توہم پرستی

منوتیاں 
اساݙے سرائیکی وسیب اِچ منتاں منوتیاں کوں ٻہوں اہمیت حاصل اے ، کہیں وی شادی اِچ کنی دو کٹ اے تاں رَناں ہک ٻئے کوں آکھسِن بھیݨ فلاݨے پیر دی جا تے ونڄ اَتے منوتی مَن ، رَناں منوتیاں منݨ دا آکھیسن، کہیں دے گھر دھیریں ہِن تاں پُتر ڄاوݨ کیتے منوتی منݨ دا مشورہ ݙتا ویسی ، کئی رَناں تاں مذاق اِچ وی ہک ٻئے نال منت مَن گھندین  جوبھیݨ ساݙی دی ایہ خواہش پوری تھی ونڄے تیکوں سوٹ پویساںیا بوچھݨ ، جو کہیں دی ہستی ہوندی اے اپݨی ہستی، جرأت دے مطابق منت منیندے ، کہیں دا گھر نی تاں گھر منݨ کیتے منوتی منیسے ۔ کہیں کئی دکان یا زمین گھنݨی اے ، کہیں کوں نوکری دی ضرورت اے تاں منتاں منیندن او آہدن تاں جو 

ہزاروں خواہش ایسی کہ ہر خواہش پہ دم نکلے

اساں افسوس نال آکھدوں جو ٻیا کیا کروں جو اساݙے پاسے عورت دی تعلیم دو گھٹ اَتے جوان دی تعلیم دو ڈھیر توجہ ݙتی ویندی اے ، مطلب اِتھاں دا صرف روزی دا ذریعہ تعلیم کوں سمجھݨ اے ۔ او ایہ نی سمجھدے جو خاندان کوں ہک عورت بݨاوݨے ۔ ایندی تعلیم اَتے تربیت ٹھیک ہوسی تاں اَڳلی نسل دی تربیت ٹھیک ہوسی نتیجہ اے تھیندے جو گھٹ پڑھی عورت اِچ شعور گھٹ ہوسی ، جئیں وسی تاں او آپ چنگی حیاتی گزار گھنے تاں ٻہوں ہے او آئندہ نسل کوں تعلیم دے بغیر سنوار کائنی سڳدی ، کجھ عورتاں اِچ تھوڑی شعور ہوندے تاں او پِیریں کوں وسیلہ تاں بݨیندین پر او ایں طرحانویں دا منگدین پیر سئیں! اساݙی ایہ مراد اللہ سئیں کنوں اساکوں منگ یا گھن ݙیوو ، کجھ بھیݨیں ایں سلسلے اِچ تھڄوں فارغ ہوندین او ایہ دُعا منگسِن ، پیر سئیں ساکوں گھر ݙیوو ؍ یا پیر سئیں اساݙے پُتر دا فلاݨے گھر لیکھ کھلواو ۔ ساری ڳالھ تعلیم دا فقدان ہے ۔ تعلیم یافتہ عورت صرف اللہ دی ذات کوں وسیلہ بݨیندی ہے ، صرف اللہ کنوں سب کجھ منگدی اے ۔ پِیریں فقیریں کنوں پُٹھے سِدھے تعویذ گھن آوݨ آلیاں نہ آپ پُرسکون رہندین اَتے نہ اپݨے نال وابستہ لوکیں کوں سکون گھنݨ ݙیندین ۔ ہا جو کہیں بھیݨ دی آس خدا پُڄا ݙیندے تاں اوں جئیں جئیں پیر دیاں منتیں کوں لہاوݨاں ہوندے ، لہیندی اے مثلاً اوں کہیں دربار دی چُوری منی ہووے تاں چھا ݙیوݨ کیتے سارا ݙینہ چُوری دوکھلے (ہاون) اِچ کُٹیندی اے ، وسیب کوں کانڈھا ݙیندین ۔ وَت چُوری دا تھال چا کراہیں سارے وسیب نال رات کوں بارات دی صورت دربار اُتے ونڄ کراہیں چُوری ونڈیندین ۔ وڄدیں واڄیں مَنی ہووے تاں مراثݨ اَڳوں دول وڄیندی اے ویندی ۔ سارا رستہ رَناں سہرے آہدین ویندیاں۔ ڈھولک وڄویندین ویندیاں دربار اُتے پُڄ چُوری ونڈا، کھا تے وَل آندین ۔ جئیں جئیں منوتیاں منایاں ہووین او منوتیاں مَنی آہدین ، کہیں چنݨ پیر دی منوتی منی ہووے تاں اُتھاں پِھیکا گوشت ونڄ پکیندین ۔ برادری کوں اُتھ روٹی کھویندن ۔ ساݙے گھر کنوں ہک میل دے پندھ اُتے قائم شاہ دا مزار ہے اَتے شہر اِچ عالم پیر بخاری دا مزار اے ۔ لوک ااُتھ وی منتاں منیندن ۔ اساݙی ہک دربار دی نانی ہِن اُنھاں اپݨے پُتر دی منوتی قائم شاہ دے دربار اُتے مَنی ۔ آکھیا میں بوچھݨ آن سٹیساں ، وَل او بوچھݨ سٹݨ اَئے تاں میݙی اماں اساݙی نوکراݨی کوں آکھیا جئیں ویلھے ایہ سٹ تے ونڄن ، بوچھݨ توں واپسی آندیں ہوئیں لہا تے چاتی آنویں اَتے پا چھوڑیں ۔ ایں کنوں چنگا اے جو مزار اُتے کپڑے پئے رہون، بندے پاوِن۔

 حوالہ 
کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان