عدیل عباس، ساحل

ج:1989ء

عدیل عباس دے اَبا سئیں دا ناں اِمتیاز حسین ہے ۔ عدیل محلہ نور شاہ بخاری اِچ پیدا تھئے ۔ ابتدائی تعلیم احمد پوروں جݙاں جو ایم اے انگریزی تے ایم اے فلسفہ بہاء الدین زکریا یونیورسٹی ملتان توں کیتس۔ عدیل اُردو تے سرائیکی اِچ شاعری کریندے ۔ حالی ٻہوں پندھ کرنس۔

سینہ ہے میݙا روہی تے اَکھ ہے مارو تھلڑا

چودھار اِتھ اُݙردن ریتیں دے وا جھلوڑے

(1)

میں ہاں میݙی حیاتی وپریں دے وا جھلورے

فکریں دے تیز جکھڑ سوچیں دے وا جھلوڑے

دِل دے شہر اندر ݙینہ رات چلدے راہندن

ہجراں دے سرد موسم یادیں دے واجھلوڑے

جینکوں پھرولو اَندروں کندھی دے نال کندھی

ویڑھی ودِن حیاتی ݙکھیں دے واجھلوڑے

سینہ ہے میݙا روہی تے اَکھ ہے مارو تھلڑا

چودھار اِتھ اُݙردن ریتیں دے واجھلوڑے

اِنصاف اِتھ نی مِلدا جو پرھئیں دا وݙیرہ

سچ اولے ٻہہ چلاوے کوڑیں دے واجھلوڑے

ایہ لے ، ایہ فن ، ایہ سوچاں ساحلؔ اوندی عطا ہِن

جئیں گݙاُݙردے ویندن لفظیں دے واجھلوڑے

(2)

انصاف دا ہتھ ہے سوڑا اِتھاں ، ساݙے ملک اِچ ظلم دی بس کائنی

اِتھاں سچ دا وَس بھلا کیا لڳے ، اِتھاں کوڑا جو بے بس کائنی

ٹھل پووے کچے دِلّے تے عشق تاں ، ایجھاں جوا ہے

جے ٻݙ ویندیں تاں واہ واہ ہے ، جے پار تھیویں کس کائنی

اَحٖ ویلے ایجھا موڑ گھدے ، ہر پاسے آپ تڑاپی ہے

ہُݨ خون دا وی او رنگ کائنی بݨ اپݨیاں وچ او چس کائنی

اَساں اپݨی گاٖلھ تے پکے ہَیں پر دنیا مجبور کریندی ہے

کیویں حق دا رستہ چھوڑ ونڄوں ، وݙکیاں دی ساکوں ݙس کائنی

ساݙی سوچ اُتّے لکھ پاہرے لا ، اساں زخم کوں پُھل تاں نہ لکھسوں

ساݙی روہی روندی ہے ساحلؔ ، اَساں کیویں آکھوں تس کائنی

(3)

میݙیاں سوچاں دی سرسبز جاگیر تُوں ، میݙی لَے ، میݙا فن ، میݙی تحریر تُوں

جے میں دل ہاں تاں دھڑکن فقط تُوں ہی تُوں ، جے میں اَکھ ہاں کوئی میݙا نیر تُوں

سینہ درداں دا گھر ، زندگی کُن کپر ، اَکھ ہے پاݨی تے پاݨی دے اندر بھنور

میݙی آہ بے ثمر ، لفظ بن بے اثر ، میں ہاں خالی دُعا ، میݙی تاثیر تُوں

اَکھیں نندراں توں وکھ ، درد بِن روز لکھ ، ساکوں ہاں نال لا ، ساکوں نیڑے رکھ

ساݙی نیت وفا ، پیار ساݙی پرکھ ، ہاں دے شیشے کوں مطلوب تصویر تُوں

کجھ نی لبھدا اساکوں کتاباں اِچوں ، اوکھی تھی ڳئی ہے جندڑی عذاباں کنوں

غرض کائنی گناہواں ثواباں کنوں ، ایݙوں تانگھاں سدا اوݙوں تاخیر تُوں

راہ بُھلدن فرشتے تیکوں ݙیکھ تے ، حوراں شرماوِن تیݙے حسن کوں ݙیکھ تے

پاک نظراں تیݙا وظیفہ پڑھِن ، عشق دے رستیاں دی ہیں تفسیر تُوں

طوق غربت دا ڳل ، آسرے بے ثمل ، عشق پینڈا میݙا ، تیݙیاں زُلفاں دے وَل

سیت وچ ہم خلل کوئی پوندی نی کل ، میݙے جیوݨ دی کر کوئی تدبیر تُوں

تس کوں ڳل نال لا ، نہ کروں وَل صدا ، مال تاݙے ونڄا ، نہ پھروں جا بجا

سوہݨا سینہ چا رَتا ، کوئی حیلہ بݨا ، ساݙے وَسݨ دی کر کوئی تدبیر تُوں

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان