الوداع

الوداع ، ایہ او لفظ اے جیکوں میں اُنویں کلاس دے شروع اِچ پڑھیا ۔ دیواریں ، دروازیں ، درختیں دے منڈھ اُتے سکول اِچ ہر ہر جا تے تاں الوداع ، الوداع لکھیا چا ۔ ݙاہویں کلاس ، مَیں ایں لفظ دے مطلب توں وی نا آشنا ہم ، میں سوچیا کہیں کنوں جے کر پُچھدی ہاں تاں او کِھلسِن پہلے تاں ، آکھسِن واہ تیکوں اَڄ تئیں ایہ لفظ نہ سُݨیجا ہئی؟

ݙر کنوں چُپ رہے ڳیم، ݙاہویں کوں الوداعی پارٹی ݙتوسے تاں رخشندہ آکھیا ہے کینویں اساں ݙاہویں کوں الوداع آہدے پیسے ۔ ایہو ویلھا ٻئے سال ساݙے اُتے وی آسی ۔ وَل میکوں سمجھ اَئی مطلب دی ، رخشندہ آکھیا مَیں سوچیندی ہاں تاں میکوں ٻہوں مونجھ آوݨ پئے ویندی ہے ۔ ایہ مساں سہیلیاں کٹھے پڑھݨ کھیݙݨ کینویں ساکوں یاد آسی، تیکوں مونجھ آندی ہے ایہ سبھ سوچ تے مَیں آکھیا کائنا ۔ میں تاں خوش تھیندی ہاں او ویلھا کݙاں آسی جݙاں فارغ تھیسوں ، کہانیاں کتاباں رکھی ودی ہاں ، ݙاہویں دے امتحان دے بعد پڑھسوں ۔ رشتے داریں ویسوں ، فی الحال پڑھائی کنوں سکول آوݨ کنوں جان چُھٹ ویسی ۔ میں تاں ایہ سوچ سوچ تے خوش تھیندی ہاں جو فراغت دا ویلھا جلدی آوے ، اوں میݙا جواب سُݨ تے آکھیا توں وݙی ظالم ہِیں تیکوں اے بار لڳدا پئے ۔ رَل ٻہݨ ، کھیݙݨ ، کِھلݨ ؟ ۔ میں آکھیا میں جئیں ویلھے چھورہیں کوں کِھلدا ، کھیݙدا ݙہدی ہاں تاں میکوں او بے فکری اِنھاں دی ݙیکھ تے رشک آندے ، اوں وت ایہو آکھیا جو میکوں تیݙی سوچ سُݨ تے ٻہوں افسوس تھئے توں بڑی سخت دل ہِیں جو تیکوں ایہ چیزاں چھوڑݨ دا ذرا برابر وی افسوس نی تھیندا پیا ۔ اساݙی کلاس اِچوں ہک نصرت ایہو جئیں ہئی جیرھی شادی دے بعد شہر سلطان آوے ہا تاں ساریں کلاس آلیں دے گھر ونڄے ہا تے آکھے ہا اَڑی ! تساں کہو جیہاں بے درد ہیوے ہکو شہر آلھیاں ہک ٻئے کوں نوہے مِلدیاں اَتے میں پردیس اِچوں آ تے ہر گھر آپ مِل آندی ہاں ۔ 

رَل وسݨ آلیں دی یاد تاں اَخیر آندی ہے کوئی جِتی پکے دل دا ہووے ۔ رخشندہ ابوظہبی اِچوں سالیں بعد آوے تاں ملاقات تھی ویندی ہے ، بینا سندھ اِچوں پیکیںآوے تاں کہیں سہیلی کوں نہ ملے ، اکثر ہکے شہر اِچ وی نی مِلݨ دی سِک رکھیندیاں ۔ البتہ الوداع لفظ دا مفہوم میکوں اپݨے بھرا سلیم ہاشمی کنوں جُدا تھیوݨ دے بعد چنگی طراحویں سمجھ آ ڳیا جو ایہ ٻہوں ظالم لفظ ہے ۔ اللہ کرے کوئی ایں لفظ کنوں آشنا نہ تھیوے ۔ اللہ پاک ہر رشتے کوں ایں لفظ دی سفاکی کنوں اپݨی حفظ و امان اِچ رکھے ۔ آمین

خدا کسی کو کسی سے مگر جدا نہ کرے

نصرت شودی دی حیاتی تھوڑی ہئی ، شودی جلدی جھوک فنا دی چھوڑ ڳئی۔ 

 حوالہ 
کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان