ہک ٻی ڳالھ یاد اَئی اے

کلھ آلی ٻٹ کڑاک اِچ سئیں عزیز شاہد ہوریں دی ہک نظم لکھی ہاسے جیرھی اسیکوں کہیں وِچھڑیے ہوئے سڄݨ کوں یاد کریندیں ہوئیں یاد آ ڳئی ہئی ‘ ایہا نظم عزیز شاہد ‘ پیر فریدݨ دے ہک ’’قلندری فرمان‘‘ موجب جوڑی ہے ‘ مِلݨ سانگے سِکݨ آلے اَساں جیہے ‘ سِکیتے لوکیں کوں ایجھیاں ڳالھیں ݙنگ مَریندن اَتے ݙینہ ݙیندین‘ ہجر فراق دے ݙنگیے ہوئے تے وِچھوڑے دے ݙنبھیے ہوئے تاں ہیسے پر عزیز شاہد آنگے شاعر کینھسے جونظماںجوڑ کراہیں اَتے غزلاں لکھ تے دردیں ماری دِلڑی دیاں داہیں کٹھیاں کر ‘ ہاں دی ہواڑ کڈھی رکھوں ‘ ݙنگے پھنگے اَکھریں تے لوظیں کوں جوڑ تے عبارت لِکھݨ جوڳے ہیسے ‘ اللہ ڄاݨے اُوندے اُتے کوئی دید بھنویندے اَلاہے کینھاں؟

اَڄ پیر فریدݨ سئیں دی کِیتی ہوئی ہک ٻی ڳالھ یاد آ ڳی اے ‘ ریاست بہاول پور دے حاکم نواب صادق محمد خان بہشتی ہک ݙینہ اپݨے ٻانہے نال کوڑیج ڳے ‘ کاوڑیے ایں ڳالھوں جو ہُنیں پیوݨ کیتے پاݨی منگیا ‘ ٻانہے کنوں ڈِھل گُسائی تھی ڳی ‘ پاݨی بھر تے آوَݨ اِچ دیر لاتُس نواب صَیب کوں شئیت ݙاڈھی تریہہ لڳی ہوئی ہئی ۔ کوریج تے ٻانہے کوں کھڑیں کھڑیں کڈھ چھوڑیونے ‘ ٻانہے شودے ہتھ ٻدھے ‘ پیریں پیا‘ جیجڑیاں کر کر تے مافیاں منگیونس‘ منتاں کیتونس ‘ وزیریں‘ مشیریںاَتے مونہہ چڑھیے درٻاریں کنوںاَکھوایُس ‘ پرنواب صَیب کہیں لیکھے منیجݨ اِچ نہ آیا۔ 

جیݙوں کیݙوں ‘ہر پاسوں بے آس تھی تے او ٻاہنا پیر فریدݨ سئیں کنے آیا ‘ ہتھ ٻدھ عرض گزاریُس ‘ سوہݨا سئیں آں ! بُھل پئے ڳی اے ‘ ہک تِل توں چُکاں‘ چوٹاں وَدا کھمداں‘ مُس ڳیاں ‘ میں مٹھے نبھاڳے دی ڳݨ بادشاہ دا دَر چھوڑ درویش دے دَر تے آ جھولی اَݙی ہِم ‘ خالی ہتھ نہ وَل ویساں۔ 

پیر فریدݨ سئیں مُسک پے اُوندے اُتے مہر دی بھال بھالیونے ‘ پچھیونے کیا کر ٻیٹھیں؟ کیوں وَیکیں وات ایں؟ 

اُوں حال احوال ݙتا تے آکھیا سئیں !ہیݨیں تے ݙاڈھے دی کاوڑ ڈھری نی تھیندی پیر فریدݨ سئیں کاغذ دی ہک کاتر چاتی اَتے اوندے اُتے اَپݨے ہتھ نال لکھیونے ۔ بسم اللہ الرحمن الرحیم۔ صادق ’’زیر‘ ‘بݨ زبر نہ بݨ ۔ متاں ’’پیش ‘‘ پوندی ہووی ۔ فرید ! اے ہک سطری چِٹھی ‘ ہک لیکھے ‘ تاج تخت آلے بادشاہ دے ناں ہک ’’بے تاج بادشاہ ‘‘دا فرمان ہا۔

 حوالہ 
ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان