پاݨی دے دِلے

سڑک آلے کھوکھے تے ابّے سئیں  کمبہاریں  دی وستی ءِچوں  چار مٹکے پاݨی دے منگوائے ، سویلے ٻالٹی چا تے چاچے غوثو آلی کھوئی توں  بھر اَمدے ہاسے ، خطابیں  ءِچوں  ودھݨ جمالی اساں  ساریں  ءِچوں وݙا ہا ، کھوئی ءِچوں  ٻوکے اوہو چھکیندا ہا ، دِلے ݙو خطابی رَل تے چیندے اساں  ہاسے ،سوتر رشید احمد رَل تے دِلیں  دے اُتوں ٻوریاں  پُسا تے لیندے ہاسے ، پاݨی پیوݨ سانگے مٹی آلیاں ݙولیاں  ہوندیاں  ہن ۔ ہر آیا ڳیا پاݨی پیندا ہا تے سہی کڈھیندا ہا ، راہ وٹائو نال حال حویلہ کرݨ دا رواج ہوندا ہا ، ابا سئیں  ہر آئے ڳے کنوں  حال حوال گھندے ہن ، ابے سئیں  دی ڈھیرساری سونہہ بݨ ڳی ہئی، سائیکلیں  آلے ڈھیر ہوندے ہن ، اُٹھیں  دیاں  قطاراں  وی ہوندیاں  تے ڈھیر لوک پیریں دا پندھ کریندے ہن۔ خان پور اپݨا پریس لڳا تاں  چاچا جان محمد دھریجہ رفیق شریف ، اسلم شفیع تے اکرم دے ابے میکوں  آ تے مبارک ݙتی تے آکھیس تئیں   نِکے لا پاݨی بھر بھر تے پلائن، شیت اللہ راضی تھی ڳے۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان