اساں جوڳی‘ اساں ساد مُرادے لوک

اساں وݙے ساد مرادے لوک اوں ‘ لوتھڑے کنوں پوتھڑے تئیں‘ عذاباں دی پَنڈ چا زندگی دے ڳیڑ بُھڳیندے رہ ویندوں ‘ وِسلائی دی وِس امرت ڄاݨ تے ڳیت ݙیندے رَہ ویندوں ترکے وِچ مِلݨ والے تھکیڑے ساݙے بَدن وِچوں ست نپیڑ گِھدِی اے‘ اتنے جوڳے وی نی رَہ ڳے جو اَپݨے پیریں کھڑے تھی اَپݨا تماشا آپ ݙیکھ سڳوں ‘ ترکے وِچ مِلݨ والے زخم نصیب ڄاݨ سَہہ ویندوں ‘ ݙاݙے ‘ پَڑ ݙاݙے کوں غلامی دا کفن ݙے تے ہتھوں دفنا ٻیٹھوں ‘ اَڄوکی نسل کوں خواب تک نِسے ݙے سڳیے ۔ ساݙے محل منارے ‘ ٹھیڑ ‘ ماڑ‘ مزار تے شہر بزار اُڄڑدے اُڄڑ ڳن ۔ ذرا نِسے کُُھسکیئے ساݙے کیچ بھنبھور لُٹیے ڳن ‘ ساکوں خبر نی پئی ‘ ساݙیاں مومل سسیاں دے ساہ سُولی ٹنگیج ڳئین ۔ ساکوں اپݨے بارے نویںسِروں رائے بݨاوݨی پوسی ‘ سوچݨاں پوسی جو اساں ڄماندروں بھولے اللہ لوک اوں یا وَت ساکوں غفلت ویڑھ ڳئی اے‘ ساݙی بربادی اِچ کہیں ٻئے دا ہتھ اے یا اپݨے ہتھوں آپ برباد تھیوں۔ بھولپن دی حد مُک ڳئی اے ‘ تِل نِسے چکیے اَپݨے کل کنوں اَج دا تاں احساس اِی کوئنی ۔ کل بارے وی نِسے سوچیا‘ ہُݨ تاں اُشاک تھیووں ۔ سوچوں ‘ چِنتا کر تے کوئی نواں قصّہ ‘ کوئی نویں ڳالھ چولوں ‘ سچ کوں سچ ‘ ظالم کوں ظالم اَتے کُوڑے کوں کُوڑا آکھݨ دی جرأت پیدا کروں ۔ اتنا سچ وی نی پچا سڳدے کیا؟ زہر کوں زہر سمجھ تے ڳیت ݙے ݙیندوں ‘ سکھݨا سچ دا سَواد نی چکھ سڳدے ‘ اساں جیڑھی مِٹی وچوں جنم گھدے او واقعی وَݙی ملائم تے زرخیز ہے مگر ساݙی زمین وِچوں تھیوݨ والی ہر فصل پَرائی اے‘ ساکوں ساݙی وِسلائی رَڑک ویندی اے تے ساݙیاں فصلاں تے ٻاریں پار دے پاروں وَنڄ کنڈے لڳدن ‘ کوئی تول ‘ کوئی بھانڄی ‘ کوئی بھانگا ساݙے کلہوٹیاں دے ڈھڈھ نیں بھریندا۔

ساݙے پورہیے ‘ ساݙے مِلخ تے ساݙی محنت چوری کر گھدی ویندی اے‘ ساݙیاں ساریاں جنساں پرائی ترکڑی وَنڄ تُلدن ‘ ساکوں حساب کتاب دا کوئی چِنتا کائنی‘ ساݙی محنت لہور تے اُتلے پنجاب دے شہر بزاریں خرچ وَنڄ تھیندی اے‘ وَنڈ وِلھا وݙے بھرا دے وَس وچ ہے پنجابی ساݙا وݙابھرا اے ‘ وَݙے بھرا نِکے بھرانویں نال جیڑھا سلوک کیتے او کہیں کنوں ڳجھا کائنی ‘ اینویں نی کن رَتے تھی ڳئے ‘ سندھ بلوچ تے ٻئے چھوٹے خوامخواہ نی رَڑدے وَدے ‘ اساں تاں کہیں قطار اِچ اِی کائنی‘ اسلام آباد کنوں وِلہندیاں اساں’’ ٹٻر‘‘ وچ شامل ہوندوں اڳی تے ونڈیندیاں دُرپھٹے تھی ویندوں ‘ اے ݙوڑے معیار کیوں اِن؟ اتنی منافقت کیوں وَرتی ویندی اے؟ کݙاہیں سوچیے وے ! اے وَیس وَٹا وَٹا تے ساݙے نال کیا کریندن‘ کیوں نی اساں انہاں نقاب پوشیں کوں سمجھݨ دی کوشش کریندے‘ دشمن دا پیرا کیوں نِسے چیندے ؟ تݙاں سمجھسوں ‘ جݙاں پھکا نہ بچسی ‘ اُونویں ساݙے ٻکل وچ بچیا وی کیا اے؟ سب کجھ تاں وَنڄا ٻیٹھوں ۔ ڳجھیں ماس تاں ونڈ گھدے ‘ چھڑا کرنگا آن بچیے ‘ ݙروں اُوں ݙینھ کنیں جݙاں ساݙیاںمݙیاں وی کہیں بٹھی دا ٻالݨ بݨ ویسن ‘ رنگی ہوئی جاہ وَل وَل پئی رنگیندی ہے ‘ بھریا گھر وَلا وَلا پیا بھریندے‘ اساں بھوں بَھکل تے خوش اوں ‘ ساݙے ٻالیں کوں پروتھا ٹُکر تے لَسّی دا مُنگر نصیب کائنی ۔ سئیں دا کُتا مکھݨ پیا کھاندے اتنی منافقت دا سبب کیا ہے‘ کݙاہیں سوچیے وے ‘ کوئی چنتا کیتی ایویں نِوھے سوچیا تاں آئو وَت اَڄ کنوں سوچݨ شروع کر ݙیندوں ‘ کوئی کل دا قصہّ ‘ کوئی کل دی ڳالھ!

فاش فرید اے وعظ سُݨا توں

عالم جاہل شاہ گدا کوں!

جے کوئی چاہے فقر فنا کوں

اَپݨے آپ کوں ڳولے!

 حوالہ 
ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان