دریا ہے بہانے خور

وستی دے ڈھیر سارے چھوکرے ٻکریاں  چراوݨ ویند ے ہاسے ،ڄام دریا تے حبیب عمر اِچ اساں  کنوں  وݙے ہن،ݙوہیں  چَتر چلا ک تے سیاݨے ہن، دریے دیاں  ڳنویں  گابے تے حبیب دیاں  مینہیں  ہوندیاں  ہن ،اساں  ٻاکروال ہاسے ، مال چراوݨ دے نال کارواں  گھاہ وی کریندے ہاسے، دریاچاچے مزاری دے پاسوں  گھاہ کرݨ ڳیا تاں  مزاری خاں  پُڄ ڳیا ، وَل کیا تھیا ؟اے حال حویلہ حبیب شاعری اِچ لکھیا تے  اتنا مشہور تھیا جو سارے چھوکرے رَل تے اے ڳاوݨ ڳمدے ہاسے ، ڳاوݨ دے کجھ ٻول ایویں  ہن جو :

دریا ہے بہانے خور 

وݙیں  لا اے تھیسے چور

دریا مریندا ٻیٹھا ہا تلہ

اُتوں  مزاری ماریُس کھلا

بھڄدا پیا ہا ݙتُس چا ولا

کھلا ماریُس ہتھوں  چھوڑ

دریا ہے بہانے خور 

وݙیں  لا اے تھیسے چور

پُراݨی ڳال اے شیت لفظ اُتے تلے وی تھی ڳے ہوسن باقی دے مصرعے بھُل ڳن اڄ حبیب جیندا ہوندا تاں  پچُھ تے لکھ گھنوں  ہا۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان
ونکی:ٻال ادب