قصہ حبسیی

سرائیکی زبان دا اے منظوم قصہ 1105ھ وچ وستی امیر پور سربانہ تھانہ رنگ پور ضلع مظفر ڳڑھ دے ہک عالم مولوی محمد صدیق قلم بند کیتا۔ ایں قصے کوں مولوی محمد خیر الدین صابر تاجران کتب ملتان مطبع الٰہی توں 1315ھ وچ چھپوائے۔ اے قصہ کچھی دے علاقے دے ہک ہندو موتی رام دی سوہݨی دھی ’’حبسیی‘‘ دے مسلمان تھیوݨ دے واقعہ تے مبنی ہے۔ بچپن توں ہی حبسیی دے دل وچ ایمان دی روشنی لشکاں پئی مریندی ہئی۔ او مسلمان تھی ڳئی تاں ہندو قوم اونکوں بدلاوݨ دی ٻہوں تݨ لائی تے اخراَک تک تھی تے اونکوں شہید کر ݙتا ڳیا۔ قصے دے چھیکڑ وچ شاعر ایندا سن تصنیف تے اپݨا پتہ نشان ݙیندے۔

جمادی الاوّل دی دسویں تاریخ آہی کیتا ختم اساں اے کلام یارو

یارہاںسو تے پنجواں او سال اہا ہجرت نبیؐ دی کولوں انجام یارو

رنگ پور تھیں طرف شمال اُبھے سُربانہ نانو مشہور مقام یارو

پینڈا ہک فرسنگ دا رنگ پوروں اُبتی کیتی اے کل کلام یارو

عاجز بہت فقیر کنگال آہاں اے ہے رب دا فیض انعام یارو(187) 

حبسیی دے حسن دی تعریف مولوی محمد صدیق ایں کریندن:

اس دے حسن دا کیا بیان کیجئے جس تے فضل ہو رب غفار یارو

وال حبسیی دے خوب درازکالے بے مثل نانگ رہن کنڈل دار یارو

متھا موکلا چن مثال آہا چھوڑے روشنی چن ہزار یارو

آکھیں کالیاں تے چٹے ݙند اینویں نک آہا مثال تلوار یارو

لعل ہوٹھ باریک بے حد سوہݨے شبنم دے وانگ رخسار یارو

سینہ نور الٰہی دے نال رَتا اتے پیندی دوہن انار یارو

شکم آہا ہموار بھی ناف سوہݨی جوڑی کمر باریک ستار یارو

راناں پلیاں نوں رب شرف ݙتا چنݨ وانگ آہن جرتدار یارو

ہر ناخن دا زیب لاریب آہا ہر انگل دراز ہم دار یارو

پیر پھل گلاب دے کولوں نازک حبسیی سوہݨی بے انت شمار یارو

چہرہ وانگ سورج دوروں لاٹ مارے صادق جان ہزار نثار یارو

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان