چرکھا

ݙاݙی شودی ڈھیر محنت کریندی ہئی ،گِندیاں  سِیندی ہئی ، چھٻیاں  ٻدھیندی ہئی تے چرکھا چلیندی ہئی،خواجہ فریدؒ سئیں  آکھیے جو ’’آتن کتیندیں  سینگیاں  ستاوِم‘‘ݙاݙی سیݨ وی چرکھا کتݨ کیتے سویلے ٻہے ہاݙوپہر آ ویندے ہن، ݙاݙی پوݨی ترکلے توں  لہیندی ہئی میں  جھٹ مار تے چاگھِندا ہم تے کنجیر ء ِ چ رکھ ݙیندا ہم ۔ ݙاݙی پھُٹیاں  چُنڑدی ہئی ،بھانڄی اِچوں  کجھ پھُٹیاں  رَکھ گھِندی ہئی ، ݙاݙی نال رَل تے پھُٹیں  ء ِچوں  پیوے انج کرویندے ہاسے ، ڈھیر ساریاں کٹھیاں  تھی ویندیاں  ہن، ابا میݙا پینجے تو ں  پھُٹیاں  پنجوا اَمدا ہا ،سُتر بݨ تے چرکھے تے کتیندا ہا، چرکھے دا وی اپݨا ہِک وقت ہا اڄ چرکھے دی جاہ تے دھاڳا بݨاوݨ آلیاں  مشیناں  آ ڳن، پر پُراݨا چرکھا جتھاں  وی ݙیکھدوں  ہاں  ٹھر ویندے دل خُش تھیندے ۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان