اللہ بچایا

ظفر سِپل 
او ایں توں وَدھ جی تے کریندی وی کیا! ۔ جئیں ویلے اُوں اینکوں ڄایا۔ حیاتی وچ پہلی وار اوندے چہرے تے اہجے سُکھ ݙکھالی ݙتی جو ایں توں پہلوں کݙاہیں نہ ݙسی ہئی۔ پَر جئیں کوں اُوں ڄایاہا او نہ جِیندا ݙسدا ہا نہ مُردہ ۔ نبض ہئی جہڑی رُکدی رُکدی چل پوندی ہئی۔ او تاں ڄمدے ویلے وی نہی رُنا ۔ دائی تے ڳلی دیاں ساریاں ٻڈھڑیاں ماء دے چہرے تے مُسکان ݙیکھ کراہیں ایں توں بے پرواہ تھی ڳیاں۔ پَر ساریاں ہک ہک کر تے وارو واری ٻال تے اپݨے ٹوٹکے اَزماوݨ لڳیاں ۔ تاں اوں ویلے اِݙوں اُݙوں دے محلیاں دی مسیتاں وچوں کتھاہوں ہولی تے کتھاہوں اُچی اَواز وچ دیگر دیاں اذاناں سُݨیجݨ لڳیاں تاں ٻال وچ حیاتی دیاں نشانیاں ݙسیجݨ لڳیاں … پَر ماء … اوندے چہرے تے موت دا پرچھانواں لاہوݨ لڳا ۔ وَت اوں گزرے سالاں دے ہک ہک سال کوں یاد کیتا ۔ کئیں ویلے اوندے مَتھے دیاں رَڳاں تنڑیج ویندیاں تے کئیں ویلے او سُکھیتا ݙسدا ۔ وَت اوں سُتیاں سُتیاں سِر کوں ذرّی جئی اُچا کرکے ٻال دو ݙٹھا۔ مُسکائی ۔ یا وَت لنگھی حیاتی کوں گھٹایا کِھل نال ݙٹھا تے مر ڳئی ۔ او ایں توں وَدھ جی تے کریندی وی کیا ۔ پَر اُوں جو کرݨاں ہا او کر ڳئی ۔ او ہک ٻئی جان کوں حیاتی ݙے ڳئی ۔ ساریاں محلے آلیاں جنہاں رَل مِل ٹوݨے ٹوݨکے کر تے مردے ہوئے ٻال کوں بچایا ہا ۔ اوندا ناں اللہ بچایا رکھیا ۔ ناں تاں سچی مُچی او مَریا ہوئیا اِی ڄمیا ہا ۔ مُوئیا نہ ہئی موئیاں وانگ ضرور ہئی۔

کرم الٰہی جݙاں شامی گھر والیا تاں اُوں ݙٹھا جہڑا چِٹے ݙینہہ وانگوں ظاہر ہئی ۔او سُݨیا جو قیامت دے ݙینہہ وانگوں لنگھیا ہا ۔ او اُتھاہیں مُوڑھے تے ٻہہ ڳیا ۔ او چاہندا ہئی جو کجھ سوچے تے سارے ہُݨ دے حال تے غورکرے ۔ پلر اوندا ذہن اُکا خالی ریہا ۔ جیویں ہُنالے ݙوپہر اَسمان ہوندا ہے ۔ خالی ، بے رونق ، چُپ چپیتا ، کجھ دیر اور بھوئیں دو سِر نِوّا تے ݙیہدا ریہا ۔ وَت اُٹھیا تے ہولے ہولے ٹُردا ہوئیا بھاگ بھری دے سرہاݨے آن ٻیٹھا ۔ اوندے قبلہ رُخ چہرے کوں ہتھاں دے پیالے وچ گھن تے اپݨے پاسوں کیتُس ۔ وَت اونکوں اینویں لڳا جو ہُݨ اوندیاں اَکھیں اوندی برداشت دا ساتھ نہ ݙے سڳسن تاں اُوں سِر تے رکھے صافے کوں اَکھیں سامھے کر گھدا تے اِرکاں گوݙیاں تے ٹیک ݙتیاں ۔ کجھ دیر خموشی رہی ۔ وَت اینویں لڳیا جیویں او ہولے ہولے ݙسکیاں پیا بھریندا ہووے ۔ محلے دیاں کجھ تریمتیں تے کجھ ڄنڑے جو ہُݨیں ہُݨیں گھراں دو ولّے ہَن ۔ تھولی دیر تاں اُوں دو ݙیہدے ریہے تے کجھ نہ ٻولے ۔ وَت ہک ٻڈھڑا اَڳتے ودھا تے اوندے مونڈھے تے ہتھ رکھ آکھݨ لڳا ۔ اوئے کرما ، صبر کر یار ، ݙیکھ دل چھوٹا نہ کر ، اساں جو ہیں‘‘۔ کجھ دیر تاں او بُت وانگوں بے سُدھ بیٹھا ریہا تے کجھ نہ ٻولیا ۔ جیویں جو کجھ نہ سُݨیا ہووِس ۔ وَت اپݨا صافہ جھولی وچ پا آکھݨ لڳا ’’کرماں آلی تاں اپݨا ویلہ پورا کر ڳئی ۔ پَر ایں کویلی جئی جان کوں ݙکھارے سٹ ڳئی‘‘۔ نہ بھئی ناں ، ایں نہ سوچ ، جئیں ݙتے اوہو پلیسی ۔ او سب ڄاݨدے ، اونکوں سب پتہ ہے یار۔ اونکوں سب پتہ ہوندے ۔ جہڑا آندے او وَل وی ویندے ۔ جہڑا ونڄݨ آلا کر تے ویندے یا جہڑا آوݨ آلے کرݨا ہوندے ۔ او بس ݙیہدا راہندے تے مُسکاندا راہندے ۔ کݙاہیں کݙاہیں میں سُچینداں اونکوں ساݙی گزران نال کیا ۔ اونکوں تاں ٻس حیاتی دے دریا دی روانی نال عشق ہے ۔ ایں تاں بس اَپݨا میلہ سچائی رکھݨ اے ۔ وَل میں سُچینداں ، نئیں ایویں وی نئیں ۔ نہ تاں جہڑا چنگی نبھا ڳئے یا جہڑا بُری لنگھا ڳئے ۔ او سارے ہکو جئے تھئے ۔ اونکوں بُری گزراناں آلے کوں شاباشی کیتے کجھ نہ کجھ تے اپݨے کول بچا تے رکھݨا چاہیدے ۔ کجھ تاں اوندے وَلدے ہوئے کیتے وی ہووݨاں چاہیدے ۔ پَر ڳالھ صرف چنگی یا بُری گزران دی وی نئیں ۔ ڳالھ بعد وچ شاباشی دی وی نئیں ۔ میں تاں ڳالھ کرݨ چاہنداں اُوں ݙراکلے خلاء دی ۔ جہڑا روح دے ذرّے ذرّے وچ تے بُت دی ہک ہک پُور وچ لُوط ٻوٹی اوانگ چمنبڑیا ہوئے ؤ او جیکوں بندہ ساوݨ دی کئیں کالی شمور رات دی بارش وچ ،حیاتی دے ݙراکلے جنگل وچ کہیں کلہے تے تُیکدے تنبو وچ ماء دی ٹھڈی یخ ککھ توں ڄمدے ہوئے بُت دے ہک ہک سیال دے نیوکلس وچ کھنڈرے نُطفے وچ مورثاء وراثت وچ گھن آندے ۔ میں توں اوں ݙراکلے خلاء دی ڳالھ پیا کرینداں۔ او خلاء جہڑا حیاتی ساری نال نال راہندے ۔ اُو ں ویلے وی نئیں جݙاں او اپݨی سوہݨی سوڈھی ذال تے چچونے ٻال دے نال کئیں شام لگژری کار وچ لانگ ڈرائیو تے نِکھتا ہووے ۔ایہ ساریاں ڳالھیں میں اینویں نئیں کریندا پیا ۔ یاداں دا ہک سلسلہ ہے جہڑا دائرہ در دائرہ کھنڈدا ویندے ۔ سُنگڑدا اِی نئیں۔

میکوں سیالے دے او ݙینہہ یاد آندن ۔ جݙاں شامی ݙوویلے مِلدے سار ساݙے کیتے رات تھی ویندی ہئی ۔ کیوں جو ڳلی دے ٻئے گھراں وانگ ساݙے گھر وی بجلی نہ ہئی ۔ اساں لالٹین ٻلیندے ۔ پلر اوندی میلی ملوٹی روشنی ساکوں ٻیا وی رات تھیوݨ دا احساس ݙویندی تے اساں جلدی سم ویندے تے ساݙا ناشتہ وی ٻنہاں لوکاں توںپہلوں تھیندا۔ پَر ایہ کیڑھا سیکے ہوئے توں شاں تے انڈیاں دے آملیٹ دا ناشتہ ہوندا ہا ۔ امّاں رات کوں بچیّاں روٹیاں مُخبے وچ رکھ ݙیندی تے سویلے وݙے ویلے ساݙے سامݨے رکھ ݙیندی ۔ میں تے کرم الٰہی ایں مُخبے وچوں وارو واری ہتھ مار تے روٹی دے گرانہہ بھنیندے تے اوں ویلے تئیں کھاندے رَہندے ۔ جے تئیں ساݙے ہتھ خالی کندوری نال نہ لڳدے ۔ وَت اساں حریان تھی کے ہک ݙوجھے وَل وی نہ ݙیہدے ۔ایں وچ حریان تھیوݨ دی بَھلا ڳالھ وی کیا ہئی ۔ اساں بقایا ڈڈھ پاݨی نال بھر گھندے۔ وَت تھولی دیر بعد کرم الٰہی آہدا ۔ یار احمد بخشا ! دیوار تے دُھپ کوں ݙٹھئی؟ ۔ 

خبر ہئی جو سکول دا ویلہ تھی ڳئے ۔ تے وَت اساں اپݨے اپݨے بستے چا تے سکول دو ٹُر پوندے ۔ ساݙے گھر وچ کھڑی وی تاں نہ ہئی ۔ انہاں گھر دی پچادھی دیوار تے آوݨ آلی دُھپ توں پکا اندازہ لیندے جو ہُݨ سَوا سَت تھی گئین تے ہُݨ ساڈھے سَت تے ہُݨ پوݨے اَٹھ تے ہُݨ ساکوں ٹُر ونڄݨاں چاہیدے جو اَٹھ وڄے تئیں سکول پُڄ پووواں ۔ پَر ساݙے نرہان ہمیش اہجے بے چستے وی نئیں ہوندے ۔ قربانی آلی عید خاص طور تے ساݙانِرہان چسولا تھی ویندا ۔ امّاں گوانڈھیاں دے گھروں آوݨ آلے گوشت وچوں اُچیچی دُنبیاں دی چکلی دی چرٻی دیاں ٻوٹیاں کوں اَنجو اَنج کریندی تے انہاںکوں دیگچی وچ گرم کرکے ݙلھ بݨیندی ۔ ساݙے گھر وچ گھیئو وی ٻہوں گھٹ آندا ہا ۔ ایں کیتے اساں سارا سال قربانی آلی عید دی تانگھ تنگھیندے ، تاں جو ݙلھ دے چسولے پُراٹھے کھا سڳسوں ۔ انہاں ݙینہاں ساݙے کمرے دا وِچلا حصّہ جتھاں چُلہا پیا ہوندا ہا۔ݙاہڈا رونقی بورچی خانہ بݨ ویندا ۔ اساں ݙونہویں بھرا امّاں دے سامݨے ٻہہ ویندے ۔ میں انہاں ݙیہاڑیاں لاݙرڑا بݨݨ دا شونقی تھی کراہیں آہدا ۔ امّاں پہلا پُراٹھا میݙا ۔ وݙابھرا کرم الٰہی نِکا بھرا ہووݨ پاروں میݙا ایہ حق من گھندائے تے اساں کرارے پُراٹھے چس چا چا تے کھاندے ۔ اساں اپݨے ایں بورچی خانے کوں سیالے دی کئیں ایجھے چُھٹی دے ݙینہہ رونقی بݨاوݨ دا اَہر کریندے ۔ جئیں ݙینہہ پالا ڈھیر ہوندا یا بارش تھیندی پئی ہوندی ۔ اُوں ݙینہہ بھرا کرم الٰہی ٻہوں محبت نال میݙا پورا ناں چیندا تے آہدا ۔ کیوں بھرا احمد بخش! چاہ پیسیں؟ میں ٻجھ ویندا جو کرم الٰہی کیا آکھݨ چاہندے ۔ ایں کیتے میݙے چہرے تے چاہ دی ݙاڈھی سِک دے ہوندیں ہوئیں وی مندا لڳدا۔ ’’ناں‘‘ … میں چاہ ، نئیں پیوݨی۔ ’’میں ݙدھ منگݨ نہ ویساں‘‘ ۔ او ناں یار ! اَپݨے گوانڈھی ہن ۔ ٻہوں چنگے لوک ہن‘‘ ۔ ساݙے گوانڈھی بھانویں جو چنگے لوک ہَن ۔ اصل وچ جݙاں وی کݙاہیں ساکوں چاہ دی طلب ہوندی ۔ بھرا کرم الٰہی میکوں نال آلے سیّداں دیگھر ایہ سمجھا تے ݙدھ منگݨ کیتے بھڄیندا ہا جو ’’توں آکھیں ۔ بھرا کرم الٰہی کوں تاء اے  ۔ تھولا جیہا ݙدھ ݙیوو چا ۔ دوائی کھاوݨی اے ۔‘‘

اُنہیں دیاں اپݨیاں پنج سَت منجھیں ہَن تے ݙدھ ݙیندے ویلے او کݙاہیں اولھیں تولھیں نئیں کریندے ۔ پَر ݙو چار اینجھیاں کُوڑ پلال توں بعد او سمجھ ڳئے ۔ ایں کیتے ہُݨ جݙاں وی میں کݙاہیں اُنہاں دے گھر ویندا ۔ اومیکوں ݙیہدیاں اِی سمجھ ویندے تے اُنہاں دا پیئو چاچا انیس شاہ ذرّی جئی کِھل کراہیں آہدا ۔ ’’آ ٻچڑا احمد بخش! اَج وَت تیݙے بھرا دی طبیعت خراب تے نئیں‘‘۔ او ٻہوں چنگے بندے ہَن ۔ اُبنہاں دی چِٹی لمبی گھاٹی ݙاڑھی میکوں ٻہوں چنگی لڳدی ہئی ۔ او میکوں اپݨے کول ٻلہیندے ۔ حال حویلہ پُچھدے ۔ پیار کریندے تے ٻہوں سارا ݙدھ برتن وچ پا تے ݙے ݙیندے۔پَر ایہ سب کجھ میکوں ٻہوں عجیب لڳدا تے میں چاہ دے چھیکڑی گُھٹ تئیں شرمندہ شورا آپ کوں محسوس کریندا ۔ سیالے دے بے روݨق ݙینہہ ساݙے تئیں ٻہوں بھاری ہوندے ۔ ہک کمرے دے ایں ٹاہلی آلے گھر تے سِجھ ہمیش بے رحمی نال لسکدا ۔ کوئی ورانڈہ وی نہ ہئی ۔ ایں کیتے سارا ٹٻر ٹاہلی دے نِکے جئے وَݨ تلے کٹھے تھیندے ۔ سکول توں وَلݨ دے بعد جݙاں ڳلیاں سُنڄیاں تھی ویندیاں تاں صرف اساں ہوندے جہڑے جاڳدے راہندے ۔ پگھر سِر دی چوٹی توں پیراں دے نونہاں تئیں واہندا راہندا ۔ مَیں چاہندا جو ہوم ورک کر گھناں پَر کئیں کم وچ دِل نہ لڳدا ۔ وَت بھرا کرم الٰہی ، ذری جیہا کھنگورا مار آہدا ۔ ایہ ݙیکھیں احمد بخشا ! میݙی تاں چیل گرمی داݨیاں توں بھریج ڳئی اے ۔ میں سمجھ ویندا جو او ذرا سُکھیت کیتے جو میں اُنہاں دی چیل تے ہتھ پھیراں تے اوکھیت نال انہاں لنگھدیاں لحظاں کوں لنگھاواں۔

وَت تریجھا پہر تھی ویسی تے ڳلی وچ لوکاں دا آوݨ ونڄݨ شروع تھی ویندا ۔ وَت شام تھیندی تاں میں چہندا جو ڳلی آلا بلب ٻلے تاں میں ہوم ورک کراں ۔ اصل وچ بجلی دا کھمبا ساݙے گھر دے اصلوں نیڑے ہا تے شام تھیندے اِی ایں کھمبے تے بلب ٻلدا تاں اساں اپݨا ہوم ورک کر گھندے ۔ میں منڈھوں پڑھائی وچ چنگا ہَم ۔ بھرا کرم الٰہی دا پڑھائی وچ دل ناہی لڳدا ۔ پلر او میݙے کیتے ہمیش فکر مند راہندا ۔ کݙاہیں بلب دیر تئیں نہ ٻلدا تاں او دل لڳی کریندے ہوئے آہدے ۔ یار ، ایہ واپڈا آلیاں تے ذرّی کاوڑ کرݨی پوسی جو ایہ ساݙا بلب دیر نال ٻلیندن ۔ کئی سالاں بعد جݙاں اساں ݙونہیں بھراواں ݙانہویں کرݨ توں بعد کݨک منڈی وچ ہک آڑھت دی دکان تے منشی گیری دا مُنڈھ ٻدھیا ۔ تاں ایں ٹاہلی آلے مکان وچ بھرا کرم الٰہی دا پرنیوا تھیا ۔ پَر حیاتی اونویں وی اونویں اِی رہی ۔ ہا ! ہُݨ کرم الٰہی کیتے ہک اَنج کمرے دی لوڑ ہئی ۔ ایں کیتے اپݨے سیٹھ توں اُدھار گھن تے ٹاہلی آلے مکان وچ ہک کمرے دا ودھاراکیتا ڳیا ۔ گھر وچالے ہک کمرے تے ہک بندے دے ودھارے تے تنخواہ وچ کٹوتی دے نال کجھ مسئلے وَدھ ڳئے ، تے وَت اوں ہُنالے دے ݙینہہ ہَن جݙاں اللہ بچایا ڄمیا ۔ ٻئے ہک بندے دے ودھارے نال تھی سڳدا ہئی جو کجھ ٻئے مسئلے ودھاوݨ دے حق وچ نہ ہائی ۔ تاہوں اوں ویلے سِر جھوک لݙاوݨ دا فیصلہ کر گھدا ۔ کویلی جئیں جان آلے اللہ بچائے کوں چاوݨ آلی بھاگ بھری آپ جگ توں جھوک لݙا ڳئی۔پَر ہک اللہ بچایا کوں نئیں کرم الٰہی کو ں وی وختے پا ڳئی ۔ 

کرم الٰہی پہلوں اِی صبر شُکر تے ڈِھلے مزاج دا بندہ ہا ۔ او ہُݨ ٻیا وی حیاتی دے دھارے توں اَنج تے چُپ غڑپ تھی ڳیا ۔ ایہو سب کجھ اللہ بچائے ٹاہلی آلے گھر وچ ݙٹھا ۔ جہڑا اساں ݙونہیں بھراواں ݙٹھا ہئی تے ایہو سبھ کجھ اوں اپݨے پیّو توں سِکھیا تے ترکے وچ ݙٹھا ۔ جہڑااساں اپݨے وݙکیاں توں سِکھیا تے گھدا ہئی ۔ پَر جݙاں اوندا سکولے داخلہ تھیا تاں خبر تھئی جو او ٻہوں سیاݨاں تے پڑھاکو ٻال اے ۔ ٹاٹاں آلے سکول وچ ݙوجھی جماعت توں اِی اوں ہر واری فسٹ آوݨ پئے ڳیا ۔ او پنجویں کلاس وچ ہا ۔ جݙاں میں پرنیج تے شاہر اِچ ہک چنگے رہائشی علاقے وچ اَنج گھر بݨا تے راہوݨ دا فیصلہ کیتا ۔ اصل وچ میں مُنڈھوں لاء دا اپݨی دناوت دے ہتھوں مجبور ہَم تے میݙے پیر بھوئیں توں ذری ذرّی اُتے چودّے ہَن ۔ میݙے اندر ہک کاوڑ ہئی جہڑی میکوں کجھ نہ کجھ کرݨ تے مجبور کریندی ہئی ۔ تاں میں ایہ سچی مُچی کر ݙکھالا ۔ آڑھت دی دُکان تے اپݨے منشی ہوندیاں ویلے اِی میں ݙو ترائے نِکے سُکے سودے کیتے ۔ انہاں وچ میکوں ݙاڈھا نفع تھیا ۔ وَت میں ڈھیر ہشیار تے حوصلہ وند تھی ڳیُم ۔ اُنہاں ݙینہاں ٻہوں مُد بعد کپاہ دا سیزن ٻہوں چنگا لڳا ۔ میں جِتلی وی پُھٹی سستے بھاء مُل گھدی کجھ ݙینہاں روکی رکھݨ توں بعد جݙاں بھاء وَدھݨ تے ویچم تاں میں ٻہوں سارے نوٹ کمائے ۔ جݙاںٻہوں سارے نوٹ ہتھ آ ڳئے تاں لازمی ہا جو میں شاہر دے کئیں چنگے علاقے وچ گھر بݨاواں تے شادی وی کر گھناں۔

ہُݨ ساری منڈی وچ ایہ ڳالھ مشہور ہئی جو احمد بخش ٻہوں سیاݨاں ہے تے قسمت وی مہربان ہے ۔ مٹی کوں ہتھ لیندے تے سونا بݨ ویندی اے۔ ہُݨ میݙے کول اِتلا ویلا کتھاں ہا جو میں ٹاہلی آلے گھر ونڄ تے کرم الٰہی دی پُچھ پرتیت کراں تے اوں ݙیہاڑے وی میں ٻہوں اوکھا ویلا سُنگھاڑ تے ٹاہلی آلے گھر اللہ بچائے دی خیریت پُچھݨ ڳیُم جہڑا نال آلے محلے دے گھر دی گمبٹی تے پتنگ اُݙیندے چھت توں ڈھہہ کراہیں پھٹل تھی ڳیا ہئی ۔ اوں ݙسایا ’’چاچا! میں تے ڈھہہ کراہیں بے ہوش تھی ڳیا ہَم ۔ اُنہاں میکوں پاݨی پِوایا تے جݙاں میکوں ہوش آیا تاں اُنہاں میکوں گھر توں ٻاہر کھڑا کر ݙتونے‘‘۔ میکوں سمجھ آ ڳئی جو او ݙردے ہوسن اللہ بچایا خیریں میری دا ڳلانواں نہ ڳل پئے ونڄے ۔ اونکوں ڈھیر سَٹاں نہ آئیاں ہَن ۔ پھٹ ہک اَدھ ہا ، جہڑا معمولی ہا ۔ پَر اوندی مکڑ ہݙی تُرٹ ڳئی ہئی۔ ایں کیتے درد پاروں اُٹھی نہی سڳدا ۔ میݙا دِل تاں آہدا ہا جو اینکوں ہسپتال گھن ونڄاں پر میݙے کول اِتلا وقت کتھاں ہا۔ میں جیب توں ٻہوں سارے پیسے کڈھ کراہیں بھرا کرم الٰہی کوں ݙتے تے آکھیا ’’یار کئیں ہسپتال وچ ونڄ تے ایندی ہݙی ٻدھوا گھن تے ݙیکھ سستی نہ کریں ۔ ایہ ٻہوں ضروری ہے ۔ او آکھݨ لڳا ’’او نئیں احمد بخشا! مکڑ ہݙی کولی ہوندی اے ۔ میں ٻدھ چھوڑی اے ۔ آپوں آپ جُڑ ویسی۔‘‘ سچیں مکڑ ہݙی کولی ہوندی ہے ۔ ایں کیتے جلدی جُڑ ڳئی ۔ پَر مَٹھا صبر شکر آلا تے چُپ چپیتا میݙا بھرا ہولے ہولے اندری اندر بُھردا ویندا ہا تے ساکوں خبر وی نہ تھئی تے او نہ جُڑ سڳیاتے ہک ݙینہہ ۔ ہک عام جئے ݙینہہ چُپ چپاتا اپݨی کرماں آلی بھاگ بھری دے کول مُر ڳیا ۔ تے اُوں ݙینہہ میں ویلے سِر کیویں نہ پُڄدا۔ اوں ݙینہہ پہلی واری میݙے ہاں کوں ہلاوا آیا ۔ جݙاں اوندی میّت کوں میں مونڈھا ݙتا تے اپݨے ہتھیں قبر وچ لہایا ۔ تے جݙاں میں اوندی قبر تے مٹی سٹیندا پیا ہامی تاں میں اصل وچ اپݨے گزرے ویلے توں مِٹی دی تہہ ہولے ہولے پرے پیا ہٹیندا ہَم ۔ میں سوچیا ، کرم الٰہی میݙا ماء ڄایا ۔ اوندی میݙی ہکو جد ہئی۔ ساݙاترکہ وی ہکو ہا ۔ اُوں ٹاہلی آلے گھر وچ اساں اپݨے ݙینہہ ، ساریاں رُتاں کٹھیاں لنگھائیاں ہَن ۔ سارے ٹھڈے تتّے موسم کٹھے بھوڳے ۔ میکوں ٻکرا عید دے پُراٹھے تے منگالی دے ݙدھ نال بݨی چاہ … تے ٻیا ٻہوں کجھ یاد آیا ۔تاں وَت سب کوں پالݨ والے نیں سیاݨے اللہ بچائے کوں کیوں اوں ٹاہلی آلے گھر وچ اونہی وراثت ، اُونہی ترکے دے نال راہوݨ ݙتا تے کیوں او ٹاٹاں آلے سکولے پڑھیا۔ تے میں کیوں شاندار رہائشی علاقے وچ آ ریہُم تے کیوںمیݙا پُتر ندیم روانہ لسکدی کار وچ شاہر دے سب توں چنگے سکول وچ پڑھݨ ویندے۔ تے وَت میں ہک چنگاں فیصلہ کیتا تے اللہ بچائے کوں میں اپݨے نال اپݨے گھر گھن آیُم ۔ ایہ ڳالھ اُکا ٹھیک ہے تے ایندے وچ رَتی جوڳا وی کُوڑ نئیں جو میں اللہ بچائے دی اونویں ݙیکھ بھال کیتی جیویں اپݨے پُتر ندیم دی کرینداں۔ اونکوں اوجھے کپڑے پواوے اونجھے سکول داخل کرایا تے او ݙونہیں ہکو گاݙی تے سکول ویندے ۔ پَر کل دے حادثے بھل جو صدمے تے اَحٖ دی اللہ بچائے دی ڳالھ سُݨ تے میݙا دھیان وَل وَل ایں پاسے ویندے جو ڳالھ چنگی یا مَندی گزران دی نئیں ہے ۔ میں تاں ڳالھ کرݨ چاہنداں اوں ݙراکلے خلاء دی جہڑا روح دے ہک ہک سیل دے نیوکلس وچ کھنڈے نطفے دے مورثاء وارث وچ گھن تے آندے ۔ ایہ سب ڳالھیں میں اینویں نئیں پیا کریندا ۔ اینکوں تاں میݙے بھتریجے دے ہک ہنجواں تے ݙسکیاں بھرے فقرے گولی مار ݙتی اے ۔ ہُݨ میکوں کُھل تے ڳالھ کرݨ ݙیوو ۔ اوں رات اساں ندیم دی سالڳنڈھ دا ہک ہوٹل وچ ہَلا گلہ کر تے ولدے پئے ہاسے ۔ ٻاہروں بارش تیز ہئی ۔ ہُݨ اللہ بچایا وی ݙاڈھا کُھل ڳیا ہا ۔ او ہر کٹھ تے کُھل کُھلا تے ڳالھ مہاڑ کریندا ہا ۔اُوں ویلے وی او ہوٹل دی سروس دی دل کھول تے تعریف کریندا پیا ہا تے مہانگے پرنکارا کھاوݨیاں دی پرکھ پڑچول وی نقد و نقد ݙسیندا بیٹھا ہا ۔ جݙاں ساݙی گاݙی ابڑغت گھلکی تے ہک کھمبے نال ونڄ ٹکرائی ۔ گݙی دا تے کجھ نقصان نہ تھیا ۔اساں سارے بچ ڳیوسے ۔ ندیم کھمبے آلے پاسوں ہئی ۔ اونکوں سَٹاں تے معمولی جیہاں آئیاں پَر او صدمے توں بے ہوش تھی ڳیا ۔ ہُݨ میں تاں بے ہوش پُتر کوں ݙیہدا ہم تے ہاں مُٹھ اِچ آندا ہا ۔ پتہ نئیں شہر دے کِتلے کلینک ہَن جتھاں اساں وِٻلے وِٻلے بھڄ دُھرک تے پُڄے ۔پَر ایں بارش آلی ٹھڈی رات اِچ ساکوں کوئی ڈاکٹر کتھاہیں ناہ مِلدا پیا ہا ۔ وَت چھیکڑ تے ہک ڈاکٹر مِلیا تاں اُوں ݙاڈھی ݙیکھ بھال توں بعد ساکوں ݙسایا جو گھٻریجݨ آلی کوئی ڳالھ نئیں ۔ معمولی سَٹاں ہن ۔ ٻال صدمے توں بے ہوش تھی ڳئے ۔ ہُݨیں ہوش وچ آ ویسی ۔ پَر اساں لوڑ دیاں دوائیاں پاروں شاہر دے ہک نُکر توں ݙوجھی نُکر تئیں بھڄ دھروک کیتی ۔ ایں ساری بھج دھروک وچ اللہ بچایا ٻہوں ݙکھی تے چُپ غُڑپ ریہا تے جݙاں اساں گھر پُڄے تاں فجر دیاں اذاناں سُنڑیجݨ لڳیاں۔ ندیم اُکا ٹھیک ہا تے پہلوں آلی کار ہا ۔ وَت اساں تھکے تُرٹے ہوئے سارے اپݨے گرم کمریاں وچ اَیام نال سم تھئے۔ پَر جئیں ویلے میݙی اَکھ کھلی تاں میکوں محسوس تھیا جو کوئی ہولے ہولے ݙسکدا پئے ۔ میں غور کیتا تاں خبر تھئی جو اَواز اللہ بچائے دے بیڈ توں آندی پئی اے ۔ اونہہ اپݨا منہ دیوار دوکیتا ہوئیا ہا ۔ میں اوندے بیڈ دو ڳیُم تے وَت ٻہوں پیار نال اوندے مونڈھے تے ہتھ رکھ کراہیں اوندا منہ اپݨے پاسے کیتُم تاں ݙٹھم جو اوندیاں اَکھیں لال ہَن ۔ شئیت او اُکا سَم نہ سڳیا ہا ۔ اوندا سِرہاݨہ سِنہا ہا تے ہنجوں تارو تار اوندیاں اَکھیں توں واہندے پئے ہَن۔میں سوچیا ! شئیت او ندیم پاروں پریشان ہے ۔ ایں کیتے میں ٻہوں پیار نال آکھیا ! پُتر اللہ بچایا ! خیر تاں ہے تُوں اڄاں سُتا کیوں نئیں؟ ۔ اُوں ٻاہیں اپݨی پُسیاں اَکھیں تے رکھ گھدے ۔میں والا اوں توں پُچھیا ۔ ’’ݙسا یار ! کیا ڳالھ اے … اپݨے چاچے کوں وی کجھ نہ ݙسیسی؟۔ اوندے لب کنبے تے اوں اوکھیاں ہولے ہولے تے اڑکدے ہوئے ڳالھ دا مُنڈھ ٻدھیا ۔ چاچا … چاچا … جیکر کل راتی میں اینویں بے ہوش تھی ویندا ۔ جیویں ندیم تھیا ہا چاچا…تاں کیا چاچا سئیں… تُساں میݙے کیتے وی …اینویں پریشان ہوندے … تے میکوں وی اینویں ڈاکٹر دے کول گھن تے ویندے … میݙے کیتے وی اوہو جیہاں دوائیاں …!۔

او اپݨا فقرہ پورا کرݨاچاہندا ہا پَر اوندے ݙسکارے اوندی ڳالھ کوں پورا نہ تھیوݨ ݙیندے پئے ہَن ۔ وَت اُوں اپݨا منہ دیوار دو کر گِھدا۔

 حوالہ 
کتاب: تھل دولا دریا، مصنف: تنویر شاہد محمد زئی، چھاپہ خانہ:جھوک پرنٹرز ملتان