پاݨی پلیت تھی ڳے

میݙا ابا ہا تاں  مولوی پر اُوفرق کائناں  کریندا ہا، انسانیں  نال محبت کریندا ہا ، ابے سئیں  کوں  ملݨ غیر مسلم وی اَمدے ہن ،خاص طور تے ٻکریں  دے شوقین ۔ہک واری سڑک آلے کھوکھے تے رش لڳا پیا ہا ،اساݙے موضعے دا نمبردار ڄام غلام علی آیا ٻیٹھا ہا ، کئی فیصلہ تھیندا پیا ہا ،ہک شخص سائیکل توں  لتھا ،سائیکل ہک پاسے کھڑا تے دِلے اِچوں  پاݨی پیتا تے وَلا سائیکل تے ٻہہ تے ڳیا پیا۔کٹھ اِچ ہک بندے آکھیا جہڑا بندہ پاݨی پی ڳے اے مسلمان کائنی تھوری اے تے فلانی جھاہ تے ٻہندے ۔ نمبر دار مندا ݙے تے آکھیا پکڑو پکڑو پاݨی دا دِلاحرام کر ڳے۔ابے سئیں  آکھیا کئی ڳال نی میں  نواں  دِلا گھن گھنساں ، وِچارے کوں  ونڄݨ ݙیو پر نمبردار نہ منیا تے بندے بجھا ݙتے  پِچھوں  ،ٻے سائیکلیں  تے ونڄ تے بندے اونکوں  پکڑ آئے،نمبردار ہتھ اِچ تلہڑ چاتی ٻیٹھا ہا، نہ ہک کیتی نہ ٻی تے تھوری کوں  تلہڑیں  نال آ ڳیا۔ابا میݙا ہتھ پکڑیندا رہ ڳیا، چھڑویندا رہ ڳیا،تھوری شُودے اللہ دے واسطے ݙتے ،معافیاں  منگیاں پر نمبردار اُونکوں  رَتو رَت کر ݙتا ،ابا میݙا رووݨ پئے ڳیا آکھیُس اے ظلم ءِجام صاحب خدا توں  ݙر ، توباں  کر ، نمبردار ڳیا پیا ۔تے اُوں  ڄہاڑے رات کوں  روٹی نہ کھادی۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان