سرائیکی نعت گوئی عہد بہ عہد

سرائیکی منظوم ادب اچ نعت گوئی نے ہک موثر تے معروف صورت ایں ویلھے اختیار کیتی جو جݙاں کافی لکھے ونڄݨ دا آغاز تھیا ۔ کافی عمومی طور تصوف دے مضامین نال عبارت سمجھی ویندی ہے جیندے اچ وحدت الوجود دے فلسفے دا بیان بنیادی حیثیت رکھدے مگر کافی لکھݨ والے صوفیاء نے وی نعتیہ مضامین کوں اپݨی منظومات دا حصہ بݨایا۔ لیکن شاہ حسینؒ تے بابا بلھے شاہ ؒ نے نعتیہ مضامین دی نسبت ٻنہاں مذہبی معاملات کوں اپݨی ترجیحات اچ رکھیا جو جنہاں اچ انسان ، خدا تے کائنات دے باہمی ربط دی عقدہ کشائیاں کیتیاں ڳیاں ہن لیکن حضرت سلطان باہوؒ (1631-1691)دے دور توں نعتیہ منظومات دا شروع تھیوݨ آلا سلسلہ اٹھارویں صدی عیسوی اچ سچل سرمست ؒ تک پُڄیا تاں سرائیکی زبان اچ نعتیہ ادب اچ ہک بھرپور اثر پذیری دے نال موجود ہا۔حضرت سلطان باہو ؒ دے دور دے ٻئے نعت گو شعراء اچ شیخ عبد اللہ ملتانی تے نعمت رام نعمتی وی اہمیت دے حامل ریہے۔ سچل سر مست توں پہلے ہک اہم ناں علی حیدر ملتانی دا وی ہے۔

 حوالہ 
کتاب: میݙی دھرتی، میݙے لوک ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان 2018ء