نماز تے روزے

نماز روزے دی نِکے لا توں  پابندی ہئی ،ابا سئیں  صوم وصلواۃ دے پابند ہن ، اساں  وی ابے نال نمازاں  پڑھدے ہاسے ، میݙی عمراں  شیت ست اَٹھ سال ہوسے  سیالے دے روزے ہن، سارے روزے رکھیندے ہاسے ،ترابیاں  وی پڑھدے ہاسے، روزے افطاری ویلے شام کوں  مسیت ء ِچ ݙاڈھی رونق ہوندی ہئی،نانے سئیں  دے گھروں  طعام اَمدا ہا ،نال نال وستی آلے سارے اپݨے اپݨے گھروں  روٹی ، چاول ، سیویاں  یا گھر ء ِچ جو کجھ پکے ہا مسیت ء ِچ بھجیندے ہن ،مسیت بھری پی ہوندی ہئی ، وݙے چھوٹے سارے کٹھے ہوندے ہن ،لائن دے پاروں  اَدا اسماعیل یا اُوندا بھرا چوہدری غلام رسول ہر روز مِٹھے چاول پکا اَمدے ہن ،جہڑی ٻالٹی ء ِچ چاول چا اَمدے ہن ، اُو پیلے رنگ دی پِتل دی ٻالٹی ہوندی ہئی۔حافظ محمود کانجوں  ہن تاں  اکھیں  توں  متھاج پر قرآن سوہݨا پڑھدے ہن ، ہر روز سپارہ سوا سپارہ منزل ہوندی ہئی ،ہک رات ترابیاں  پڑھدے کھڑے ہاسے ،سڑک آلے پاسوں  دھاڑ دھاڑ دی آواز آئی ، سلام ولا تے سارے بھڄ پیوسے ،اُتھاں  کیا ݙیکھدوں  ہک اجنبی اپݨے آپ کوں  ٹالھی نال ٻدھ تے دھاڑ دھاڑ کریندا کھڑے ،ساریں  پچُھیا جو کیا تھے؟ اُوں  آکھیا ! میکوں  سہجے وِچ ݙرایا ہانے جو اڳوں  میتلیں  دی وستی اے او بندے کوں  پکڑ تے مار ݙیندن ، میں  ݙر تے اپݨے آپ کوں  ٻدھے تے دھاڑ دھاڑ ہکلی اے جو میکوں  بچایا ونڄے،اساݙے وݙیں  آکھیا جو پاڳل ! اے میتلیں  دی نی دھریجے دی وستی ہے ، توں  اے سانگ نہ رچاویں  ہا ،ایویں  لنگھ آویں  ہا تیکوں  روٹی ،رہائش مل ونڄے ہا ،وݙے اونکوں  مسیت ء ِچ گھن آئے ،مانی کھوائی تے سویلے اونکوں کرایہ بھاڑہ ݙے تے روانہ کیتا ۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان