سَوری! ۔ سرائیکی افسانہ

بشریٰ دے موبائل فون تے اچانک گھنٹی وَڄی ‘ اوں کال اٹینڈ کیتی ‘ ہیلو! … اڳوں ہک چھوہَر دی آواز آئی ‘ بسم اللہ سوہݨی !…… بشریٰ فون بند کر ݙتا ‘ تھوڑی دیر بعد وَل گھنٹی وَڄی‘ بشریٰ وَل فون اٹینڈ کیتا ‘ہیلو ! کون ہیوے بھائی کیوں تنگ پئے کریندے وے؟…

… تیں جھئیں سوہݨی چھوہِر نال ڳالھیں کرݨ کوں دِل پیا کریندے!…

…تیکوں شرم نہیں آندی بدتمیز ! … 

تیݙی پیاری آواز اِچ میکوں تیݙے مندے وی پیارے پئے لڳدن!… 

اِنوں چھوہِر فون بند کر ݙتا ‘ کجھ دیر بعد وَل گھنٹی وَڄی ‘ چھوہِر وَل فون اٹینڈ کیتا ‘ ہیلو! کیا مصیبت ہے بے شرم تیکوں شرم نہیں آندی؟ … 

ہائے اللہ کتنی پیاری آواز ہے ‘ ایویں لڳدے جیویں میکوں دُعائیں پئی ݙیندی ہووے …

اوئے بے وقوف کودن آں ! تیکوں کیا تکلیف ہے‘ کوئی مقصد دی ڳالھ کر ݙس کیا بکواس کرݨ چاہندیں؟

…میکوں تیݙے نال پیار تھی ڳئے ‘ اللہ واسطے میݙے پیار کوں نہ ٹھکراویں!… 

ہئیں ؟ صحیح سچ تیکوں میݙے نال پیار تھی ڳئے؟… 

جیا! سوہݨی ! میکوں تیݙی جند دی قسم ہے میکوں تیݙے نال پیار تھی ڳئے … تیݙا ناں کیا ہے؟

میݙا ناں اکمل ہے ‘ تیݙا ناں کیا ہے؟…

میݙا ناں بشریٰ ہے!

کتھوں ٻولیندی پئی ہِیں؟

میں محلہ دھوٻیاں توں ٻولیندی پئی ہاں‘ توں کتھوں ٻولیندا پئیں؟…

میں وی اِتھائوں تیݙے نال ریلوے روڈ توں ٻولیندا پیاں…

تیکوں کیویں میݙے نال غائبانہ پیار تھی ڳئے؟… 

ݙیکھ بشریٰ محبت کیتی نہیں ویندی بلکہ تھی ویندی ہے تے میکوں وی تیݙے نال محبت تھی ڳئی ہے ‘سُݨدی پئی ہِیں ناں؟

جیا جیا ! میں سُݨدی پئی ہاں!

سوہݨی ! میکوں تیݙے نال سچی محبت تھی ڳئی ہے!

جے سچ پُچھیں تاں میکوں وی تیݙے نال غائبانہ محبت تھی ڳئی ہے‘ اکمل! میں تیݙے نال کجھ غلط  ٻول اَلاݨی ہاں میکوں معاف کر ݙیویں!

ایویں اکمل تے بشریٰ دا فون تے ڳالھیں کرݨ دا سلسلہ شروع تھی ڳیا تے اوہ روزانہ کئی کئی گھنٹے چوری چھپے ہک ٻئے نال فون تے ڳالھیں کریند ے ہَن ۔ اُنہاں ہک ٻئے دی شکل وی نہ ݙٹھی ہئی ‘ کہیں دی شکل سوہݨی ہئی تے بھانویں کوڑھی پر اُنہاں غائبانہ ہک ٻئے نال پیار کرݨ دے قول اقرار کر گھدے ہَن ۔ بعد اِچ قریب کنوں ہک ٻئے کوں ݙیکھ کے بھانویں اوہ متنفر اِی کیوں نہ تھی ونڄن ہا لیکن فی الحال اُنہاں تے عشق دا بھوت سوار ہا ۔ مستی ہئی کجھ نہ سُجھدا ہا۔

ہک ݙیہاڑے اکمل بشریٰ کوں مس کال ݙتی جݙاں جو اوندا موبائل میز تے پیا ہا‘ موبائل کوں تھرتھراہٹ لڳی ہوئی ہئی‘ آواز نہ آئی تے موبائل ہِلݨ چُلݨ لڳ پیا ۔ بشریٰ دے بھرا اسلم موبائل چا کے ݙٹھا تاں تھرتھراہٹ بند تھی ڳئی‘ اوں مس کال دا نمبر کڈھ کے فون کیتا پر کال نہ تھئی کیوں جو بشریٰ دے موبائل اِچ بیلنس کائنا ہا‘ اسلم اوہ نمبر اپݨے موبائل اِچ درج کیتا جݙاں جو ہک ہندسہ اوندے کولوں غلط درج تھی ڳیا تے مس کال پروفیسر قدیر دے موبائل تے پُڄ ڳئی ۔ پروفیسرقدیر ہک ریٹائرڈ پروفیسر ہا تے ریٹائرمنٹ توں بعد اوں اپݨا ٹویشن سنٹر کھولیا ہویا ہا تے ایف اے تے بی اے دے طالب علم اوندے کول پڑھدے ہن ۔ پروفیسر صاحب مس کال ݙٹھی تاں نمبر غیر متعلقہ ہا ‘اوہ وَل کلاس کوں پڑھاوݨ لڳ پیا ۔ کجھ دیر بعد وَل اوہیں نمبر توں مس کال آئی ‘ اوں سوچا جو متاں کوئی میکوں مِلݨ چاہندا ہووے تے اوندے کول بیلنس وی نہ ہووے ‘ کیوں نہ جو میں اوندے کولوں کال کرکے پُچھ گھناں۔ اِنوں پروفیسر قدیر کال کیتی اُنوں اسلم کال کٹ چھوڑی تے چور کوں پکڑݨ واسطے اوندے نمبر تے ہک میسج بھیج ݙتا جیکوں کھول کے پروفیسر صاحب ݙٹھا تاں تحریر کجھ ایں طرح لکھی ہوئی ہئی’’ہمت ہے تو نیچے لکھی ہوئی تحریر کو پڑھ کر جواب لکھیں‘‘ تے وَل میر تقی میر دے ہک شعر دے حروف تہجی وکھو وکھ لکھئے ہوئے ہن ۔ یعنی اب ت داء ے ع ش ق ہ ے ر وت ا ہ ے ک ی ا=آ گ ے آگ ے د ے کھ ء ے ہ و ت ا ے ک ی ا۔پروفیسر صاحب شعر تاں پڑھ گھدا ہا ‘اوندی اِملا درست کرکے جواب وی بھیج سڳدا ہا لیکن اوں نہ بھیجا۔ کیوں جو ایہو جھئیں کم چھوہریں دے ہوندن لیکن اوہ تاں ہک عمر رسیدہ بزرگ آدمی ہا تہوں اوں جواب بھیڄݨ مناسب نہ سمجھا ۔ ولدا ݙینہہ تھیا تاں اسلم اپݨی ذال کمو کوں کجھ ڳالھیں سکھا سمجھا کے پروفیسر قدیر دا نمبر ملا ݙتا تے آواز اوپن کر ݙتس اِنوں پروفیسر صاحب کال اٹینڈ کیتی ‘ ہیلو! 

اُنوں کمو بشریٰ دی نقلی آواز بݨا کے اَلاݨی کیا حال ہن؟

پروفیسر حیران تھی کے پُچھݨ لڳا بی بی کیکوں کال کیتی ہیوے؟

تُساں کون ٻولیندے پئے وے؟

محترمہ میں جَون وی ہاں تُساں کیکوں مِلݨ چاہندے وے؟

اَڄ تاں اصلوں اوپرا تھیا کھڑیں‘ میں بشریٰ ٻولیندی پئی ہاں!

کون بشریٰ ؟ 

ٻس ٻس من مچلا نہ بݨ ‘اچھا ایہ ݙسا جو میݙا میسج پڑھیا ہاوی؟

اوئے بی بی میں نہیں ڄاݨدا تیکوں توں کون ہِیں تے کتھوں پئی ٻولیندی ہِیں؟

ڈھیر کھپا نہ میکوں میں بشریٰ پئی ٻولیندی ہاں بشریٰ!

اوئے مائی کون بشریٰ کیا بلاہِیں؟

جے تائیں اسلم کمو کنوں موبائل گھن کے اَلاݨاں ۔ صفدر ہِیں؟

نہیں!

تُساں کون ٻولیندے پئے وے؟

میں پروفیسر قدیر ٻولیندا پیاں۔

کتھوں؟

ملتان توں!

ملتان توں؟

جیا ملتان توں!

سئیں ساݙے گھر ٻالیں کوں تہاݙیاں مس کالاں ٻہوں آندین۔ذرا ایہ مس کالیں دا سلسلہ بند کر ݙیؤ!

سئیں تہاکوں مغالطہ تھیندا پئے ‘ میں کہیں کوں مس کالاں نہیں ݙیندا۔

میکوں کوئی مغالعہ نہیں پیا تھیندا ‘تیکوں شرم آوݨی چاہیدی ہے ‘ کیا توں دھیاں بھیݨیں آلا نہیں؟

سئیں میں من گھنداں جو کوئی بے شرم ہوسی جیڑھا تہاݙے ٻالیں نال شرارتاں کریندے لیکن میں تا ںہک بزرگ آدمی ہاں میکوں چھوہریں وچ شامل نہ کرو!

وَل تہاݙے کوئی چھوہر شرارتاں کریندے ہوسن؟

میݙے چھوہر ایہو جھئیں غیر مہذب نہیں تے نہ اِی میںاپݨاں موبائل کݙاہیں چھوہریں دے ہتھ ݙتے۔

توں بزرگ نہ بݨ میں ڄاݨداں توں ملتان توں وی نہیں پیا ٻولیندا‘ اِتھائیں کتھائیں نیڑے تیڑے ہوسیں‘ جے میں تیکوں ڳولݨ پئے ڳیم تاں جلدی ڳول گھنساں ہا! متاں کہیں بُھل اِچ ہوویں ۔ایہ آکھ کے اوں موبائل بندکر ݙتا ۔ ولدی سویر تھئی پروفیسر قدیر اپݨاںموبائل سیٹ کھولیا تاں اوہیں نمبر توں مسیج ٹھک تھیا ‘ تحریر کجھ ایں طرح لکھی ہوئی ہئی ۔ سَوری! بزرگو ! واقعی میکوں مغالطہ تھئے ‘ میں اپݨے نازیبا الفاظ واپس پیا گھنداں‘ میکوں معاف کر ݙیسو۔ شکریہ

……

 حوالہ 
کتاب:  پکھی واس (سرائیکی افسانے) فیض بلوچ ، چھاپہ خانہ ، جھوک پبلشرز، ملتان