تھلہ

ابّے سئیں  سڑک تے کھوکھا بݨایا تاں  نال مٹی دا تھلہ بݨایا ، اساں  سارے تھلے تے پڑھدے ہاسے ، ابا سئیں  شہر ڳے تے میکوں  آکھی ڳے جو تو اپݨا سبق وی پکا تے ٻالیں  کنوں  وی سبق سُݨ ۔ یعقوب کوں  سبق نہ آیا ، میں  ہتھرائی کر تے یعقوب کوں  دھپڑ ماریا ، چؤ تے تھلی تلے ونڄ پیا ۔ یعقوب دی اِرک دا کونڈا نکل ڳیا ۔ میں  ݙر ڳیُم جو  اَڄ میݙی خیر کینھی ،اوندا اَبا آ ڳیا ، میکوں  کجھ نہ آکھیا تے مہینوال خاں  دھریجہ ہݙی ٻدھ کول دودے وستی یعقوب کوں  چا ڳے ، گھنٹے ݙو بعد وَل آئے ، اوندے ابے آکھیا کونڈا لڳ ڳے ، میں  رووݨ پئے ڳیم جو ابامیکوں  مریسے ، اوں  آکھیا پُتر میں  جو ٻیٹھاں  ، ابا آیا چاچے اللہ بچائے حال ݙتا تے آکھیا مولوی صیب ظہور کوں  کجھ نہ آکھ ایں  ڄاݨ تے نی کیتا ربوں  تھی ڳے۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان