مثلث(ترِّکا)

تیݙی مونجھ دا ماہ رمضان لڳا

میݙی سوچ اعتکاف وچ ٻہہ ڳئی ہے

میݙی زندگی وچ کئی شئے دی کمی کائنی ۔ پر ہر ویلے ہک احساس میݙے دِل کوں کہیں زہریلے نانگ وانگے ݙنگیندا رہ ویندے ۔ ہر شئے تے پابندی لائی ونجٖ سڳدی ہے لیکن سوچاں تے کوئی وی بند نی ٻدھ سڳدا۔

میݙے نال وی کجھ ایہو جیہاں حساب ہے ۔ اپݨی لئی ہوئی بھاہ دی بٹھی اِچ مدتاں تے کلہا سڑدا پیاں۔

شئیت ایہا زندگی ہے ، کئی وار مرساں تے کئی وار جیساں ، کیوں جو میں ہاں ہی ایں قابل ۔ میݙے کیتے ایں توں وی وݙی سزا سخت کیتی ونجٖے ہا۔ تاں وی کھٹ ہئی میں ایہو جیہاں جُرم کیتم جیندا کوئی حساب ، کوئی اختتام کیتی، اَڄ دی رات دول میکوں اوندا معصوم چہرہ نندر توں ٻہوں پرے گھن ڳئے تے اے مخمل دابسترا میکوں کنڈیاں دی سیج پیا لڳدے ، نندر دی جاہ او ساری کہاݨیںسکرین تے فلم وانگوں لنگھدی ویندیاں ہن ، تے میں اَڄ توں اَٹھاوی(28)سال پچھوں چلا ڳیاں ۔ جݙاں میں ہک خوبصورت تے صحت مند نوجوان ہوندا ہم ۔ اے واقعہ اُتھاں ڈھیاں داہے جݙݨ میڈی عمر لڳ بھڳ ستاوی ، اَٹھاوی سال دی ہئی ۔ ماء پیئو دی نرینہ اولاد ہووݨ دے حق وچ ٻہوں لا اُٻالی طبیعت دا مالک ہَم ۔ اللہ سئیں تے کجھ شکل وی سوہݨی ݙتی ہئی ۔ رنگ ڳورا چِٹا  ہئی ۔ اپݨے محلے وچ چنڳا اُچا مقام ہئی۔

ایں اُجٖڑے دل کوں کون ݙسے جیڑھا پیار کرن او رُل ویندن۔

کجھ خامیاں دے نال نال میݙے وچ ہک خوبی وی ہئی۔ جیڑھی میکوں خود وی ٻہوں پسند ہئی۔

او اے جو کہیں کوں وی ݙٹھا ، ݙکھا تے میں چُپ نہ رہ سڳدا ہَم ، تے ایہا خوبی جیڑھی میݙی زندگی کوں ہک گھٹا ٹوپ اندھارا بخش ڳئی ہے۔ تعلیم مکمل کرݨ دے بعد میکوں ہک پرائیویٹ ادارے وچ نوکری مل ڳئی ۔ میں ٻہوں خوش تھیُم جو اپݨا بار خود چاوݨ جوڳا تھی ڳیاں۔ گھر ڳیوں تاں مٹھائی گھن تے سارے محل وچ تقسیم کیتی ۔ایں خوشی وچ میݙے دوست محل دار رشتہ خوش ہَن ، معمول دے مطابق میں روز سویرے جلدی نال تیار تھی کراہیں موٹر سائیکل تے چڑھ تے دفتر پُجٖ ویندا ہَم ۔ اِتھاں اے ݙسینداں ونجٖاں جو موٹر سائیکل میکوں کمپنی دے طرفوں مِلی ہوئی ہئی ۔ میݙے دفتر دے بالکل سامݨے ہک سکول ہئی۔ غالباً اے سکول میٹرک تئیں ہئی۔ تے اِتھاں روز میکوں چندر تے تاریاں وانگوں کھلدے ہوئے ٻال نظر آندے ۔ خیر اے روز دا معمول ہئی۔

ٻالیں کوں ݙیکھݨ تے پیار کرݨ تے اپݨے دفتر دا کم کرݨ ۔ ایویں گذردے گزردے کجھ سال گذر ڳئے۔ میݙی زندگی وچ ہک تبدیلی آئی جو میݙی ماء دی آرزو میݙے متھے تے سہرا سجاوݨ دی ہئی۔ او ݙینہہ میݙے کیتے محبتاں ، چاہتاں تے خوشیاں دا پیغام گھن تے آیا۔

عروج میݙی زندگی وچ ہک بہار دا تازہ جھونکا بݨ تے آئی۔ میݙا ہر ݙینہہ خوشیاں توں بھر پور گذردا تے رات وی ایویں سہانے سپنے وچ گزر ویندی۔ میں وی ترقی دیاں منزلاں طے کریندا ڳیُم ۔ عروج ہک کامیاب بیوی بݨ تے میݙے انگن وچ پُھلاں وانگ رَچ بس ڳئی ۔ پر ہک خلش کجھ ݙینہاں توں میکوں بے چین کر رکھیا ہی۔ او اے چوھالی تئیں اساݙے گھر وچ عروج دے بعد کوئی ٻئی بہار نہ اَئی ہئی۔ جینداہر بندے کوں شادی دے بعد انتظار ہوندے ۔ ایں انتظار دی سولی تے لٹکدے ہویاں5سال دا عرصہ گذر ڳیا ۔ پر کوئی اُمید دی کرن نظر نہ اَئی ۔

عروج اپݨے ہنجوں میݙے کولوں لُکا تے جھوٹیاں تسلیاں دا سہارا گھن تے اپݨے تھوݙیں تے مصنوعی کِھل کوں سجا کراہیں میݙے کیتے خوشیاں دا پیغام بݨ ٻاہندی ہئی ۔ لیکن میں سمجھدا ہَم جو میں صحرا وچ میں کلہا نیں عروج وی ایں بٹھی وچ ٻلدی ویندی ہے ۔ تھوڑے ݙینہ گزرے ساݙے گھر ے سامݨے کوئی نویں لوک آباد تھئے ۔ غالباً متوسط طبقہ دے لوگ کہیں وستی توں کوچ کر تے شہر آئے ہَن ، تے اُتھاں دا ہک ٻال میݙے دفتر دے سامݨے والے سکول وچ داخل تھیا ۔ میں روز سویرے دفتر ونجٖݨ کیتے نکلدا تے ݙیہدا۔ او ٻال وی کتاباں دا بھاری بستہ مونڈھے تے لٹکا تے بس دے انتظار وچ بس سٹاپ تے کھڑا ہوندا، کئی ݙینہ لنگھ ڳئے ۔ رش ہووݨ دی وجہ کنوں کݙاہیں او ٻال بس تے نہ چڑھ سڳدا، تے کݙاہیں چھوٹے ہووݨ دی وجہ نال او کافی دیر تئیں بس سٹاپ تے کھڑا رہ ویندا۔ میں وی ہِک ٻال دی محبت دا بُکھا ہَم ۔ قدرتی طور تے میکوں اوں ٻال نال اینجھی کشش محسوس تھئی ۔ جیویں اے ٻا ل میکوں سُݨیندا پئے ۔ آخر ہک ݙینہہ میں اوں ٻال کنوں ڳیُم تے اوندا ناں پُچھیا۔

او ٻال وݙی معصومیت نال ٻولیا ۔ میݙا ناں ولید ہے ۔ میں بڑے پیار نال اوکوں آکھیا ، آ بیٹا میݙے نال موٹر سائیکل تے چڑھ ٻہہ میں تیکوں سکول چھوڑ ݙیساں ۔ پہلے او ٻال جھجھکا۔ پر وَل میݙے نال موٹر سائیکل تے چڑھ ٻیٹھا ۔ میں اوندے بستہ کوں پچھوں رکھیا تے سکول چھوڑ ݙتا ۔ میں آکھیا ولید بیٹا واپسی تے توں نہ ونجٖیں میں تیکوں چھوڑ آساں۔اچھا انکل جی ! اے آکھ تے او سکول دے اندر چلا ڳیا۔

میکوں اے سارا کجھ کر تے ایویں سکون ملیا جیویں اے کوئی ا پریا نی ، میݙا اپݨاں لخت جگر ہے ۔ گھر آ تے میں عروج کوں سارا واقعہ سُݨایا ۔ او ٻہوں خوش تھئی ۔ اساݙے گھر وچ بہار آ ڳئی ۔ شام کوں ولید گھر آویندا ، عروج اونکوں پڑھیندی ، کھاوݨ کیتے چیزاں ݙیندی ۔ ایویں محسوس تھیا جیویں اَڄ ہی اساݙے کیتے چندر نکلیا ہووے۔

میں جݙاں وی بازار ویندا ولید کیتے کپڑے ، کھݙوݨے تے کھاوݨ دیاں چیزاں گھن آندا۔ ولید ساݙے نال ٻہوں مانوس تھی ڳیا ہئی ۔ ہُݨ ایویں لڳدا ہئی جیویں اساں ݙوہیں ولید دے بغیر جی نہ سڳسوں ۔ سویرے میں موٹر سائیکل دا ہارن وجٖیندا تے ولید فوراً گھروں ٻاہر آ ویندا ۔ ایویں ݙو پہاراں کوں ہک وجٖے میں اونکوں گھر چھوڑ ݙیندا۔

کݙاہیں رستے وچ ولید کئی شئے تے اسرار کریندا تے میں اوکوں گھن ݙیندا ۔ وقت دا دھارا اپݨی روانی وچ وَہندا ڳیا تے 2سال دا عرصہ گزر ڳیا ۔ ولید ہُݨ چوتھی  کلاس وچ پڑھدا ہئی ۔ میݙے معمول وچ بالکل فرق نہ آیا ہئی ۔ عروج دی کُکھ ساوی نہ تھئی ،پر ساکوں ایں شئے دا ملال نہ ہئی ۔ کیوں جو ولید اساݙے نال ہئی۔

کݙاہیں جو ولید میکوں نظر نہ آوے ہا ، ایویں پتہ لڳدا ہئی جیویں میݙیاں اَکھیاں دا چانݨ مُک ڳئے ۔ میݙے بغیر ولید وی کݙاہیں کلہا سکول نہ ڳیا ہا۔ تے نہ کݙاہیں او واپس بس تے آیا ہا۔

او ݙینہہ قیامت دا ݙینہہ ہئی۔ میکوں یاد کر تے اَڄ وی میں دیوراں نال ٹکراں مارݨ لڳ ویندا ۔ کاش میں اے سب کجھ نہ کراں ہا۔ آوݨ آلے وقت دا جے کر پتہ ہووے تے کوئی وی کݙھاں غلط کم نہ کرے۔

ہک ݙینہہ اے تھیا جو میں ولید کوں سکول چھوڑ کراہیں دفتر لڳا ڳیُم تے تھوڑی دیر بعد عروج دا فون آ ڳیا جو میݙی طبیعت ٻہوں خراب ہے ، فوراً گھر آئو ۔ اے سُݨ تے میݙے پیریں تلوں زمین نکل ڳئی ۔ میں فوراً موٹر سائیکل تے گھر ڳیُم ، عروج کوں ڈاکٹر کوں ݙکھا کراہیں گھر آیا تے وقت ݙٹھا تے سواہک تھی ڳیا ہئی ، ہک دم میکوں ولید دا خیال آیا۔

جیڑھا میݙا انتظار وچ کھڑا ہوسی ۔ اے آکھ تے میں فوراً موٹر سائیکل اسٹارٹ کیتی تے تیزی نال سکول دا رُخ کیتا ۔ گھر تے سکول دا فاصلہ تقریباً20منٹاں دا ہئی۔ رش ہووݨ دی وجہ نال تقریباً اَدھا گھنٹہ لڳ ویندا ہئی ۔او ݙینہہ میݙی بربادی دا ݙینہ ہئی ۔ اے تاں کݙاہیں سوچیا وی نہ ہا ، میں سکول دے سامݨے ونجٖ کے بریک ماری تے ہک بس کوں اُتھوں لنگھدا ݙٹھا ۔ جیندے وچوں ہک ٻال پیر تِلکݨ دی وجہ نال بس دے پچھلے پہیے تے آ ڳیا ،میں بھجٖ کے اوں ٻال کول ڳیا ، جو مدد کراں ، تے میݙے منہ وچوں بے ساختہ نکلیا ۔ ولید میݙی جند تیکوں کیا تھی ڳئے ۔ ݙیکھ تے سہی تیݙا اَنکل تیکوں گھنݨ آ ڳئے ۔ کھول ولید کھول اَکھیں ، پر ولید تاں دنیا توں بے خبر تھی ڳیا ہئی۔

اونکوں چا تے ہستال ڳیا ۔ پر میݙے شکستہ ٻاہیں وچ ولید نے آخری وار میکوں ݙیکھ تے دم ݙے ݙتا۔ آخر وچ وی اوندیاں اَکھیں کھلیاں ہَن ، ایں انتظار وچ جو ہݨیں میݙااَ نکل آ ویسی۔پر اَڄ اَنکل آیا وی تے لُٹیا پُٹیا۔

ولید کاش میں تیکوں اپݨے نال اینجھا مانونس نہ کریندا ۔ اَڄ سوچینداں بھاویں دیر تے بھانویں جلدی ویگن تے اکثر ولید سکول چلا ویندا ہئی ۔ میں اونکوں موٹر سائیکل تے کیوں بھلایا۔ ولید دی معصوم تے کِھلدی ہوئی شکل اِچ وی میں توں سوال کریندی ہے ، اَنکل تُساں دیر کیوں لئی ہئی۔ میں تاں تہاݙے انتظار وچ کھڑا ہَم۔

ولید دی لاش چا تے گھر آیا تے ہک موت دا منظر ہئی جئیں میݙا رواں دواں ہِلا تے رکھ ݙتا ۔ اوں ماں دیاں دھاواں نے میکوں ظالم آکھݨ تے میݙا دماغ چکرا ڳیا ۔ اوندی ماء ویݨ گھر کر کر تے اَکھیندی پئی ہئی ۔ میݙے ولید دا قاتل توں ہِیں۔اے الفاظ میݙے دل تے ہتھوڑے بݨ بݨ تے لڳدن تے میں سُتی نندر وچوں جاڳ پوندا ۔ ہر رات سمݨ کولوں پہلاں میں ولید دی تصویر نال ڳالھیں کریندا ۔معافی منگداں۔ پیار کرینداں پر دل کوں چین نی مِلدا ۔ عروج وی تھوڑے عرصے بعد میݙا ساتھ چھوڑ ڳئی تے میکوں ایں ظلم دی نگری وچ کلہا ترپݨ کیتے چھوڑ تے خود ولید نال ونجٖ ملی۔ اَڄ ہکلاں مریندا عروج ولید میکوں بُھل ڳئے وے ۔ میݙے بغیر تاں تہاکوں نندر نہ آندی ہئی ۔ اَڄ کیویں کلھے سُتے پے وے ۔ جواب تے ݙیو۔

اساں ترائے جٖݨیں دی مثلث تھئی اَڄ ݙو نکراں میں توں جُدا تھی ڳیں ۔ اے کلہی نکر کہیں کم دی ۔ میکوں سݙ گھنو یا میݙے کول وَل آئو ۔ میݙی مثلث پوری کرو۔ تساں بغیر میں او جواری ہاں جیڑھا دنیا دی ہر بازی ہر ڳئے ۔ ایں لُٹے پُٹے بندے دی اِتھاں کہیں کوں لوڑ کائنی ۔ زندگی دا معمول اوہو ہے سڑکاں اوہوا تے شہر تے مکان اوہے ہن پر مکین بدل گھن۔

اَڄ سامݨے آلا مکان خالی تھی ڳئے ۔ نویں لوگ آ ویسن پر ولید توں تاں کائناں آسیں ۔ عروج اے گھر تیݙی یاداں دے سانگھے نی چُھڑیندا۔ جتھاں تیݙیاں یاداں میݙے نال میݙے کلہیپے دیاں ساتھی بنڑدن ۔ جیندے جی جُدا تھی ڳین ، مرݨ دے بعد تاں اساݙی مثلث کوں کوئی وَکھ نہ کر سڳسی۔

ایں آس تے زندگی دے باقی ݙینہہ لنگھیندا پیاں۔

جے خبر ہوندی تیݙے نکھڑݨ دی

اساں رَڄ کے مونجھ لہا گھندے

٭٭٭

 حوالہ 
کتاب: سُکے پتراں دا ݙُسکار، رضوانہ تبسم درانی ، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان