ناصر اَتے بھولے دی کہاݨی

ناصر میݙے ہمسائے دا پُتر ہا ، اُوں کنوں وݙے ݙو ترائے بھرا ہَن ، ݙو ترائے اُوں کنوں چھوٹے وی ہَن ۔ اوندیاں چار بھیݨیں وی ہَن ۔ وݙے بھرا ٹھیک ٹھاک کمیندے ہَن ، کاریں موٹریں دی ورکشاپ ہئی وݙے دی۔ ٻیا پیو چاچے دے ہوٹل تے ہوندا ہا ۔ بھیݨیں وی چنگے گھریں اِچ پرنیج ڳیاں ہَن ۔ ناصر شودے دا ایہ مسئلہ ہا جو ایکوں مِرڳی دا دورہ پوندا ہا ۔ بیوہ ماء او وی شودی بیمار رہندی ہئی ۔ پُتر اپݨے گھراں اِچ خوش نہال ہَن ، نہ کہیں کوں بیوہ ماء دا خیال ، نہ بیمار بھرا دا کجھ منگے انھاں کنوں شودی تاں اُنہاں دیاں ذالیں اَتے ٻال اوں شودی کوں ککھ کنوں ہولا کر رکھݨ او ۔ آکھے مَیں کیویں کراں ، ایں لڑ بھڑ اِچ اوں ہک بے وارث یتیم چھوہِر نال ناصر کوں پرنایا چا ۔

ناصر ہوٹل تے کم کرے ہا جیویں کیویں گزارہ چلدا پیا ہا ، سال بعد ناصر دے گھر اللہ سئیں دھی چا ݙتی ۔ ہُݨ اونکوں گزارہ تھیندا اوکھا نظریا ۔ اوندی ماء اپݨے پُتراں کوں آکھیا او ے بیمار غریب بھرا ہیوے ، ہُݨ دھی آلا وی تھی ڳئے کیویں کرے؟ میکوں نہ سہی اونکوں کجھ ݙتا کرو ، اوہے بھیݨیں بھرا ہوندن شادی کنوں پہلے ہک ٻئے دے جان نثار ، ہک ٻئے کوں ݙیکھ جیوݨ آلے ۔ ہک ٻئے دی خوشی اِچ خوش تھیوݨ آلے ، نال کِھلݨ آلے ،منہ دو ݙیکھݨ آلے ہوندن ۔ شادی دے بعد پتہ نی کیا تھیندے ۔ پُٹھی گنگا واہݨ پئے ویندی اے ، بھرا بھیݨیں دی ڳالھ نی بھاندی ، ہک ٻئے کوں ایویں ݙہدن جیویں چِٹے کپڑے اُتے رَت ۔ ذالیں سکھیندین ، بھانویں آپ انھاں کوں خوش کرݨ کیتے خوشامد کریندن ۔ جوایہ اساݙے نال خوش تھی وسِن، جو اساݙا انہاں دے سِوا ٻیا کوئی کائنی ۔ انھاں ماء دی ڳالھ سُݨی اَݨ سُݨی چا کیتی اَتے آکھیا اماں ٻال ٻچڑ دار ہَیں، مہنگائی ہے ، ساݙا جواب ہے۔

ناصر دی ہِک بھیݨ لاہور پرنی ہوئی ہئی ۔ ناصر آکھیا اماں ہُݨ میݙا ݙوجھا ٻال تھیوݨ آلا ہے ، میں بھیݨ دے گھر لاہور راہساں ،کوئی کم کریساں اُتھائیں ۔اِتھ پوری نی پوندی۔ ماء شودی کیا کرے ہا آکھیُس اچھاابّا جیویں تیݙی مرضی ۔ ناصر ذال دھی کوں اپݨی ماء نال چھوڑ تے بھیݨ دے گھر لاہور ٹُر ڳیا ۔ لاہور اُونکوں کم مِل ڳیا ۔ کم کر تے شام کوں بھیݨ دے گھر وَل ونڄے ، وَل کجھ عرصہ بعد اوندی بیماری دا ماء دو فون آیا جو ناصر بیمار ہا جُتی سنگھائی ہے ، ہسپتال نیتے ہن آرام ہے ، کجھ ݙینہ بعد رات کوں ناصر کوں دورہ تھیا جُتی سنگھاوݨ آلا کوئی نہ ہا نال ایں حالت اِچ اوندی موت واقع تھی ڳئی مگر اطلاع ݙتونے۔ اوندی ماء رووے جو میݙے پُتر دی اِتھ روزی نہ ہئی ، بیمار کوں رولئے وے ، روندا ڳئے میݙا پُتر جو میکوں بھرانویں پردیس رولا ݙتے ، خون سفید تھی ڳئین ۔ کئی کہیں دا نی ہک ٻئے دے احساس نی رہیے ، ہر کوئی اپݨی دنیا اِچ مگن ہے ، ہر کہیں کوں اپݨی ہے ۔ ناصر دی ماء تاں پچھتاوے آکھے میں اوں ویلھے پُتر کوں نہ ونڄݨ ݙیواں ہا ، میکوں کیا پتہ ہا جو میݙا پُتر جِیندا نہ وَلسی ، ہُݨ پچھتاوݨ نال کیا تھیندا ہا ، ناصر تاں نی وَلݨاں او خلاواں اِچ ناصر کوں ڳولیندی ہے بیٹھی ۔ پر اُݙوں اَڄ تئیں کوئی ولیئے جو ناصر آسی؟ شودی پتر دے قل چلھیے کر تے چُپ کر ٻیٹھی ھے ، ایہو رویے تاں ہِن اپݨے قریبی اَتے خون دے رشتیں دے ، وَل غیر تاں غیر تھئے۔

رویے تاں اپݨیاں دے ظالم ، اذیت ناک اَتے جا لیوا ہوندن ، غیراں دے رویے تاں اساں وقتی طور تے محسوس کریندوں بس۔

 حوالہ 
کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز، ملتان