خواجہ محمد الدین

سئیں دربار پراراں شریف دے سجادہ نشین ہن۔ آپ دا ہک شعری مجموعہ دیوان محمد عالیہ شیر دے ناں نال ملدے۔ ایں وچ کافیاں بند تے ݙوہڑے ہن۔ انھاں دا ہک مزاحیہ تے ہزلیہ دیوان چھپا ہئی۔ لیکن مریداں اوکوں مل گھن تے لُکا ݙتا ہئی۔ خواجہ محمد الدین تمام وݙے شعراء دیاں تنظیماں ہزلیہ تے مزاحیہ انداز اِچ کیتیاں ہن۔ مزاحیہ شاعری وچ انھاں کوں اتنی شہرت حاصل تھی ڳئی کہ کہیں دا کوئی سنگتی رُس ونڄے تاں لوک مذاق دے طور تے آہدن ’’منیدوکہ محمد دین سئیں کوں چڑھا آئوں۔‘‘

خواجہ محمد دین زیادہ تر مزاحیہ ݙوہڑے آہدے ہن ۔ کجھ نظماں وی ملدن۔ ہک مزاحیہ نظم دا مکھڑا ایں ہے:

واہ وے بگا تیݙی گوڑی ہے

اے گھوڑی تاں پچھ مروڑی ہے

خواجہ محمد دین دا ہک بیت ملاحظہ کرو:

وݙے ویلے چڑیاں چہکن کھبک لنگیں کوں پئی اے قسم تساݙی

ٻکری موئی تاں گھولیا تھیا جیون گھوٹ دے نانے قسم بھرا دی

ہک ٻیا بیت:

حال احوال اللہ پاک ڄاݨے

میݙے یار کوں جھورا کھا کے گھوڑا چا ڳے 

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان