عشق دیاں چوٹاں

مصنف : اجمیر امین اجمیریؔ 

ناشر: جھوک پبلشرز ملتان

بیرون دولت گیٹ ملتان061-4511568

سبھے حق ہتھیکڑے ہن!

کتاب دا ناں	عشق دیاں چوٹاں

شاعر 	اجمیر امین اجمیری

ناشر 	جھوک پبلشر ز ملتان

کمپوزنگ	شبیر احمد بلوچ

ٹائٹل	ایاز محمود دھریجہ

تریخ اشاعت	جون2010ء

چھاپہ خانہ	جھوک پرنٹرز ملتان

مُل	16/-روپے

 انتساب 
سئیں نادر لاشاری 

سئیں اقبال چن

سئیں دلنور نور پوری

 ڄاݨ سُنڄاݨ 
ناں:		اجمیر امین 

تخلص:		اجمیری

ولدیت:		محمدامین

ذات:		تُرک

آغاز شاعری	:	2009ء

اُستادِ شاعری:		نادر لاشاری

ڄمݨاں	:	1988ء

ڄمپل:		گُل پور طلباݨی

تعلیم:		پرائمری

پیشہ:		کارپینٹرز

مستقل پتہ

وستی گُل پور طلباݨی‘ ڈاکخانہ ٹالھی طلباݨی‘تحصیل خیر پور ٹامیوالی

رابطہ نمبر:0301-7925334- 0303-5729164

 کلام 
ہے الف اللہ دی ذات وݙی ‘ وَل رب دا ہے محبوب مِٹھا

کر نور توں نور جُدا اپنڑاں ‘ رب بݨیا ہے مطلوب مِٹھا

رب بھیڄے آپ کوں دنیاں تے ‘ ڈِٹھا سادیہ منظر خوب مِٹھا

آیا نام محمدؐ اجمیریؔ ‘ میݙا ٹھر ڳئے یار قلوب مِٹھا

قلم جامی جیا ہتھ وچ ‘ میݙے ہوے لکھا نعتاں

اے سِک دِل وچ ہے ڈھولݨ دی گزاراں ونج عرب راتاں

ݙیواں بوسہ میں ڄالی کوں تے پانواں روضے ول جھاتاں

اجمیریؔ دَر محمدؐ دے ‘ سنڑانواں دِل دیاں باتاں

ایہو قلم ملا ہے لکھݨ کیتے ‘ اَساں اَکھر لکھسوں چُݨ چُݨ تے

نہ کوڑے قول لکھیسوں کائی ‘ گنڑ لکھسوں یار دے گݨ گݨ تے

بھج ویسن حاسد سڑ سڑ تے ‘ ایہے پیار دیاں گالھیں سُݨ سُݨ تے

کھٹ وانڑ رکھینداں اجمیریؔ نِت پیار دا ریشم وݨ وݨ تے

کہیں مفلس لوگ دی روزی تے ‘ نِت ما رو لت میں حاضر ہاں

تساں روز پُجاری زر دے ہو ‘ پئے ویچو رات میں حاضر ہاں

مفلس دا خون حلالی ہے ‘ جے جھی گھنو پَت میں حاضر ہاں

نہ اُف تھیسی اجمیریؔ دی ‘ کڈھو رَت وت وت میں حاضر ہاں

سُݨ سُݨ تے چَن تیݙے آوݨ دا ‘ اساں رَستے دیداں لئی بیٹھوں

اَج رات پئی روشن ݙسدی ہے ‘ تاہیں ݙیوے چَن وِسمائی بیٹھوں

ساکوں خوشیاں دا اندازہ نئیں ‘ اَج سُمݨ دی تانگھ لہائی بیٹھوں

ساری رات اجمیریؔ جاڳݨاں ہے ‘ ایہے دِل وچ آساں پائی بیٹھوں

جݙاں سامنڑیں یار دا رُخ ہووے ‘ ݙکھ درد الم سب بُھل ویندن

اَکھ اَکھ وچ سڄݨ جے پاوے چا بُھل دنیا دے کم کُل ویندن

جہڑے یار دا جلوا ݙیکھ گھنن ‘ تھی خوش قسمت بل کُل ویندن

جیکوں سڄݨ اجمیر چا سینے لائے ‘ او تھی ہیرے بے مُل ویندن

میں سبق وفا دے لکھ چھوڑے ‘ نہ میکوں ڈھول جواب ݙتا

میں خوش ہَم جشن منانوݨ تے ‘ اوں اُلٹا یار عذاب ݙتا

اوندا چہرہ غیر تکیندے رہ ‘ اوں میکوں ݙیکھ نقاب ݙتا

تعبیر اجمیری اُلٹی تھئی ‘ نہ پورا چَن کر خواب ݙتا

جہڑے پاسے دا تیکوں علم نئیں ‘ توں کیوں ویندئیں اوں پاسے

ٹھگ باز ہِنی اے لُٹ گھنسِن ‘ اینویں ہَس تے مٹھڑے ہاسے

کائی شودے ݙیکھ تے کملے تھئے ‘ ودّے پھردن چا تے کاسے

اے پیار اجمیریؔ کھیڈ نئیں ‘ اُتھ تل دن رتیاں ماسے

تیکوں درد نئیں او بے در دا ‘ بے درداں دا کپتان جو ہِیں

بݨ سیناں تیݙا پتھر ڳئے ‘ توں پتھر دِل انسان جو ہِیں

تیکوں پیار میݙے دی لوڑ نئیں ‘ توں غیراں دا اغوان جو ہِیں

کیتو ظلم اجمیرؔ دے جیوݨ تے ‘ توں ظلم دا چن سلطان جو ہِیں

نہ سوہݨی شکل کوں ݙیکھوں ہا ‘ نہ عاشقیں یار گِنڑیجوں ہا

نہ جھنڑکاں کہیں دیاں ساہنوں ہا ‘ نہ پیریں وچ لتڑیجوں ہا

نہ اَکھیا جھکیاں ہوِن ہا ‘ نہ مفلس مول اکھیجوں ہا

لائوں کرسی یار چوبارے ہا ‘بݨ سیٹھ اجمیرؔ سڈیجوں ہا

تُساں وقت دے شاہ اساں غربت اِچ ‘ ساݙے نال گزارے اوکھے ہِن

تساں مالک بنگلے ماڑیاں دے ‘ ساݙے چھپریاں ڈھارے اوکھے ہِن

تساں اَکھ وچ اَکھ پالُٹ گھندو ‘ ساݙے نین کنوارے اوکھے ہِن

تساں صدر اجمیرؔ جہان اُتے ‘ ساݙے یار سہارے اوکھے ہِن

تیݙے روز دے دِلبر جھیڑیاں وچ ‘ میݙے چٹے تھی ڳئے وال سڄݨ

نِوھی ترس کیتا میڈی حالت تے آ پہنچے ٹائم زوال سڄݨ

میݙے اُڄڑے پُڄڑے حال اُتے ‘ چا نظرکرم دی بھال سڄݨ

تیݙے نال اجمیرؔ گزارے ہِن ‘ ہک پل دے ݙسدن سال سڄݨ

کراں حق دی گاٖلھ جے کوئی تیکوں ‘ تیݙے متھے تے پئے وَٹ ویندے

تیݙے اُتلے ہائوں دے پیار والا‘ ایہو کوڑ دا پردہ ہٹ ویندے

بدنظریاں نظراں ڈھداہیں‘ تھی پیار دا گُلشن چٹ ویندے

تیݙی روز دی توں توں میں میں توں ‘ اجمیرؔ دا جگرا پھٹ ویندے

جہڑا ڄم دیوں وی مظلوم ہوے ‘ او پیر طبیب سڑیسے کیا

جو پیراں توں محتاج ہوے ‘ ݙے آسرے لوک ٹریسے

جیندے سینے وچ نہ دِل ہوسی ‘ اَتے عاشق چور چوریسے کیا

جو گنگا ہے اجمیرؔ اونکوں ‘ کوئی پیار دا سبق پڑھیسے کیا

تیݙی یاد دے وچ ݙینہ اُبھریا ہے ‘ تیکوں یاد کریندیاں شام تھئی ئِ

دِل چاتے ٹُریاں گلیاں وچ ‘ دل یار وِچیندیاں شام تھئی ئِ

تیݙی تانگھ تصور دِل وچ رکھ ‘ دلِدار کریندیاں شام تھئی ئِ

توں نہ آیوں اجمیرؔ مِٹھا ‘ تیکوں روز سݙیندیاں شام تھئی ئِ

میکوں خوشیاں آئیاں راس نئیں ‘ میں خوشیاں توں محتاج تھیاں

ہم راج کریندا جوشاں دا ‘ تیݙے عشق دے وچ بے راج تھیاں

نت سُکھ دے سِر تے ٹھم کدا ہم ‘ اَج ہجر تیݙے دا تاج تھیاں

جہڑے ٻال دا دشمن پیو تھی ڳئے ‘ ہوں ٻال دے آنھ دی لاج تھیاں

تیکوں ہِک ݙینہ یاد میں آوݨاں ہے ‘روسیں ہاں تے رکھ توں ٻانھیں

سارے تھی بے غنولے لنگھ ویسن ‘ نہ سُنڑ سِن تیݙیاں آنھیں

وَت اَکھیاں تیݙیاں تھک ھرسن ‘ آ تک سیں میݙیاں رانھیں

توں گول کریسیں اجمیریؔ ‘ نہ مِلسیا ڈھول کڈانھیں

اَکھ ڈھول نشیلی ظالم ہے ‘ پئی دِل تے وار کریندی ہے

اے دِل کوں ہجر دے اوہلے وچ ‘ پئی مرݨ دیاں ماراں ݙیندی ہے

ہے آپ او روز آزادی وچ ‘ میکوں قیدیاں نال رلیندی ہے

میکوں مار تے تیر نظر والے ‘ جگرے دا خون کڈھیندی ہے

میکوں قسم جوانی تیݙی دی کہیں ٻئے کوں مول نہ چہساں میں

چن قسم میں جہڑی چاتی ہے اوں قسم دی لاج نبھاساں میں

میکوں حاسد لوگ روکیسن تاں کہیں ہک دی گاٖلھ نہ سہساں میں

جند لائی اجمیرؔ دے نانویں ہے ‘ اینکوں مرداں تئیں گل لاساں میں

میں سائل دی بھر جھولی ݙے ‘ تیتھوں منگداں حسن خیراتے

دِل ݙکھیارا درداں مارا نئیں رہ ڳیا ‘ اپݨی جا تے

تیݙے در آئیاں میں سائل بݨ ‘ چلو من گھ ن ہک اَدھ باتے

کل ٹُرویساں اجمیرؔ سڄݨ ‘ میکوں ٹکݨ ݙے اَج دی راتے

سسی ایہے قول کریندی ہائی میں خان دے نال نبھاساں

ہر وقت میں خان دے ناں والے نِت ڈوہڑے ماہیے گاٖساں

بھانویں آخری ویلا آ ویسی میں ہوندے نال وی رہساں

اجمیرؔی سیج میں پیار والی وَت جوڑ قبر وچ بہساں

وَل وطناں تے چن ماہی میکوں بول مریندن سکھیاں

اوں واپس وطن تے آوݨاں نئیں ‘ تئیں جیندیاں تانگھاں رکھیاں

توں بُھل ونج اوندا پیا دلوں ‘ کر رو رو لال نہ اَکھیاں

کر پیار کوں زندہ اجمیریؔ اوں موت دیاں لذتاں چکھیاں

پکھی شام دے ویلے گھر ویندن توں گھر ول آ چن ماہی

کھڑی  راہواں تیݙیاں ݙہدی ہاں میکوں بول مریندن راہی

تھی اَکھ دا سوجھلا ختم ڳیا ‘ نہ ݙسدی چاڑھی لاہی

نہ رات گزار توں جنگلاں وچ آ ݙیکھ اجمیرؔ دی شاہی

دِل تئیں تے تانگھاں رکھیاں ہَن تئیں دِل کوں ٹھکرایا ہے

تیکوں دِل دی قدر شناس کتھاں ایں تیکوں چن ازمایا ہے

میں دِل دا تحفہ پیش کیتم ‘ بے درد توں بݨ ٹھکرایا ہے

تھیا تول اجمیرؔ برابر نہ تئیں کیا انصاف کمایا ہے

میں کیوں آکھاں اوندی لوڑھ نئیں  توڑے ظلم دی حد توں ٹپ ڳئے

میݙی پونبل آس دی پُھٹدی کوں بے دردی بݨ تے کپ ڳئے

میں سوچیا ٹاپ کریندا ہے کِھل ہس کے ماری گپ ڳئے

اجمیریؔ اونکوں جھلݨ لگیم سٹ منہ دے بھرݨے زپ ڳئے

ہک بُلبُل باغ دے مالی کوں پئی دِل دا حال ݙسیندی ہے

میں اُڄڑگیاں تیݙے باغ اندر ‘ اَتے رو رو نیر وہیندی ہے

اݙ نال ہوا دے آلہݨاں ڳئے ‘ ایہو وَل وَل ویݨ کریندی ہے

کِن چھوڑ تے باغ اجمیرؔ ونڄاں میکوں تیݙی مونجھ مریندی ہے

آ دِل دے گھر وچ لا دیرہ ہے تیݙے کیتے کِتے خالی

گھر دے نال ہک باغ ہیوی چن کر ایندی رکھوالی

ݙے باغ کوں پاݨی پیار بھریا بݨ ٻہہ ایں باغ دا مالی

تھیوے باغ اجمیرؔ تیار جݙاں خوشی تھی ݙیکھیں ہریالی

ہک پیار دے باغ دا پُھل ہاں میں جیکو ںمالی تروڑ بُھکا چھوڑئیے

لگاٖ شاخ دی نوک دا ہک کنڈا اوں میݙا عرق وہا چھوڑئیے

میݙی آس اُمید دی کلیاں نے کوئی اینجھا رنگ بدلا چھوڑئیے

نہ ترس آیُس اجمیرؔ اُتے کہیں ایݙا ظلم کما چھوڑئیے

تساں پڑھدے رہوے کالجاں وچ ‘ اساں عشق سکول اِچ کڑھدے رہ اے

تساں رُخ بدلائے اجمیریؔ توں اساں رستے مَل مَل کھڑدے رہ اے

تساں چھانواں ماݨیاں مرضی دیاں اساں تانگھ دی دھپ وچ سڑدے رہ اے

تساں ریہے محتاج تحریراں دے ‘ اساں چہرے ݙیکھ تے پڑھدے رہ اے

توں پُھل ہِیں تے میں بھنورا ہاں میکوں تیݙی خاص ضرورت ہے

میں اَݨ بھاندا کہیں کم دا نئیں ‘ تیݙی سوہݨی شکل تے صورت ہے

تیکوں تُر تُر دنیاں ݙہدی ہے تیݙی ایݙی پیاری مورت ہے

توں پُھل اجمیرؔ ہِیں گُلشن دا میݙے اُتے مٹی دھورت ہے

کوئی بے شرمی دا دور آ ڳے ‘ پیوواں کوں دِھکے ݙیندے ہِن

ݙیکھو پُتر محل بݨائی ٻیٹھن ‘ پیو چھپری پا گزریندے ہِن

اَج بے دردی دا وقت آ ڳئے ‘ کر قتل زمین ونڈیندے ہِن

اجمیریؔ بازی کوڑاں دی ‘ بس نہ انصاف جتیندے ہِن

تھیساں اَکھیاں توں جݙاں اوڈھر میں ول ہاں تے وجسیا سٹ جانی

میݙے موت دے آڈر آویسن نہ لڳسی دِلبر جھٹ جانی

چا زوریں ویسن لاش میݙی ‘ نہ جھل سڳسیں توں کھٹ جانی

وَل روسیں چن اجمیریؔ دا نہ چھٹسِن جگر دے پھٹ جانی

میݙے مارݨ دا کوئی اَہر نہ کر تیݙے ہجر کنوں میں مَرویساں

ہک آسی جھولا موت والا ‘ سُکے پَتراں وانگ میں تر ویساں

رَل غیراں نال سڑیندا راہو تیݙے ہجراں دے وچ سڑویساں

وَل جشن مناویں اجمیریؔ جو چاہندیں توں او کر ویساں

ݙینہاں راتیں پَھٹ چچلاندے ہِن ‘ کوئی اینجھا یار زخم ݙے ڳئے

نِسی ترس کیتا میݙی حالت تے ‘ ہتھو اُلٹا درد اَلم ݙے ڳئے

میݙا کہیں تے کوئی شکوہ کائنی ‘ جو ݙے ڳئے ہجر صنم ݙے ڳئے

احسان نہ بُھلساں اجمیریؔ ہتھ تحفہ ڈھول قلم ݙے ڳئے

 گیت 
میݙے پیار دا تماشہ سرے عام کر ݙتا ہے

تیݙے شہر دے لوکاں بدنام کر ݙتا ہے

ظالمو جبر تے آ ڳن اَکھیاں کوں رَت روا ڳن

میݙے پیار والا ݙیوا ہک پَل دے وچ بُٖجھا ڳن

زندگی دے وچ اندھیرا انعام کر ݙتا ہے

تیݙے عشق نے بُلایا ‘ دِل تیکوں چا جتایا

ساݙے پیار کوں انوکھا دنیاں ہے رنگ ݙکھایا

جوھا ارادا میݙا ‘ ناکام کر ݙتا ہے

ہر کوچے پُر خطر ہر جا تے بد نظر ہِن

ہر موڑ تے پابندیاں ‘ لاتے بیٹھے بشر ہن

بے درد میݙے دِل تے کُہرام کر ݙتا ہے

جند ہِک تے ڈُٖکھ ہزاراں‘ کیکوں عرض گزاراں

ظالم کھڑیاں کریندن نِت پیار وچ دیواراں

اجمیریؔ سارا پورھیا نیلام کر ݙتا ہے

 منقبت (پیر فریدؒ کوٹ مٹھݨ سرکار) 
ݙتو روہی کوں رنگ لا پیر فریدݨؒ سائیں

کرو میں تے مہر عطا پیر فریدݨؒ سائیں

تیݙا پیار پیارا لڳدے ‘ ہر جا تیݙا نعرہ لڳدے

سائیں پوری کر منشاء ‘ پیر فریدݨؒ سائیں

روھی تھل دا ساکوں ماݨ ئِ ‘ ایہا ساݙی ڄاݨ سُنڄاݨ ئِ

ایکوں رکھ آباد سدا پیر فریدنؒ سائیں

پڑھ تیݙے دیوان رویے خوش تھی ٻہندن مست ڳویے

ویندے مطلب دل دے پا ‘ پیر فریدݨؒ سائیں

تیݙے در دے ڈھیر سوالی ہک میں رواں پئی منہ کالی

میں تے نظر کرم فرما پیر فریدݨؒ سائیں

لڳدے میلہ سال پسالے ٹُر ٹُر آندن کرمانوالے

اجمیریؔ کوں سݙوا‘ پیر فریدݨ سائیں

 منقبت…(چنݨ پیر سرکار) 
چنݨ پیر دا عرس ہے آیا جُٖل دھمالاں پا

کم دنیاں دے ویسن تیکوں بُھل دھمالاں پا

پیار پریت دا ویلا آ ڳئے

چنݨ پیر دا میلہ آ ڳئے

کلہی توں نہ ونڄیں ویسیں رُل دھمالاں پا

دِل وچ سائیں دا نقش ڄما گھن

پیریں وچ گھنگھرو ٹھمکا گھن

ایندے عشق اِچ ونج توں کملی گُھل دھمالاں پا

کھاسوں پیر چنݨ دے لنگر

ݙیکھسوں جُٖل میلے دے منظر

چن دربار تے جُٖل سٹیسوں پُھل دھمالاں پا

عشق ایندے وچ نچدے رہسوں

اصلوں تھک تے مول نہ ٻہسوں

دیوانے اجمیریؔ ویسوں ہُل دھمالاں پا

 گیت 
اے سارا جڳ اونکوں چاہندے تے ڈھولا میݙا ٻہوں شرماندے

تے کہیندو وی اَکھ نہ بھالے وے میݙا چن میݙا ڈھول وے رکھ میݙا خیالے

نہ اَکھیاں کہیں دواو ݙیکھئے نہ کہیں دی گھنداو ٹیکے

نہ کہیں دی مندا ہے ڈھولا ‘ نہ کہیں دی رکھدا سنبھالے

میݙے چن وانگوں نہ کائی ‘ تے عزتاں والا اے ماہی

وے بھولی بھالی صورت والا ‘ وے کر تے ٹردا کمالے

اے دنیاں سڑدی ہے ساری تے نظرے صورت جو پیاری

اے اَکھ وچ کجلا جو پاوے تے ویندا بݨ بے مثالے

وے چن اجمیریؔ دا سایہ تے سر میݙے تے ہے آیا

سدا ودّا خوشیاں او ماݨے تے لڳے ہُݨ ہجراں دے تالے

 گیت 
اساں مست ملنگ درویش ہسے ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

رہے مفلس لوگ ہمیش ہسے ‘ ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

اساں گلیاں دے وچ ٹُردے ہَیں اساں ہر ہک در ݙوِ سُردے ہیں

پیا دَر دَر پݨاں پیش ہسے ‘ ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

ہر کہیں دیاں جھنڑکاں لڳدیاں ہن اَتے ٻلدیاں ہنجوں وڳدیاں ہِن

نہ رہ ڳئے امن تے عیش ہسے ‘ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

جڈاں یاد سڄݨ دی آندی ہے دِل تھیندی مونجھ توں ماندی ہے 

نہ رہندی مول آسائش ہیسے ‘ ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

ساݙا روز دا رُلݨ سعادت ہے ‘ اوندے عشق اِچ پِنݨ عبادت ہے

نویں عشق دی نِت آزمائش ہیسے‘ ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

اساں یار اجمیرؔ مناوݨاں ہے ‘ اوندی خاطر گیت اے گاٖوݨاں ہے

ایہا دِل دی بس فرمائش ہیسے ‘ ساݙے ہتھ کاسے مجبوری دے

 گیت 
کملا تے جھلا مُکھ موڑی وَدا اے

غیراں دے آکھے میکوں چھوڑی وَدا  اے

مَن مَن تے او غیراں دیاں کر ڳیائے کمزور

کل تئیں جہڑا ہائی میݙا اَج بݨ ڳیائے ھور

ظالم زمانہ اَکھیں پوڑی ودا اے

نویاں نویاں لاتیاں ہَن تاں رہندا ہائی نال

ہُݨ تاں ظالم لوکاں دی وی چل ڳئی ہے کوئی چال

غیراں دے سنگ سانگے جوڑی وَدا اے

رَلے رَلے رہندا ہائی ہُݨ نئیں رہندا کول

خبرے کہڑی گاٖل تے میکوں چھوڑ ڳیا ہے ڈھول

سوچاں دی چھل وچ بُٖوڑی وَدا اے

عشق نئیں پُچھدا کہیں دیاں ذاتاں نہ اپݨاں نہ غیر

پیرو راݨاں ٹُرݨاں پوندے کنڈیاں تے اجمیرؔ

خون جگر دا نچوڑی وَدا اے

 گیت 
پردیسیاں وَل آ پِچھاں توں وطناں اُتے

تیکوں یاد کراں تیݙا چولا دھواں ٻہہ پتناں اُتے

تیݙے میں ناں کوں لکھ لکھ تے رکھیا

خطاں اُتے میں خطاں کوں لکھیا

نہ کہیں پچائے خط میݙے سئے لکھ لکھ رکھے میں رخناں اُتے

تیݙے بِناں نئیں دِل دا گزارا

وطناں تے وَل آ میݙا سہارا

آ ماہیا اَکھیاں وِچھا آ بیٹھی ہاں میں رَستاں اُتے

اَکھیاں میݙیاں وچ ہنجوں نہ سُکیاں

ہر ویلے تیݙی دید دی بُکھیاں

وچ خواباں آ درشن کرا دِل کوں رہا ونج پناں اُتے

میکوں  سڄݨ اجمیرؔ دی مونجھے

جیویں ہے وِچھڑی قطاروں اے کونجے

وطناں تے وَل پئے گِٖیڑ گل ‘ ہجراں دی ماری جَتناں 

 گیت 
خوش وَسدا رہنویں ڈھولا مونجھا کݙاہیں نہ تھیویں

ہِن میݙیاں دُعائیں کِھل ہَس گزار جیویں

تیکوں نہ مونجھا ݙیکھاں ہک پَل کݙاہیں ڈھولا

تیݙے پیار دے وچ پاوے نہ کوئی رولا

ہر کہیں توں بچ بچا کے اُلفت دے جام پیویں

شالا کݙاہیں نہ آوے کہیں دا وی تیکوں سیکے

بدنظرا بݨ تے ڈھولا کوئی نہ تیکوں ݙیکھے

کوئی زخم نہ ݙیوی کہیں دے زخم نہ سیویں

خوشیاں دی چھاں تے ٻہویں غمیاں دی دُھپ نہ ہووی

اُلفت دے سوجھلے وچ نفرت دی گُھپ نہ ہووی

دِل تیݙے نال تھیوے ‘ توں دِل دے نال تھیویں

مجبوریاں جو میکوں ٻہوں دور لئے ڳئیاں ہن

مجبور دیاںدُعائیں تئیں نال رہ ڳئیاں ہِن

تیکوں فکر نہ ہووے اجمیرؔ کوں ہے جیویں

 گیت 
جگ تے جیویں ساری عمراں رہویں ڈھول آباد

تیکوں ݙیکھ تے سوہݨاں سانول میں وی راہواں شاد

اساں ماڑھے تُساں چنگے منو یا نہ منو

تساں اُچے زر وچ سانول اساں نت برباد

دِل ساݙے تاں ہک نہ مَنی کر ڳئیں دِلبر کنی

کر تے ساݙے گھاٹے اپݨے کیتو یار مفاد

تساں جھوکاں دور لیووے ‘ کنڈ کر ڳئے ہو سانول

اتنی نفرت کیتو جیویں دشمن نال عناد

میݙے وہندے کھونیناں دے کہیں کوں ترس نہ آندے

میں رواں جڳ چہندے ‘ تیݙے چھوڑ ونڄݨ دے باد

شالا کرم خدا دا ہووی زندگی گزری سوکھی

کر اجمیریؔ نال توں صلح چھوڑ ݙے یار فساد

 گیت 
اوندے مطلب تک ہن پیار تے اَج مُکھ موڑ ڳیا ہے یار

ہئی مطلب دا سردار تے اَج مُکھ موڑ ڳیا ہے یار

اَدھی اَدھی رات ویلے فون کریندا ہئی

مطلب تک ہائی میکوں او ستیندا ہئی

ہئی کردا او نندروں بیدار تے اَج مُکھ موڑ ڳیا ہے یار

میکوں او آہدا ہئی چھوڑ نہ وسیاں میں

پیار دا پندھ سارا نال کریساں میں

سب کوڑ ہا تھئے نروار تے اَج مُکھ موڑ ڳیا ہے یار

کیکوں ݙکھانواں حال جگر دے

چُپ چُپ وچ اے درد نئیں مردے

تھیاں رو رو اَکھیاں زار تے اَج مُکھ موڑ ڳیا ہے یار

اَج دے ٻیلی مخلص کائنی

ݙکھ اجمیرؔ دے من وچ پائنی

مخلص نکلا نہ یار تے اَج مُکھ موڑ ڳیا ہے یار

 گیت 
باغ دے وچ ڈھولا تے میں ہَم باقی پُھل ہَن سارے

ہک ݙوجھے کوں ݙہدے رہ ڳے ‘ اساں ݙونہیں یارے

میں پُھل کلیاں کِھلدیاں ڈٹھیاں ڈھول نے گلاں کیتیاں مٹھیاں

مِٹھیاں گلاں سُݨ کے دِل کوں آ ڳیا چین قرار ہے

پڑھ سکولوں ڈھولا آیا ‘ باغ دے وچ ٻہہ سمجھایا

ہُݨ ناں رولیں میکوں ماہیا نِکیاں لا دا پیارے

ساݙی نکیاں لا دی یاری ‘ ݙیکھ حیران ہے خلقت ساری

رَل تے راہسوں عمر گزاری زندگی دے ݙینہ چارے

جد میں گل بچپن دی چائی ڈھولے پیار دی رمز ملائی

ہتھ بدھ آکھے میکوں ماہی چھوڑیں نہ منٹھار اے

میݙے نال کریندا سیراے نہ ہُݨ اونکوں بھاندے غیرے

اَہدے میݙا چن اجمیرؔ ایندے روز سہارے

 قطعے 
شاخ ہلاوݨ ہوا دا کم اے

تے ݙکھ مِٹاوݨ دوا دا کم اے

دِل میݙے کوں آرام ݙیوݨ 

اجمیرؔ تیݙی وفا دا کم اے

کنارے ہوون سہارے لبھدن

جے مسجد ہووے مینارے لبھدن

نہ بھولا بݨ ونج وفا دا قاتل

جے دِل ہووے تاں پیارے لبھدن

میں کاں دی سُݨ تے آواز جانی

تے دِل کوں لایا وفا دا پانی

ویندے کاں کوں سنیہڑے ݙیویں

اجمیرؔ تیݙی ہے مہربانی

ہوا دے کہیں کوں اے جھول بھاندن

تے کہیں کوں موسم ماحول بھاندن

نہ ٻولیں اجمیریؔ تیݙی مرضی

اساکوں تیݙے اے ٻول بھاندن

توں ناز نخرے کریندا ودائیں

تے حال اپݨے ݙسیندا ودّائیں

میکوں آہدیں ہاں اجمیرؔ تیݙا

تے ٹائم غیراں کوں ݙیندا ودائیں

دِل دی دھڑکن کوں چھیڑا نہ کر

پیار ݙے تے نکھیڑا نہ کر

بے لوث بݨ تے توں کر محبت

اجمیرؔ کہڑے کوں کہڑا نہ کر

وَت مُکھڑا یار ݙکھانویں ہا

میݙے دِل کوں نہ ترسانویں ہا

اوکھی دِل ہے گزران دے وچ

اجمیریؔ پیار جتانویں ہا

تیݙے عاشق ہیں اساں ازلاں توں

چُݨ لفظ لکھیندوں غزلاں توں

کوئی شکوہ نئیں اجمیریؔ تے

تیݙے پیار بھرے انھاں فضلاں توں

ایݙے مشکل ٻول اَلائوو نہ

دِل میݙا ڈھول ݙوکھائوو نہ

اجمیرؔی دا دِل ݙکھدا ہے

رَل غیر دے جشن منائوو نہ

مشکل موڑ تے چھوڑی ویندیں

دِل میݙے کوں تروڑی ویندیں

کر تے ݙکھ چاوݨ دا عادی

مُکھ اجمیرؔ توں موڑی ویندیں

لٹیو میکوں ایں دلدار

دِلبر کر تے ہار سنگار 

یار اجمیریؔ روندیاں رہسن

میݙیاں اَکھیں زارو زار

تابے داری ڈھول کریساں

کھل تے ٹول مٹول کریساں

جیݙا دور اجمیریؔ ویسیں

تیݙی ہر دم گول کریساں

 غمناکؔ دے ݙوہڑے 
توں کھل مسکار دا عادی ہیں ساکوں ݙے تے غم توں کھل پوندیں

اساں کھلدوں کھل نی آندی سئیں اکھ تھیندی نم توں کھل پوندیں

غمناکؔ ھکے ڈکھ بھلدے نئیں بئے تھیندن گھم توں کھل پوندیں

نت آس امید دا وݨ لینداں کر روز قلم توں کھل پوندیں

جڈاں جاݨدا ہیں ایہو زخمی ہے ول زخم ڈکھیندیں کیا  ملدے

میݙے دل دے نازک شیشے کوں نت چور کریندیں کیا ملدے

بھاہ ٻال کے میݙے سینے وچ ول پھوکے ݙیندیں کیا ملدے

غم ناکؔ کوں مویاں لیکھے کر ودا ظلم وسیندیں کیا ملدے

میݙے بارے یار نی کجھ سوچا ہتھ چا تے قلم ودا لکھدا ہاں

نہ پیار کریساں سوھنڑیاں کوں ایہا کھا تے قسم ودا لکھدا ہاں

نیوھی قدر کیتی میݙے دل دی چن ایہو جاݨدا ہم ودا لکھدا ہاں

غم ناک ایہو نت لکھݨا ہے پٹی پاڑ صنم ودا لکھدا ہاں