بیان دی دِھر (اسلوبِ بیان)

قصہ کیو ںجو اپݨے سُݨݨ آلیاں نال براہ راست مخاطب ہوندے ایں کیفیت کوں محسوس کریندے ہوئے او ایجھی زبان ورتیندے جیندے وچ عام لفظ ہوون‘ قصہ گو انہاں عام لفظیں دے ذریعے کہاݨی وچ حسن پیدا کریندے ۔ بے شک ایہ فوری حسن ہوندے اَتے فوری سرت ݙیوݨ دے نال نال ذہن تے وی نقش تھی ویندے ۔ قصہ گو ایجھے بھاری بھرکم لفظ نئیں ورتیندا جنہاں کوں سمجھݨ کیتے کوشش کرݨی ہووے ۔ او ایں حقیقت کنوں واقف ہوندے ایں پاروں او شعوری یا لاشعوری طور تے قصے وچ ایجھیاں شئیں کنوں عموماً پرہیز کریندے جیڑھیاں غور و فکر توں بعد سمجھ آون۔ ایہا وجہ ہے جو کہاݨی کار جیڑھے ویلھے کہاݨی سُݨیندے تاں لوک اوندی ڳالھ کوں توجہ نال سُݨدن ۔ ایں چس تے توجہ کوں ودھاوݨ سانگے او عام فہم روزمرہ ‘ محاورے اَتے اَکھاݨیں دا وی بھر پور ورتاوا کریندے ۔سئیں طاہر غنی دا اسلوبِ بیان ایندی نشابر مثال ہے۔

 حوالہ 
سرائیکی لوک قصیاں دے کردار، مصنف : شہزاد اسد خان لغاری ، ناشر: جھوک پرنٹرز ‘ ملتان