انجم لشاری . ڄاݨ سنڄاݨ

ج:29جنوری 1956ء ، م:12جنوری 1992ء 

                       انجم لشاری دا ناں سجادالحسن خان ہا۔ انجم سفیر لشاری دا پتر ہا۔انجم  29جنوری1956 ء اچ مہراب آلے دی وستی اچ پیدا تھئے۔ میٹرک کرݨ دے بعد کراچی چلا ڳیا انجم کراچی اچوں چَوݙاں جماعتاں پاس کیتیاں تے صحافت اچ آ ڳیا۔ کراچی نوائے وقت اچ کم کریندا ہا۔ بختیں آلا ایہ شاعر ٻہوں حساس آدمی ہا۔12جنوری 1992ء کوں ایندے دماغ دی رڳ پھٹ ڳئی تے ایہ نینگر 41سال دی عمر اچ اللہ کوں پیارا تھی ڳیا۔ نثر ہووے یا نظم انجم دا انداز نرالا ہا۔ زبان اُوندی ٻانہی ہئی لفظ اُوندے اڳوں ہتھ ٻدھ کھڑدے ہن۔ انجم بے پناہ سیاسی شعور رکھݨ آلا شاعر ہا۔ انجم افسانہ لکھیا، انشائیہ لکھیا، کالم لکھیے تے ہر جا اپݨی سنڄاݨ منوائی۔ انجم دے مرݨ دے بعد اُوندے پتر شکیل لشاری ’’اکھیں سسیاں‘ دے ناں نال اوندا کلام چھپوا ئے۔ انجم لشاری سرائیکی زبان و ادب دی ترقی اچ بے پناہ کردار ادا کیتے کراچی اچ سرائیکی لوکاں کوں ہک مٹھ کرݨ تے ایں زبان دی ترقی واسطے رات ݙینھ ہک کر ݙتا۔ انجم نہ چھڑا زبان تے بھرپور توجہ کریندا ہا بلکہ اُوندے موضوعات وی مارو ہوندے ہن۔ اوندیاں غزلاں ٻہوں سارے لوکاں کوں زبانی یاد اِن تے ایہا انجم دی وݙائی اے ۔

؎                     میں تیݙے باجھوں وی جیندا ں انجم 

                       حیاتی ایہ ݙکھ وی سہہ ڳئی ہے 

٭                      بمطابق کتبہ قبر گستان محراب آلا احمد پور شرقیہ۔یکم مارچ 2012ء

 کلام ٭ 
(1)

سوچ سکھݨی سُنڄی آس آتی لڳے

ایہ حیاتی بھلا کیا حیاتی لڳے

روح گھارے کوں اکھ رووݨ ایجھی لڳی

تن دی روہی یکی بے براتی لڳے

شام شیشے تے یاداں دے اَولوں لہن

سانجھ سانگے سنویں سنڄ سکاتی لڳے

چندر چاندی کلہیپے دا گاٖہݨا بݨے

ساہ سینے کوں سونے دی کاتی لڳے

کل ٻکروال ٹوبھے تے ایں آ کرئیے

ٻال رَڑ تے جیویں ماء دی چھاتی لڳے

(2)

سائنسی دور ہے اُلفت کیا ہے 

پیار دی کہیں کوں ضرورت کیا ہے

حُسن الفاظ دی بندش تے خیال 

شعر نی ایہ تاں ݙسا وت کیا ہے

درد ݙکھ زخم سبھو کجُھ ݙتس

اِیں کنوں ودھ تے سخاوت کیا ہے

میکدے وچ وی جے تسے ٻیٹھوں

نی قیامت تاں قیامت کیا ہے

ٻاجھ رہبر دے میں رُلدا رہساں

ݙیکھاں منزل دی علامت کیا ہے 

(3)

ݙکھاں دا دھن غماں درداں دے جوڑے

میݙے گھر اچ بھلا کیں شئے دی تھوڑ اے

پھُلاں دے خون دا پیاسا ہے مالی

ودا کلیاں دے ہاں اچ خار پوڑے

دماغیں دی سیاہی کھِنڈ ڳئی اے

اندھارا ہُݨ تاں ساݙی جان چھوڑے

ایندیاں کرِچاں ہونکوں زخمی کریسن

اُونکوں آکھو جو میݙا دل نہ تروڑے

مرݨ دے بعد میݙے لوک اکھیسن

وَل آ انجمؔ اَساکوں تیݙی لوڑ اے

(4)

رات تھیندی ہے تاں سُم ویندا ہاں منظر ویڑھ تے

چاتی پھرداں اپݨے تن تے آپݨا گھر ویڑھ تے

کئی بھُلیکا تک نہیں کہیں پیر دے کھسکار دا

بھانویں تاں سُم ڳئی ہوا وی چُپ دے منتر ویڑھ تے

باڑ دُھپاں دی بھائیں کوں تنوں راݨا کر ڳئی

کے تلک رہ ویندے وَݨ پتراں دی چادر ویڑھ تے

سارے ݙینھ دا حبس تُرٹا تاں اندھاری ایں گھُلی

سارے پکھی آلہݨیں وچ ونڄ لکے پَر ویڑھ تے

کتنے تئیں رُلدے راہوں اپݨے کلہپ دے ننگ نال

مارو اُچ دے وچ آ رَل ٻہوں دَر ویڑھ تے

(5)

راہ ویندے جیکر مل پئے ہیں اوقات دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

میں اپݨی دَر بدری نہ ݙساں محلات دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

اُوں ݙینھ دی تاپش میں نہ لِکھاں اُوں رات دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

میں روہی تس نہ یاد کراں برسات دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

کئی ݙوہ نہیں اَساں ݙوہاں دا بس اپݨی اپݨی قسمت ہئی 

میں زکر نہ چھیڑاں ماتم دا بارات دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

تیݙی خوشبو اُڄڑی اُڄڑی ہے میݙے رنگ وی پھِکے پھِکے ہن

اِحساس دے نغمے میں نہ لکھاں جذبات دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

نہ توں میݙی ڳول اچ نکتی ہیں نہ میں تیݙے مِلݨ کوں آیا ہاں

تیݙے کرب دی خواہش میں نہ کراں میݙے ساتھ دیاں گاٖلھیں توں وی نہ کر

(6)

ڳلی اُونویں اندھی رہ ڳئی ہئی

چھتیں تے چندوکی لہہ ڳئی ہئی

میں روہی منظر نہ ݙیکھ سڳیُم

اکھیں دے وچ ریت پہہ ڳئی ہئی

میں جیندے ایرے دی پہلی سلھ ہم

اُو کندھ بھُر بھُر تے ڈھہہ ڳئی ہئی

اندھارا اکھیں تے ڄم ڳیا ہے

جو ہنجھ پپلیاں توں وَھہہ ڳئی ہئی

پہاج تے کیوں بہار آندی 

خزاں میݙے نال ٹھہہ ڳئی ہئی

نہ میݙے چولے دے پھاڑ پرکھو

زُلیخا تاں مصر رہ ڳئی ہئی

میں تیݙے ٻاجھوں وی جینداں انجمؔ

حیاتی ایہ ݙکھ وی سہہ ڳئی ہئی

(7)

اَڄ تاں ساݙی لوں لوں دے وچ رچئے پن اندھارے

کیڑھا اپݨی نندر ونڄا تے سِجھ کوں ہکلاں مارے

دولت ہے تاں گھٹیاں گاٖلھیں دولت دے مُل وِکدن

غربت وچ شاہکار دی دولت رُل ویندن شہپارے

دُھپ تے بُکھ توں کالے تھی ڳے پاک منور چہرے

روپ دی چٹی دُھند اچ لُکیے راہندن گھگھ اندھارے

پھُلاں دی مستانی خوشبو ہر دم نال نی راہندی

جیندیاں تائیں کیویں نبھسن تیݙے کُوڑے کارے

اَڄ تاں ہر کئی ڄال کھِنڈا تے گھات اِچ لُکیا راہندے

کیکوں پئی اے پھسئے پکھی مُفتے آن اُݙارے

ڳلیاں دے ککھ چُݨ چُݨ اپݨیاں اکھیں نال چمینداں

متاں ہوون میں وانگوں اسمانوں ڈٹھے تارے

انجمؔ ہر محفل وچ تیݙے ناں دے ذکرے تھیندن

تیݙیاں کیتیاں کیکوں وِسرن تیکوں کون وِسارے 

(8)

ایجھی وستی دے وچ شالا دل نہ کہیں دا رُجھے

جئیں وستی دا وسدا کئی وی اکھ دی گاٖلھ نہ ٻجُھے 

اکھیاں دا پاݨی نہ سُکے جتنی تاپش پووے

تے توڑیں لکھ بدل وسن دل دی بھاہ نہ ٻجھے

ݙینھ تھیوے تاں اتنا تتا کہیں جا اَکھ نہ تھارے

رات پووے تاں اتنی کالی ہتھ کوں ہتھ نہ سجُھے

دشمن تاں دشمن تھیا لوکو اُوندا ݙکھ ݙکھ کائنی

کاری ݙکھ سنگتی ݙیندن دھک مریندن ڳجُھے

انجمؔ میکوں ویڑھا بھیڑا تے بیکارا آہدے

اُونکوں آکھ غیریں سامھیں ایجھے لجھ نہ لُجھے

(9)

چھاں کِتھ ہئی محض پچھاواں ہا

سِر سِجھ توں خاک بچاواں ہا

اِنوں ٻیڑی گھاݨ اچ پھس ڳئی ہئی

اُتوں واچھڑ سخت نناواں ہا

تیکوں اپݨے نال ٻلہیندا ہَم

میݙا ہر ہک خاب ٻلاواں ہا

بھلا توں کیوں شہر ݙو منہ کر آئیں

میں اَوڑک وستی آواں ہا

میکوں اَڄ وی اُو گھر یاد آندے

ہک دھنولا ہا ہک ٹانواں ہا 

(10)

گھروں نکل تے سفر ونڄیجے

کݙے ونجیے جے گھر ونڄیجے

ونجیجے اَحٖ پرلی بھر ونڄیجے

تے کچے دِلے دے بھر ونڄیجے

لبھے نہ چھاں جے کھنڈر ونڄیجے

اُسر ونجیجے تاں دَر ونڄیجے

جو ڄم پوویجے تاں سر ونڄیجے

پگھر ونجیجے تاں جھر ونڄیجے

اَنا توں جیکر مُکر ونڄیجے

جہاں تے اَپݨا کر ونڄیجے

نفس نفس اپݨا کتبہ نظرے 

لہو لہو وچ اثر ونڄیجے

خُدا کرے کوئی ٻال روے 

جو گُنگیاں سالھیں دا ݙر ونڄیجے

صدئیں دا پورھیا وصال لحظہ 

ایں خاص لحظے کوں شر ونڄیجے

حسین تے مہربان لوکو

تُساں نہ ہوو تاں مَر ونڄیجے

٭                      انجم لشاری ، اکھیس سسّیاں، محراب آلا سفیر ادبی سنگت2011ء؁

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان