قیامت ݙٹھی ءِ

اپݨی حیاتی ء ِچ قیامت کوں  ݙو واری ݙٹھے شام دا ویلہا ہا دودے وستی ء ِچوں  ہک بندے آئے ابے میݙے کوں  آکھیُس تیݙی دھی حنیف مر ڳی اے ۔ ابا کھٹ تے ݙیہہ پے چیکڑ ٻاکڑ پئے ڳیءِ، وستی ساری کٹھی تھی ڳی ءِ، سارے دودے وستی بھڄ پن، میݙی عمراں  چوݙاں  پندرھاں  سال ہوسے میں  وی مامیں  بشیر نال روندا تے بھڄدا وینداں  ہم، نانیں  رمضان دے اڳواڑ تے خُلق خدا جمع ہئی، ماماں  بشیر ماماں  احسان تے ابا میݙا لیٹڑیاں  ودے مریندے ہن ہک ݙینھ پہلے مل تے آئے ہاسے ، اماں  کوں  نہ ݙٹھا ہم، سارے آکھدے ہن تیݙی بھیݨ حنیف ہو بہو تیݙی ماء دی شکل اے۔ ایں  قیامت دے بعد ٻی قیامت ٻڈھیپے ء ِچ ایوب دی وفات ویلے ݙٹھی اے جو شام کوں  میکوں  ملتان روانہ کیتُس رات کوں  فوت تھی ڳے۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان