اللہ سئیں آ ں مِینہ وَسا

ساوݨ اِچ مینہ نہ وَسے ہا تاں  وستی دے چھوکرے کٹھے تھی تے بارش دی دُعا منگدے ہاسے ،دُعا دا بنڑا ایں  بنڑیندے ہاسے جو ہِک چھوکرے دے مُنہ تے کالوِݨ ملیندے ہاسے تے اُونکوں  اڳوں  کر تے ہِک ہِک دَر تے داݨے پِندے ہاسے ،فقیر یں  آلی کار صدا ݙیندے ہاسے’’اللہ سئیں  آں  مِینہ وَسا ، نِکے ٻالیں  دی اے دُعا‘‘۔عورتاں  خُش تھی تیداݨے ݙیندیاں  ہن ،کُجھ داݨے ہٹی تے ݙے تے گُڑ گھندے ہاسے ولا مِٹھا بھت پکا تے ساریں  کوں  کھویندے ہاسے ،بھت کھاتے سارے خیر خیر کریندے ہاسے ،ملہار آ ویندی ہئی ،جھُڑ بݨ ویندا ہا، کھِیوݨ کھِمݨ پے ویندی ہئی ،جھُڑ ڳاڄاں ݙیندا ہا تے زور دا مِینہ لَہندا ہا سارے دَھمدے ہاسے مِینہ کھڑے ہا تاں  ول چؤکڑی لڳدی ہئی ،دریا ، حبیب اللہ بخش ݙوہڑے تے کافیاں  سُنڑیندے ہن، خواجے سئیں  دی کافی ’’دل دم دم دردوں  ماندی اے ، سِک ݙٹھڑیں  ٻاجھ نہ لہندی اے‘‘فرمائش کرتے وَلا وَلاسُݨدے ہاسے۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان