حکیم بابل خان

حکیم بابل خان جمالی میݙے ابے دا یار ہا، ݙاڈھا سیاݨا تے دانا آدمی ہا۔ ہتھ   ء ِچ شفا ہس دیسی دوا ݙیندا ہا ،تھولے پیسے گھندا ہا، مریض کنے پیسے نہ ہوون ہا تاں  آکھدا ہا ، کوئی ڳال نی دوا ݙیو، نبض ݙیکھ تے بیماری ݙس ݙیندا ہا، ابا سئیں  اوندیاں  ڈھیر ڳالھیں  سُنیندے ہن،آکھدے ہن جو بابل خان کھل ہس کریندا ہا، ہک غستان کنوں  لنگھدے پے ہاسے میکوں  قبریں  ݙے اشارہ کر تے آکھیُس ادا اے میݙی دوا نال موئے پن۔ ٻی ڳال سُݨایس جو اسیݙا ہک گھوٹ سہاگ رات کوں  دوا گھنݨ آیا، میں  جلاب دی پوڑی ݙے ݙتی، ساری رات بھڄدا رہ ڳیا، حکیم بابل ٻی ڳال سُݨائی جو میکوں  گھن ڳے جو پردہ دار دا ہتھ ݙیکھݨے، میں  آکھیا دھانگا اوندی نبض تے رکھو، انہاں  بلی تے دھاگہ رکھیا دھاگے نال نبض ݙیکھ تے میں  آکھیا اینکوں  چھچھڑے کھوائو۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان