ہُݨ اِی ویلھا وِنڄا ٻیٹھوسے تاں…

جیویں اَکھیندن جو ݙدھی تھݨیں نی پَمدی‘ اینویں بندے بندے دے مونہہ اِچوں نکلی ڳالھ ‘ بندوق دی نالی اِچوں نِکی ہوئی گولی ‘ کمان اِچوں نکتا ہویا تیر ‘ تے پُل تلوں لنگھیا ہویا پاݨی وَلا نی وَلدا ‘ ایہو لیکھا بندے دی عمرا ‘ حیاتی دا ہے ‘ جیرھی گھڑی ‘ جیرھی جھٹ لنگھ ڳی ‘ او ہر ہمیش کیتے ڳی ‘ جیرھا ویلھا وِہا ڳیا ‘ او ڳیا تے ولا نہ وَلیا ۔ بندہ سوتݨ مارے ‘ہزار کشالے کٹے ‘ بھڄ دُھرک کرے ‘ وَس لئیں اَپݨے سبھے ٻاݨ مارے کجھ اِی نِسی بݨدا ‘ ہِیں ڳالھوں سیاݨے آکھ ڳن جو پچھلی مَاری خُچیں تے ‘ بندے آنگے قوم ‘ اَتے ملک اِی ویلھے سِرو وِکھ نہ چاوے تاں ’’قومیں‘‘ تے مُلکیں دی برادری اِچ اَڳونہاں نی وَنڄ سڳدا ‘ پچھونہاں رَہ ویندے ۔

پاکستان 1947ء وچ بݨیے اَتے چین 1948ء اِچ آزاد تھے ‘ چین ہُݨ دنیا دی ہک مَنّی منائی وَݙی طاقت ڳݨیندے ‘ اَپݨی آبادی دی ڳنتری لیکھے دُنیا دے سبھنائیں کنوں وَݙے ایں ملک ہر لیکھے ترقی کیتی اے پر پاکستان ٻاہرلے ملکیں دی امداد اَتے فرضئیں تے گزران کریندا پے ‘ اللہ نہ کرے اَڄ ٻاہر دی امداد تے قرضے مِلݨ بند تھی وَنڄن تاں ٻاوَن آ ویسے ‘ ٻکاٹ ہوسِن ‘ چِین اِتی اڳونہاں وَدھ ڳے اَتے پاکستان اتنی پِچھونہاں کیوں وَنڄ پے؟ ایہ کوئی گُجھی ڳالھ کائنی ‘ سِدھی صفا تے چِٹی پَدھری ڳالھ اے جو چین آلیں ویلھا نی وِنڄایا ‘ پاکستان آلیں ویلھے وِنڄاوݨ اِچ وِیہہ وڄائن ‘ ݙکھ وَݨڄین تے بدنامیاں مُل گھدین ‘ ایہو سبھو کجھ پاکستان دی عوام کائنی کیتا ۔ پاکستان دے حاکمیں کیتے ‘ حاکمیں دیاں کیتیاں کرتیاں عوام دے سامھیں اَمدیاں پِن‘ دُنیا اِچ بھنڈکی لڳی پی اے جو پاکستان ہیروئن بݨاوݨ تے اوندا وَݨج وپار کرݨ اِچ ٻہوں اِی اڳونہاں وَدھ ڳے ‘ ایݙے اَپݨے ملک اِچ ایہ حال اے ۔ جو ہیروئن دا نشہ کرݨ آلے نینگریں دی ڳنتری ݙینھو ݙینھ ودھدی ویندی اے‘ پاکستان دا نواں پُور اَپݨے حاکمیں دیں غلطیں اَتے غلط پالیسیں سببوں بے روزگاری دے سسار دے وات اِچ ہا‘ اُتوں ایہ نَویں ݙیݨ آ وِرادھی اے جیرھی جوانیں دیاں جوانیاں رڑکی چئی ویندی اے ‘ پیو ماء کنوں  ݙاگے پُتر ‘ بھیݨیں کنوں اُنہائیں دے وِیرݨ اَتے کنواریں کنوں ہُنائیں دے گھوٹ زوریں رِیت کھسی ویندی اے ‘ جیݙے کیݙے ‘ جتھ کِتھ ‘ وَݨ ویڑھی آنگے ولھیٹی پی اے ۔ایہ او سوکھڑی اے جیرھی افغانستان دے ’’فساد‘‘ کوں ’’جہاد‘‘ آکھݨ آلا تے اَپݨے آپ کوں ’’اسلام‘‘ دا خادم سݙاوݨ آلا جنرل ضیاء ایں بے واہی قوم اَتے ایں رے سینکے ملک کوں ݙے ڳے ۔ او آپ تاں اَپݨے لیکھے موجب سَڑ تے سُواء تھی مُوا‘ پر جیرھا چِخا ٻال ڳے ‘ اللہ ڄاݨے او کیئیں وِسمسے تے کون وِسمیسے ‘ جے ہُݨ اِی ویلھا وِنڄا ٻیٹھوسے تاں وَل کتھاہوں دے کائناں راہسوں!

جمعۃ المبارک7؍ مئی 1993ء

 حوالہ 
ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان