سیلاب

اساں دریائی علاقے دے لوکاں کوں سال اِچ ہک ݙو واری تاں سیلاب دا خطرہ راہندے پر دریائی لوک انہاں خطریاں دے عادی ہِن ۔ اِیں خطرے دا مردانہ وار مقابلہ کرݨ دے نال نال اینکوں خوب انجوائے وی کریندن ، جئیں ویلھے فلڈ آوے صندوق کھٹڑے(چارپائی) بسترے اَتے ضروریات دا ٻیا سمان چا کراہیں کُرے(خشک علاقہ) دو ٹُر پوندن اَتے اُتھاں عارضی ٹکاݨہ بݨا خانہ بدوش لوکاں وانگوں رہندن ۔ کِھلدن کھاندن ، کھیݙدِن جیویں جو ایہو اُنھاں دا مستقل ٹھکاݨہ ہے۔ وت جݙاں پاݨی لہہ ویندے تاں گھر ٹُر ویندن اِتھاں ونڄ کے ݙہدن ، فصلاں ٻݙ ڳئین ، سالھیں ، گریڑے اَتے کچے کوٹھے ڈھہ پئین ۔ پکے کوٹھے باقی ہِن او وت نویں سوچ ، جوش اَتے حوصلے نال اپݨے گھر اُسارݨ پئے ویندن۔ایہ سوچے بغیر جو وَت اڳلے سال تاں ایہو کجھ تھیوݨے ، ایہ مصیبت کوں شغل سمجھدن ۔ جوان چھوہر اَتے چھوہریں سیلاب دے نتائج اَتے اثرات سوچے بغیر ایکوں نجوائے کریندن اَتے ڳاندن ۔

’’پتڑوں جیویں پار پُچا ٻیڑی والا میر ملاح 

رانجھݨ میݙا جلدی آ ، آنے تیکوں پار خدا‘‘

آ ہُݨ ڈھولا تیݙی تانگھ اے 

پتݨ تے کھڑی آں تیݙے سانگے

ہیر تتی کوں چا ڳل لا ، جیویں سوہݨا میر ملاح

ٻیا گیت ایہ وی ڳاندن۔

پتݨ تے ٻیڑی ٻیڑی وچ ہک پُھل رَتا جیہاں

مِل کے وَت نہ وِچھڑوں ایہا چن منگوں دُعا

آئو سیئو لائو مہندی مَیں پرائی ہو گئی

ملیا اے ڈھولا کراں شکر ہزار

مِل کے وَت نہ وِچھڑوں ایہا چن منگوں دُعا

جیوے میݙا دِل جانی سوہݨی الہڑ جوانی

تیݙی آں میں تیݙی چن قسم چوا

مِل کے وَت نہ وِچھڑوں ایہا چن منگوں دُعا

ٻیٹ دے لوکاں دی ایہ زندہ دلی اے جو جنگل کوں منگل بݨا ݙیندن ، سیلاب دے ݙینہاں فوج اِتھاں لوکاں کوں کڈھیندی اے پر ایہ لوک کھِلدیں اپݨے گھر تے مال کوں چھوڑ کراہیں کوچ کریندن۔کجھ لوک گھر نی چھوڑیندے ، گھر ٻہہ کراہیں تلاوت تے استغفار کریندن تے رب توں مدد منگدن۔

اساݙے بچپن وچ ہک سال اکھیونے شہر ٻݙݨ دا ݙر ہے اَتے شہر خالی کرو  اساں وی نانے ہوریں دے کھوہ تے کوچ کر ڳیوسے ۔ اِتھاں ہک تنور ہا درخت دی چھاں تلے ایں تنور اَتے کھڑ تے اماں سئیݨ اَتے ماسی ہوریں روٹی پکاوِن ہا ، اَتے فارغ تھی کراہیں تنور تے چڑھ تے ݙیکھن ہا جو شہر اِچوں فِلاں دے گھر دیاں صندوقاں سمان فلاں وستی اِچ لݙیا ویندے ، اساں اُوں تنور نال درخت اُتے پینگھ اَݙی ہوئی ہئی سارا ݙینہ جھوٹے کھائوں ہا ، ہک ݙینہ اذان فجر ویلھے نندر اُکھڑی تاں ݙٹھا نجم بھئی دے ابو مامے الطاف ہوریں اَئے ٻیٹھن تے اماں سئیݨ اَتے ماسی ہوریں کوں آہدن شہر اِچ تہاکوں سݙیندے پئین جو گھر آونڄو ۔ ایں وستی اِچ پاݨی آندا پئے ۔ سامان تاںنال تھوڑا جیہاں ہا سمیٹ تے سارے گھر دو ٹُر پیوسے ۔ رستے وچ مینہ لہہ پیا زور دا ،ݙاڈھے اوکھے گھر پُڄے ۔ وݙیاں نماز ، تلاوت اَتے استغفار شروع کر ݙتا ، خیر ایہ مصیبت ٹل ڳئی۔موسم اَتے سیلاب دا مزہ وی ٻہوں گھندے ہاسے ، چھوٹے وݙے دریا ݙیکھݨ ٹُر پوندے ہاسے۔

 حوالہ 
کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان