وستی وچ ماکھی لہاوݨ

اساں شہریں دے وچ آ ڳیسے ، پر دیہات دے وچ وی زندگی گزاری اے، دیہات دے وچ مال چراوݨ آلے وی ݙٹھن تے رڑھ واہی کرݨ آلے وی ، دیہات دے وچ جیرھیاں نعمتاں مِلدین اُنہاں وچ ہِک ماکھی وی ہے۔ ماکھی تاں شہریں وچ وی مِلدی اے پر اوندے وچ ملاوٹ ہوندی اے، دیہات دی ماکھی خالص ماکھی ہوندی اے۔ اساں آپ کھمدے رہ ڳیوں پر جݙاں دے شہر اِچ آئے سے خالص ماکھی توں محروم تھی ڳیوں۔ سرائیکی کتاب مہاڳ دے وچ ماکھی آلی ڳال سوہݨے طریقے تے لکھی ڳئی اے۔ ظہور احمد دھریجہ ماکھی دے بارے مزید لکھدن : 

’’نِکے لاء جنگل اِچوں ماکھیاں لہیندے ہاسے ،ماکھی لہاوݨ دا ورائو قصائی ݙاڈھا ماہر ہا ، اُوندا ناں اللہ ورایا ہے تے ذات پنوار ، اُوں ویلے دی زبان ٻولیندا ٻیٹھاں ،کیوں جو اساں ایویں سݙیندے ہاسے ،اُونویں تاں اساݙا بزرگ ء ِ ، جیوے ہووے ہُݨ وی حال حیات ء ِ ،اساں ماماں سݙیندوں، اُوندی اماں میݙے ابے دی بھیݨ بݨی ہوئی ہئی،ہک واری ورائو قصائی آکھیا جو ݙاݙے چھلو دے سڑک آلے کِکر اِچ وݙی ماکھی ٻیٹھی ءِ ، ٻے کہیں کوں ڳال نہ کر آپاں چوری چور ی لہا اَمدوں ،اساں ٹُر پیوسے ، ورائو قصائی سوٹی کوں تھِگڑیاں ٻدھیاں ،کِکر تے چڑھ ڳیا ، تلوںکھڑ تے میں ݙٹھا ، وݙی ماکھی ہئی ،ایویں لڳدا ہا جو سارے گھوݨیں اتھائیں ٻیٹھن، ماماں ورائو مُونڈاسا ماری کھڑا ہا تے کپڑے نال ہتھ وِی لُکائی کھڑا ہا،نال ونڄ تے ماکھی کوں دُھواں ݙتُس پر گھوݨیں اُونکوں پئے ڳے،میکوں آکھیُس میں لڑی کپیندا پیاں ، تِکھے تِکھے چا گھنیں ،اُوں لڑی کپ تے تلے سٹی میں بھڄ تے چاوݨ پیُم ،اُوں کُہاڑی وی نال سٹ ݙتی،جہڑی سِدھی میݙے سِر ء چ لڳی،اُوݙوں اُونکوں گھوݨیں ݙنگی ویندے ہن ،تلوں میں لہو لُہان تھیا پیا ہم ‘‘ 

 حوالہ 
ظہور احمد دھریجہ دی سرائیکی ادبی خدمات دا جائزہ (مقالہ نگار: شائستہ ظہور،بہاء الدین زکریا یونیورسٹی ملتان)  نگران مقالہ: ڈاکٹر محمد ممتاز خان کلیانی