رحیمݨ چاچا

مٹِھل ہک وݙے گھر دا ٻال ہا ۔ گھر کھاتا پیتا ، رقبے،مال ڈھڳی دیرہ دمامہ، نوکر چاکر، باغ، رڑھیں ، فصلاں عام ہَن تے مُنڈھ قدیم کنوں گھر دا ہک پکا نوکر جیڑھا ٻال ہا تے ہُݨ ٻڈھرا تھی ڳیا ہا۔ حالی وی اپݨی خدمات پیش کریندا پیا ہا۔ اوندا ناں ہا رحیمݨ تے رحیمݨ چاچا مشہور ہا۔ مِٹھل اپݨی اعلیٰ تعلیم واسطے لاہور داخل ونڄ تھیا۔ کافی مہینے توں بعد گھر دا چکر لاوݨ آیا تے سارئیں کوں محبت نال مِلدا رہ ڳیا۔ اُو اپݨی خاندانی ریت پریت دید لحاظ قائم رکھی ودا ہا۔ غریبیں نال محبت ، ہمدردی تے بھال سنبھال کر کے اُو خوش تھیندا ہا۔ ایہ ساری طبیعت اُوں اپݨے بابے سئیں کنوں پاتی ہئی۔ گھر دی وݙی حویلی دے ہک پاسوں اُنہیں دا اپݨا مال ڈھڳی دا ہمباہ ہا۔ رحیمݨ چاچا وی ایندے وچ دیرہ لئی پیا ہا۔ ہمباہ دے وچ مال ڈھڳی دے کوٹھے وی بݨئیے کھڑے ہَن۔ پاݨی دا نلکا لڳا کھڑا ہا ، ٹاہلی دا ہک درخت تے کجھ ٻئے ٻوٹے ہمباہ دی رونق ہَن۔ دور کتھائیں ہمباہ دا دروازہ ہا۔ کجھ نوکر ݙینہہ دے کم کار کر کے چلیے ویندے ہَن تے رحیمݨ چاچا ݙینہہ راتیں اِتھاہیں رہ ویندا ہا۔ رحیمݨ چاچا منجھ منجھلا ٻدھیندا ہا، پیروں راݨاں ، کنڈوں راݨاں رہندا ہا پَر سِر تے پٹکا ضرور ٻدھیندا ہا۔ کیا تھیا کݙاہیں بنیان پا گھِندا ہا۔ ٻڈھا تھی ونڄن دے باوجود اُو صحت مند ہا ۔ اوندے ݙولے واوٹویں ہَن، کیوں جو ٹوکے آلی مشین وی ڳڑیندا ہا۔ مضبو ط اِتنا ہا جو ہک ݙینہہ اُوں ڳݙا کوں چَٹا مار تے زمین توں پٹ گِدھا تے کجھ لحظہ چاتی کھڑا رہ ڳیا۔ 

                       مِٹھل شام کوں بنگلے اِچوں نکل تے ہمباہ والے پاسے ڳیا۔ رحیمݨ چاچا تلے زمین تے تݙی سٹی ٻیٹھا ہا تے شام دی روٹی کھاندا پیا ہا۔ ٻھاڄی دی مُنگری خالی لاتھی ہئی تے کنجیر وچ ݙو روٹیاں لاتھیاں ہن۔ رحیمݨ چاچا رُکھی روٹی ٻیٹھا کھاندا ہا۔ مِٹھل رحیمݨ چاچے کنوں پُچھیا، کیا تیکوں بھاڄی ٻوڑ تھوڑا ݙتے نے جو توں رُکھی روٹی کھاندا ٻیٹھیں۔رحیمݨ چاچے جواب ݙتا : کائنا سئیں روٹی تاں کھادی ہِم بھاڄی نال بھاڄی تاں پوری ہئی ۔ ایہہ ٻس اُنویں رُکھی کھاندے ٻیٹھوں۔مِٹھل سوچیا چاچا رحیمݨ ڳالھ رکھ ڳئے۔ مِٹھل گھر دی نُکراݨی کوں آکھیا : رحیمݨ چاچے کوں بھاڄی تھوڑی نہ ݙتی کرو۔ اَڄ اُو رُکھی کھاندا ٻیٹھا ہا۔ نُکراݨی جواب ݙتا بھاڄی تاں پوری ݙتی ہِسے ، کل کنوں ذرا ودھا ݙیسوں ۔ اڳلے ݙینہہ خاص طور تے ݙیکھݨ کیتے مِٹھل شام دے ویلے ہمباہ دا چکر لایا تاں رحیمݨ چاچا وَل رُکھی کھاندا ٻیٹھا ہا۔ مِٹھل سمجھ ڳیا جو اَڄ وی بھاڄی پوری سُوری ہَس۔ تریجھے ݙینہہ مِٹھل رحیمݨ چاچے دی بھاڄی اپݨے ہتھ نال پَوا تے روٹی بھڄوائی ۔ ہُݨ ہُوکوں پتہ ہا جو اَڄ بھاڄی ڈھیر ساری ہِس ۔ تھوڑی دیر بعد مِٹھل ہمباہ تے لنگھ ڳیا تے رحیمݨ چاچے کنوں پُچھݨ لڳا جو رحیمݨ چاچا اَڄ تاں بھاڄی پوری ہئی؟ رحیمݨ چاچے دے جوا ب کنوں پہلے مِٹھل ݙٹھا ، رحیمݨ چاچا چھیکڑی روٹی وَل رُکھی کھاندا ٻیٹھے۔ مِٹھل پُچھیا: کیا اَڄ وی بھاڄی تھوڑی ہئی؟ رحیمݨ چاچے جواب ݙتا مِٹھل سئیں بھاڄی تاں روز پوری ہوندی ہے میں خود ایویں کرینداں جو ݙو چار گھِراں جیڑھے وی لائے چَس دے لائے باقی بھانویں رُکھے کھائوں۔

٭٭٭

 حوالہ 
کتاب: وتر ساخ (سرائیکی کہاݨیاں) ، مصنف : عبداللطیف بھٹی، ناشر: جھوک پبلشرز ،ملتان