مولوی لطف علی:(سیف الملوک)

1129ھ۔1209ھ؍1716ء۔1794ء

مولوی لطف علی سرائیکی زبان دے ٻہوں قادر الکلام شاعر ہن ۔ حضرت خواجہ فرید فرمیندن ’’اصل شاعری لطف علی کیتی ہے اساں تاں چھڑا وڈھ چُݨئیے‘‘ عشقیہ جذبات دے اظہار وچ لطف علی دا اپݨا ہک خاص انداز ہے:

تیغاں تیز برہوں دیاں کارݨ درد منداں سر کھڑیاں

چھاتی توڑ کلیجے کوں ٻہن جان جگر وچ وڑیاں

سوز کنوں دل بِریاں ہویُس ، کون کرے دلبریاں

لطف علی تھیاں خاک دلیں سئے اس آتش دیاں سڑیاں

شاہ سیفل بدیع الجمال دے عشق وچ رات ݙینہاں کُرلاوے اوکوں چین آرام سب وِسر ڳے۔ ایں مضمون دا بیان ݙیکھو:

وسری سیج رنگیلی شہہ کوں چݨگ لڳی رت رووے

پلکیں نال ہنجوں دے داݨے موتی مثل پرووے

نالے وہن ہنجوں دے نالے ذرے ذرے رُخ دھووے

نیناں نیندر ونڄائی سیفل پلک نہ پلنگیں سووے

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان