مولوی غلام محمد خانزئی

مولوی غلام محمد خانزئی کوں علم دی پیاس پیر جھنڈی کول گھن آئی۔ جتھوں انھاں ذاتی تے باطنی فیض حاصل کیتے تے اپݨی زیادہ تر زندگی اتھاہیں گزار ݙتی تے اتھاہیں اللہ کوں پیارے تھے۔ لطف اللہ بدوی دے مطابق انھاں دی صحیح تاریخ پیدائش تے وفات دا علم نی تھی سڳیا۔ انھاں دی ہک کتاب دی تصنیف دا سال 1303ھ ہے۔ اَڄ توں تقریباً ادھ صدی پہلے دے آپ شاعر ہن۔ ’’منہاج العاشقین‘‘ کتاب مشہور ہے۔ اوندے علاوہ مولود تے کافیاں وی لکھین۔ حضرت بھٹائی کنوں متاثر ہن تے انھاندا انداز اپݨاوݨ دا ترلا کریندے ݙسدن۔ اکثر مضامین وی شاہ بھٹائی دے بیان کریندے ہن۔ بالکل انھاندا رنگ اپݨایا ہویا ہئی۔ لفظاں دی مصوری وچ کمال رکھدے ہن۔ منظرنگاری ٻہوں کریندے ۔ سندھی ‘ سرائیکی تے فارسی دے شاعر ہن۔ ونکی:

رانجھݨ نال حسن دے دعوے جے کر آن رکھیسیں

تھی خراب خودی دے وچ اپݨی جان جلیسیں

مفت مٹھی سا دوزخ دے وچ تحت سرا  ویسیں

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان