreu dhe shfaqjet që ai thirri me mjetet e shpikjes së tij të re të bazuar në optikë. Ai përfshinte gjigantë që u ngritën nga toka dhe lëviznin të gjitha gjymtyrët e tyre shumë të gjalla.  Letra u gjet në letrat e mikut të tij Constantijn Huygens, babait të shpikësit të mundshëm të fenerit magjik Christiaan Huygens .

Në vitin 1612, matematikani italian Benedetto Castelli i shkroi mentorit të tij, astronomit, fizikanit, inxhinierit, filozofit dhe matematikanit italian Galileo Galilei për projektimin e imazheve të diellit përmes një teleskopi (i shpikur në 1608) për të studiuar njollat e diellit të zbuluara së fundmi. Galilei i shkroi për teknikën e Castellit priftit, fizikanit dhe astronomit gjerman jezuit, Christoph Scheiner. 

Nga viti 1612 deri në të paktën 1630, Christoph Scheiner do të vazhdonte të studionte njollat e diellit dhe të ndërtonte sisteme të reja të projektimit diellor teleskopik. Ai i quajti këto "Heliotropii Telioscopici", më vonë u kontraktuan në helioskop . 

Edicioni i parë i vitit 1645 i librit të studiuesit jezuit gjerman Athanasius Kircher Ars Magna Lucis et Umbrae përfshinte një përshkrim të shpikjes së tij, pasqyrën steganografike : një sistem primitiv projeksioni me një lente fokusimi dhe tekst ose fotografi të pikturuara në një pasqyrë konkave që reflekton dritën e diellit, kryesisht. të destinuara për komunikim në distanca të gjata. Ai pa kufizime në rritjen e madhësisë dhe zvogëlimin e qartësisë në një distancë të gjatë dhe shprehu shpresën e tij se dikush do të gjente një metodë për ta përmirësuar këtë.  Kircher sugjeroi gjithashtu projektimin e mizave të gjalla dhe kukullave me hije nga sipërfaqja e pasqyrës.  Libri ishte mjaft me ndikim dhe frymëzoi shumë studiues, ndoshta duke përfshirë Christiaan Huygens i cili do të shpikte fanarin magjik. Kircher shpesh vlerësohej si shpikësi i fenerit magjik, megjithëse në botimin e tij të vitit 1671 të Ars Magna Lucis et Umbrae, vetë Kircher vlerësoi matematikanin danez Thomas Rasmussen Walgensten për fanarin magjik, të cilin Kircher e pa si një zhvillim të mëtejshëm të sistemit të tij të projeksionit.  

Në 1654, matematikani belg jezuit André Tacquet përdori teknikën e Kircher për të treguar udhëtimin nga Kina në Belgjikë të misionarit jezuit italian Martino Martini .  Nganjëherë raportohet se Martini ligjëroi në të gjithë Evropën me një fanar magjik të cilin ai mund ta kishte importuar nga Kina, por nuk ka asnjë provë që është përdorur diçka tjetër përveç teknikës së Kircher.

Disa vjet para vdekjes së tij në 1736, fizikani polako-gjermano-holandez Daniel Gabriel Fahrenheit thuhet se ndërtoi një mikroskop diellor, i cili ishte një kombinim i mikroskopit të përbërë me projeksionin e kamerës obscura. I nevojitej rrezet e diellit të ndritshme si një burim drite për të projektuar një imazh të qartë të zmadhuar të objekteve transparente. Instrumenti i Fahrenheit mund të jetë parë nga mjeku gjerman Johann Nathanael Lieberkühn i cili e prezantoi instrumentin në Angli, ku optika John Cuff e përmirësoi atë me një tub optik të palëvizshëm dhe një pasqyrë të rregullueshme.  Në 1774 prodhuesi anglez i instrumenteve Benjamin Martin prezantoi "Mikroskopin diellor Opake" për projeksionin e zgjeruar të objekteve të errët. 

E njohur po aq, edhe pse më vonë, si një zmadhues diellor, kamera diellore është një aplikim fotografik i mikroskopit diellor dhe një paraardhës i zmadhuesit të dhomës së errët, dhe u përdor, kryesisht nga fotografët e portreteve dhe si një ndihmë për artistët e portreteve, në mes. deri në fund të shekullit të 19-të  për të bërë zmadhime fotografike nga negativët duke përdorur Diellin si një burim drite mjaftueshëm të fuqishëm për të ekspozuar atë që ishte në dispozicion materiale fotografike me ndjeshmëri të ulët. Ai u zëvendësua në vitet 1880 kur burime të tjera drite, duke përfshirë llambën inkandeshente, u zhvilluan për zmadhimin e dhomës së errët dhe materialet u bënë gjithnjë e më të ndjeshme ndaj fotove.  

Në fillim dhe në mes të shekullit të 20-të, projektorët opake me kosto të ulët u prodhuan dhe u tregtuan si një lodër për fëmijët. Burimi i dritës në projektorët e hershëm të errët ishte shpesh në qendër të vëmendjes, me llambat inkandeshente dhe llambat halogjene që merrnin përsipër më vonë. Episkopët ende tregtohen si mjete për zmadhimin e artistëve për të lejuar gjurmimin e imazheve në sipërfaqe të tilla si kanavacë e përgatitur.

Nga vitet 1950 deri në vitet 1990 projektorë rrëshqitës për 35 mm sllajdet e filmave pozitivë fotografikë ishin të zakonshëm për prezantime dhe si një formë argëtimi; anëtarët e familjes dhe miqtë mblidheshin herë pas here për të parë shfaqje rrëshqitëse, zakonisht të udhëtimeve për pushime.  

 Shih edhe 
 Filmi
 Kamera
 Grafoskopi
 Fotoaparati

 Referime 

Kategoria:Pajisje optike