وعدہ

خیام نائلہ دی سراندی کھڑ تے پاڳلیں وانگ دھاڑاں مار مار روندا کھڑا ہئی تے سوچیندا پیا ہی تے ساریاں نصیب دیاں ڳالھیں ہِن ، بس سمجھ نی آندی جو خدا جئیں کوں ملاوݨاں نی ہوندا اُنھاں دے دِلاں وچ محبتاں دے روڳ کیوں پا ڈیندے ۔ جو انسان نہ اپݨی مرضی نال جی سڳدے ، نہ اپݨی مرضی نال مر سڳدے ۔ بے خیالی وچ سوچاں خیام کوں کتھایں دیاں کتھائیں گھن ڳیاں تے او ماضی دے جھروکیں وچ گم تھی ڳیا ، او بچپن دے کیݙے سوہݨے ݙینہہ ہَن جیڑھے ویلے توں تے میں کھٹے ڳلیاں وچ ، باغیں وچ تے درختاں دی چھاواں تلے ٻہہ تے کھیݙدے ہاسے ۔ مٹی دے گھربݨائوں ہا تے درختاں توں اَمب تروڑیندے ہاسے ، اساں ݙوہیں  دنیا توں بے خبرہر شئے دی پرواہ کیتے بغیر ݙاڈھے سکون نال ہک ٻے دے ہمجولی ہاسے اساکوں کوئی پتہ نہ ہئی جو اساݙی اے معصوم محبت وݙے لا دولت دے پلڑے وچ تُل ویسی ، دولت دے پُجاری جیت ویسن تے ساݙی محبت ہار ویسی ۔ ایویں کریندے کریندے ماہ تے سال گزردے ڳئے ، اساں بچپن دی دہلیز پار کر تے جوانی وچ قدم رکھیا ، وَت وی اساں اپݨی محبت دے جذبے کوں دل توں جُدا نہ کیتا ہئی ، کیوں جو پڑھائی مکمل کرݨ دے بعد محبت دی تکمیل جو تھیوݨی ہئی ۔ میݙے ابّا جی دے کاروبار اِچ روز بروز ترقی تھیندی ڳئی ، چھوٹے جئیں گھر توں نکل تے میݙے اَبیّ جی شہر وچ خوبصورت بنگلہ خرید کیتا ۔ پیسے دی ریل پیل شروع تھی ڳئی ۔ میݙے چڑھݨ کیتے کرولا دی چاٻی ابّا جی نے ہتھ وچ پکڑا ݙتی ، پر نائلہ تیݙے ابّا جی دی بے وقت موت نے تیݙے مستقبل کوں تابناک  بݨاوݨ نہ ݙتا تے توں اُنھاں ڳلیاں وچ چنگے مستقبل دی آس گھن تے وقت دا انتظار کریندی رہیوں ، تیکوں میݙے سچے جذبیں تے وݙا ماݨ ہئی ، تیکوں شئیت پورا یقین ہئی جو خیام میݙے ارمان پورے کریسی ، جیڑھے ویلے میں تیکوں سیر تے گھن ونجٖاں ہا تیݙیاں اَکھیں بس ہکو سوال کرینداں ہَن جو خیام مخمل وچ ٹاٹ دا پیوند وی لُک سڳدے ؟ میں تیݙے سوالیہ انداز کوں درگذر کر تے سُہانے مستقبل دے قصے چھیڑا ݙیندا ہم تاکہ تیݙی پریشانی دور تھی ونجٖے ۔ وقت پَر لا تے گزردا ڳیا، چھیکڑی سمسٹر تے توں ٻہوں مونجھی ہاویں ، وَل وَل تیݙے ہنجوں تیݙے ڳلہاں کوں ترپئے کریندے ہَن ، میں تیکوں ترسلی ݙتی ، فکر نہ کر نائلہ ، بس تھوڑے ݙینہہ دی ڳالھ ہے ، ونجٖݨ سئیت ہی اماں نال ڳالھ کریساں تے تیکوں اپݨاں بݨا گھنساں ، پر میݙی ڳالھ توں مطمئن نہ تھی ، تیݙے چہرے دی محرومی ہتھوں ودھ ڳئی ، توں آہدی ہانویں جو ندی دے ݙو کنارے کݙاہیں نی مل سڳدے ۔ حالانکہ ہمیشہ نال نال ٹُردے رہندن۔

توں سیٹھ زمان خان دا کلہا وارث تے میں اَݨ پڑھ بیوہ ماء دی غریب دھی ، پر میں ہر ڳالھ کوں کِھل وچ ٹال ݙیندا ہَم۔میکوں اپݨے پیئو ماء تے پورا بھروسہ ہئی ، جو میݙی کئی ڳالھ کݙاہیں نہ رد کریندے ہَن کیوں جو چھوٹے لا کنوں گھن تے اَڄ توݨیں میݙی منہ دی ہر ڳالھ پوری تھئی ہئی ۔ پر میکوں پتہ نہ ہئی جو محبت کوں حاصل کرݨ اتنا مشکل ہے ۔ دنیا اِچ ہر شئے پیسے نال خریداری ونجٖ سڳدی ہے ، پرغریبی دا توڑ پیسے نال نی کیتا ویندا ، کیوں جو اَنا دی دیوار سامݨے آ ویندی ہے۔

کیا خبر ہئی جو وقت دا دھارا کئی ٻے پاسے رُخ موڑی کھڑا ہئی ، میکوں او لمحہ شئیت زندگی وچ کݙاہیں نہ بُھلسی ، لکھ کوشت دے باوجود وی میں اوں منظر کوں اَکھیں توں پراں نی کر سڳیا ، جݙاں امّاں تے ابّے نے نائلہ تیݙی اوقات پُچھی  تیݙے ݙاج دے بارے سوال کیتا ، تیݙی کوٹھی دا پتہ پُچھیا ، تیݙا بینک بیلنس ،تیݙے پیئو دا عہدہ ، میکوں ایویں محسوس تھیندا ہا جیویں اَسمان میݙے سر تے ڈھہ پے تے زمین میݙے پیریں کنوں کھسکدی ویندی ہئی ۔میں تے امیری غریبی کوں کݙاہیں سوچیا نہ ہا ، پر میݙے والدین اتنی محبت تے چاہت رکھیندے ہَن ، میݙی محبت کوں دولت دے ترازو وچ تولݨ لڳ پئے ۔ اپݨی پوری حیاتی وچ میکوں ہر شئے بِن منگے ملدی آئی ہئی ۔ اَڄ پہلی واری میں اپݨے پیئو ماء کنوں تیݙی محبت دی بھیک منگی تے اُنھاں نے دولت دی ٻولی لا ݙتی۔

نائلہ اللہ جٖاݨدے میں تیݙی شرافت دیاں قسماں چاتیاں ، تیݙی لیاقت ، تیݙے سُݨہپ دے قصیدے آکھیے پر او امیر ماء اپݨی ضد تے اَنا تے قائم رہی ۔ 

’’ہولے تھاں جلدی کھڑکدن’‘

جو اے رشتہ کائنا تھیسی ، سوسائٹی اِچ کیا مقام رہسی ، دنیا کوں کیا جواب ݙیسوں۔

’’کیا دنیا تہاکوں رزق تے عزت ݙیندی ہے‘‘

جو اساݙی نونہہ ہک غریب تے لاوارث ہے ، جیندا اَڳوں پچھوں کوئی کائنی ۔ نائلہ میݙی محبت دا یقین کر میں ہر طرح نال ماء پیئو کوں مناوݨ دی کوشت کیتی ، بُکھ ہڑتال وی کر چھوڑی ، مرݨ دیاں دھمکیاں وی ݙتیاں ، پر میکوں پتہ نہ ہئی جو اے قدم توں چا گھنسیں ۔ میݙی شدید تے خود سر محبت کوں ݙیہدے ہوئے جیڑھے ویلے امّاں تیݙے گھر دا رُخ کرݨ لڳی تے میں ٻہوں خوش ہَم جو اماں نے آخر پُتر دی خاطر پگھلیج ڳئی ہے ، او شئیت تیݙا آخری فون ہئی ، تیں ݙسیا جو تیݙی ماء میݙے گھر آ تے آکھ ڳئی ہے ۔ اپݨی چُھوہِر کوں سنبھالو ، اساݙے پُتر کوں خراب کریندی پئی ہے، تے نوٹیں دا بھریا ہویا بیگ گھن گھنو تے اپݨی دھی دی کہیں چنڳی جاہ شادی کر ݙیوو۔ اے الفاظ واقعی بم دے دھماکے توں گھٹ نہ ہَن جو امیر لوگ محبت دی اینجھی اوکھی سزا ݙیندن اپݨی امارت دے پلڑے وچ ہک پاسے دولت تے ݙوجھے پاسے الزاماں دے ڈھیر رکھ تے ݙو دِلیں کوں بدنامی دے کھوہ وچ سٹ ݙیندن۔ تیݙے فون بند تھیوݨ دے بعد میݙی اے کوشش جو تیݙے کولوں پُجٖاں تے تیکوں دلاسہ ݙیواں ، پر شئیت توں میݙے کولوں ٻہوں ناراض تھی ڳئی ہانویں ، جو میݙے پُجٖدیاں تئیں ہارٹ فیل دا بہانہ بݨا تے تُو مر ڳئی۔

نائلہ توں مر ڳئی ، اپݨی محبت کوں امر کر ڳئی پر میکوں اے تاں ݙسا تئیں اے بزدلی دا مظاہرہ کیوں کیتا ، توں کلہی تاں نہ ہانویں ، کیا تیکوں خدا تے بھروسہ نہ ہا ۔ ایں پندھ وچ میں وی تیݙے نال ہَم ۔ اے تاں میکوں پتہ نہ ہئی ۔ تئیں اے وی نہ سوچیا جو تیݙے بعد تیݙا خیام کلہا کیویں رہسی ۔ کیویں جیساں تے کون میݙے دِل کوں دلاسے ݙیسی ۔نائلہ محبت روحیں نال دِلیں نال کیتی ویندی ہے ، انھیں چہریاں دا کیا جیڑھے ہرپل ہک نواں روپ وَٹا گھندن ، انھیں چہریاں وچ امیریں دے چہرے وی ہوندن جیڑھے دولت دی خاطر ݙو دلیں کوں محبت کرݨ والیاں کوں ایندی روایات تے اپݨے اصولیں دی سُولی تے چڑھا ݙیندن:

دو دل اِک دوجے کولوں دور ہو گئے

ویری دنیا دے ہتھوں مجبور ہو گئے

ٻہوں کوشش کریندا جو ایں تلخ حقیقت کوں بُھل ونجٖاں پر حقیقتاں کݙاہیں لُک سڳدن۔ ہر روح واسطے ہک جسم ہوندے ۔ نائلہ روحاں وی ونجٖ کے وَل آہدیاں تے میں خدا کوں آکھدا ، تیݙی روح میݙے جسم وچ پا ݙیوے۔تاں جو میں تیݙی روح کوں اپݨے سینے نال لا تے تیݙے نامکمل مشن دی تکمیل کر سڳاں ، تیݙے بغیر ہک مشکل تے تھکا ݙیوݨ آلا پندھ شروع تھی ڳئے ، راہ پُرخار تے اندھاری ہے ، لیکن تیݙی مثالی محبت میݙے کیتے سوجھلا ہے ، تیݙے سچے جذبیں دی چمک میݙی ناہموار راہ دا ݙیوا ہے۔تیݙی محبت دی قربانی میݙا جیوݨ ہے۔

نائلہ بس ہُݨ رب توں ہکو دُعا ہے جو میݙے اندر اتنا حوصلہ پیدا کر ݙیوے جو تیݙی محبت دی تکمیل تھی سڳے ، جیڑھے درد کوں توں سینے نال لا تے ایں دنیا وچ میکوں کلہا چھوڑ ڳئیں ، اوں درد دا ناں و نشاں صفحہ ہستی توں مُکا سڳاں ۔ میݙا وعدہ ہے نائلہ او تئیں ایں دنیا وچ سکون تے آرام نال نہ ٻہساں، جݙݨ تئیں میں انھاں دولت دے پُجاریاں کنوں اُنھاں دیاں حریص نظراں نہ چھک گھناں۔

میݙا وعدہ ہے نائلہ میݙے نال تیݙی روح نال تیݙے اُنھاں سچے جذبیں نال جیڑھے تئیں میݙے اُتے قربان کیتن ، تیݙے ایں اَبدی سفر دے اختتام وچ خیام دیاں روح دیاں گہرائیاں نال ہمسفر رہسن۔

روح دا کلہا کوٹھا

ݙکھاں دی تار حویلی

ہنجوں ہکلاں مارن

 حوالہ 
کتاب: سُکے پتراں دا ݙُسکار، رضوانہ تبسم درانی ، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان