میں اوہو ہاں

سیاݨے آکھدن ویلھا چکی دا پھیر اے ۔ ویلھے تے حالات دے بدلدے دیر نی لڳدی ۔ایویں ہک وستی دا نِکا جہا وپاری تھولی مُد وچ سیٹھ بݨ ڳیا۔ جیویں جیویں کم کار تے دولت ودھدی ڳئی اونویں اونویں اوندے ورت ورتارے وی وٹیندے ڳے ۔ او کنجوس بݨدا ڳیا۔ اوندی بے خلقائی توں حق ہمسائے تے نوکر چاکر تاں کیا گھر آلے وی اک نک ہن۔ توݨیں جو کنجوس سیٹھ کوں کھاوݨ تے خرچ کرݨ نصیب نہ ہا ۔ ݙیکھݨ کوں ٻاہروں سادا لڳدا ہا پر اندروں ݙاڈھا اکڑول ہا تے وقت اونکوں نک چڑھیا بݨا ݙتا ہا۔ 

ہک رات سیٹھ دے زو رزور دے الاوݨ دا اَلا آیا : ’’ ووئے بخشو ، کیݙے مر ڳیں ، جلتی آ، ایں بے غیرت کوں میݙے کمرے اچوں ٻاہرکڈھ‘‘۔ سیٹھ جھرک جھرک تے الیندا پیا ہا۔

’’ ایندے نال کجھ عرصہ مل ءِ چ کٹھے کیا کم کیتے، میݙے سانگے عذاب بݨ ڳے۔ میں سارے ݙینھ دا تھکیا ہاریا ، گھر آیاں تے آوݨ نال مصیبت آ ڳی اے ۔ ݙو سیر اٹا تے نیاݨی دے کتاب سانگے روپیہ روک ݙیواں ۔ جیویں میں اٹے دی چکی لائی ٻیٹھاں تے روپے گھڑیندا ٻیٹھا ہوواں ۔‘‘

’’ہوں! اے آکھدے پندرہی ملسے تے لہݨا لہا ݙیساں ، ٻال بُکھے ٻیٹھن تے بختاور کوں کل وی قاعدہ نہ ہوووݨ پاروں استاد ماریئے ۔‘‘

’’ پندرہی کئیں ݙٹھی اے تے جیکر بختاور چندری کنیں قاعدہ کینھی تاں پڑھݨ ویندی کیوں اے ؟ جلدی کر اینکوں اِتھوں دھکے ݙے تے ٻاہر کڈھ، میݙا بلڈ پریشر تیز کیتس۔ ‘‘

سیٹھ لگاتار زور زور الائی ونڄے ۔ او چپ چاپ ، ہولے ہولے قدم چیندا ، اکھیں اچوں نیر وہیندا ، میݙے دِھکا ݙیوݨ توں پہلے آپ پسیلہ ویندا تھیوے ، میں ݙٹھا او ویندا تاں پیا ہا پر اوندے قدم اوں توںچَودے نہ پے ہن۔ 

کجھ مُد بعد سیٹھ دے کم کار ڈھلے تھی ڳئے ۔ گھاٹے آوݨ پے ڳئے ۔ لگاتار گھاٹیں سیٹھ کوں قرضائیں کر ݙتا۔ ہولے ہولے اوں نوکریں دی چھٹی کرا ݙتی ، ہک ݙیہاڑے میکوں وی نوکری توں بھڄا ݙتا۔ قرض داریں کنوں منہ لُکاوݨ سانگے سیٹھ اپݨا شہر چھوڑ ڳیا۔ میں وی ٻے شہر نوکری ونڄ کیتی ۔

ہک رات کونڈا کھڑکیا، میݙا ٻیلی جِندلا ٻاہر ڳیا۔ سیٹھ کوں آ تے ݙسیس ہک مسافر اے آکھدے ݙاڈھی بُکھ لڳی اے ،روٹی کھواؤ۔

سیٹھ میکوں سݙ تے آکھیا ’’ پُتر بخشو توں سیاݨا آدمی ایں ۔ ونڄ مسافر کوں چنڳے تے باعزت طریقے تے روٹی کھوا تے اے گھن مُکلاوے ویلھے روک رقم وی اونکوں ݙے چھوڑیں ۔ پر ݙیویں ایجھے طریقے نال جو کوئی نہ ݙیکھے تے تیݙے ݙوجھے ہتھ کوں وی پتہ نہ لڳے ۔ ‘‘

روٹی کھا تے مسافر ٹر ڳے۔ بخشو روندا ٻیٹھے۔

’’ ووئے بخشو آ ! تیکوں کیا تھی ڳے ، توں کیوں روندا ٻیٹھیں۔  ‘‘ 

’’ سیٹھ صاحب ، سیٹھ صاحب …… ‘‘

’’ پُتر تیکوں میں سو واری آکھئے جو میکوں سیٹھ نہ سݙیا کر ۔ میں تیݙا بھرا ہاں ، میکوں ادا سݙیا کر یا میکوں میݙے ناں نال بھرا اللہ وسایا چا آکھیا کر۔ میکوں ہُݨ ݙسا توں ݙسکیاں کیوں بھریندا ٻیٹھیں ، تیکوں کئیں کجھ آکھئے۔ ‘‘

’’ ادا سئیں!میں جئیں مسافر کوں مانی کھوائی اے ، ایہو میݙا پہلے آلا سیٹھ جبار اے ۔ اڄ اے شخص ایں حالت وچ آ ڳے جو منگ تے مانی ودا کھمدے ۔ایندی حالت ݙیکھ تے میکوں رووݨ آ ڳے۔‘‘

’’ افسوس بخشو بھرا ۔ تئیں اپݨے پہلے والے سیٹھ جبار کوں سنڄاݨ گھدے ۔ میکوں نی سنڄاݨیا۔ میں اوہو ، تیݙا بھرا تے نیازوند ہاں جیندے بارے تیکوں چوہدری جبار آکھیا ہا جو ایں نحش کوں دھکے ݙے تے حویلی وچوں کڈھ۔‘‘ اللہ سایا کنیں کوں ݙوہیں ہتھ لا تے توباں توباں کر تے آکھدے:’’ اللہ معافی ، اللہ سئیں ہر شخص کوں اوکھے ویلھے توں بچاوے ۔ میکوں پہلے نویہی ݙسیا ، اوندے نال ݙکھ ونڈاواں ہا تے کجھ ٻئی رقم وی اونکوں ݙے چھوڑاں ہا۔‘‘

 حوالہ 
معروف سرائیکی لکھاری سئیں ظہور احمد دھریجہ دی کتاب (سرائیکی اجرک) وچوں چوݨ