میاں محمد بخش ۔ نوروز

میاں محمد بخش نوروز سرائیکی زبان دے ڳݨیئے چُݨیئے مہاندرے شعراء وچوں ہک ہن۔ آپ حضرت خواجہ فریدؒ دے ہمعصر تے صحبت یافتہ ہن۔ نوروز عہد ِ فریدی دے او پہلے نمائندہ شاعر ہن جنھاں تصوف توں نکل تے خالص رومانوی اور عشقیہ شاعری کوں اختیار کیتا۔ انھاں دا محبوب کوئی خیالی تے تصوراتی محبوب کینی بلکہ اساݙے وسیب دا وسوں واݨ اے۔ نوروز دی شاعری دا خلیت تے خارجیت دے وݙے سوہݨے ملاپ دا نمونہ اے۔ انھاں دے اظہار دا رنگ سب شاعراں توں وکھرا ہے:

ایں دل درداں مونجھاری ݙو شتابی کوئی دوا بھیڄو

لکھی بھوڳیُم نصیباں دی ‘ کیتی چاتم جیباں دی

تیکوں ہے نتھ رقیباں دی تاں چوری خط لکھا بھیڄو 

نوروز دی ہک ٻئی کافی وچ محبوب کوں خط لکھݨ دے مضمون اِچ کئی نقطے پیدا کیتے ڳن۔ اے انداز پہلی واری سرائیکی شاعری وچ ملدے۔

تتی ہن کیا لکھے کاغذ

میں کئی بھیجے ایجھے کاغذ

کیتو پیار عزیزاں کوں

کیویں ماری مریضاں کوں

کتو پرزے تریزاں کوں

ݙیکھے کاتب کنبے کاغذ

اے دل کوں درد ہے یارا

لکھاں جے حال کل سارا

تھیسی او نرم دل پیارا

جیکر  سارا پڑھے  کاغذ

نوروز دیاں کافیاں ہک مٹھی مٹھی درد دی کسک نال رچیاں ہویاں لڳدن۔ اِتھاںعشق دی پیڑ وچ قرتباں دے سوا دی ݙس ملدن۔

میݙے من بھاڳیا سانول

تے لوں لوں دھاں ڳیا سانول

ݙٹھم گھنڈ کھول رُخسار 

ڳئے بھاں نین متوارے

نہ کئی پئی سدھ یکے وارے

اینویں کڈھ ہاں ڳیا سانول

بیٹھا ہک لحظہ سنگت وچ

تھیم حیران صورت وچ

گھدس من موہ مورت وچ

نہ کر  ہوں ہاں  ڳیا  سانول  

نوروز ݙوہڑے دی صنف دا ٻہوں وݙا شاعر اے۔اوندے اکثر ݙوہڑے عشقیہ مضامین نال مرصع ہن۔

ہک لوکاں دے تانگھ نکھیڑے ٻیا برہوں دیاں بھاہیں ٻلیاں

سڑ ڳیا بدن سڑئیے دا سئے سئے سک ہواڑاں جھلیاں

یار نہ آن سہایاں اصلوں شہر اساݙے دیاں ڳلیاں

ویندیں منت کریندیں تھک ڳیاں روز پیریں دیاں تلیاں  

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان