دِلّی دے فلاحی بَھوَن

دِلّی وچ پاکستان دی بھوئیں توں ہندوستان ‘خاص کر دِلّی پُڄݨ آلیاں ہندوآں اَپݨے بھراواں دی فلاح کیتے کئی بھون ‘ تاݙے‘ سنگتاں تے ساہتیہ ادارے بݨائے ہوئن۔ جنہاں وچ بہاول پوری بھون توں علاوہ میانوالی بھون ‘ سندھ بھون ‘ لیہ ‘ میانوالی ‘ ملتانی تاݙا ٻہوں مشہور ہِن۔ وَل بہاول پورآلیاں دے وی کئی سنگتاں ہِن ‘ جہڑیاں اپݨی برادری دی بہتری واسطے کم کریندیاں پئین ۔ ہر بھون یا سنگت دے عہدیدار ہِن۔ اِنہاں برادریاں دے کٹھ ماہوار ‘ سہ ماہی یا ورینہ وار تھیندن۔ ایہ بھون؍سنگتاںبِماراں تے طالب علماں دی مدت کریندن۔ کِھݙاراں تے سماجی؍ وسیبی کماں کاراں کرݨ آلیاں دی حوصلہ افزائی کریندن ۔ آوݨ آلے ممھاناں کوں رہݨ ٻہݨ دی جاء ݙیندن۔ ساݙی بکھّر‘ میانوالی بھون ‘ بہاول پور بھون تے ڈیرہ وال سنگت دے ممبراں نال ملاقات وی تھئی تے ڳالھ مُہاڑ وی۔

ساکوں ایہ ڄاݨ تے خُشی تھئی جو ساݙے وسیب دے واسی دِلّی وچ ہک ٻئے دی جی جان نال خذمت کریندے پئین اَتے نیکی تے بھلائی دے کمّاں اِچ ہک ٻئے دے ٻانہ ٻیلی ہِن۔

……………

ڳالھ تھیندی پئی ہئی صفّاں والے چوک تے میاں اسلم دے دفتر دی ۔ گرما گرم کھاݨاں پکا کے اُنہاں دا ببورچی ساݙی تانگھ اِچ ہا ۔ اسّاں رَڄ پُڄ کے روٹی کھادی۔ ریاض باکھری ٻہوں سارا تازہ فروٹ اپݨی دُکان توں ساݙے کیتے چا آیا ہا ۔ کھا پی کے فارغ تھیوسے تاں ریاض باکھری اپݨاں تازہ سرائیکی کلام سُݨایا ۔ اُنہاں ایہ شعر اُنہاں اپݨی طرفوں دِلّی دے ججماناں کن ظہور دھریجہ دے ہتھڑیکے روانہ کیتے:

اَکھیّں سڄݨیں لو وی سِکدیاں ہَن دِل سکدا ہا اِتھ آوݨ لو

سَٹھ سال دی مونجھ کُئی تھوڑی نھیں ‘ اَساں آئے ہَیں مونجھ لہاوݨ لو

وݙی مُدّت توں دِل سِکدا ہا رَل گیت سرائیکی ڳاوݨ لو

ساݙی یار زبان سرائیکی ہے اساں آ ڳئے ہیں یاد ݙواوݨ لو

……………

ریاض باکھری دا ایہ کلام ہندوستان دے سرائیکی لوکاں کیتے ہک سنیہا ہا جہڑا ظہور دھریجہ دِلی چا ونڄݨاں ہا ۔ کلام سُݨ کے دِل خُش تھی ڳیا ۔ شام دے نیڑے اَساں ہوٹل پارک دے وچ وَل ایوسے ۔ رات کوں کھاݨاں کھاوݨ دی لوڑ نہ ہئی ۔ اُنّوں کراچی آلے سنگتی وی لہور پُڄ کے اَپݨے ہک سنگتی دے گھر ٹِک پئے ہَن ۔ ساݙا اُنہاں نال رابطہ تھی ڳیا ہا۔ہُݨ صرف مجاہد بھٹی اسلام آباد کنوں آوݨاں ہا باقی سارے سنگتی لہور پُڄ ڳئے ہَن۔

 حوالہ 
کتاب: دِلّی ڈھائی کوہ۔ مصنف شوکت مغل، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ‘ ملتان