مظہر مسعود ۔ ڄاݨ سُنڄاݨ

ج: 1946ء 

                        مظہر مسعود صاحب 1946ء اچ پیدا تھین۔بہاول پور تے ملتان پڑھدے رہ ڳن سئیں ایم اے اُردو بی ایڈ کیتے۔ گورنمنٹ ڈگری کالج ڈیرہ نواب صاحب توں ریٹائر تھین۔ مظہرسئیں نثر وی لکھدن شعر وی آہدن پر کوئی شئے سانبھ سنبھال تے رکھݨ دے قائل کائنی ۔مزاجاً سوہݨے ہن پر …بادشاہ ہن ۔ انہاں دا کلام کتھائیں کتھائیں رسالیاں اچ چھپدا رہ ڳئے باقی اللہ دا ناں ہے ۔ مظہر سئیں انتہائی با شعور تے حساس شاعرہن جتھاں انہاں دی غزل اچ پیار محبت دیاں گاٖلھیں لبھ پوندن اُتھاں وپرے، اندیشے تے ویݨ ڈھیر نظر آندن۔ سماجی بھن تروڑ، ݙاڈھیاں دے ݙڈھپ ، ہیݨے دا ہݨپ، خوب ڄاݨدن۔حالی تئیں انہاں دی کوئی کتاب نی چھپ سڳی ۔ مظہر سئیں دی غزل زبان تے بیان دے علاوہ اپݨے موضوعات اچ ٻہوں بھرپور ہوندی اے۔

؎                     اُوں ول مسعود بھانویں یاد کیتے

                       زمانے بعد وَل ہڈکی لگی ہے

٭                      بمطابق شناختی کارڈ ، شاعر ،بمقام احمد پور شرقیہ، ذاتی سنگتی (لکھاری)۔3مارچ2012ء

کلام  ٭

(1)

زمانہ ݙیکھ تے کھِلدا پئے بے وسی ساݙی

اَساݙے جیندیں ونڈائی وارثیں وݙائی ساݙی

بِگانے سِجھ نے پچھانویاں دا قد ودھا چھوڑے

نظرسے کیکوں بھلا بالا قامتی ساݙی

نِسر کھڑے ہیسے کوسی ہوا دے رستے تے

وجود رکھدوں مگر تھیسے نِت نفی ساݙی 

بجئی وفا دی تے دل دوستیں دے شوریلے

نکار پورھیا تے بے سوبھ چاکری ساݙی

سوچیندے ٻیٹھوں فصل ونڈ تے اَڄ وی کل وانگے

اندھار کھاتے دے منہ ڳئی ولا کمئی ساݙی

شکیت کیندی کریجے بھلا عدالت کوں

اساݙے در تے کھڑی ٻیر پڳ لہی ساݙی

نہ ساوا رہ ڳئے نہ تھئے پیلا رنگ آسیں دا

توں آ تے ݙیکھ تاں سہی یار بے رتی ساݙی

ݙیوائے نہ ݙوس ٻیا کہیں تے موت ساݙی دا

اساݙے گاٖٹے کوں تروڑیا ہے جھک نوائی ساݙی

ڄلے ہوں ڄاݨ تے ݙکھ دائرے اُتے مسعودؔ

ہزار ٹُرسوں نہ مُکسی مسافری ساݙی 

(2)

رَل کٹیوسے کَݙہیں پُن دا لحظہ کِتھئیں نہ کَݙہیں پاپ وچ نال ہاسے اَساں

لوک مسعود کیویں اکھیندن بھلا اُوندے جرماں دے بھَیوال ہاسے اَساں

ساݙے نانویں بگانی غلامی لڳی ساݙے ذمے نِماݨی سلامی لڳی

ایویں جاء جاء تے ساݙی نیلامی لڳی جیویں اَزلوں وکائو مال ہاسے اَساں

ݙکھ دا داروں دوا ، وس دی گولی ملی جے رُنوسے پلوتے دی لولی ملی

اِیویں بیزار پیو ماء دی جھولی ملی جیویں آکھو پرائے ٻال ہاسے اَساں

ساݙے چولے دیاں کھِل کھِل تے ٹاکیاں نہ ڳݨ پیریں ننگے نہ تک منہ دیاں مونجھاں نہ مݨ

کیا ݙساؤں مہرباں توں نہ ہاویں جݙاں کتنے خوش پوش خوشحال ہاسے اَساں

جئیں وی اُوندے لباں دا حوالہ ݙتا ، اَساں بھر اپݨی رَت دا پیالہ ݙتا

ڄاݨے کیں شوق اِتنا کشالہ ݙتا ، اُوندے مجنوں نہ مہینوال ہاسے اَساں

(3)

بیاض دل اِچ میں کِتھ سجھاواں ڳرولے رُخڑے سپالیاں اکھیں

جو ورقے ورقے تے لیکی ٻیٹھاں مکولے مکھڑے ہنجالیاں اکھیں

اساں دو آئو لوک ورثے والو اَساݙے نادر وجود ݙیکھو

لپوریے بوتے، جھریٹے مستک، تروپیاں جیبھاں زنگالیاں اَکھیں 

نِوا تے سر آپݨی وݙائی دے نی بُرج اُچے کݙاہیں ݙہدے

ایہ سُکے ٹوبھے تے اُڄڑیاں جھوکاں دھوانکے نقشے رُدھالیاں اکھیں

غریب سُگھڑیں دے ٻال وکھرا سنگھار کر تے مدرسے ویندن

کنِہیں دے بُکھ نال دھوتے چہرے کنِہیں دیاں ݙکھ وچ اگھالیاں اکھیں

اُو وا جھلوڑے دے وانگ سبھ کجُھ کھِنڈا پُنڈا تے پسیلا تھیندے

تے پچھے خاباں دے نال کے تئیں مریندیاں راہندن بھنوالیاں اکھیں

ہمیشہ ہک ٻئے دے سامݨے رہ ڳیوسے بس ہک اَڑاند رہ ڳئی

اَساں کݙاہیں نہ مُوٹیاں اکھیں اُنہاں کݙاہیں نہ بھالیاں اکھیں

(4)

دل ساݙا ہا اندر دردیں دا انبار پرایا ہا

سیک اَساکوں کھاندا رہ ڳے پر انگار پرایا ہا

سانجھ ونڈاوݨ دا وقت آیا تاں ساکوں معلوم تھیا

اَساں محض ونگاری ہاسے کاروبار پرایا ہا

بݙدے پور اشاریں نال کناریں کوں رُوداد سُݨائی

ٻیڑی بے عیبی ہئی ساݙی ٻیڑی دار پرایا ہا

تسے ترساندیاں کوں ساوݨ کھل تے اتنا آکھی ڳئی

میݙے مونڈھیاں تے پاݨی دا سارا بار پرایا ہا

دل مسعودؔ منیندا کائنی دل کوں کیویں سمجھاواں

او تل ملک بگانی ہاوی اُو رُخسار پرایا ہا

(5)

ٹھیک ہے کیارے سبھے تازے تواݨے ڄاپدن

پر میݙی وستی دے نینگر کیوں کُماݨے ڄاپدن

مو نجھی مو نجھی کیوں ہے ایں کوچے دے ہر ݙیوے دی لاٹ

میکوں کہیں ہوچھی ہوا دے اِتھ ٹِکاݨے ڄاپدن

ٹُر تاں پئے ہیوے سفر تے ہتھ نہ ہک ٻئے دا چھُڑائے

منزلاں گروی اَتے رستے وِکاݨے ڄاپدن

توں وی اَج ٹکریاں ہیں میکوں میں وی اَڄ ملدا پیاں

پر وِچالے آپݨے سانگے پُراݨے ڄاپدن

ݙس پیا ݙیندے اندرلے شور دا تیݙا کنباٹ

چُپ دے ڄالے کیویں تیݙے ہوٹھاں تے تاݨے ڄاپدن

رہ ڳیوسے ہک اَساں مسعودؔ کملے گاٖلھڑے

آسوں پاسوں ٻئے تاں سبھ سنگتی سیاݨے ڄاپدن

(6)

سِر اُتے سندھ مار آ ڳئے ساݙی بے چنتی نہ ڳئی

ویلا ویری تھی ڳیا ساݙی مگر وسلئی نہ ڳئی

رہ ڳیوں ساڳی نہ ثابت اُوپریاں دے پیار وچ

ماس چُݨدویندے رہوسے ساݙی بھل منسئی نہ ڳئی

اَڄ اُوہا سِر تار بھاء کھاندی ہے خاب اکھیں سمیت

کل دی جیڑھی چِݨگ نندرایاں کنوں وِسمئی نہ ڳئی

پھُرکدی رہ ڳئی اَساݙے ہتھ اُتے دل دی کتاب

اُوں نہ پن پرتیا کݙاہیں اُوندی لا غرضی نہ ڳئی

ݙیکھاں کیڑھے موندری گنگ دام ساکوں کر ݙکھائے

ݙکھ ݙنگیندے رہ ڳئے جتنے ساݙی چُپ چندرائی نہ ڳئی

(7)

ایہ وی کائنی جو کتھائیں اَساں ٹکرے کائنی

اُوں نے اَلوایا نی آپے اَساں ٻولیے کائنی

دِل گھُٹیندا پئے خبر خیر دی آوے شالا

شام تھی ڳئی اے درختاں تے پرندے کائنی

بند کر ݙے میݙی ہک ویلے دی روٹی حالی

ہنڈھ ڳے ٻوچھݨ تیݙا ٻالاں دے وی بستے کائنی

واندا تھیویں تاں کتب خانہ پھلوریں اپݨا

میݙے کجُھ پہلے تے کجھ چھیکڑی ورقے کائنی 

یٔ

آ مسعودؔ اَڄ آپاں خود اُوں بے غرضے کوں ڳولوں

کے تئیں کوئی ہک لاپی جالے ہجر کشالے کٹے

یٔ

لا کھڑاں مسعودؔ یاری شوقیہ قاتل دے نال

ہُݨ تاں اِتنا جیوݨیں جتنا اُوں جیوݨ ݙیوݨیں

؎ٔ

اوں ول مسعودؔ بھانویں یاد کیتے

زمانے بعد وَل ہݙکی لڳی اے 

(8)

او تیکوں پیار کریسی زور آوریں وانگے

بھرا اَکھیسی رکھیسی زناوریں وانگے

توں اوندے آکھیے تے خود کوں شہید کر کھڑسیں

او تیݙی لاش وِچیسی مجاوریں وانگے

اُݙا تے دھوڑ گزر ویسی تیݙے خاباں دی

توں جیندا رستہ بھلیندا ہئیں بانوریں وانگے

قدم سنبھال تے اَکھیں وی بھال تے رکھیں

وِچھا تے ڄال او ٻیٹھا ہے ݙانوریں وانگے

نہ درد سُݨسی او تیݙا کݙاہیں کن لا تے

توں جیندے شبد پکیندیں مجاوریں وانگے

ہمیشہ رہ ڳیوں مسعودؔ ݙر دے چنبے وِچ

کݙاہیں ساہ نہ گھدوئی دِلاوریں وانگے

٭                       بمطابق بیاض شاعر

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان