سُولی تے جند

ہائے اللہ !میکوں اپݨے کول سݙ چا ۔ ایں جیوݨ کولوں موت چنگی ، 24سال گزر ڳئین۔ اے بھوگ بھڳیندے ، اللہ ہُݨ میݙی بس ہے … یا تاں حالات چنگے کر یا وَل میکوں اپݨے کول سݙ۔

ڈُسکارے بھریندی آسیہ اَکھّیں دے ہنجوں ، میلے کچیلے بوچھݨ نال پونجھے ، تے مُڑ تے ٻالاں والے پاسے ݙٹھیا۔ جیڑھے چارھے پؤڑیاں دے ہیٹھوں گندے جئیں پتلے کمبل وچ ہک ٻے کوں چمبڑ تے ٻیٹھے ہَن۔

رِدا۔ امّی ٻہوں بُکھ لڳی ہے۔ نال ہی ندا نے روندے ہوئے آکھیا امّی میکوں چکر آندے پئین ۔ حِنا تے شیراز ݙوہیں چُپ کر تے اُنہاں دیاں ڳالھیں سُݨدے ٻیٹھے ہَن۔

دھیا ! میکوں ݙسو ، میںکیا کراں ۔ ونڄو تہاݙا پیئو اُتے ٻیٹھے تھیا ۔ اونکوں ونڄ آکھو ۔ میں کیا کراں نہ ٹُر سڳدی ہاں تے نہ میݙے ہتھ پیسہ ہے۔

اے آہدے ہوئے آسیہ او پچھوں اپݨے ماضی وچ ٹُر پئی ۔ جئیں ویلے او پرنیج تے چاچے دی نونہہ بݨی ہئی۔ نہ اوکوں پتہ ہئی تے نہ اوندے ماء پیئو کوں جو باسط ہک نشہ کرݨ آلا تے آوارہ نوجوان ہے ۔ شادی دے کجھ ݙینہواربعد تاں باسط ٹھیک ریہا ، پر عادتاں تاں سِر نال ویندن۔

آسیہ میکوں پیسے تاں ݙے ۔ دُکان وچ مال گھٹ ہے، تے میں کجھ مال گھنݨے۔ ہولے ہولے میں تیکوں ولا ݙیساں ۔ آسیہ نے ساری سلامی دے پیسے چا تے باسط کوں ݙے ݙتے جو دکان چنگی چلسی تے اساں زیادہ خوشحال تھیسوں ۔ پر اے پتہ نہ ہا ، جو اے سب ڈرامہ ہا ۔ فجر دا ڳیا رات کوں نشے اِچ دُھت تے روز آندا تے آ تے سُم پوندا۔ سویرے نشے دا خمار لہہ ویندا ۔ ناشہ کر تے او دکان تے لڳا ویندا ۔ اے سلسلہ چلدا ریہا۔ چاچی ، چاچا اونکوں روز دلاسہ ݙیندے پُتر جئیں ویلے ذمہ واری سِر تے پوندی ہے ، سب ٹھیک تھی ویندن۔ توں پریشان نہ تھی ، اللہ تیکوں ٻال ݙیسی تے ایندا رُخ وت ٻالیں والے پاسے تھی ویسی ۔ ݙینھ رات دا اے تماشا ودھدا ڳیا ۔ چاچا جی ہک ݙینھ میکوں روندا چھوڑ تے ایں دنیا توں چلے ڳئے ۔ حالی چھی مہینے وی نہ گزرے جو چاچی وی کلہا کر ڳئی۔

ہک پہاڑ ہئی جیڑھا آسیہ دے سِر تے ڈھہ پیا ۔ ݙینھ رات لنگھدے ڳئے ۔ باسط کوں ہُݨ کہیں دا  ݙر وی کائنا ہئی ۔او جیڑھا رات دا صرف نشہ کریندا ہئی ۔ اوں ݙینھ کوں وی شروع کر ݙتا ۔ اَدھی ݙینہوار تئیں او سُتا پیا رہندا ہئی۔

آسیہ اے سب کجھ ݙیہدی تے اپݨے ماء پیئو کوں دھانہہ ݙیندی ، مگر او، وی کیا کرن، ہُݨ آسیہ دے ݙو ٻال وی تھی ڳئے ہَن۔

ہک ݙینھ آسیہ دے بھرا نے اونکوں تسلی ݙتی تے آکھیا توں نہ گھٻرا، اینکوں میں ہسپتال داخل کروینداتے ایندا علاج کرویندے سے ۔ ٻہوں ترلے کرݨ دے بعدباسط علاج کراوݨ تے رضا مند تھیا ، مگر نشہ ایسی لعنت ہے اگر انسان خود نہ چاہوے تاں کوئی وی بُری عادت ختم نی تھی سڳدی ۔

6-4مہینے ہسپتال لا تے وَل جو وَلیا اوہوے سنگتی اوندے انتظار وچ ہَن۔ او وَت نشہ کرݨ لڳ پیا ۔ دُکان ہولے ہولے ڳلدی ڳئی ۔ نشہ زیادہ کرݨ نال اوندے اندر معدہ ختم تھی ڳیا ۔ آسیہ دے پیکیں نے اوندا علاج کروایا ۔ آپریشن تھیا ۔ ظلم دی کہانی اِتھاں نہ مُگی ۔ تنگ آمد بجنگ آمد۔ دکان مُک ڳئی تے نشے دی خاطر باسط گھر دیاں چیزاں ویچ تے نشہ کرݨ لڳ پیا۔

ہک دم زور دی حِنا نے چیک ماری تے آسیہ دیاں سوچاں اُتھائیں کھڑ ڳیاں۔

امّی امّی اے ݙیکھو رِدا بیہوش تھی ڳئی ہے۔

بے ہوش تھی ڳئی ہے؟ تے میں کیا کراں ۔ ٹُر میں نی سڳدی ، پیسے میݙے کول کائنی۔ میں کیا کراں ۔ مردی ہے تے مر پووے۔

ٻک ٻک ہنجوں آسیہ دے ڈھاوݨ لڳ پے ۔ رِدا بے ہوش ۔ حِنا بھڄدی پیئو کولوں ڳئی ۔ بابا رِدا بے ہوش تھی ڳئی ہے ۔میں کیا کراں ۔ اماں روندی ٻیٹھی ہے ۔ جیب وچ پیسہ نہ ہووے ، ٻال بُکھے ہوون تے چیتا اونویں پٹیج ویندے ۔ اَتے کمرے وچ باسط پریشان ٻیٹھے ، تلے ٻال روندے پئین ۔ ماء اللہ کولوں ایندیاں مرݨ دیاں دُعائیں منگدی ٻیٹھی ہے ۔ اتنی دیر وچ دروازہ کھڑکدے ۔ شیراز پُچھدے کون ۔ میں سامݨے والے گھر توں آیاں ۔ اے کھاݨا گھن گھنو ۔ ٻاہروں آواز اَئی۔

شیراز نے سلام کیتا تے اوندے ہتھ وچوں کھاݨا گھدا تے اندر آ ڳیا۔ ہک دم جیویں چانݨ تھی ڳیا ہووے۔ ساریاں دے منہ تے رونق آ ڳئی ۔ حِنا نے رِدا دے منہ تے پاݨی دے چھٹے ماریے ، اونکوں ہوش آ ڳیا ، تے آسیہ نے آکھیا تساں سارے ٻہہ تے اے چاول کھائو ۔ شئیت اللہ کوں اساݙے اُتے ترس آ ڳئے۔

آسیہ وَت خیالیں دی دنیا وچ گم تھی ڳئی۔ کیݙے چنگے ݙینھ اُوں جݙݨ اماں ،ابّا، میݙے بالیں کیتے کھݙانوݨے تے کپڑے گھن تے آندے ہن ۔ اللہ سائیاں نے ٻال تے ݙتے پر اُنہاں دا نصیب چنڳا نہ ݙتا۔

اللہ نال شکوہ کرݨ لڳ پئی ۔ سوہݨا اللہ ہک ایجھی بیماری لا چھوڑی جو ٹُرݨ پھرݨ توں محتاج ،گھر والا ہے تے نِکما، نشہ اوں ویلے چھوڑیُس جو گھر دے وچ ہک ککھ وی نی بچیا ۔ اے چَٹا ٻالیں دا کیویں سنبھالاں کے تیں کوئی اساکوں راشن ݙیسی ،کے تئیں ٻالیں دیاں فیساں منگساں ۔ اللہ سائیاں کوئی نیک لوگ بھیج تے اُنہاں دے فرض ادا کر سڳاں۔

اللہ نال آپ مرادی آسیہ ڳالھیں کریندی رہی تے ہنجوں وہیندی رہی۔

اللہ سائیاں اَڄ  تاں سویل دے ٻال بُکھے ٻیٹھن، کوئی روزگار ݙے ۔ اللہ ! میں کِنتے ونڄاں۔

روز روز دے جھیڑے ، فاقے تے لڑائیاں نے آسیہ کوں دماغی مریض وی نال بݨا ݙتا۔

امّی امّی انکل دا فون اَئے ۔ اے سُݨو۔ دور ٻیٹھے خاندان دی برادری وچوں نیک انسان ݙوجھیں دی مدد کرݨ والے بھائی دا فون آ ڳیا ۔ 

السلام علیکم ! بھائی جانی

ݙوجھے پاسوں آواز اَئی ۔ وعلیکم السلام

بی بی کیا حال ہے ۔ عدنان نے پُچھیا۔

اللہ دا کرم ہے ۔ جو گزر ونڄے او چنگی ۔ اچھا ایویں ہے تساں اپݨے ٻالیں کوں پڑھائو وی سہی تے میں پیسے بھجوینداپیاں ، گھر دا راشن وی گھنو تے ضروریاتِ زندگی دا باقی سامان وی۔

بھائی جان ! تہاݙا ٻہوں شکریہ ۔ اساݙے گھر وچ فاقے ہِن ۔ باسط بالکل نی کمیندا ، گھر ٻیٹھے میں ایندے نال نی رہ سڳدی ۔ میݙے ٻال ڈپریشن دا شکار تھی ڳئین۔

نہ بی بی ایویں نہ کرو ۔ بھائی جان نے پیار نال سمجھایا ۔ 

او وقت نی ریہا تے اے وی گزر ویسی ۔ تساں ترسلا رکھو ۔ ٻچیاں پڑھ گھنسن تاں چنگی نوکری وی مل ویسی ۔

کافی سمجھاوݨ دے بعد فون بند تھی ڳیا۔

ماہانہ راشن ، فیساں تے خرچ آوݨ لڳ ڳیا ۔

گھر وچ کجھ خوشحالی آ ڳئی ۔ ٻالیں دے منہ تے رونق وی آ ڳئی۔

لیکن باسط کنوں اے سب کجھ برداشت نہ تھیا ، کیوں جو او شروع کنوں اذیت پسند ہئی ، گھر وچ سکون ݙیکھ تے اونکوں ڈپریشن تھی ڳیا ۔ جو اے تے میݙے کولوں کجھ نی منگدے ۔ نہ لڑائی ، نہ جھگڑا۔

بس اوں کیا کیتا ، گھر دا راشن چا، چا تے ویچݨ لڳ ڳیا ، تے نشہ شروع کر ݙتا۔

گھر دا ماحول ولا خراب تھی ڳیا ۔ سکون ختم ۔آسیہ جیڑھی جو ڑیں دی مریض وی ہئی ، کھٹڑے تے ٻیٹھی ارمانی تھئی ، جو اے کیا تھیا ۔ گھر وچ مار کُٹائی شروع تھی ڳئی ۔

ٻالیں کوں دڑکاوݨ تے آسیہ کوں مارݨ دا کم اتے نشہ پی تے ڳالھیں کڈھݨ روز دا معمول بݨا گھدا۔

ٻال وَت پریشان ، کوئی اِݙے لُکے ، کوئی اُݙے لُکے ۔ ہک چُپ ہئی جیڑھی ساریاں دے منہ تے لڳ ڳئی۔

وقت گزردا ریہا ۔ انٹرنیٹ دا کنکشن وی گھر وچ لڳ ڳیا ، جو ٻال موبائل تے لپ ٹاپ تے پڑھن جیڑھا جو ٻاہر ٻیٹھے بھائی جان نے گھنا ݙتا۔

نشہ کرݨ سانگے او لپ ٹاپ وی پیئو نے چوری ویچ ݙتا۔

بس وَت آسیہ نے پولیس کوں ون فائیوتے فون کیتا تے اپݨے شوہر کوں پکڑوا ݙتا ۔ پولیس دروازے تے آئی تے سارے محلے وچ شور مچ ڳیا  ۔ شرمندگی کنوں سارے ٻال رووݨ لڳ پئے ۔ پولیس باسط کوں ڈالے وچ نپیندی لڳی ڳئی ،تے آسیہ ایں کم دے بعداللہ دے اَڳوں رو ،رو تے فریاد کرݨ لڳی ، تے ہک ٹھڈا شکارا بھر تے اللہ کوں آکھݨ لڳی یا اللہ مدد کر ۔ اِنہاں ٻچیاں دا لڄپال بݨ ، میݙی بس ہے۔

میں تھک ڳئی آں ۔ کِھلدا ہسدا گھر ہک بندے دیاں غلط حرکتاں توں ونیج ڳیا ۔ خاوند جیل اِچ ، ماء کھٹڑے تے ٻال پریشان۔

ایں ساری کہانی دا نتیجہ اے ہے جو ہمیشہ رشتہ کریندے ہوئے اے ضرور ݙیکھو جو چھوہَرنیک سیرت تے کہیں بُری عادت اِچ ملوث تاں کائنی۔ پڑھیا لکھیا کماوݨ والا ہے۔کیوں جو جیڑھے گھر وچ پیسہ نہ ہوسی اُتھائیں طلاقاں تے علیحدگیاں تے پریشانیاں دیرہ لیندین۔

٭٭٭

 حوالہ 
کتاب: سُکے پتراں دا ݙُسکار، رضوانہ تبسم درانی ، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان