مولوی بشیر دی سرائیکی ڳال

کھوکھریں  دی وستی آلے پاسوں  ابے کنے ہک بندہ اَمدا ہا، بشیر نائی سݙیندے ہن، چٹا کھیر لباس پیندا ہا، ݙاڑھی سوہݨی ہس، دیو بندی خیال دا ہا، ہر مسلک دے جلسے تے ویندا ہا، فرقے دی بحث وی ݙاڈھی کریندا ہا، تقریراں  سُݨدا ہا ، کتاباں  پڑھدا ہاتے اخبار دا ݙاڈھا شونق ہس ، الاہے کم کیا کریندا ہا، آوے ہا تاں  یارہاں  ٻارہاں  وڄے تئیں  ابے نال ٻیٹھا راہندا ہا، ولا شہر ویندا ہا تے شام کوں  گھر ولیا ویندا ہوندا ہا۔ اگست 1973ء ء ِچ چھل دی سُݨیج ہئی، روز دیاں  خبراں  ہوندیاں  ہن ، بھٹو دے بیان لڳے پے ہوندے ہن مولوی بشیر صاحب بھٹو دا مخالف ہا ،ڳال چُل پی جو بہاولپور صوبے آلے چھو مار ڳن، میجر عبد النبی وی آکھدا ہا جو صوبہ بݨویسوں  ہُݨ کیوں  نی بݨویندے ، مولوی بشیر آکھیا شہر درخواستی صاحب دے محلے آلی مسیت ء ِچ ٻیٹھے ہاسے مولانا عبدالشکور دین پوری صاحب ڳال کریندے ٻیٹھے ہن جو ڳال اڳوں  تے چل ڳی ءِ، اپݨے خان پور دا وکیل ء ِ کراچی رہندے آکھدن او انگریزی ء ِچ کتاب لکھی ء ِ، جو اساں  ہُݨ بہاول پور نی سرائیکی صوبہ منگدوں ۔سرائیکی صوبہ بݨائو ، دین پوری صاحب آکھیا ایہا ڳال ٹھیک اے بلوچستان بݨ سڳدے سرائیکستان کیوں  نی بݨ سڳدا۔ میں  سرائیکستان دا لوظ پہلی واری مولوی بشیر احمد دے مونہوں  مولانا عبد الشکور دین پوری دے حوالے نال سُݨیاتے خوش تھیا۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان