اَݨ سونہاں نمبر

’’میݙی پیاری ، میݙی سوہݨی‘‘

’’میݙا جانی‘‘

’’میݙا دِلبر‘‘

’’میں تیکوں ݙاڈھا پیار کرینداں‘‘

’’میں ہر ویلے ایں تانگھ اِچ رہنداں جو میݙی سوہݨی میݙے نال کجھ اَلاوے‘‘۔

کݙاہیں کجھ لکھیا ہوندا اَتے کݙاہیں کجھ ۔ایجھے کئی سنیہے (میسج)ہِک گھروڳی سواݨی امیراں مائی کوں اَݨ سونہے نمبر کنے موبائل اُتے تڑوتڑ آوݨ پئے ڳئے ۔ او ݙر توں اِنہاں سنہیاں کوں مِٹا ݙیندی جو متاں میݙا گھر آلا ݙیکھ تے میݙے اُتے شک کرے۔ ہک ݙینہ گھر دے تھاں منجیندی بیٹھی ہئی تے ابڑ غت موبائل دی ٹلی دا اَلا تھیا۔امیراں مائی جٖاݨیا جو میݙے پیکیاں اِچوں میݙی امّاں سئیݨ دی کال (Call)ہوسی۔‘‘

امیراں اپݨی نِناݨ کوں ہکل مار تے آکھیا ، رضیہ بھیݨ موبائل بیٹری بھریوݨ آلی جاء تے پیا اے ۔ کیڑھے ویلے دی موبائل آلی ٹلی وجٖدی پئی اے ۔ سُݨ گھن میݙی امّاں سئیݨ ہوریں یاد کیتی بیٹھے ہوسن۔

رضیہ کال سُݨی تاں کہیں اَݨ سونہے بندے دا ٻلارا ہئی۔

رضیہ اپݨی بھرجٖائی امیراں کوں سݙ مریندیں ہوئیں آکھیا بھرجٖائی کوئی اَݨ سونہاں بندہ اے۔

امیراں آکھیا ، اونکوں آکھ اَݨ سونہاں نمبر(Wrong Number) اَتے کال بند کر چا ۔ رضیہ ایویں کیتا ۔ بعد اِچ رضیہ کئی ݙینہ سوچیندی رہی جو بھرجٖائی دے نمبر تے اے کون بندہ تھی سڳدے؟۔

ایں ڳالھ دی مقال کریندے نہ کریندے اَخیر ہک ݙینہ رضیہ ایں ڳالھ دا نِروار اپݨی امّاں کوں کیتا چا۔سیاݨے آہدن:

’’سس چُنگاں گھتے ، نونہہ پیہندی وَتّے‘‘۔

ڳالھ ٹُردی ٹُردی امیراں دے گھر آلے تئیں پُجٖ ویندی اے ۔ امیراں دی سس اپݨے پُتر کوں آکھیا : ’’ذال ، ٻال تے مُچھ دا وال جتھاں ہِلائو اُتھائیں ہِلسی۔‘‘اَڄ کلھ سواݨی تیݙی موبائل تے غیربندیاں نال ٻٹّاں شَٹّاں لیندی کھڑی اے۔

امیراں دے حق نواز نال شادی دے کجھ ݙینہ اِی لنگھے ہَن ، جیڑھا جو شکی طبیعت دا مرد ہئی۔حق نواز شک اِچ امیراں نال ایں ڳالھ دی پاروں جھیڑا جھٹا چالو کر ݙتا۔ نالیں حق نواز اپݨی وستی دے چھوہراں نال میل ملپا دا الزام لا تے امیراں کوں بھنڈݨ دا اپݨا موہری کم جٖاݨ گھدا۔ کݙاہیں اونکوں ہمسائیاں دے نال بھنڈی رکھے اَتے کݙاہیں شودی کوں اُوندے پیکیاں دے رشتہ داراں وچ اُوندے پتریر ، ملویر دی معشوق بݨا ݙیوے۔

سیاݨے آہدِن: ’’بد نالوں بدنام بُرا‘‘۔

حق نواز تے اُوندا سالِم ٹٻر امیراں مائی تے چینگھاں کیتی رکھدے۔ جھیڑے جَھٹے دی پاروں امیراں کئی واری رُس تے اپݨے پیکیاں دے گھر ڳئی۔ہر واری اُوندے پیکے اپݨی دھی کوں اپݨے تے بار جٖاݨ تے ہر واری اونکوں واپس جلاد سنویں مرد دے ہتھیں خوار کراوݨ کیتے ٹُریندے رہ ڳئے۔ اِنہاں جھیڑے جھٹیاں دے لنگھدے ݙینہاں اِچ رب سوہݨے امیراں دی جھولی اِچ سوہݨی ٻالڑی ݙتی۔

اولاد تھیوݨ نال امیراں دی آس جاڳ پئی جو ہُݨ میݙا جُھڳا وَس پوسی ۔ ٻالڑی دی پاروں خُش تھی تے حق نواز دا میݙے نال سلوک چنگا تھی ویسی، پر اے امیراں دی نِکمی سوچ ہئی۔اولاد جٖئی نعمت کوں وی حق نواز جئیں ملزم سوچ دے بندے امیراں کیتے لعنت بݨا ݙتا ۔ نالیں اونکوں روز اے آکھ تے ݙکھیارا کیتا ویندا جو اے ٻالڑی حق نواز دی نئیں بلکہ امیراں مائی دے کہیں عاشق مہر دی نشانی اے۔

اے رولا گھولا اَڳاں نو مہینے ایویں ٹُردا ریہا ۔ اَتے ہک ݙینہ سواݨی مرد رَلے بیٹھے ہَن تے ابرغت اَݨ سونہے نمبر کنوں کال آ ڳئی ۔ حق نواز اپݨی سواݨی کولوں موبائل گھن تے کال سُݨی تاں اڳوں مرداواں ٻلارا ہئی ۔ اے ٻلارا سُݨ تے حق نواز دے منہ مہاندرے دا رنگ لال پیلا تھی ڳیا اَتے کاوِڑ اِچ موبائل کوں کندھ اِچ ویندا کیتُس۔موبائل دے ݙو ٹوٹے تھی ڳئے نالیں وݙے جھیڑے دا مُنڈھ ٻدھیج ڳیا۔ حق نواز دے سِر تے اپݨی سواݨی کوں قتل کرݨ دا بھوت سوار تھی ڳیا ۔ اوں سوچ گھدا جو امیراں کوں حیاتی دی قید کنوں آزاد کر ݙیسی ۔ تاں جو او اپݨی عاشقی دیاں پینگھاں اَڳاں نہ ودھا سڳے۔اپݨی خود فریبی اَتے خود خیالی وچ اتنا چِھتا تھی ڳیا جو اپݨی سواݨی کیتے خود اِی ملزم ، خود اِی منصف تے جلاد بݨ تے اپݨے ہر حکم کوں اَزماوݨ دا فیصلہ کر گھدوس۔

وَل ہک ݙینہ ڳݨی مُنجی تجویز دے نال ہِک ݙینہ ݙاڈھے پیار نال وِلا وَلُوں تے اپݨے مُلویر بشیر دے گھر گھن ڳیا۔سیاݨے سچ آکھ ڳئین۔

’’جیڑھا ڈھیر نِوّے اونکوں دشمن جٖاݨ ، تیکوں نِوّکے مارے چیتا ، تیر ، کمان‘‘۔ امیراں جٖاݨیا جو ہُݨ میݙے گھر آلے حیاء کوں ہتھ مار گھدے۔

حق نواز ایں بہانے نال امیراں مائی کوں بشیر دے گھر گھن ڳیا جو ساݙے ݙوہیں سواݨی مرد دی بشیر ملویر دعوت کیتی اے۔

بشیر دے گھر پُجٖ تے ظالم حق نواز بشیر نال مِل تے بے وس امیراں دی ڳچی گُھٹ ݙتی ۔ ݙوہیں رَل تے ہِک تِکھے دھار آلے چُھرے نال امیراں دی ڳچی اوندے تن کنوں وکھری کر ݙتونیں۔ وَل ݙونہیں پہلے کنوں گھر اِچ کھٹے ہوئے ہِک ٹوئے وچ امیراں دے سر تے دھڑ کوں پُور ݙتا۔

ایں طرح ہِک سوہݨے مُکھ مہاندرے تے رنگ و روپ دی ملکہ کوں ظالماں روح کنبا ݙیوݨ آلے طریقے نال قتل کر ݙتا۔چالاک اَتے مکار ذہن دا مالک حق نواز جیڑھے گھر پُجٖا ، تاں گھر دیاں  کولوںمشومی نال میسݨا بݨ تے پُچھدے جو امیراں کِتھاں اے؟۔گھر آلیاں آکھیا : امیراں تاں جیڑھلے دی تیݙے نال ڳئی ہئی اوں ویلے دی گھر کائنی مُڑی۔حق نواز ناٹک بݨایا جو امیراں تاں میݙے کولوں پہلے دی گھر آلے پاسے ٹُر پئی ہئی ۔ لڳدے اپݨے کہیں پُراݨے عاشق نال ٹُر ڳئی اے۔ نالیں ایں فرضی کہاݨی ، ناٹک کوں حقیقت دا رنگ بھرݨ کیتے چیکے اَتے دھاڑاں مار مار تے رووے ۔ ہر ویلے مونجھ ملال آلا منہ بݨا تے پِھرے۔

امیراں دے پیکیاں کوں حق نواز تے شک پئے ڳیا جو ایں امیراں نال کوئی ٹوݨہ کیتے ۔ اُنہاں پولیس کوں خبر ݙتی ۔ حق نواز اَتے اوندا مُلویر بشیر پھدیج ڳئے ۔ قانونی لاء لحاظ نال کُھرا لبھݨ دی کوشتاں تھیاں تاں بھوئیں اِچ دٻی لاش کوں پولیس برآمد کر گھدا ۔ اَتے ملزمان کوں جوڈیشنل ریمانڈ تے جیل ٹور ݙتا ڳیا۔ سیاݨے سچ آہدِن:

’’اَکھیں ݙٹھے اَتے کنیں سُݨے اِچ فرق ہوندے‘‘۔

کارروائی دے ویلے جیڑھلے امیراں دے موبائل دا ڈیٹا کڈھوایا ڳیا تاں اصل حقیقت منظر عام کنے چنگی بھلی وکھری ہئی ۔ جو اَݨ سونہیں نمبر آلے بندے کولوں فری پیکیجزموبائل دے ہوندے ہَن ۔ اَتے او صرف چس چاوݨ اَتے اپݨا وخت ویلا لنگھاوݨ دی پاروں کالاں کریندا ہئی۔

’’امیراں کیتے ہمیشہ او نمبر اَݨ سونہاں (Wrong number) اِی ریہا ‘‘۔ اَتے امیراں تاں کݙاہیں وی ای نمبر دا جواب اِی نہ ݙتا ہئی ۔ پر ایں رونگ نمبر دی پاروں ہِک بے قصور گھروڳی سواݨی دا ڳاٹا لہہ ڳیا۔اے ہِک ݙکھ سانگ آلی ڳالھ اے جو ساݙے سماج اِچ موبائلاں دے ایجھے کئی اَݨ سونہے نمبر ہِن ۔ جیڑھے خُش ہنڈدے وَسدے گھراں کوں برباد کر ݙیندن۔

 حوالہ 
کتاب: گھاݨی وات، مصنف: مہر مشتاق احمد ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان 2020ء