بچو لشاری

لشارئیں دی وستی دا سب توں مہاندرا جوان چاچا بچو ہا۔ اُوں تریہہ سال پہلے ۶۰ئ؁ اِچ ہک رقبے تے شفعہ کیتا تے جیندی پیشی اُونکوں ڈیرہ غازی خان بھوڳݨی پوندی ہئی۔ تریہہ سال تک اُو پیشیاں بھڳیندا رہ ڳیا۔ پیشی کنوں ہک ݙینہہ پہلے اپݨی وستی وچوں ݙاہ میل پیدل چل تے اُونکوں فاضل پور بس تے چڑھنا پوندا ہا۔ بس سَو میل دا سفرسنگل روڈ تے کرتے چھی گھنٹے اِچ رات کوں کہیں ویلے اُو ڈیرہ غازی خان آ پُڄدی ہئی۔ رات کٹݨ واسطے اُوں گورنمنٹ بس ٹرانسپورٹ سروس ڈیرہ غازی خان دے اَݙے دی مسجد دے امام نال یاری بݨائی ہوئی ہئی۔ اُتھاں اُو اپݨی رات گزریندا ہا۔ ہک کلو اَٹا اُو اپݨے پٹکے دے پاندھ وچ ٻدھ تے سِر تے رکھیندا ہا تے آوݨ ونڄݨ دا کرایہ تھوڑی ٻہوں بھاڄی دے پیسے تے ہلکا پھُلکا عدالتی خرچہ اُو گوندے وچ پا تے ٹُردا ہا۔ ٻئی ݙینہوار پیشی توں بعد اُو بس تے چڑھدا ہا فاضل پور ونڄ لاہندا ہا وَل فاضل پور توں اپݨی وستی تئیں ݙاہ میل پیدل چل تے اَدھ رات کوں اپݨے گھر پُڄ ویندا ہا۔ ڈیرہ غازی خان دا سفر کر تے اُو صرف اڳلے مہینے دی پیشی دی تاریخ گھِن تے واپس گھر وَل آندا ہا۔ اتنا لمبا عرصہ گزرݨ توں بعد اُوں کئی وکیل تبدیل کیتے ہَن۔ مگر کیس وچ کوئی اڳونہی نہ تھیندی ہئی۔ ہُݨ اُو پَچی تھیا ودا ہا۔ ایں دفعہ اُو کاوَڑ دا بھریا ہویا ہا۔ جو ہک تاں پیسہ لڳدے ، وقت لڳدے ، سفر دی تکلیف سہݨی پوندی ہے تے کوئی نتیجہ نی نکلدا۔ اُو ایہا ڳالھ اپݨے وکیل نال کھُل کے کرݨ چاہندا ہا۔ جو آخر ایہہ کتھاہیں کہیں نتیجے تے پُڄسی یا کائنا۔ ایں پیشی تے اُوں اپݨے وکیل کوں آکھیا توں ذرا جج نال کھُل تے ڳالھ کر جو ایں کیس اِچ کئی جج تبدیل تھی ڳئین، کئی وکیل تبدیل تھی ڳئین۔ کیس اُتھاہیں دا اُتھاہیں کھڑے۔ وکیل اُونکوں سمجھایا ۔ چاچا بچو اساں جج صاحبان کوں ایں طرحاں دی ہدایات نئیں ݙے سڳدے۔ ساݙا کم اے پیشی تے ونڄݨ تے صحیب دے حکم دے مطابق عمل کرݨ ، ٻس۔

                       چاچے بچو آکھیا: کیا میں آپ جج نال ݙو ڳالھیں کر سڳداں؟ وکیل جواب ݙتا ۔ توں کر سڳدیں پر نتیجے دا میں ذمہ وار کوئنی۔ چاچے بچو آکھیا: ٹھیک اے ، جو نتیجہ نکلسی سِر اَکھیں تے۔ میکوں توں اَلاوݨ دا موقع گھِنا ݙے۔ 

                       پیشی تے اَواز پئی ۔ ݙونہیں فریق حاضر تھئے، جج وَل پیشی ݙتی۔ بچو لشاری سڄے ہتھ دیاں ݙو انگلیں ہوا وچ کھڑیاں کر تے ٻانہہ اُتوں تے کیتی۔ تاں جج دی نگاہ پئی۔ چاچے بچو دے وکیل دھیمے لہجے وچ جج صحیب کوں آکھیا: جو جناب والا ایہ بزرگ اپݨی زُبانی جناب دے نال ݙو ڳالھیں کرݨ چاہندے۔ اجازت بخشی ونڄے۔ جج آکھیا : جی بزرگو کیا آدھو؟

                       ’’بچو آکھیا: اَبا میں ہر پیشی تے ہک ݙینہہ پہلے گھر کنوں روانہ تھینداں، اَٹا ڳنڈھ ٻدھینداں، ݙاہ میل پیدا چلداں، چھی گھنٹے بس دے بھڳینداں، گورنمنٹ بس تے اݙے دی مسجد وچ رات تݙی تے گزرینداں، ٻئے ݙینہہ چھڑی پیشی دی تاریخ گھِن وینداں تے ایہو کم میں تریہہ سال کنوں کھڑا کرینداں۔ بچو لشاری ݙونہیں ٻانہیں پکھی دے پَر بݨا تے ہوا وچ اُݙاریاں تے ٻولیاووئے جج آ!’’ تیݙا کیا خیال ہے جو میں ہِل بݨ تے ہوا وچ اُݙر تے اِتھاہیں عدالت آ پوندا ں؟ ایں کیس کوں سُݨ ، اِݙے کر یا اُݙے کر۔جج تھوڑا جیاں مُسکیا تے اُوں اڳلی تاریخ تے بحث دی پیشی رکھ ݙتی۔ چاچا بچو تھوڑا سُرخرو تھیا تے جج دے نال ٻیٹھے ریڈر دے نیڑے تھیا۔ ریڈر دے ہتھ وچ سَو روپیہ رکھیا تے اُوں کوں آکھیا : تھوڑا جیاں کیس کُولا کر ݙے۔ ریڈر اپݨی دِید والی عینک دے اُتوں ݙیدھے ہوئیں چاچے بچوں کوں آکھیا: ایہہ کیس سَو روپے نال کولا نی تھیندا۔ جے پنج سو روپے لواویں تاں تیݙا کیس کُولا بھَت کر ݙیساں۔  

٭٭٭

 حوالہ 
کتاب: وتر ساخ (سرائیکی کہاݨیاں) ، مصنف : عبداللطیف بھٹی، ناشر: جھوک پبلشرز ،ملتان