نصیب دی ڳالھ

شہر وچ ہک کروڑ پتی ہا جیندا ناں تاں عبدالغنی ہا پر لوک اونکوں کروڑی مل آکھدے ہن، ماء پیو تاں اڳلے جہان ٹر ڳے ہن ۔ کجھمُد بعدذال شودی وی بیمار تھئی ، ویلھے سر دوا دارو نہ تھیا تے او اوڑک وی جھوک لݙا ڳی۔

بھیݨ بھرا مُنڈھو نہ ہن ، گھر وچ ݙو نوکر ، ہک کتا تے ہک آپ۔ خمیسہ نران پکیندا بٖیٹھا ہا تے جُماں کُتے کوں دھنویندا پیا ہا۔ کروڑی مل ڈاڑھی منیندا بٖیٹھے۔ 

دروازے تے صدااَئی ’’ فقیر رتوکا بُکھائے ، نران کیتے لولہ ملے ہا۔‘‘

کروڑی مل خمیسے کوں ہکل ݙتی : ’’ بھجٖا بوکھڑی کوں سویل مردان نال سر آ کھادِس۔‘‘

خمیسہ ݙاڈھا آکھیا پر فقیر آکھیا ’’ میں وݙے در توں بُکھا تے خالی ہتھ نہ ویساں ۔ ‘‘ کروڑ مل ݙاڑھی منیندا ہویا بھڄ تے دروازے تے ڳیا ۔ فقیر کوں آکھیس: ’’نکل وے بوکھڑی دا پُتر آ۔‘‘ 

’’ میں نی ویندا ‘‘ فقیر ولدی ݙتی ۔

’’ نکلدیں یا آوی کھلا ! ‘‘ سیٹھ دی ڳالھ تے فقیر ولدی ݙتی ’’ میں نی ویندا ۔‘‘ 

’’ توں کیا چہندیں ؟ ‘‘ کروڑ مل کوڑیج تے آکھیا ۔

فقیر عاجزی نال جواب ݙتا ’’ روٹی ݙے ۔‘‘ 

’’ اے کوئی ہوٹل اے یا لنگر خانہ ؟ نکل اِتھوں نکل ۔‘‘

’’ کیا میں کتا اِم جو توں میکوں نکل نکل آکھدیں ۔‘‘ فقیر ولدا ݙتا۔

’’ بٖیا توں کیا ہیں ؟ ‘‘ کروڑ مل پُچھیا۔

فقیر ݙاڑھی تے ہتھ ماریا جو اڄ میں خالی نہ ویساں روٹی گھن تے ویساں ۔ کروڑی مل وی ݙاڑھی تے ہتھ ماریا ، صابݨ نال ہتھ جھباروں تھی ڳے۔مُکا بݨایا تے فقیر کوں اولار تے آکھیا : ’’ ووئے بھوکڑی فقیر آ! اڄ توں روٹی نی میں کنوں مار کھاتے ویسیں۔‘‘

فقیر بے آس تھی تے ٹر پیا ، ٹردے ہوئے آکھیا : ’’ ݙتا میکوں وی نویہی تے نصیب تیݙے وی کینھی ۔‘‘

خمیسے سیٹھ کروڑی مل دے سامھے نران رکھیا۔ کروڑی مل جڑ بݨ تے نران شروع کیتا ، چھت توں کرڑی ڈٹھی ، کروڑی مل زور دا ادرکا بھر تے اُٹھی کھڑا ،کرڑی لسی بھاجٖی لُبٖیندی، روٹی تے گیسی مریندی اڳوںتے ٹر ڳئی۔

’’ ووئے خمیسہ ، ووئے جماں ۔ کیݙے مر ڳیو۔ کرڑی اے حشر کیتے، میݙا نرن حرام تھی ڳے۔ ہُݨ اے مانی اپݨے کتے کوں نہ سٹیجو ، متاں کرڑی دی وِس نال اپݨا کُتا مر پووے۔ اے مانی ڳلی دے آوارہ کُتیں کوں سٹ آؤ تے ݙوپہرا فیکٹری ءِ چ ویلے نال چا آویجو ۔ تہاکوں پتہ تاں ہے میں چار چار پہر بُکھا رہنداں ۔ ہوٹل دی مانی نی کھمدا۔‘‘ سیٹھ اے آکھ تے فیکٹری لنگھ ڳیا۔

ݙوپہریں کوں بٖارہاں ، ہک ، ݙو تھی ڳے۔ خمیسہ مانی چا تے نی آیا۔ کروڑی مل کوں بُکھ ویڑا کیتی کھڑی اے ، دفتر دی میز بٖاہروں بھمبیری آلی کار بھمدا کھڑے۔ ترائے وجٖے بٖاہروں پیریں دا کھسکار آئے۔ کروڑی مل اَکھیندے : ’’ خمیسہ ! اڄ میں تئیں پُجٖے سہی میں ایندی گَت بݨینداں ۔‘‘

دروازہ کھلیا تاں او خمیسہ نہ ہا تے اݨ جٖاݨوں آدمی ہا۔ آوݨ نال سیٹھ کوں آکھیا ’’ خمیسہ سینکل تے نران چاتی امدا ہا، تہاݙی کار وانگوں کالے رنگ دی کار آلا اونکوں ٹکر مار ڳے، بھاجٖی وٹیج پی اے ،سینکل بھڄ پے تے خمیسہ پھٹیڑو تھی تے ہسپتال پُڄ ڳے۔‘‘ 

بُکھ توں سانڑاں ، ہوکدا ، سہکدا کروڑی مل ہسپتال پُجٖا تاں خمیسے دی ماء اپݨے پُتر دا سر جھولی ءِ چ رکھی بٖیٹھی اے، خمیسے دیاں اکھیں بند اِن۔ ہتھ پیر وی نی چُلدے، پر چوݙاں سال دے گھبٖرو خمیسے دے غلاب پتی لب ہولے ہولے چُلدن۔ماء کن خمیسے دے منہ نال لیندی اے تاں آواز اَمدی اے : ’’ اماں ! در آئے فقیر کوں خالی نہ ولاویں ۔ ‘‘

ماء آکھدی اے : ’’ میݙا نوشہ بنرا ، میݙا ویرݨ آ، کجھ زور دا الا ، کیا آکھی ؟ در آئے فقیر کوں خالی نہ ولاواں۔‘‘

اے ڳالھ سیٹھ کروڑ مل دے کن وچوں دل ءِ چ ٹھاہ تھئی تے ہاں ݙل ڳیا تے ہکے لحظے ءِ چ اڳلے جہان پُڄ ڳیا۔

 حوالہ 
معروف سرائیکی لکھاری سئیں ظہور احمد دھریجہ دی کتاب (سرائیکی اجرک) وچوں چوݨ