اَدھڑنگ

مولا بخش کوں ٻلپݨ اِچ اَدھڑنگ تھیا ہا تے اوندا تلواں دَھڑ ماریا ڳیا ۔ جݙاں جو اوندااُتلا دھڑ قائم ہا۔ ٹھُلا موٹا مونہہ ، کوپر سِر ، مُچھاں ہتھ ہتھ جیݙیاں، سینہ چوڑا کھٹ تے ٻیٹھا ہویا پورا مکمل وݙا بندہ نظر آندا ہا۔ چھوٹی ݙنگوری دے سہارے نال تھوڑ ا ٻہوں ٹُر پھِر گھِندا ہا۔ گھر کنوں بزار تک تکڑا لحظہ لگدا ہَس۔ اَلاوݨ دا تکڑا ہا۔ مذاق وی ایہو جئیں کرݨی جو تکڑے بندے چِڑ پوندے ہن۔ سیاست تے وی اُوندی نگاہ ہوندی ہے۔ وقت گزردا پیا ہا۔ چالہی سال تک اُوندی شادی نہ تھی سڳی۔ اینکوں رشتہ وی کون ݙیوے ہا۔ جسمانی معذوری اَتے غربت ݙوہیں رَل تے اُوندی شادی دے اڳوں رکاوٹ ہَن۔ 

                       مولابخش دی ماء کوں اپݨے ایں پُتر دا ٻہوں ݙکھ ہا۔ ہک ڄہاڑے اِنہیں دے گھر جندݨ جتݨی ٹَپ آئی۔ جندݨ جتݨی ہاٹھی باڈی والی عورت ہئی۔ قد لمبا ، مونڈھے چوڑے ، بدن بھریا ہویا۔ جندݨ دا اپݨا پِچھلا پَئے پنج چھی سال پہلے مَر ڳیا ہا۔ اُوندی اولاد کائنا ہئی۔ اُوندا گھر ݙو ترئے میل نال دی وستی وچ ہا۔ جندݨ جتݨی جینویں مولابخش دے گھر وَڑی تاں اڳواڑ تے پئے کھٹڑے دے اُتے مولا بخش کوں ٻیٹھا ݙٹھا۔ مولا بخش دا چوڑا مونہہ مَتھا اَتے مُچھاں جندݨ کوں نظر آئیاں تاں جندݨ تھوری جئی شرما ڳئی تے کوٹھے وچ وَڑ ڳئی۔ کوٹھے دے وچ مولا بخش دی ماء ٻیٹھی ہئی۔ جندݨ مولا بخش کوں پہلے کݙاہیں نہ ݙٹھا ہا۔ اُوں مولا بخش دی ماء کنوں پُچھیا، اے ٻاہروں کھٹڑے تے جوان کون ٻیٹھے؟ مولا بخش دی ماء جندݨ کوں ݙسیا ایہو میݙا پُتر تاں ہے جیندی شادی نی تھئی۔ معذور جو ہے۔ جندݨ پُچھا کِتھوں معذور ہے۔ لڳدا تاں ٹھیک ٹھاک ہے۔ مولا بخش دی ماء جواب ݙتا ، ٻس ایہو لتاں کنوں ذرا معذور ہے ۔ اُنویں ماشاء اللہ پورا جوان ہے۔ تھوڑی جئییں شادی دی ڳالھ چلی تاں جندݨ ڈِھلی رَسی ݙتی۔ مولا بخش دی ماء تاں خوش تھی ڳئی جو اُوندا پُتر پرنیندے تے اُونکوں نونہہ مِلدی ہے۔ ہولے ہولے ڳالھ ودھدی ڳئی تے اڳلے مہینے تک ݙونہیں دی شادی تھی ڳئی۔ جندن دی ݙند ݙند وچوں کھِل ہووے۔ مولا بخش دی تاں خدا سُݨی جو اُونکوں ایہ جیݙی مضبوط عورت مِل ڳئی۔ ݙونہیں خوشی خوشی راہندے پئے ہن۔ مولا بخش ہک تکڑا جوان ہا۔ محفلی بندہ ہا ۔ ڳالھیں اِچ اُوں کݙاہیں مار نہ کھادی ہئی۔ اُونکوں اپݨے تکڑے جوان ہووݨ دا پورا احساس ہا۔ قدرتی مجبوری ٻئی ڳالھ ہئی۔ اُو اپݨا مردانہ جلال ہر صورت قائم رکھݨ چاہندا ہا۔ ݙینہہ خوشی خوشی گزردے پئے ہن۔ شادی توں بعد پہلی عید قریب آڳئی۔ مولا بخش دی کوشش ہوندی ہئی جو اپݨی ذال واسطے کوئی نہ کوئی خوشی دے بہانے کڈھی رکھے۔ اُو چاہندا ہا جو اوندی ذال کݙاہیں اُوں کنوں نراض نہ تھیوے۔ جندݨ مولا بخش کنوں پُچھیا جو پہلی عید کِتھاں منائوں؟ پیکیں یا سُریجیں، مولا بخش آکھیا جینویں توں خُش تھیویں۔ جندݨ آکھیا: وَل عید میݙی ماء دے گھر ڄل منائوں۔ مولا بخش آکھیا : ٹھیک ہے میں راضی ہاں۔ عید آڳئی۔ عید والی ݙینہوار سویرے سویرے ݙونہیں تیاری کیتی مسئلہ ایہ بݨیا مولا بخش سفر کیویں کرے؟ سیکل تے کھوتی تے چڑھ ٻہݨ اُوکھا، پیدل اُو نہ چل سڳدا ہا، مونڈھے تے وی مولا بخش دا چڑھݨ اوکھا۔ جندݨ آکھیا: ایہہ مسئلہ میں حل کریندی ہاں جو گھر دے وچ چاولیں والا وݙا پتیلا لاتھے۔ اُوں آکھیا: پتیلے وچ تھوڑی جہئیں کپاہ رکھ گھِنساں تے تیکوں وچ ٻلہا تے پتیلا سِر تے رکھ گھِنساں تے تیکوں اپݨی ماء دے گھر چا ویساں۔ مولا بخش آکھیا: اَساں حاضر ہَوں۔ٻس ایویں کیتا جو جندݨ مولا بخش کوں پتیلے وچ پا ، پتیلا سِر تے رکھ تے ماء دے گھر والے پاسے ٹُر پئی۔ اڳوں رستے وچ جندݨ دی سامݨے کنوں ہک سہیلی آندی پئی ہئی۔ اُوندے نال جندݨ دی سلام دعا تھئی تاں سہیلی پُچھا ! اَڑی جندݨ ایہ وݙا پتیلا سِر تے رکھ تے چاول ونڈݨ کِݙے ویندی پئیں؟جندݨ دے جواب ݙیوݨ توں پہلے پتیلے کنوں مولا بخش ڳچی کڈھی تے وݙی مردانہ آواز اِچ سہیلی کوں جواب ݙتا ’’بی بی میں اپݨی ذال کوں ایندی ماء کنے تھیواوݨ گِدھی وینداں ۔‘‘

٭٭٭

 حوالہ 
کتاب: وتر ساخ (سرائیکی کہاݨیاں) ، مصنف : عبداللطیف بھٹی، ناشر: جھوک پبلشرز ،ملتان