دلدار آصف . ڄاݨ سنڄاݨ

ج:1956ء ، م: 20مارچ 2008ء 

                       دلدار آصف محلہ پھلو رام دے راہݨ آلے ہن ۔ اُنہاں دی مادری زبان پنجابی ہئی ۔ بلدیہ احمد پور شرقیہ اچ ملازم ہن ۔ اُنھاں سرائیکی وچ ݙاڈھی سوہݨی شاعری کیتی اے۔ آصف سئیں پیار محبت دے شاعر ہن ۔ اُنھاں دا کلام حالی توݨی کائینی چھپیا۔ دلدار آصف 20مارچ 2008ء اچ ایں فانی جگ توں جھوک لݙا ڳئے۔ 

؎                     بھانویں گزری ہے حیاتی ٻہوں فکرات وچ 

                       ول وی شکرانہ ادا کرتے گزاری ویندوں 

٭                      بمطابق شناختی کارڈ اُنھاں دے ٻال ثمر عباس تصدیق کیتی ملاقات محلہ پھلورام احمد پور شرقیہ۔3مارچ2012ء

کلام ٭

(1)

ڄݙاں وی پُچھداں جو وعدہ کݙاں وفا تھیسی 

او نَک سنگوڑ تے آہدا ہے میکوں ہا تھیسی 

خبر نہ ہئی جو میݙا بݨ تے ول جُدا تھیسی 

وفا کریندیں کریندیں او بے وفا تھیسی 

میں اتنا دُور نکل آیاں پیار دے پندھ تے 

سوچینداں ٻیٹھاں جو کلہا ہاں میں تے کیا تھیسی 

میں اپݨے ونڈے دی راحت وی تیکوں ݙینداںہاں

ݙسا چا ہݨ تاں میکوں تیݙا غم عطا تھیسی 

تُساݙیاں اَکھیں جو کھل تے خیرات ݙیسن چا 

اَساں غریب ہیں ساݙے کنوں دُعا تھیسی 

تُساݙی یاد دی چادر تاں تاݨ تے پھرداں 

کݙاہیں سِر اُتے زلفاں دی وی گھٹا تھیسی 

حیاتی ساری توݨے سِر جھکائی رکھ آصف 

نہ ول وی اُوندی محبت دا حق ادا تھیسی 

(2)

جیندے بعد دل دا نہ کوئی آسرا ہے 

او آہدے بُھلا ݙے عجب ماجرا ہے 

او لُک لُک کے ݙیکھݨ میں کیویں بُھلانواں 

ستاوݨ ، سہاوݨ تاں اُوندی ادا ہے 

کراں یاد وعدہ تاں دل تھیندا مونجھا 

میݙے کیتیاں دی ایہ میکوں سزا ہے 

نہ آئی ہے نہ آسی محبت تے تہمت 

او رستہ جُدا کر ڳیا ہے تاں کیا ہے 

بھنور توݨے ول ول بھنوالیاں بھنویندے 

خدا میݙی ٻیڑی دا خود نہ خُدا ہے 

میݙی آس دا ݙیوا ہرگز نہ ٻجھسی 

توݨے آسوں پاسوں مخالف ہوا ہے 

ایں نقوی دی بزم اچ ہک ایجھی ہے ہستی 

ایہ آصفؔ سدا اُوندے در دا گدا ہے

(3)

دل کوں ناشاد کیتی ڳئے 

بے وفا کیجھا پیار کیتی ڳئے 

اپݨیاں دی سُنجاݨ کیتی ہِس 

اُوپریاں وچ شمار کیتی ڳئے 

بُھل تے وی او میݙا حال نی پُچھدا 

جیڑھا میکوں بیمار کیتی ڳئے 

جیندے کیتے میں سوجھلے ڳولیے 

میݙی دُنیا اَندھار کیتی ڳئے 

ݙکھاں دے وچ سانجھ چھوڑ ڳئے ساتھی 

دِل ݙکھاں وچ گزار کیتی ڳئے 

(4)

سیاہ رات سِر تے ݙکھاں وچ گزارے 

کوئی بݨ تے رہبر میکوں سݙ چا مارے 

عجب کشمکش وچ میݙی زندگی ہے 

نہ ٻڈداں ہاں یارو نہ ملدن کنارے 

جُدائی نے ایجھا اثر میں تے کیتے 

میں آہ جو کرینداں نکلدن شرارے 

میݙے گھر دا ݙیوا ہوا توں بُجھا نہ 

میکوں سوجھلے ݙاڈھے لڳدن پیارے 

جے توں ساتھ ݙیویں تاں ݙے زندگی بھر 

ایں آصف کوں نی بھاندے فرضی سہارے 

(5)

دردیں کنوں ہا پُر تے ستایا سماج دا 

تُساں علاج کرنا ہے ایں لا علاج دا 

گزری حیاتی ہووے جیندی بُکھ تے پیاس وچ 

او کیوں نہ ہووے مستحق غربت دے تاج دا 

میں ہم تے میݙے ٻال ہن ہا کچا میݙا گھر 

ہر پاسوں زور شور ہا بدلیں دی گاج دا 

کیا ڳالھ ہے جو ول وی ہے محتاج غیر دا 

میݙا کسان ڈھیر تاں لیندے اناج دا  

آصفؔ کرے قبول کیوں نہ اُوندا فیصلہ 

پابند سارا شہر ہے جیڑھے رواج دا 

(6)

کرو معاف خطاواں بہار دے ݙینہہ ہن 

مکائو چا میݙیاں سزاواں بہار دے ݙینہہ ہن 

میݙے اُداس ݙینہاں کوں تُساں خُوشی بخشو 

میں ٻیٹھا نیر وہاواں ، بہار دے ݙینہہ ہن 

تُوں جاݨدا نوی زاہد شراب دی مستی 

میں کیوں نہ پیواں ، پلاواں بہار دے ݙینہہ ہن 

عجب دور ہے احساس مردا ویندے 

تیݙا ضمیر جگاواں بہار دے ݙینہہ ہن 

او میݙے ترلے تے منتاں کوں توݨے نہ سمجھن 

میں ڳالھ مُکدی مکاواں بہار دے ݙینہہ ہن 

نبھانواں ریت میں ہر حال پیار دی آصف 

تے رُٹھا یار مناواں بہار دے ݙینہہ ہن 

(7)

وَل نہ آسوں تیݙے دَر تے ساݙی زاری ویندوں

ہے ایہو کافی جہڑا وقت گزاری ویندوں 

ہݨ وفادار سمجھ نہ سمجھ مرضی تیݙی 

تیݙے قدماں اُتوں جان تاں واری ویندوں 

ہݨ وی عتبار نوی آندا ݙسا کیویں کروں 

پھس تے خود گھاݨ وچ تیکوں تاں تاری ویندوں

بھانویں گزری ہے حیاتی ٻہوں فکرات وچ 

وَل وی شکرانہ ادا کر تے گزاری ویندوں 

بعد مُدت دے قدم یار نے گھر وچ پاتے 

ݙے تے اونکوں گِلے سارے وِساری ویندوں

فیض نقوی دا ہے آصفؔ جو اَساں دیوانے 

شعردا روپ سنواری تے نکھاری ویندوں

٭                      بمطابق بیاض شاعر ، محولہ پُتر ثمر عباس                    

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان