رابعہ خضداری

رابعہ خضداری، جنہاں کوں رابعہ بلخی دے ناں نال وی مشہور ہے، رابعہ پہلی تاجک فارسی گو شاعرہ ہن۔ اوہ چوتھی صدی ہجری دی فارسی شاعرہ دے طور تے مشہور تھئین۔ رابعہ دے پیو کعب قزداری ہن۔ آپ تاجیک النسل ہن تے خراسان، قندھار، بست دے حاکم رہے۔

 نمونہ کلام 

 ١ 
مرا بعشق همی متهم کنی بہ حیلچہ حجت آری پیش خدای عزوجلبہ عشقت اندر عاصی همی نیارم شدبذنبم اندر طاغی همی شوی بمثلنعیم بی تو نخواهم جحیم با تو رواستکہ بی تو شکّر زهر است و با تو زهر عسلبروی نیکو تکیہ مکن کہ تا یکچندبہ سنبل اندر پنهان کنند نجم زحلهرآینہ نہ دروغ است آنچہ گفت حکیمفمن تکبر یوماً فبعد عز ذل

 ٢ 
دعوت من بر تو آن شد کایزدت عاشق کنادبر یکی سنگین‌دل نامهربان چون خویشتنتا بدانی درد عشق و داغ هجر و غم کشیچون بهجر اندر بپیچی پس بدانی قدر من

 ٣ 
عشق او باز اندر آوردم بہ بندکوشش بسیار نامد سودمندعشق دریایی کرانہ ناپدیدکی توان کردن شنا ای هوشمندعشق را خواهی کہ تا پایان بریبس بباید ساخت با هر ناپسندزشت باید دید و انگارید خوبزهر باید خورد و انگارید قندتوسنی کردم ندانستم همیکز کشیدن تنگ‌تر گردد کمند

 ٤ 
ز بس گل کہ در باغ مأوی گرفتچمن رنگ ارتنگ مانی گرفتصبا نافهٔ مشک تبت نداشتجهان بوی مشک از چہ معنی گرفتمگر چشم مجنون بہ ابر اندر استکہ گل رنگ رخسار لیلی گرفتبہ می‌ماند اندر عقیقین قدحسرشکی کہ در لالہ مأوی گرفتقدح گیر چندی و دنیی مگیرکہ بدبخت شد آنکہ دنیی گرفتسر نرگس تازہ از زرّ و سیمنشان سر تاج کسری گرفتچو رهبان شد اندر لباس کبودبنفشہ مگر دین ترسی گرفت

 حوالہ