منیر دھریجہ صاحب دی علالت

سرائیکی وسیب دے مردم خیز خطے دھریجہ نگر ( خانپور) ءِچ 1957ء اکھ کھولݨ آلا ٻال قرآن مجید دی تعلیم دے بعد سکول داخل تھیا تاں  پہلی توں  گھن تے ݙاہویں  تئیں  فسٹ آندا ریہا تے تریجھی جماعت توں  گھن تے ݙہویں  تئیں  استادیں  اینکوں  کلاس دا مانیٹر بݨائی رکھیا ۔ 1974ء ءِچ ݙاہویں  دے امتحان دے بعد سخت بخار تھی ڳیا ۔ دوا ، دارو ، ٹوݨے تے تعویز دھاڳے دے باوجود خیر نہ آئی۔ اتنے وچ ݙاہویں  دا رزلٹ آ ڳیا ۔ ہک پاسے ݙاہویں  جماعت وچ فسٹ آوݨ دی خوشخبری تے ݙوجھے پاسے ڈاکٹریں  اے نحش ووڑ ݙتی جو نینگر کوں  تپ دق ( ٹی بی ) تھی ڳی اے ‘ لمبا علاج تھیسے ۔ علاج وی تھیندا ریہا پر مرض ودھدا ڳیا۔ ہک ویلہا اے وی آیا جو اساں  گھر آلے روکھپ ٻیٹھے پر اللہ نہ مارے تاں  بیماری بندے کوں  نی مار سڳدی ۔ خانپور دے انسان دوست ڈاکٹر خالد عبدالرحمان قریشی کوں  نینگر مریض نال اُنس تھی ڳیا ۔انہاں  علاج تے پوری توجہ کیتی ۔ تعلیمی حوالے نال دھریجہ نگر دے ذہین طالب علم کوں  جئیں  کنوں  قدرت وسیب کیتے ٻہوں  وݙے کم گھنݨے ہن ۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان