نِکّی جہی ڳالھ

ایہ ڈرامہ مسرت کلانچوی دا لکھا ہویا ہے

 کردار 
                       صفیہ             :                      چالاک چلتر ہمسائی

                       زہرہ               :                      بیگم

                       عارف         :                      میاں

                       زاہد                 :                      بیگم دا بھرا

 پہلا منظر 
صفیہ:           زہرہ! اَڑی بھیݨ زہرہ!! کیا پئی کریندی ایں ۔ ڳالھ سُݨ ہاں ذرا۔

زہرہ:             (پرے کنوں) گوشت کوں بھونی پئی ݙیندی ہاں ۔ بس پاݨی پا تے ہُݨے آئیم۔

صفیہ:           میں تاں جݙاں تیکوں حال حوال کیتے کندھ کنوں ہکل ماراں توں کہیں نہ کہیں کم وچ رُجھی ہوئی ہوندی ہِیں۔ اَڑی کاکی ! کݙاہیں واندی وی تھیندی ہِیں یا کوئے نہ؟۔

زہرہ:             بس ایہ ݙیکھ آ ڳئی ہاں … حال سُݨا … اُچھک پُچھک ہیں۔

صفیہ:           میں تاں خیر سلاّ نال ہاں … پر اَڄ خوش توں وی ٻہوں لڳدی پئیں … تیݙی تاں ہَݨ وِچ کِھل ہے ۔ لڳدے کوئی خزانہ ہتھ لڳ ڳئے تیݙے!

زہرہ:             واہ بھیݨ واہ ۔ اساݙے ایہ نصیبے کتھاں … پہلی آندی نئیں تے تنخواہ اساݙی پہلے مُک ویندی ہے خوشی تاں میکوں ٻئی ڳالھ دی ہے۔

صفیہ:           کجھ ݙسیسیں وی یا اینویں ٻجھارتاں کھڑی پیسیں۔

زہرہ:             پہلے کݙاہیں ٻجھارتاں پاتم جو ہُݨ پیساں ۔ میں تاں تیکوں ݙسݨ وی ایہو آئی ہاں جو کل میݙا بھرا بھرڄائی پے آندن۔

صفیہ:           اوہے! نویں گھوٹ کنوار !!جنھاں دی شادی تے تُوں تھوڑے ݙینہہ پہلے ڳئی ہانویں۔

زہرہ:             ہا ۔ ہا۔ اُنھاں کوں میں سݙ وی آئی ہم ۔ او ہک ݙینہہ کیتے آندے پِن۔

صفیہ:           ہا ۔ ہائے ، پہلی دفعہ آندے پِن تے ہک ݙینہہ واسطے؟ خیر ہے؟ او کیوں؟ لڳدے بھرا تیݙے دا تیݙے نال دِل کائنی؟

زہرہ:             کائیناں بھیݨ ۔ ایہ ڳالھ نئیں بھائی جان کوں کوئی ضروری کم ہے اِتھاں بہاول پور ۔ صرف ہک ݙینہہ دی چھٹی ملی ہِس ۔بھرڄائی آکھیے چلو میں وی ویندی ہاں ۔ ذری ٹُری پِھری آساں۔

صفیہ:           اَڑی کاکی ! ہک ݙینہہ دا آوݨ کوئی آوݨ ہے۔کوئی بھاہ چاون تاں نئیں پے آندے ۔ بندہ روز گھروں تاں نئیں نِکلدا ۔ میݙا بھرا بھرڄائی آئے ہَن۔ ہفتہ پورا اِتھاں رہ ڳئے ہن ۔ میں تاں اُنھاں دی خاطر داری وچ کوئی کسر نہ چھوڑی ہئی ۔ ہتھ دے چھالے دی کار رکھیم۔ نہ اُنھاں دا ونڄݨ دا روح کریندا ہائی نہ میݙا دِل آہدا ہا جو ونڄن۔ بھیݨ بھراواں دا پیار اینویں ہوندے۔

زہرہ:             ہا ۔ کاکی ۔ آہدی توں وی سچ ہِیں۔

صفیہ:           بس نِکی جہی ڳالھ ہے ۔ پیکیاں دا تاں کاں وی کندھ تے آ ٻہوے تاں پیارا لڳدے ۔ او تاں وَل بھرا بھرڄائی تھئے اَساںاُنھاں کوں ٹُروایوسے ، پِھروایوسے۔ چنگی عورت کیتوسے۔

زہرہ:             بھیݨ ۔ ایہ تاں میکوں وی خیال لہہ ڳئے جو کل کیا پکاواں۔

صفیہ:           ہک ݙینہہ کیتے جو آندے پِن ، تاں چنگا مُنہ چرار کرتے بھیڄیں۔ بھرڄائیاں دے اڳوں اَپݨا نک نموز اُچا تھیندے ۔ جو نناݨ چنگی کھاندی پیندی تے سوکھی ٻیٹھی ہے۔

زہرہ:             ہا۔ بھیݨ ۔ پر ݙس تاں سہی کیا پکاواں؟

صفیہ:           میݙے بھرا بھرڄائی آئے ہِن تاں میں کئی کئی اہتمام کیتے ہَن۔ پتہ نئیں ہُݨ توں کیا کریسیں۔

زہرہ:             آپݨے ولوں تاں چنگا کجھ اِی کریساں۔

صفیہ:           کاکی !نِکی جہی ڳالھ ہے ۔ چنگی خاطر داری نہ کیتوئی تاں بھرڄائی تیݙے بھرا کوں طعنہ ݙیوݨ جوڳی تھی پوسی جو بھیݨ تیکوں چہندی نئیں۔ سُکے منہ ٹورِیس۔ وَل تیکوں پتہ ہے بھرڄائیاں تاں اُونویں وی کھاوݨ پیوݨ کیتے تانگھدیاں ودیاں ہوندن۔

زہرہ:             ہا ۔ ہا ۔ ڳالھ تاں تیݙی دِل کوں لڳدی ہے ۔ میݙا خیال ہے کوفتے تے کباباں کیتے قیمہ سویرے سویرے منگوا گھناں۔

صفیہ:           نال چاول کائیناں پکیسیں؟

زہرہ:             ہا او تاں پکیساں۔

صفیہ:           کُکِڑ دی بھاڄی پکاویں۔ ݙیکھیں ۔ روز دی کار وݙا گوشت نہ چاڑھ ٻہویں۔ ساہ نال ساہ ہے ۔ قدر کریسیں تاں قدر پیسیں۔

زہرہ:             ٹھیک ہے ۔ ٻیا؟

صفیہ:           بُھنی ہوئی کلیجی وی چنگی لڳدی ہے ۔ او وی پکا گھن۔

زہرہ:             ہا ۔ کلیجی تاں بھائی جان کوں وی بھاندی ہے بس ایہ چیزاں کافی ہِن۔

صفیہ:           اَڑی ۔ عقل کوں ہتھ مار ۔ خیر منگ ۔ بھرا بھرڄائی دا منہ وی مٹھا نہ کریسیں۔ کیا آکھسی بھرڄائی۔ گھر وچ اساݙے جوگی کھنڈ مُک ڳئی ہے۔

زہرہ:             چلو ۔ کھیرنی چا پکیساں۔

صفیہ:           اَڄکل گرمی ٻہوں ہے ۔کھیرنی نال آئس کریم بݨا گھنیں۔ اَمباں دی آئس کریم ݙاڈھی مزیدار بݨدی ہے ۔ بݨاوݨ دی ترکیب میں چا ݙسیساں آخر ہمسائی تھیم ٻئے کیڑھے ݙیہاڑے کم آساں؟

زہرہ:             ہا ۔ ہا آئس کریم تاں میکوں وی بھاندی ہے۔

صفیہ:           اَڑی ۔ فروٹ بغیر تاں دعوت اَدھوری ہے۔ بازار وِچ چنگے فروٹ پئن۔

زہرہ:             اَمب رکھیساں چا۔

صفیہ:           قلمی اَمب رکھیں متاں دیسی چا منگواویں۔

زہرہ:             کاکی ۔ دعوت ݙاڈھی شاندار تھی ویسی۔ توں وی آپݨے بھرا بھرڄائی کوں اینویں دعوت ݙتی ہاوی؟۔

صفیہ:           اِیں کنوں وی ودھ بھیݨ ! نکی جیہی ڳالھ ہے پیکیاں توں آیا ہویا کاں وی پیارا لڳدے ۔ ایہ تاں وَل بھرا بھرڄائی تھئے۔

زہرہ:             اچھا کاکی۔ میں ہُݨ ویندی ہاں۔

صفیہ:           ہک ڳالھ سُݨی ونڄ۔ پہلی دفعہ جو بھر ابھرڄائی گھر پے آندن اُنھاں کوں ملݨے دا ݙیسیں کیا؟

زہرہ:             کیا مطلب؟

صفیہ:           ملݨے دا جوڑا کائے نہ ݙیسیں؟ کیا آکھسی جو سُنڄے چندرے خاندان وچ اَن پرنی ہاں۔ کجھ نہ ݙتو تاں بھرا ساری زندگی طعنے ٻیٹھا سہسی جو بھیݨ دے گھروں ہک لیر نہ نکلی۔

زہرہ:             ہا ۔ ڳالھ تاں تیݙی وی سولہاں آنے ٹھیک ہے ۔ پر ݙیواں کیا؟

صفیہ:           میں اَڄ بزار وچ ݙاڈھی سوہݨی ساڑھی ݙٹھی ہِم ۔ گلابی تاریاں والی او ہا گھن تے ݙے چا۔

زہرہ:             پر میکوں تاں اُوں دکان دا پتہ کائینی!

صفیہ:           فکر نہ کر اَڑی ! میں خود تیکوں کل سویرے بازار گھن ویساں۔ کجھ سڑݨ دی بو پئی آندی ہے۔

زہرہ:             ہا ۔ میݙی تاں بھاڄی سڑ ڳئی۔

                       (بھڄݨ دی اَواز)

 ݙوجھا منظر 
زہرہ:             اَڄ دفتروں دیر نال آئے وے۔

عارف:       ہا۔بس اَڄ دفتر کم زیادہ ہا ۔ٻہوں تھک ڳیاں۔

زہرہ:             روٹی چا آواں؟

عارف:       ذری دیر نال ۔ دفتروں آندیں ہوئیں دوستاں سموسے کھوا ݙتن ۔ ہُݨ بُکھ کائنی ۔ میں آرام کرن چہنداں!

زہرہ:             آرام تاں تھیسی پیا ۔ بس ہک نکی جہی ڳالھ سُݨ گھنو۔

عارف:       اُوہا نکی جہی ڳالھ ۔ جیہڑی گھنٹے کنوں پہلے مُکدی نئیں۔

زہرہ:             تساں تاں بس میݙی ہر ڳالھ دا مذاق چا بݨیندے وے۔

عارف:       اچھا ۔ چلو مذاق نئیں بݨیندا ۔ فرمائو

زہرہ:             بس نکی جہی ڳالھ ہے پیکیاں کنوں آوݨ والا کاں وی پیارا لڳدے۔

عارف:       ہا ۔ میکوں پتہ ہے ۔ کل آندا پے!

زہرہ:             ایہ کیا؟ تساں میݙے بھرا کوں کاں چا بݨائے ۔ کن کھول تے سُݨ گھنو ۔ میں عام تام گھر دی کوئینی ۔ میݙا تاݨا پیٹا ریشم دا ہے ۔ میݙا نانا کمشنر ، میݙا ݙاݙا کلکٹر ، میݙا چاچا ڈاکٹر ، میݙا ماما پروفیسر ۔ میݙا خالو ………

عارف:       ڈھیر نہ پئی سُݨا ۔ میں کوئی انہاں کنوں داݨے مگݨن۔

زہرہ:             تُساں تاں کݙاہیں میݙے خاندان دی قدر نہ کیتوہے ۔ ہُݨ میݙے بھرا کوں کاں بݨا گھدے۔

عارف:       توں آپ کھنب دا کاں بݨائی ویندیں۔ میں تاں اَہدا پیا ہم جو میکوں پتہ ہے جو کل آندا پے۔ تیݙا بھرا؟

زہرہ:             میݙا بھرا آندا پے تاں وَل تُساں کیا سوچے!

عارف:       ہُݨ کجھ سوچݨ کیتے تساں میݙا دماغ باقی رکھ چھوڑے بھلا؟۔

زہرہ:             وَل اُوہو مذاق ۔ میں اَہدی ہاں جو کل بھرا بھرڄائی آندے پِن ۔ اُنھاں دی دعوت کرݨی ہے ، کوئی سودے گھنݨ دا سوچو۔

عارف:       بس جیڑھی آپاں دال روٹی کھاسوں اُوہا اُنھاں کوں کھوا ݙیسوں۔

زہرہ:             ہا ۔ ہا ۔ میں ڄاݨدی ہاں ، تہاݙے سکّے آوِن ہا تاں سَت پکوان پک ونڄن ہا ۔ میݙے بھرا بھرڄائی آندے پِن ، تاں دال پئی کھوِیندی ہے ۔ تہاکوں کیا؟’’ ذال دے سکّے، دال پئی پکے!‘‘

عارف:       تیݙے سکّے آخر میݙے وی تاں سکّے ہِن ۔ اُنھاں کوں بُھکا تاں نہ ٹُریسوں ۔ روٹی بھاڄی نال کوئی مِٹھی شئے چا بݨاویں ، تے بس۔

زہرہ:             میکوں پتہ ہوندا جو تُساں ایݙی کنجوسی کریسو تاں بھرا کوں لِکھ بھیڄاں ہا جو میݙے گھر نہ پے آئو ۔اِتھاں سُنڄ بُکھ مچی پئی ہے ۔پَئے میݙا دھیلہ دھیلہ ودا جوڑیندے!

عارف:       تئیں کوئی دھیلہ چھوڑیا ہووے تاں میں وی جوڑیساں۔ مہینہ آوݨ کنوں پہلے تاں تنخواہ مُکی پئی ہوندی ہے ۔ ہُݨ اتنا کائینی جو مہینے دے باقی اَٹھ ݙینہہ سُکھ نال گذر ونڄن۔

زہرہ:             پتہ ہے میکوں ! جِتھ ذری خرچے دی ڳالھ تھئی نئیں تے تہاݙی تنخواہ اَڳے مُک ویندی ہے ۔ میں اَہدی ہاں کل میݙے بھرا دی شاندار دعوت تھی تے رہسی نہ تاں میں ایں گھر کائیناں رہساں۔

عارف:       بس تُساں ذالیں کول تاں مرداں کیتے ہکو ݙراوا ہے ۔ اچھا ݙس تاں سہی دعوت کیتے پکسی کیا؟

زہرہ:             کوفتے ۔ کباب ۔ پلائو

عارف:       آ ۔ ہا ۔ ہا

زہرہ:             کلیجی تے مرغی

عارف:       واہ ۔ واہ

زہرہ:             کھیرݨی تے آئس کریم

عارف:       سبحان اللہ!

زہرہ:             قلمی اَنب !

عارف:       (کِھل تے) واہ بھئی واہ!

زہرہ:             میکوں تہاݙی ایہ کِھل چنگی نئیں پئی لڳدی۔

عارف:       پیسے نہ پلے ، ہار گھناں کہ چھلے۔

زہرہ:             توڑیں ذال منہ سر پئی بھنے ! ہُݨ میکوں ݙسو میں کراں تاں کیا کراں!

عارف:       ہک احسان چا کر ۔ ذرا چُپ کر ٻہہ ۔ میکوں آرام کرݨ ݙے۔

زہرہ:             توبھاں ۔ میݙی تاں قسمت خراب ہے ۔ کتھ سُنڄے چندرے گھر آن پَھسّی ہاں ۔ کل تاں لڳدے جونویں بھرڄائی اَڳوں نک ڈھہ پوسی ۔پر میں وی اوہو کریساں جیہڑا دل وِچ مَنی کھڑی ہاں ، دعوت وی ݙیساں تے بھرڄائی کوں ساڑھی وی!

عارف:       ساڑھی ۔ اُو کیں ڳالھ دی! شادی تے جوڑا جو ݙتا ہا۔

زہرہ:             او تاں پرنے دا ہا ۔ تے ایہ مِلݨے دا ! پر تہاکوں کیا؟ تُہاکوں کوئی میݙی عزت دا احساس ہے؟ کوئی پرواہ ہے؟ پتہ نئیں میݙے ماء پیئو کیا ݙیکھ تے میکوں اِتھاں چا پرنایا؟

عارف:       (کاوڑ نال) زہرہ۔ ٻہوں برداشت کر گھدئین تیݙیاں بے کار ڳالھیں ۔ صبر دی حد ہوندی ہے ۔ فضول میݙا سر کھادی ویندی ہیں۔ چل اُٹھ اِتھوں ٻئے کمرے ونڄ ٻہہ ۔ دفتروں تھکیا آیاں ۔ ݙوں گھڑیاں آرام کائینی۔

زہرہ:             (ویندیں ہوئیں) چلی ویندی ہاں۔ پر کَن کھول تے سُݨ گھنو ۔ دعوت تھیسی تے تھی تے رہسی۔

 تریجھا منظر 
عارف:       (دروازہ کھٹکا تے) زہرہ! دروازہ کھول!

زہرہ:             اَڄ وَل دفتروں دیر نال آئے وے شام تھیوݨ والی ہے ۔ مہمان آوݨ والے ہوسن۔

عارف:       گھر وچ کھاݨیاں دی ٻہوں خوشبو ہے ۔ کیا پکے؟

زہرہ:             اَدھے پکوان جیہڑے کل ڳݨوائے ہم۔

عارف:       پکوان؟ پر پیسے کتھوں آئن۔

زہرہ:             اُدھار گھدے ہِم۔

عارف:       اُدھار۔ کتھوں گھدی اُدھار؟

زہرہ:             صفیہ کنوں ۔ بس ایہا ہمسائی ہے جیہڑی اَوکھے ویلے کم آندی ہے۔

عارف:       ایجھا کیہڑا اوکھا ویلا سر تے آ ڳئے جو اُدھار دی نوبت آ ڳئی ہے ۔ پہلے میں کتھائوں اُدھار گِھدے۔

زہرہ:             وَل کیا تھی پیا ۔ لوڑ جو ہئی۔

عارف:       حد مُک ڳئی ہے تیݙی ضد دی ۔ زہرہ توں ڄاݨدِیں محلے وچ میݙی کتنی عزت ہے ۔ میں کݙائیں ہمسائیاں دے اَڳوں اُدھار کیتے ہتھ نئیں اَݙیے۔

زہرہ:             ہتھ تاں میں اَݙے ۔ اُدھار تاں میں گھدی ہے تُہاکوں کیا؟

عارف:       اُدھار تُوں گھن یا میں ، ڳالھ ہِکاّ ہے ۔ عورت مرد دی عزت ہکی ہوندی ہے ۔ زہرہ ایہ عورت ہوندی ہے جیہڑی آپݨے خاوند دی عزّت گھر اَتے گھر کنوں ٻاہر بݨائی رکھدی ہے۔

زہرہ:             پر تہاݙی میݙے بھرا اڳوّں عزت تاں بݨسی۔

عارف:       اُنھاں نال تاں اساݙی گھر والی ڳالھ ہئی۔ اساں ساری زندگی اُنھاں دے اڳوں کُوڑی عزت بݨا تے نئیں جی سڳدے ۔جتنی اساݙی ہستی ہے اُوندے مطابق میل جول رکھسوں۔

زہرہ:             پر مہمان داری تاں رکھݨی پوندی ہے۔

عارف:       مہمان داری ہک حد تئیں ہوندی ہے ۔ اُدھاراں منگ تے کائناں ۔ جیہڑا اساݙے گھر صرف کھاوݨ پیوݨ آندے اُو بے شک نہ پیا آوے۔

                       (دروازہ کھڑکدے)

زہرہ:             بس ہُݨ چُپ کرو ۔ بھائی جان آ ڳئین۔

زاہد:               (وَل دروازہ کھڑکا تے) آ ونڄاں؟

زہرہ:             آئو بھائی جان آئو… جی آیاں کوں … اَساں تہاکوں اِی تانگھدے ٻیٹھے ہاسے۔

زاہد:               السلام علیکم ! کیا حال ہے ۔ عارف بھائی تہاݙا۔

عارف:       بالکل خیریت نال ہاں زاہد بھائی ۔تساں سُݨائو۔

زہرہ:             زاہد بھائی میݙی بھرڄائی کتھّاں ہے؟

زاہد:               او معذرت پئی چہندی ہئی جو میݙے نال نئیں آ سڳی ۔ دراصل اونکوں گھر کجھ مصروفیت ہئی۔

زہرہ:             ہا ۔ ہائے میں تاں خوش ہم جو بھرڄائی وی آندی پئی ہے ۔ ایݙی سِک چاہ رکھی کھڑی ہم۔

زاہد:               بس بی بی ۔ مجبوری ہئی ۔ نہ تاں اُوکوں وی تہاݙے کول آوݨ دا ٻہوں شوق ہے۔

زہرہ:             کاکا سائیں ! میں تاں اوندے کیتے ساڑھی وی گھدی کھڑی ہم۔

زاہد:               او کیوں۔ تُساں شادی تے اوکوں جوڑا ݙتا ہا ۔ بس کافی ہا اُوہو!

زہرہ:             ہا ۔ تے ملݨے دا جوڑا نہ ݙیواں ہا۔

زاہد:               بی بی ۔ کیوں ڳالھیں کریندے وے ۔ انسان دا خلوص اینویں فالتو تحفے ݙیوݨ وچ تاں نئیں ہوندا۔

زہرہ:             پہلی دفعہ بھرڄائی آندی پئی ہئی۔ کیا آکھے ہا ۔ نناݨ ہک لیروی نہ ݙتی۔

زاہد:               بی بی ۔ ایہ تاں بس تُساں اینویں اِی چا سوچے ۔ او پڑھی لکھی لڑکی ہے ۔ اِنہاں چیزاں کوں اہمیت نئیں ݙیندی ۔ اساݙے کیتے اتنا کافی ہے جو تساں خلوص پیار نال ورتو۔ تے کِھل ہَس تے ٻولو۔

عارف:       ایہاڳالھ تاں میں اینکوں سمجھیداں بھائی صاحب ۔ پر میݙا آکھیا ایندے عقل نئیں پوندا ۔ کجھ تساں اِی سمجھائی ونڄو۔

زہرہ:             بس ہُݨ تُساں میݙے گِلے اُلانبھے چا ٻہوو۔

زاہد:               بی بی تاں آپ سیاݨی ہے۔

عارف:       (کِھل تے) جی آ ! ٻہوں سیاݨی ہے ۔ اچھا بھائی جان تساں ہُݨ کھاݨے دے کمرے چلو ۔ کھاݨا تیار ہے۔

زاہد:               دراصل عارف بھائی ۔ میں اِتھاں دفتر دے کم آیا ہم ۔ آپݨے دفتر دے ٻنہاں لوکاں نال کھاݨا کھاگھدے۔ میں تاں بس صرف تہاکوں مِلݨ اِی آیاں۔

زہرہ:             ایہ کیا ڳالھ تھئی بھلا ! تُساں اساݙے شہر آئو اَتے کھاݨا ٻنہاں لوکاں نال کھائو ۔ ایہ تاں تساں چنگی نہ کیتی نا!

زاہد:               بی بی ۔ دراصل میں ٻہوں جلدی وچ ہاں۔ وَل کݙاہیں آساں ۔ میکوں ہُݨ اجازت ݙیو چا۔

زہرہ:             لڳدے تُساں بس اساݙے دَر کوں ہتھ لاوݨ آئے وے۔

عارف:       زاہد بھائی ٻہو ، ݙوں چار گرانھ اِی کھا گھنو!

زاہد:               سچ ڳالھ ہے عارف بھائی ۔ تھوڑی ٻہوں گنجائش وی کائینی ۔ تہاکوں مل گھدے ایہو کافی ہے۔

زہرہ:             ہائے ۔ میں جیہڑے ست پکوان پکائی کھڑی ہاں او کون کھاسی؟

زاہد:               کیا مطلب؟

عارف:       مطلب ایہ جو زہرہ تہاݙے کیتے پُرتکلّف دعوت دا اہتمام کیتے۔

زہرہ:             میں تاں کوفتے ، کباب ، پلائو تے کھیرݨی پکائی کھڑی ہاں ، نال آئس کریم تے اَنب وی ہِن۔

زاہد:               بی بی تساں تاں حد مُکا ݙتی ہے ۔ ایہ چیزاں انسان دے خلوص کنوں تاں ودھ کائینی ۔ خلوص نال بھاویں بندہ سُکا ٹُکر وی کھوا ݙیوے تاں گھیو دی چُوری آلی کار لڳدے۔

عارف:       ایہو تاں اینکوں سمجھینداں۔

                       (موٹر دا ہارن)

زاہد:               لڳدے میݙے دفتر دی موٹر آ ڳئی ہے ۔ اچھا بھائی جان ، اجازت ݙیو ۔ بی بی ناراض نہ تھیواہے ۔ ہک ڳالھ کراں جو آئندہ تُساں ایہ تکلفات کݙائیں وی نہ کراہے ۔ انسان صرف خلوص دا بُکھّا ہوندے۔

زہرہ:             ڳالھ تاں تہاݙی سولہ آنے ٹھیک ہے ۔ اچھا خیر بھرڄائی کوں سلام ݙے ݙیواہے۔

زاہد:               اچھا خدا حافظ (چلیا ویندے)

زہرہ:             ہُݨ اساں اُدھار منگ تے اتنا اہتمام کیتا ۔ کیہڑے کم آیا ۔ بھائی جان سچ آکھ ڳئین۔

صفیہ:           (کندھی اُتّوں ݙیکھ تے)

زہرہ :             کون؟ کون ایں؟

صفیہ:           میں ۔ میں ہاں صفیہ … حال سُݨا بھیݨ … بِھرا بھرڄائی آ ڳئین۔

زہرہ:             واہ کاکا واہ ۔ توں میکوں پُٹھی مت ݙتی ۔ میݙا خرچہ چا کروائی ۔ بھرڄائی کوں مجبوری ہئی، آ نہ سڳی اَتے بھرا وی اُٻہالا ہا ۔ کجھ نِسو کھادا ، پچھلے پیریں ولیا ڳئے۔

صفیہ:           وَل ایندے وچ میݙا کیا قصور ہے ، وارا نہ کھاندا ہا تاں نہ دعوت ݙیویں ہا تیکوں میں منت تاں نہ کیتی ہئی جو ایہ کھاݨے پکا۔

زہرہ:             ہُݨ ݙس ، کوݨ کھاسی ایہ کھاݨے؟

صفیہ:           ہمسائے ٻئے کیڑھے ویلے کم آندن ۔ توں بھرا بھرڄائی کیتے پکائی تاں میں وی تاں تیݙی بھیݨ ہاں۔ میݙے ٻال تیݙے بھنڑیجے ہِن ۔ (سݙ مار تے) وے بلو ، وے گڈو ، پپو ، بے بی ۔ ٹونی ۔ موبی ۔ بھڄ تے آئو ۔ تہاݙی ماسی دے گھر آپݨی دعوت ہے۔

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی انتخابی (بی اے) ، مدیر: انوار احمد، مرتبین: ڈاکٹر اسلم انصاری، ڈاکٹرسجاد حیدر پرویز، شوکت مغل ، پبلشرز: ملتان کتاب  گھر