ݙاج دا لوبھ

سیٹھ صفدر شہر دا ہک امیر ترین آدمی ہا جیندے بنگلے کوٹھیاں ‘ جیپاں ‘ کاراں ‘ مال‘ مربعے تے کئی نوکر چاکر ہن تے شہر دیاں کئی مارکیٹاں تے مِلاّں دا مالک ہا ‘ اوندے ݙو پتر تے ݙو دھیاں ہن جنہاں اِچوں چھوٹی دھی آصفہ کنواری ہئی ۔

اِنوں مہر منیر دا شمار شہر دے مڈل مین لوکاں وچ تھیندا ہا ‘ ایندیاں ݙو دھیاںتے ہک پتر ہا ۔ دھیاں دا فرض ادا کر چکا ہا تے اوہ اپݨے اپݨے گھر خوش تے آباد ہن تے پتر قیصر ہک رشتے دار غریب گھراݨے وچ اپݨی پسند دی شادی کرݨ چاہندا ہا لیکن اوندی ماء نوراں تے اوندے پیئو مہر منیر اُتھا ںاوندی شادی نہ تھیوݨ ݙتی ۔کیوں جو کنوار دے پیئو ماء ٻہوں غریب ہن تے ݙاج ݙیپا ݙیوݨ دی کوئی زیادہ اُمید کائنا ہئی ۔ تہوں اُنہاں قیصر دی شادی اُتھاں نہ کیتی ۔ کیوں جو مہر منیر تے نوراں کنوار دے نال نال ڈھیر سارا ݙاج ݙیپا گھنّݨ دی لوبھ لالچ وچ ہن تے ہک وجہ ایہ وی ہئی جو شیت اوہ سیٹھ صفدر دی دھی گھنّݨ دے خواب ودے ݙہدے ہن‘ تہوں اُنہاں لُنڈ پُچھ مار کے سیٹھ صفدر نال اچھے تعلقات بݨا گھدے تے مہر منیر اوئیں وی مطلب کڈھاوݨ دا استاد ہا ‘ آخر سیٹھ صفدر دی کچھ اِچ وڑ کے اوہ رشتہ گھنݨ اِچ کامیاب تھی ڳیا ۔ سیٹھ صفدر اپݨے شرائط موجب ݙو کنالاں دا پلاٹ جیندے وچ اُنہاندے رہائشی مکان وی شامل ہن اپݨی دھی دے ناں کرا گھدا تے رُٹھی منی دا اِشٹام لکھوا کے دھی پرنا ݙتس۔

شادی تھئی تاں آصفہ کوں پیئو ماء سونے چاندی نال لݙ چھوڑیا تے ضرورت دا ٻیا وی ہر سمان ساہوریں دی اُمید توں ودھ ݙتا ڳیا تے نال قیصر کوں وی سیٹھ صفدر سلام اِچ ہک نویں کار ݙتی ۔

ہُݨ نوراں تے مہر منیر دے گھر خوشیاں دی بہار آ ڳئی ہئی ‘اَڄ مہر منیر تے نوراں ٻہوں خو ش ہن ۔ کیوں جو اللہ تعالیٰ اُنہاندی آس اُمید پوری کر ݙتی ہئی ۔ کجھ ݙینہہ گزرئیے تاں خوشیاں دی ایہ بہار ہولے ہولے اپݨاں رنگ وَٹاوݨ پئے ڳئی۔ کیوں جو آصفہ ناز الولیں دی پلی ہوئی ہئی‘ اوندے انگ انگ اِچ رَج دے مخرج ہَن اوں اپݨے پیئو دے گھر کݙاہیں روٹی بھاڄی نہ پکا ݙٹھی ہئی ‘ نوکراݨیاں دی پکی کھاوݨ آلی تے نوکراݨیاں تے حکم چلاوݨ آلی آصفہ شہانہ مزاج دی مالک ہئی ‘ نویں سروں پرنیج کے اَئی تاں نوراں ٻڈھڑی (سس) روٹی پکا پکا کھویندی رہی ‘ اوندا خیال ہا جو اَجھّو آصفہ روٹی بھاڄی پکاوݨ شروع کریسی لیکن ڈھیر ݙیہاڑے گزر ڳئے اوں پرواہ اِی نہ کیتی ۔ آخر ہک ݙینہہ نوراں روٹی پکاوݨ توں تنگ تھی کے ٻول پئی۔

اَڑی دھی آ! ہُݨ اپݨاں کم آپ سنبھال میں ٻہوں تھک پوندی ہاں ‘ میݙے کولوں رِدھا پکا نہیں تھیندا ۔ نوراں آکھیا:

کیا میں تہاݙی نوکراݨی ہاں جو تہاکوں روٹی بھاڄی پکا ݙیواں؟ جے تھک پوندی ہیں تاں کوئی نوکراݨی رکھ گھن ۔ آصفہ جواب ݙتا۔

نوکراݨی؟ ہائے ڑی دھی آایہ توں کیا آہدی پئی ہیں؟ روٹی بھاڄی تاں تریمت دا ڳہݨاں ہے پر توں ایکوں عیب سمجھدی پئی ہیں واہ میݙی سیاݨی دھی آخر توں نہ پکیسیں تاں ٻیا کون پکیسی؟ نوراں آکھیا:

’’اُٹھیں نال یاری تے دروازے جھکے؟ ‘‘جے نونہہ سیٹھ صفدر دی دھی بݨائی ہئی تاں وَل نوکراݨی دا بندوبست وی کر ورنہ روٹیاں وی تیکوں پکاوݨیاں پوسِن ‘ میݙے کولوں نوکراݨیاں دے کم دی اُمید قطعاً نہ رکھیں‘ ایہ توں ڄاݨ تے تیݙا کم ‘ ماسی ستو وی تیݙی کار اَدھ کھڑ رَن ہے تے اوہ اُتھا ںمیݙے بابے دے گھر روٹی بھاڄی پکیندی ہے تے توں تاں اوندے کولوں وی ہٹی کٹی ہیں پر تیݙے کولوں کیوں نہیں پکدی؟ آصفہ چھڑچھنڈک کے جواب ݙتا۔

کیا تیݙے کولوں روٹی بھاڄی پکاوݨ دی اُمید نہ رکھوں؟ توں کوئی نواب زادی ہِیں؟ واہ بھئی واہ جیویں اَکھیجے میں تہاکوں ساری مد پکا کے کھواوݨ دا ٹھیکہ چاتا ہوئے ۔ نوراں آکھیا:

جیا ! میں نواب زادی ہاں! تے میݙا پیئو نواب ہے کیا توںنہیں ڄاݨدی ؟ رشتہ گھنݨ کیتے تاں شہر دے وݙے نواب دی دھی دا رشتہ ونڄ گھدیئی تے ہُݨ میں تیکوں نوابزادی وی نہیں نظر آندی؟ کیا ایہ تیݙا قصور نہیں جو پتر کوں پرناوݨ ویلے معیار وی نہوی ݙٹھا ‘ ایہ تاں سوچیں ہا جو جیڑھی نونہہ گھندی پئی ہاں ایہ میݙی نوکری کریسی یا ہتھوں میکوں ایندی نوکری کرݨی پوسی؟ آصفہ آکھیا

نونہریں تاں ہر کہیں دیاں سس سوہرے دی نوکری کریندین پر میکوں کیا پتہ ہا جو توں کہیں کمذات کنبے دی ہوسیں۔ خیر ہے میں تیکوں ہُݨے سدھا کرا گھنساں قیصر آوے تاں سہی ۔ نوراں آکھیا

اپݨی اوقات اِچ رہ وݙی اَئی شریف خاندان دی ٻلّھݨ صدقے کیتی ‘ قیصر دیاں دھمکیاں ݙیوݨ آلی ! قیصر کوں آکھ میکوں ہتھ تاں لا ݙیکھے ‘ لڳ پتہ ویسی۔ آصفہ آکھیا

اپݨی اوقات اِچ وی میں رہواں وُݨدی تے تݨدی ویندی ہیں ‘ ہائے میݙی قسمت ݙو کنالیں دا پلاٹ تے مکان وی چٹی بھر ٻیٹھی ہاں تے نونہہ کنوں وی کھلیں دی اُمید ہے ۔ جے تائیں نوراں رووݨ تے سر اِچ مٹی پاوݨ لڳ پئی۔

قیصر ہک کمپنی اِچ سیل مین ہا‘ شام کوں گھر آیا تاں آصفہ سس نال ناراض تھی کے سُڄی پُڄی ٻیٹھی ہئی ۔ قیصر کار گیراج اِچ کھڑاوݨ لڳا تاں آصفہ آکھیا کار بند نہ کر تے پہلے میکوں میݙے پیکیں دے گھر پہنچائی آ! لیکن قیصر کار بند کرکے گیراج اِچ کھڑا چھوڑی ۔ خیر تاں ہے؟ قیصر کار اِچوں لہندیں ہوئیں آصفہ توں پُچھیا ۔

میں تھوڑی ہاں تیݙی ایں ماء ٻلھݨ کنوں ‘ ایہ میکوں پلاٹ تے مکان دے وٹے مُل گھدی ٻیٹھی ہے تے ہتھوں میکوں آہدی ہے توں تاں کوئی کمذات کنبے دی ہیں‘ قیصر آوے میں تیکوں سدھا کرا گھنساں۔ ایہ میکوں نوکراݨی بݨا کے گھر رکھݨ چاہندی ہے لیکن میں نوکراݨی بݨ کے قطعاً ایں گھر نہیں رہ سڳدی ۔ آصفہ آکھیا

آصفہ ! آہدی تاں امّاں ٹھیک ءِہُݨ کوئی اوندی وستک ہے روٹی پکاوݨ دی؟ جے روٹی توں آپ پکاویں تاں کیا حرج ہے؟ قیصر آکھیا

کر گھن توں وی ماء دی وَٹکر‘ وݙا آیا ماء دا پٹھو ‘ جے تائیں آصفہ پِھس کے رووݨ تے موبائل تے بھرا دا نمبر ملاوݨ لڳ پئی۔

ایں ملوک زادی کوں کوئی نوکراݨی رکھ ݙے نوکراݨی! ایں شودی کنوں رِدھا پکا نہیں تھیندا تہوں روݨ آڳئے ۔ اِنوں باورچی خانے اِچوں نکلدیں ہوئیں نوراں آکھیا:

جے تائیں اِنوں آصفہ دے بھرا سلیم صفدر کوں کال پُڄ ڳئی ‘ اوں بٹݨ تے زور ݙتا تاں وچ آصفہ دے ݙسکیاں دی آواز آندی پئی ہئی ۔ ہیلو ! ہیلو ! آصفہ؟ کیوں روندی پئی ہیں‘ خیر تاں ہے؟ کیا تھی ڳئے میݙی بھیݨ کوں؟ سلیم صفدر پُچھیا:

مے … مے … میݙے رووݨ دا حال فون تے نہ پُچھ ٻس میکوں جلدی آ کے اپݨے گھر گھن ڄل۔ آصفہ ݙسکیاں بھر بھر کے آکھیا:

میں ہُݨے آیا ٻس توں صبر کر! سلیم صفدر آکھیا:

آصفہ ایہ توں کیا پئی کریندی ہیں؟ قیصر آکھیا:

میں ٹھیک پئی کریندی ہاں ‘ تساں ݙوہیں ماء پُتر ایہیں ݙا دے ہیوے ۔ جے تائیں کار ٻاہروں دروازے تے ہارݨ آن ݙتا‘ آصفہ بھڄ کے کار اِچ ٻہہ ڳئی تے بھرا نال چلی ڳئی ۔

ݙوجھے ݙینہہ آصفہ بھراویں نال آ کے اپݨے زیر قبضہ مکانیں کوں جندرے ٻوہے مار کے اپݨاں ݙو کنال دا احاطہ بند کر ڳئی۔

تریجھے ݙینہہ قیصر پیئو ماء کوں نال گھن کے آصفہ کوں مناوݨ واسطے ڳیا پر آصفہ دے بھراویں انہاں کوں اندر اِی نہ آوݨ ݙتا تے نہ اِی انہاندی کوئی ڳالھ سُݨی ‘ ہتھوں اُنہاں قیصر کنوں اپݨی ݙتی ہوئی کار وی کھس گھدی ۔ دنانویں دا اَکھاݨ ہے جو ݙاڈھے نال رادھی ہئی کہ کھادھی ہئی‘‘۔ ہُݨ مہر منیر تے نوراں دیاں اَکھیں کُھل ڳیاں ہن لیکن کہیں کوں حال ݙیوݨ جوڳے وی کائنا ہن۔ ہک کچہ کوٹھا تے ٻیٹھک انہاں ݙو کنالاں دے پلاٹ توں ٻاہر بچ ڳئے ہن ‘ قیصر تے اوندے پیئو ماء سوڑ سنگوڑ کرکے اوں کچے کوٹھے وچ رہوݨ لڳ پئے ۔ شالا بُرا وقت کہیں تے نہ آوے ‘ شودا قیصر کار توں بغیر نوکری توں وی ہتھ دھو ٻیٹھا ۔ نوراں تے مہر منیر ایں صدمے دے چوڑھے نال چُڑھ چُڑھ کے چھی مہینے بعد واری واری مرسُتے ۔ قیصر غریب دی زندگی عذابیں وات آ ڳئی ۔ ہک پیئو ماء دا غم ݙوجھا ذال دی بے وفائی کرے تاں ہُݨ کیا کرے؟ قیصر پہلے وی کئی واری آصفہ کوں فون تے مناوݨ دی کوشش کیتی ہئی لیکن اوہ اوندی ہر ڳالھ رد کر ݙیندی ہئی ۔ اصل وچ آصفہ قیصر کنوں طلاق گھنݨ چاہندی ہئی لیکن اوندے ایں ارادے دا اوندے بھراویں تے پیئو ماء کوں پتہ کائنا ہا ۔ اَڄ ہک واری وَل آصفہ کوں مناوݨ واسطے قیصر سیٹھ صفدر نال فون تے رابطہ کیتا …

ہیلو!

السلام علیکم!

وعلیکم السلام!

چاچا جی میں قیصر عرض کریندا پیاں!

میں سمجھ ڳیاں کیا آکھݨ چاہندیں؟

قیصر رو رو کے آکھݨ لڳا چاچا جی میں اُڄڑ ڳیاں ‘جیویں جو تہاکوں پتہ ہے جو میݙے اماں ‘ ابّا اللہ کو ںپیارے تھی ڳئے ہن انہاندے بعد میکوں آصفہ تے تہاݙا سہارا ملݨاںچاہیدا ہا لیکن میݙی بدنصیبی جو آصفہ وی میݙے کولوں رُس کے تہاݙے کول ٻہہ ڳئی ہے ۔ میݙی جو وی خطا ہووے میں پلے پاوݨ کوں تیار ہاں ‘ برائے کرم میکوں معاف کر ݙیؤ۔

توں اَڄ رات میݙے کول آ ونڄ میں تیݙا آصفہ نال منیپ کرا ڈیساں ‘ قیصر دی ڳالھ ٹک کے سیٹھ صفدر آکھیا:

ہُݨ قیصر کوں پکا یقین تھی ڳیاہا جو اَڄ میݙا آصفہ نال منیپ تھی ویسی ‘ کیوں جو سیٹھ صفدر دی مختصر ڳالھ مہاڑ تے لب و لہجے اوکوں مطمئن کر ݙتا ہا ‘ اَڄ اندری اندر قیصر ٻہوں خوش ہا تے شام کوں ݙینہہ لہݨ توں پہلے سیٹھ صفدر دے قدمیں وچ حاضر ونڄ تھیا ۔ کیوںجو قیصر ہک انتہائی لائق نینگر ہا اوندی لیاقت تے شرافت کوں ݙیکھ کے سیٹھ صفدراوکوں اپݨی ہک مِل اِچ منشی رکھ گھدا تے آصفہ وی اوندے حوالے کر ݙتس تے اوں مِل دے نال ملحقہ ہک مکان وی رہائش واسطے انہاں کوں ݙے ݙتا ڳیا ۔ تے قیصر کوںاوندی کار وی واپس کر ݙتی ڳئی۔ 

ہُݨ قیصر وݙی ٹھاٹھ باٹھ نال مِل اِچ اپݨے فرائض سر انجام ݙیوݨ لڳ پیا ۔ آصفہ نال اوکوں ݙاڈھی محبت ہئی لیکن آصفہ پتہ نہیں کیوں قیصر نال خوش نہ رہندی ہئی ۔ وقت دا پنچھی ایویں اُݙردا ریہا تے اُݙدا اُݙدا ہک شام کوں قیصر تے آصفہ دے مکان تے ونڄ ٻیٹھا ۔ ݙینہہ تھیا تاں آصفہ دھاڑ دھاڑ مچا ݙتی ‘ نیڑے تیڑے دے حق ہمسائے تے مل دے مزدور بھڄ کے آ ڳئے ‘ ݙیکھن تاںقیصر ڳل اِچ پھاسی دا پھندا پا کے چھت آلے پکھے نال لڑکیا کھڑے۔

ترائے مہینے بعد آصفہ وݙی خوشی نال شہر دے ہک رئیس زادے فضلو نال شادی رچا گھدی لیکن اَڄ تائیں ایہ بھید نہیں کھل سڳیا جو قیصر خود کشی کیتی ہئی یا اوندی ڳچی گُھٹ کے اوکوں پکھے نال لڑکایا ڳیا ہا۔

……

 حوالہ 
کتاب:  پکھی واس (سرائیکی افسانے) فیض بلوچ ، چھاپہ خانہ ، جھوک پبلشرز، ملتان