انکساری دے رویے

عجز و انکساری ، خوش بختی دی علامت اے ، خوش نصیب ہوندن او لوک جہڑے عزت دا بار چیندے ہِن ، آہدن عزت وی کہیں کہیں کوں راس آندی ہے ہر کوئی عزت نی چھکیندا ، ہولا تھاں کھڑک پوندے ، جیرھی ٹِنگ اُتے بار ڈھیر ہوسی او جِھکی ہوسی ۔ سیاݨے آہدن ہستیاں بار چیندین ، فلاݨا بندہ ہولا اے ، اَتے ہولا بندہ بے عزتا وی ہوندے ، نہ او اپݨی عزت ݙہدے نہ ٻئے دی ، اوندے نال ڳالھ کریندیں وی لوک ݙردِن ، نا بابا جیرھا اپݨی عزت نی ݙہدا اساݙی عزت دو کیا ݙیکھسی؟ تصویر دا ݙوجھا پاسہ ݙیکھوں تاں کجھ لوک ایجھے ہوندن ، چھاں وانگوں اُنھاں نال ڳالھ کر تے خوشی تھیندی اے ، لڳدے بہار آلی کار ہِن ، مُسکرندا منہ اَتے دِل صاف جھک جھک تے ہر کہیں نال ڳالھ کرݨی اپݨا ہے کوئی بھانویں غیر ہکو جہیں عزت ݙیوݨی ہر ہک کوں ، ایہو اجہیں لوک نہ صرف اپݨے کیتے بلکہ خاندان اَتے وسیب کیتے وی خوشی اَتے خوش بختی دا باعث ہوندن ، اوہا جاہ ٹھردی اے پئی جتھاں او کھڑدِن ۔ باعثِ فخر ہوندن ایہو جئیں لوک ، ایہ مقام اُنھاں کوں ہک ݙینھ اِچ نی مِلدا ، پُنڄ ہار نی پوندی اے ، ایں مقام کیتے اَتے ایہو جہیں بندے ٻہوں گھٹ ہوندن ، ہر کوئی نی ہوندا ایویں اساݙے خاندان اِچ وی کجھ ایہو جہیں لوک ہَن اَتے ہِن ، جیڑھے ہَن اللہ تعالیٰ اُنھاں کوں اعلیٰ مقامات عطا کرے ، جنت جاہیں ہوونے ، جہڑے ہِن خیر نال سلامت ہووِن اَتے خاندان دا ناواں قائم رکھن ۔(آمین) ۔ میݙے ݙاݙا سائیں جناب محمد احسن ہاشمی صاحب تاں ٻہوں منکسر المزاج ہَن ، جِھک نوائی نال ڳالھ کرݨی ، ہر ہک نال زمین اُتے پلتھی مار تے ٻیٹھا راہوݨا ، نانی سئیݨ ہک ݙینھ آکھیا مولانا صاحب ! تلے مِٹی اُتے ٻیٹھے ہیوے اُٹھو اُتے ٻاہوو ، آکھݨ لڳے ایں مٹی اِچ ونڄݨے شالا ایندے وچ جا تاں ملے ہُݨ وݙے تھیسے تاں پتہ لڳدے ایہ وی ٹھیک دُعا اے کیونجو کہیں کوں تاں ایہ وی نی مِلدی ، کئی سمندر غرق اَتے کئی کیویں مٹی کنوں پرے ، اللہ بس راضی ہووے ، مولانا محمد احسن ہاشمی (ݙاݙا سئیں) دے بھرا مولانا محمد اجمل ہاشمی صاحب وی ٻہوں منکسرالمزاج ہن، ٻہوں چنگا اخلاق اَتے ذکرِ الٰہی اِچ ہر ویلھے مشغول رہندے ہن ، اساݙے کیتے ٻہوں ٹھردے ہن ۔ ’’ڈوئیاں ، مندھنے ، لکڑی دے بݨوا رکھن ہا ، اساݙے کیتے جݙاں جلالپور ونڄوںہا ݙے چھوڑِن ہا ، ہر ہک نال کھل کھل ڳالھ کرݨی ، خیر صلاح ہر دی پُچھݨی۔

بواء جی ہوریں دے وݙے پُتر محمد غوث قریشی ہاشمی صاحب 20ویں گریڈ دے افسر ہووݨ دے باوجود جِھکا تھی ملݨا وݙیں نال، سِر جھکا رکھ ڳالھ کرݨی، اَلیندے ٻہوں گھٹ ہَن ۔دُر محمد ہاشمی صاحب دی بھتریجی ڈاکٹر صباء خلیل ہاشمی (گائنا کالوجسٹ) دے سوہرا صاحب وی 19ویں گریڈ دے ہیڈ ماسٹر ، پر ڳالھ ہر کہیں نال پیار دی کرݨ ، میݙا بھرا ، میݙی بھیݨ، بی بی دے سِوا نہ اَلاوݨا ، وَل اُنھاں دے سارے پُتر وی ایویں خاص طور تے ڈاکٹرصباء بی بی دا میاں دُرِ ربانی ہاشمی میزائیل انجینئر زونل چیف19ویں گریڈ ھے بھانویں تاں وݙیں دے سامݨے سِر جُھکا تے ڳالھ کرݨی ، ایویں ڈاکٹر فرحان جمیل ہاشمی (نشتر ہسپتال ملتان) ، راشد سلیم ہاشمی ، سارا بی بی جݙاں امریکہ اِچوں آوے، عروج ہاشمی سارے ساݙے ٻال انکساری اَتے محبت نال مِلدن ساریاں کوں، صہیب ہاشمی کوں سلیم ہاشمی پیار نال نونم سݙیندے ہَن اَتے حمزہ ہاشمی کوں حمزہ پشاچہ۔

ہک ساݙے مامے ہوریں ہَن صدا ہووِن ، میاں افتخار حسین صاحب ٻہوں پیار کریندن ، ساریں اساݙیں بھیݨ بھراواں نال ، اَتے ہک خالہ وݙی ترائے اُنھاں دیاں چھوٹیاں بھیݨیں وی ، اماں جی دیاں مُلیریں نی بھیݨیں لڳدین ، اساکوں نور احمد ہاشمی صاحب سیشن جج ہن ، ابا جی کوں انھاں نال ٻہوں پیار ہا ، انھاں دے بیٹے مسعود ہاشمی وی جج ہن ، وَل رابعہ ہاشمی (ڈائریکٹر کالجز ملتان) ہن ٻہوں چنگے اخلاق دے ہن جݙاں اساݙے کزن شبیر قریشی انھاں کوں مِلݨ ونڄن ہا ملتان انھاں کنوں پُچھن ہا رابعہ بی بی میݙے چاچے دے پُتر جمیل ہاشی ڈسٹرکٹ آفیسر مظفرگڑھ کوں وی ڄاݨدے ہووے یا کوئی نا رابعہ ہاشمی آکھن ہا ہر پھیرے یاد کرویندے ہیوے ، گھن نوے آندے انھاں کوں ، او ہر پھیرے اڳلی واری دا وعدہ کر تے آ ونڄن ہا ،ایویں ساݙی ہک کزن سعدیہ نہال ملتان دے ہک ہائر سیکنڈری سکول دی پرنسپل ہِن پر اُنھاں کوں ݙیکھ حیرانی تھیندی اے ، اتنے سادہ مزاج اَتے شفیق مزاج ہِن ، ذرا وی احساس نی تھیوݨ ݙیندے جو میݙا 19واں گریڈ اے ، خوش لباس ، خوش اخلاق ، خوش شکل اَتے خوش مزاج وی ہِن ۔ وَل او میݙی اچھی دوست وی ہِن ، اُنھاں دے ٻال ٻہوں مؤدب اَتے پیارے ہِن اُنھاں دے ابو، چاچا محمد اکرم ہاشمی صاحب وی ٻہوں اچھے انسان ہِن ، مارکیٹ کمیٹی ، جلال پور پیر والا دے سیکرٹری ہِن ، ایویں اساݙے مامے اعجاز حسین صاحب وی ریذیڈنٹ مجسٹریٹ ہِن پر انکساری ایہو جہیں جو لنگھدیں ہوئیں اماں ہوریں (اساݙی) کُنی چاڑھی کھڑے ہوندے ہَن تاں آکھن ہا جمیل دی ماء میکوں بھیݨ ایویں بس ݙوئی یا ڈھکݨی اُتے ݙو چار ٻوٹیاں بھونی آلیاں چکھا چا اَتے تیݙی بھرڄائی بعد اِچ کُنی پکیسی ودی ، میں ویندا پیاں ، شام کوں وَلساں وَت ایندی پکی روٹی کھاساں۔

 حوالہ 
کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان