اللہ دے ولی

وستی دے اکثر لوک پڑھیے لکھیے ہن ،انہاں  وچ عالم وی ہن،میݙے نانے سئیں  دے علاوہ مولانا محمد امان اللہ صیب ،مولانا احمد دین صیب دے کول کچاریاں  تھیندیاں  ہن ،میݙے ابے سئیں  کول تاں  ہر ویلے کچاری ہئی ،شاعر ،نعت خوان وی اَمدے تے مولوی وی۔فرقہ بندی آلیاں  بحثاں  وی تھیندیاں  ہن،ڳالھیں  ڳالھیں  وچ اولیاء دا ذکر تھیندا ہا ،جنہاں  وچ اُچ دے پیر ،پاکپتن دے بابا فرید سئیں ، ملتان دے زکریا سئیں ، تونسے دے پیر پٹھان سئیں  ، چشتیاں  دیاں  خواجہ نور محمد مہاروی، کوٹ مٹھݨ دے خواجہ فرید سئیں ، مئو مبارک دے مخدوم حمید الدین ،جیٹھہ بھٹہ سئیں  تے ٻے بزرگیں  دے ناں  گھٖدے ویندے ہن۔ شاعری وچ مولوی لطف علی، خواجہ محمد یار فریدی، خرم بہاولپوری تے ٻے بزرگیں  دے ناں  وی اَمدے ہن۔اے کچاریاں  علمی ہوندیاں  ہن ،وݙے فارسی دا مقولہ وی دُہریندے ہن ،’’صحبت صالح ترا ،صالح کند، صحبت طالع ترا ،طالع کند‘‘بزرگیں  دی کچاری ء ِچ ٻہݨ نال ڈھیر علم ملدا ہا ، اڄ اساں  وانجھے تھی ڳیوں  ،وجہ اے ہے جو وݙیں  نال ٻہݨ چھوڑ ݙتے ۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان