یوسفزئی

یوسف زئی پشتوناں دا سب توں وݙا قبیلہ ہے جیہڑا پاکستان وچ آباد ہے۔ خاص طور تے خیبر پختونخوا دے علاقے سوات، صوابی، گدون امازئی، دیر زیریں، دیر بالا، مردان، شانگلہ، بٹگرام، مالاکنڈ، بونیر تے تورغر وچ یوسف زئی آباد ہن۔ بنوں دے علاقے غوریوالہ وچ مغل خیل یوسف زئی آباد ہن۔ کشمیر وچ وی یوسف زئی آباد ہن تے کجھ علاقیاں وچ ایہ یوسف زئی سردار، مولوی تے قاضی قوم دے ناں نال وی ڄاݨیے ویندے ہن۔ ایں توں علاوہ، کوہستان بالا تے کندیا وچ وی یوسف زئی آباد ہن جیہڑے میاں خیل قوم دے ناں نال مشہور ہن۔

قبائلی علاقیاں وچ وی یوسف زئی آباد ہن تے افغانستان دے صوبے غزنی، کنڑ، ننگرہار تے کابل وچ وی ایہ قبیلہ موجود ہے۔ یوسف زئی قبیلے دے لوک پشتو ٻولی الویندے ہن۔

سندھ تے بھارت وچ یوسف زئی اردو، سندھی تے میواتی ٻولی استعمال کریندے ہن۔ سندھ وچ اردو الواوݨ آلیاں دی اکثریت ہے جبکہ کشمیر وچ رہوݨ آلے یوسف زئی اردو، پہاڑی تے علاقائی زباناں الویندے ہن۔ یوسف زئی قوم دی ہک وݙی تعداد گلگت بلتستان وچ وی آباد ہے۔ ایہ محمد زمان یوسف زئی دی اولاد ہن۔ محمد زمان یوسف زئی جیہڑے پٹھان بابا دے ناں نال وی ڄاݨیے ویندے ہن، 1860 وچ بٹگرام توں گلگت بلتستان کاروبار دے سلسلے وچ ڳئے ہن۔ انہاں دے پُتر موسیٰ خان یوسف زئی تے عیسا خان یوسف زئی دی اولاد زیادہ تر ضلع گلگت دی تحصیل جگلوٹ وچ آباد ہے۔ اتھوں دے یوسف زئی پشتو تے مقامی ٻولی شنا الویندے ہن۔

 لہجہ 
یوسف زئی پشتو وچ زیادہ تر "ش" دی بجائے "ښ" (خین) دا استعمال کریندے ہن، یعنی پشتون کوں "پښتون" تے پشتونخوا کوں "پښتونخوا" آہدے ہن۔ یوسف زئی پشتو دا پاکستان وچ ٻہوں ڳھاٹا اثر ہے، ایں واسطے سارے وݙے شہریں وچ یوسف زئی پشتو ٻولی ویندی ہے تے پاکستان وچ سارے پشتو کتابیں وچ وی ایہو لہجہ استعمال تھیندا ہے۔ کوئٹہ تے قندھار دی پشتو وچ گوشت کوں "غوشہ" آہدے ہن جبکہ یوسف زئی پشتو یعنی پشاور، صوابی، مردان، دیر، سوات، بونیر وغیرہ وچ "غوشہ" دی بجائے "غوبنہ" آکھیا ویندا ہے۔

 حوالہ