امیر فقیرݨی

شبو خان اپݨی کار ٹھیک کراوݨ ہک ورکشاپ اِچ ڳیا۔ ورکشاپ دے مستری کوں اپݨی کار دا کم سمجھایا تے ہک لوہے دی کرسی تے ٻہہ کے پراݨا اخبار پڑھݨ لڳ پیا۔ورکشاپ اِچ ݙو ترئے کاراں ٻیاں وی کھڑیاں ہن جنہاں دا کم تھیندا پیا ہا۔ مستری تے اوندے شاگرد کم وچ مصروف ہَن۔ تھیا ایویں ورکشاپ دے گیٹ وچوں ہک نقاب لڳی عورت داخل تھئی۔ جیندے صاف ستھرے ہلکے پھُل ٻوٹے والے سفید ساٹݨ دے کپڑے ہن۔ سِر تے بوچھݨ وی موجود ہا۔ ہتھ اوندے امیرویں لڳدے ہن۔ شبو خان سوچے جو ایہہ شایت اپݨی کار ورکشاپ دے ٻاہروں کھڑی کر کے مستری کوں سݙݨ آئی ہے۔ پر اوندے امیر پیریں وچ غریب جُتی ݙیکھ تے اُونکوں شک پیا جو ایہہ کار دی مالک نی تھی سڳدی۔ اُوں عورت ورکشاپ اِچ آوݨ توں بعد ہک سِروں ہتھ پھیلا تے پِنݨ شروع کر ݙتا۔ کہیں روپیہ ݙتا ، کہیں پنج۔ شبو خان حیران تھیا جو ایہہ عورت امیر گھر دی لڳدی ہے تے پِندی کیوں ودی ہے۔ کپڑے امیرویں ، جُتی غریبویں، ہتھ امیرویں تے پِندے ہَتھ ۔اُونکوں کوئی ڳالھ سمجھ نہ لڳی۔ شبو خان کوں اندازہ لڳیا جو فقیرݨی ایں کنوں وی خیرات منگسی ۔ شبو خان اپݨے ڳوندے وچ ہتھ مار تے پرس کڈھیا جے توݨی فقیرݨی وی اوندے نیڑے تھی آئی۔ شبو خان پرس وچوں سَو روپے دا نوٹ اَدھا ٻاہر کڈھیا وَل لوکیں دے ݙر توں اُوں نوٹ کوں ٹُھنگے مار تے تلے کیتا تے ویہہ روپے دا نوٹ کڈھ تے فقیرݨی دے حوالے کیتا۔ حالی ترئے چار ٻئے بندے ٻیٹھے ہَن جنہائیں کنوں فقیر ݨی پِنݨا ہا۔ شبو خان اُٹھی تے ورکشاپ کنوں ٻاہر نِکھتا ڳیا۔ شبو خان چاہنداہا جواصل ڳالھ تے پُڄے۔ ورکشاپ دے گیٹ تے کھڑ تے اُونکوں ایہ سمجھ نہ لڳی جو ایہہ فقیرݨی سڄے ویسی یا کھٻے۔ ٻس شبو اندازے نال کھٻے پاسے والی ورکشاپ اِچ وَڑ ڳیا ۔ اُتھاں وی ایویں بندے ہن ایویں مستری ہَن۔ اے وَل ہک کرسی تے ٻہہ ڳیا۔ تھوڑی دیر بعد فقیرݨی ایں ورکشاپ اِچ آڳئی۔ شبو کوں اندازہ تھیا جو فقیرݨی سڑک دے کھٻے پاسے پِندی ویندی ہے۔ شبو وَل ویہہ روپے کڈھ تے فقیرݨی کوں ݙتے تے تریجھی ورکشاپ اِ چ وَڑ ڳیا۔ تھوڑی دیر بعد فقیرݨی وی تریجھی ورکشاپ اِچ آڳئی۔ شبو خان اپݨی واری تے وَلا ویہہ روپے فقیرݨی کوں پیش کیتے تاں فقیرݨی خیرات گھِنݨ توں انکار کر ݙتا۔ شبو خان آکھیا: تو کیجھی فقیرݨی ہیں جو خیرات نی گھِندی؟ فقیرݨی آکھیا: ٻس میݙی مرضی۔ ایہہ آکھ تے فقیرݨی ٹُر پئی۔ شبو خان ہتھ وچ ویہہ روپے پاتی کھڑا ہا تے فقیرݨی کوں ویندا پچھوں ݙیدھا رہ ڳیا۔ 

                       فقیرݨی پِندی ڳئی تے اڳوں تے ویندی ڳئی۔ شبو ݙیدھا رہ ڳیا۔ کجھ فاصلے تے ہک مسیت کھڑی ہئی۔ مسیت دے ٻاہروں سقاوا بݨیا کھڑا ہا۔رمضان شریف دا مہینہ ہا۔ گرمیاں زوریں تے ہن ۔ فقیرݨی ایں سقاوے تے ونڄ تے ہتھ پیر دھووݨ پئے ڳئی۔ مغرب دی اذان کنوں ٻس کوئی پندھراں ویہہ منٹ باقی ہن۔ شبو خان ایں موقعے کوں مناسب سمجھ تے جلدی جلدی ٹُر پیا تے سقاوے توݨی پُڄ ڳیا۔ فقیرݨی کنوں ݙو چوکیاں چھوڑ تریجھی چوکی تے ٻہہ ڳیا۔ اپݨے ہتھ پیر دھوندئییں ہوئیں اینکوں خیال آیا جو کوئی ایندے نال ڳالھ کراں۔ اونکوں اے وی احساس تھیا جو کوئی جھِکی ڳالھ نی کرݨی ۔ ایں ݙر کنوں اُوں ہک پاک سوال بݨایا۔ فقیرݨی کنوں پُچھس جو کیا تہاݙا روزہ ہے؟ فقیرݨی جواب ݙتا ، جیا میݙا روزہ ہے۔ فقیرݨی دے جواب تے تھوڑا جیاں حوصلہ تھیا جو سوال کروں تاں جواب مِلدے۔ اُوں وَل پُچھا تُساں افطاری میں کن کریسو۔ فقیرݨی جواب ݙتا ۔ افطاری میں اپݨے پلوں کریساں ۔ شبو وَل پُچھیا ہُݨ تساں کیڑھے پاسے ویسو۔ فقیرݨی دی اَکھیں و چوں ہنجو آڳئے تے اُوں جواب ݙتا ۔ ’’میں ہُݨ ہسپتال ویساں۔‘‘

٭٭٭

 حوالہ 
کتاب: وتر ساخ (سرائیکی کہاݨیاں) ، مصنف : عبداللطیف بھٹی، ناشر: جھوک پبلشرز ،ملتان