ریل گاݙی

کراچی،لاہور ، پشاور آلی وݙی ریلوے لائن اساݙی وستی دے نال لنگھدی ءِ، ریل ڳاݙی نال اُوں  ویلے دی سونہہ ہے جݙاں  ماء دے پیٹ اِچ ہاسے ، اساں  نِکے لاتوں  گاݙی دیاں  کوکڑیاں  سُݨدے اَمدوں ،ریل ڳاݙی دے کالے انڄݨ ݙٹھن ،کولے تے چلدے ہن ،جݙاں ’’ ددش کوکو ددش کوکو ‘‘دی آواز آوے ہا بھڄ تے ٻاہر تھی کھڑدے ہاسے ، کالا انڄݨ دھوئیں  کݙھیندا تے کُوکڑیاں  مریندا اَمداہونداہا ،ݙیکھ تے خوش تھیندے ہاسے تے ترپکولیاں  مریندے ہاسے ،پسنجر گاݙیاں  ہک ݙو اَمدیاں  ہن ،باقی مال گاݙیاں  ہوندیاں  ہن ،رات کوں  آنوݨ آلی پسنجر گاݙی کوں  اللہ ݙیوائی سݙیندے ہاسے ، گاݙی ݙیکھ تے خُش تھیندے ہاسے پر ہک ڳال اے ہے جو اسیݙے لیکھا اندھی بجے تے خوش آلا ہا ،اساݙی وستی ریلوے اسٹیشن تا نہ ہا جو لہوں  چڑھوں  ہا ، گاݙی دا فیدہ کئی کائناں ہا پر زیان ڈھیر سارے تھن ،اساݙے نال شاہ دا کھوہ ہے ۔ ایں  وستی دے چوہدری نذیر دے گھر آلی اپݨی نِکی دھی سمیت گاݙی تلے سِر ݙتا ہا ، اڄ وی نقشہ اکھیں  دے سامھے اَمدے تاں  سریراں  چڑھدین ،اساݙی وستی دا ہک ٹوبہ ہا اُوندا ناں  بُڈھݨ گورڑا ہا ، جݙاں  وی کھوہ اِچ کئی بندہ یا زناورڈھندا ہا او،ڈبی مار کڈھ اَمدا ہا ، کُئی قیمتی شئے ݙیہہ پووے ہا تاں  اُو کھوہ دے تل تئیں  ونڄ تے لبھ ݙیندا ہا،او ٻوڑا ہا ۔کماد دی چھیلی چھِل تے پاندیں  دا ڳنڈھا سِر تے چئی اَمدا ہا گاݙی نہ نظر آیوس اُو لائن پارکر ڳیاہا، ڳاڈی کُوکڑی ݙتی تاں  اُو ݙوجھی لائن توں  ولا پہلی لائن تے وَل آیا تے گاݙی تلے کپیج تے ٹوٹے ٹوٹے تھی ڳیا  ،وسیب آلے ݙاڈھے رُنے جو اُو آپ ٻڈدیں  کوں  تار اَمدا ہا پر اَجل اُونکوں  مار ڳیا، بھلے مانس ہا ، ہر ہک نال چنڳائی کریندا ہا ، ریل گاݙی دے حادثے ٻے وی ہن پر آپاں  ݙوجھے پاسے آئوں  تے ٻیاں  ڳالھیں  کروں ۔

میکوں  یاد اے جو وستی دے چھوکرے رَل تے پیسہ ، یا آنا ، ریل دے گولے تے رکھ اَمدے ہاسے انڄݨ دا پیا اُتے آوے ہا تاں  تاڑ کھڑدے ہاسے جو پیسہ کتھاں  ونڄ پے ،ساری ڳاݙی لنگھ ونڄے ہا،لبھ تے خُش تھیندے ہاسے جو پیسہ وݙا تھی ڳے ۔ اے پتہ نہ ہوندا ہا جو پیسہ ڳل ڳے ۔بابے منشی دا ماماں  بابا مشتاق حیدرآباد مِل اِچ کم کرینداہا، ہک واری وستی دے چھوکریں  کوں  آکھیوس میں  اڄ نوکری تے ویندا پیاں  ،شام کوں  خانپوروں  خیبر میل تے ٻہساں  تُساں  لائن تے آ کھڑیجو ،میں  تہاکوں  شئے دے پُوڑے سٹیساں  تُساں  چا گھنیجو ، سارے چھوکرے رَل تے لائن تے پُڄ ڳیوسے ، خیبر میل دا انتظار کیتا ،اوڑک گاݙی آڳی ،بابا مشتاق دَری اِچوں  نکل تے پرے کنوں  ہتھ ہلیندا اَمدا ہا ، جیلے اساݙے نال آیا تاں  ہک کپڑے آلی گتھلی بھنوا سٹیوس ،ساریں  بھڄ تے گتھلی کوں  چاتا تاں  اُوندے ء ِچ ڳوہے ہن۔ ہک ٻی ڳال، پلو شاہ آلے سکے اساݙی وستی شادی دے آنوِن ہا تاں  نِکے ٻال گاݙی کوں  ݙیکھ تے اساں  توں  وی زیادہ خُش تھیندے ہن ، کہیں  ویلے سنجوک بنڑدا ہا، ݙوہیں  پاسوں  گاݙیاں  آ ویندیاں  ہن ،پلو شاہ آلے چھوکرے ݙوہیں  گاݙیں  کوں  ݙیکھ تے ترپے مریندے ہن تے انڳلیں  نال اشارہ کر تے اکھیندے ہن بھڑیاں  ، بھڑیاں  اجھو بھڑیاں  …… گاݙیاں  اپݨی اپݨی لائن تے جئیں  ویلے نال نال لنگھݨ پے ونڄن ہا تاں  اکھیندے ہن اُو ہوئے ہوئے ،وال جِتی چُک ڳی اے ۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان