گل محمد شیروی(لیلیٰ مجنوں)

1251ھ۔1315ھ؍1835ء۔1897ء

لیلیٰ مجنوں دے عشقیہ قصے کوں گل محمد شیروی عشقیہ شاعری دا ایجھا ویس پوائے جو لفظ لفظ وچ محبتاں دے چھول اُبردے ݙسدن ۔ عشق ہک ایجھی اَݨ چتی بھاہ ہے جیڑھی سب کجھ ساڑ سُوا کر ݙیندی ہے۔ عشق دے جادو وچ کڑئیے لوک اپݨا سب کجھ ہار بہندن:

جنھاں کوں عشق دا جادو لڳا ہے

ہُݨاں دے حال دا واقف خدا ہے

دل کوں محرم راز کوئی ݙکھ سکھ دا بھئی وال نیں بندا‘ ہجر دا اے عذاب عاشق کوں کلھا اپݨی تتی جان تے بھوڳݨاں پوندے۔

کوئی وانگے میݙے مہجور ناہیں

کوئی وانگے میݙے رنجور ناہیں

نیں ݙسدا کوئی وی درد مندے

نماݨے دے جو ݙکھ سکھ آن ونڈ ݙیے

نیں کوئی میݙے ݙکھ درد ونڈے

میݙے دل دے کڈھے جو کوئی کنڈے

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان