مولانا عزیز الرحمن عزیز

حضرت علامہ دبیر الملک مولانا الحاج محمد عزیز الرحمن عزیز دا شمار سرائیکی علاقے دے اُنھاں نامور شخصیات وچ تھیندے جنھاں اپݨی ساری حیاتی علم و ادب دی خدمت وچ وقف کر ݙتی۔ حضرت مولانا عزیز الرحمن بہاول پور دے ہک معروف علمی گھراݨے وچ 1290ھ وچ پیدا تھئے۔ آپ عربی ‘ فارسی دے ٻہوں وݙے عالم ہن۔ آپ16سال دی عمر وچ شاعری شروع کیتی۔ اوں وقت مولانا حالی دی اصلاحی تے فطری شاعری تے حضرت خواجہ فرید دی معرفت والی شاعری دا ہر پاسے ہوکا سکہ ہئی۔شاعری وچ آپ مولانا وحید الدین پاݨی پتی دی شاگردی اختیار کیتی۔(11)مولانا دی تحریر و تصانیف دا سلسلہ ٻہوں زیادہ ہے۔ کجھ کتاباں دے ناں اے ہن۔ مثنوی نورونار۔ صبح صادق تاریخ بہاول پور‘ ذکرِ خیر‘ گلستانِ عزیز ‘ جغرافیہ بہاولپور‘ حلیہ مبارک سرائیکی‘ چولستان کے تاریخی قلعے وغیرہ۔ مولانا عزیز الرحمن دا سب توں وݙا کم حضرت خواجہ غلام فریدؒ دے کلام دی تدوین تے اشاعت ہے۔ ایں طرح حضرت فرید دا دیوان ترجمہ نال مرتب تھیا کہ اَج تئیں اونکوں ہک مستند دستاویز دی حیثیت حاصل اے۔

مولانا عزیز الرحمن عربی ‘ فارسی ‘ اردو تے سرائیکی زبان دے شاعر ہن۔ ’’گلستانِ عزیز‘‘ وچ ہک حصہ آپ دے سرائیکی کلام دا شامل اے۔

مولود شریف

رب عرب شریف ݙکھایا

ول جیندیاں یار ملایا

دل حرم ڈھول چا لاوے

اَکھ ݙیکھے تے شرماوے

جھٹ چین قرار نہ آوے

دل پنجرے وچ تڑپایا

واہ خلق مٹھاج عرب دا

اَݨ سونہاں سونہاں سب دا

ہر دل دا مطلب لبھدا

ایں پاک زمیں دا ڄایا

ایں شہر دے در دیواراں

سب کوچے ٻیٹ ہزاراں

ہن جنت دیاں گلزاراں

واہ رنگی نے رنگ لایا

کیا پچھدیں دل دا عالم

نت حرم دی چھک ہے دم دم

ہے تانگھ اوہیندی ہر دم

جیں  سارا جگ  برمایا  

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان