پڄالا نی پمدا

ابے سئیں  کنے پیر بخش مہر امدا ہا، اوں  ڳال سُݨائی جو اسیݙے سکے کنے ہک مولوی آیا ،اللہ رسول دیاں  ڳالھیں  کیتیاں  تے اُوں  آکھیا پُتر کوں  میݙے نال بھیج، قرآن اینکوں  پڑھیساں  تے ولا واپس بھیڄ ݙیساں ، سال گذر ڳیا چھوکرا نہ ولیا، روہیلا آپ آیا چھوکرے انکار کرݙتا، ٻنہائیں  چھوکرے کوں  سمجھایا ،  پیو آئی ونڄ پیا، چھوکرے آکھیا کائناں  میݙا پڄالا نی پمدا، اتھاں  پاݨی چھاں  تے روٹی بھاڄی ہے، روہی ء ِچ تاں  دُھپ تریہہ دے سوا کجھ کائنی میں  نی ویندا۔

روہیلے دا نِکا پُتر ہک واری حمائل شریف چا آیا پیو کوں  آ ن ݙتس، پیو کوں  آکھیُس ڄال تے ٹنگیا کھڑا ہا، الاہے کیا شئے ہے ؟ چھوکرے دے پیو کھولیا تے ݙیکھ تے آکھیُس ونج جتھوں  چا آئیں  اتھائیں  رکھ آ، قرآن دا بچہ ہے، اڳے وی تیݙا بھرا قرآن کوں  ݙتی ٻیٹھاں ۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان