کوݙی

اساݙ ے پاسے کوݙی دے میلے تھیندے ہن ،وݙے وݙے پہلوان ہوندے ہن،اللہ بخش لٻاݨہ ،اللہ وسایا پؤلی ، سانگھی، ماندراتے ٻے وی ڈھیر سارے پہلوان ہوندے ہن ، دھریجیں  دے ڈھیر سارے نینگر کوݙیاں  کھیݙدے ہن، ڄام خورشید مشہور ہا ،پر وݙا پہلوان اللہ وسایا دھریجہ ہا۔وݙے وݙے پہلوانیں  نال کھیݙدا ہا،ٹھیڑی توں  حاجی عبد المالک وی اساݙی وستی کھیݙݨ اَمدا ہا ، کالا پلو شاہی اساݙی وستی رہندا ہا، وݙیاں  رونقاں  تے وݙے راٻے ہوندے ہن، ہک واری ہک پہلوان دا ٻے پہلوان دے چوتے اِچ ہتھ پے ڳیا چوتا لہہ ڳیا پر اُوں  اپݨے مخالف کوں  چاٹیں  نال کُٹی رکھیا ، کُٹیندے کُٹیندے چا تے ماریُس ،پرے ونڄ پیا تے میلے دے لوکیں  بھڄ تے پہلوان کوں   ٻدھوائی تے انعام وی ݙتا۔ 

اساݙے پاسے کوݙی دے نال کُشتیاں  وی تھیندیاں  ہن تے پلو شاہ ویندے ہاسے تاں  اُتھاں  ملہݨ وی ݙیکھدے ہاسے ،کوݙی وِچ اللہ بخش لباݨہ ترائے چاٹیں  آلی سودھی کوݙی کھیݙدا ہا،اوندا وݙا ناں  ہا ۔ لوک اوندے دیوانے ہن ۔جھٹ مارݨ آلے تے قینچی مارݨ آلے پہلوانیں  کوں  چنڳا نہ سمجھا ویندا ہا،پکڑ کرݨ آلے تے داء مارݨ آلے پہلوان وی ہوندے ہن کوݙی جئیں  ویلے شروع تھیوے ہا تاں  جہڑا پہلوان تیل مار تے اَمدا ہا ݙوجھا پہلوان اُوندے بُت تے کُروی مٹی ملینداہا۔چوتا ٻدھ تے پہلوان پِڑ اِچ آ تے پہلے ݙنڈو مریندے ہن۔ وَلا ستھلیں  تے ہتھ مار تے کوݙ کوݙ کریندے ہن ،جہڑاڈھہاونڄے ہا اُو علی علی کریندا ہا تے بندے اُونکوں  مونڈھے تے چا گھندے ہن ،پہلوان اپݨے ݙوہیں  مونڈھیں  تے ہتھ مار تے اپݨی جیت دی خُشی ڄݨویندا ہا۔پہلوان اپݨے شاگرد وی بنڑیندے ہن تے اُنہاں  کوں  پٹھا سݙیا ویندا ہا،جہڑا شاگرد سِکھدا ودا ہوندا ہا ، اونکوں  اَڑیک اَکھیندے ہن تے آڑے وچ سارے داء پیچ سکھیندے ہن۔ اساݙی وستی اِچ نلی پکڑݨ دا مقابلہ وی تھیندا ہا اے وی ہِک وݙی کھیݙ ہئی ، بعض ویلے سُکا پتلہ بندہ موٹے تازے بندے کوں  ٻدھ ویندا ہا ، ڳسنی وچ زور وی کم اَمدے پر جیت اُوہو ویندے جیکوں  کھیݙݨ دی اٹکل دے داء مارݨ دا گُر اَمدا ہووے۔ وستی ءِچ والی بال دے میچ تھیندے ہن اوں  ایلے کرکٹ نہ ہوندی ہئی گُھرے آلی ڳوڑھی ہوندی ہئی۔

اساݙی وستی وچ رِچھ کُتے دی لڑائی وی تھیندی ہئی صوبھے دے شہر آلے  یارے فقیر آلا رِچھ ݙاڈھا مشہور ہا ،پرے پرے کنوں  کوتی اَمدے ہن تُرے آلے پٹکے ٻدھی ودے ہوندے ہن تے گھیلویں  منجھلی ٻدھیندے ہن، اپݨے اپݨے کُتیں  کوں  وݙے فخر نال میلے وچ گھن اَمدے ہن، اساݙے ہمسائے مزاری خان جمالی کوں  وی شوق تھیا ہک کُتا گھن آیا ،کُتے دی ݙاڈھی سیوا داری کریندا رہ ڳیا،کھیر ،گوشت کہیں  شئے دی کمی نہ آنوݨ ݙتی،میلے آلے ݙینھ چاچے مزاری خاں  وی تُرے آلی پگ ، گھیلواں  منجھلا ٻدھ تے اُوندے پاند لڑکاتے آیا ۔ وݙی سج دھج نال کُتے کوں  پِڑ اِچ گھن آیا جیویں  سنگھر کھول تے کُتے کوں  رِچھ تے چھوڑیاتاں  کُتا بھوکڑ مریندا بندیں  دے اُتوں  ٹپ تے بھڄ ڳیا چاچا مزاری ݙوہیں  ہتھیں  نال بُجے ݙے تے کُتے کوں  آکھیا لخ دی لعنت ای بھرے میل ء ِچ خان دا نک کپوا ݙتی،اُو کُتا اڄ تئیں  نی لبھیا۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان