میݙا پیر فرید آ ۔ پھُل لکھ ݙے

مصنف: احمد خان طارقؔ

ناشر: جھوک پبلشرز  دولت گیٹ ملتان 

061-4511568-0308-7385765

 انتساب 
افسریں وچ افسر، یاریں وچ یار، ٻیلیں وچ ٻیلی

اپݨی مٹی ، اپݨی دھرتی ، اپݨی ماء ٻولی اَتے اپݨے وطن وسیب نال بے پناہ محبت کرݨ آلے عظیم دوست ، سڄݨ تے ٻیلی

سئیں عطا محمد خان بلوچ

ڈائریکٹر تعلقات عامہ دے ناں خلوص اَتے محبت نال 

 جملہ حقوق محفوظ ہِن 
نام کتاب 		:	پُھل لکھ ݙے 

شاعر		:	احمد خان طارق ؔ

کمپوزنگ		:	زبیر دھریجہ 

ݙاہواں ایڈیشن	:	2020ء 

چھاپہ خانہ		:	جھوک پرنٹرز ‘ ملتان

قیمت		:	25 روپے 

 احمد خان طارق دی شاعری 
مٹھے ٻول کہیں پیار کرݨ آلے شاعر دے مونہوں نکلن تاں ٻلویں دے حرف تے لفظ پُھل بݨ تے خوشبو آں ݙیوݨ پئے ویندن ، ایہے خوشبوآں وطن وسیب دے ہر پاسے کھنڈ تے پیار کرݨ آلے انسانیں دے ساہ ساہ نال رل ویندن تے انہاں خوشبوآں دی مہکار نال پیار کرݨ آلے لوکیں دا ہک معاشرہ وجود اچ امدے ۔ میں سمجھداں احمد خان طارق دی شاعری ایہو جہی خوشبو سوچاں تے غلاب لوظاں دی شاعری ہے ۔

اڄ توں کجھ عرصہ پہلے کہیں کوں پتہ نہ ہا جو دیرہ غازی خان دے نکے جہے قصبے شاہ صدر دین وچ پیدا تھیوݨ آلا احمد خان ،طارق بݨسے تے سرائیکی شاعری دے اسمان تے چندر بݨ تے اُبھرسے تے اوندی شاعری ایں سرائیکی وسیب دی نمائندہ شاعری بݨ ویسے۔

احمد خان طارق دے مزاج دا اوندی شاعری تے ݙاڈھا اثر ہے جیویں احمد خان نرم ، ملائم تے ملوک مٹھاس رکھݨ آلا مٹھا تے من بھاوݨا انسان اے تے اوندی ڳالھ مہاڑ اچ مٹھاس دے نال نال سرائیکی والی عاجزی تے انکساری وی شامل ہوندی ہے۔ اینویں ای جیکر انہیں دی شاعری پڑھوں تاں ایہو سارا کجھ انہیں دی شاعری اچ وی نظر امدے ۔ 

شاعری خوشبو تے ہوا والی کار لطیف جذبے دا ناں ہے ۔ اساں ایں لطیف جذبے کوں محسوس تاں کر سڳدوں پکڑ نی سڳدے ،انہاں محسوسات دا ناں احمد خان طارق دی شاعری ہے۔ میݙے خیال وچ ادب حیاتی کیتے ہووݨا چہیدے ۔ ایجھا ادب نی ہووݨا چہیدا جیندے پچھوں حیاتیاں ڳل ونجن ۔ ادب او ہووے جیندے نال عقل تے شعور ملے ۔ او نہ ہووے جیندے نال عقل ویندی رہے ۔ ادب تے اشہتار وچ فرق ہووݨا چہیدے۔ بیان توں زیادہ کلام وچ زور ہووݨا چہیدے۔ بندہ الاوے نہ الاوے پر اوندے گونگے لوظ تے ٻاتے حرف وسیب نال نہ صرف الواون بلکہ دھندولے ݙے تے انہیں کوں نندروں جڳاون ، جیکر اساں ایہے ساریاں ڳالھیں تے ساریاں خوبیاں ݙیکھݨ چہیدوں تاں ول اڄ دے سرائیکی شاعر سئیں احمد خان طارق کوں پڑھوں ۔ سرائیکی دی مٹھاس، سرائیکی دی لطافت ، سرائیکی دی وسعت تے سرائیکی دی نرمی و ملائمت تے عاجزی انکساری دے نظارے جئیں طرحاتھاں نظرسن ٻئی جاہ محال ہِن ۔ سئیں احمد خان طارق دی ایہا خوبی انہاں کوں ٻئے شاعراں توں ممتاز بݨیندی اے ۔ دعا ہے جو اللہ سئیں احمد خان طارق دا سایہ وسیب دے سر تے ڈھیر مُد تئیں سلامت رکھے تے او اپݨی شاعری دی خوشبو وسیب کوں دان کریندے رہن ۔

ڈھیر ساریاں دعائیں نال

ظہور دھریجہ

ݙینھ وار جھوک سرائیکی ملتان 

 ݙوہڑے 
میݙا پیر فرید اڄ پُھل لکلھ ݙے ݙینہہ لہݨ توں پہلے ول آوے

میں اکھیاں نوٹ کے ٻہندی ہاں میݙے ٻہݨ توں پہلے ول آوے

ݙر لڳدے بھاݨیں بھِک تے ہِن بھک ݙھہݨ توں پہلے وَل آوے

متاں طارقؔ ! ڄٹیاں ݙیکھ گھنن  ہنج وہݨ توں پہلے ول آوے

کل عید ہئی اَئے خواب وِچ ٻئی عید دا وعدہ ݙتے

ݙینھ عید دا ہک ݙینھ مگر سَکرات پورے سال دی

اے کہیں دی طارقؔ ݙات ہے یا وقت ونڈ ایویں ونڈی

ہر ݙینھ دے وانگوں تھی ڳئی ہر رات پورے سارل دی 

اوندی پہلی پہلی مار جو ہئی اوندے پہلے وار تے کِھل آ ڳئی

میݙئیں تھوݙیں ایں کھلوائے اونکوں اوندے کھل مسکار تے کھِل آ ڳئی

اُوں جیت تیں کِھل کے رڄ کیتے میکوں اپݨی ہار تے کِھل آ ڳئی

ݙوہیں کِھل کِھل طارق رو پئے ہیں ول نیر وطار تے کِھل آ ڳئی

تیکوں ونڄݨ دیاں ڈھیر اُٻہلاں ہِن نویں پیر ٹکیندا ویندا پئیں

کینہہ ڳال ہے خیر دی ڳال ہووے ، نیں ڳال ݙسیندا ویندا پئیں

جھٹ جیوے یا کئی پھڑک مرے ڳل پھاہیاں ݙیندا ویندا پئیں

میں طارق دا ہک ڈھول ہانویں توں وی رول بݨیندا ویندا پئیں

ساݙی لاڄ رکھا ساݙے بھول نہ بھن منڈھوں بھاڳ نہ چھاݨ مریج ویسوں

تیݙے ناں دے نال سنڄاپدے ہیں بن جاݨ سنڄاݨ مریج ویسوں

سُݨ کہیں دی واری کیا ݙیسوں بھڄ ویسن ماݨ مریج ویسوں

اساں طارق تیݙے بھاݨیاں دے ہیں در دے بھاݨ مریج ویسوں 

کراں ڳول نہ تیݙی ڳلیاں وچ ٻیا کیا وس چارے لڳدن

تیݙے شہر کوں شوق ہے ݙیکھݨ دا سر پتھر نظارے لڳدن

توں وی آکھیں ماراں مار پتھر میکوں پتھر پیارے لڳدن

ہک طارق پُھل نہ ماریے کر پُھل پتھر توں بارے لڳدن

کیتی پیار تے پیار دی ٻار ونڈائی نک پین مہاراں ماندے ہیں

کیا موسم مستی بخشی ہے کیا ایں بہاراں ماندے ہیں

ایں روگی دل دے روڳ نویں کئی ویݨ ونگاراں ماندے ہیں

اساں طارق تیݙے قیدی ہیں ہِن تار دواراں ماندے ہیں 

اڄ شکوہ کرݨ تیں آ ڳئی ہاں کیا شادی ہئی کیا تھیندا پے

اڄاں کانڈھی در تیں ٻیٹھن تھئے اڄاں ہر کئی کھاندا پیدا پے

اڄاں سہریاں کوں نیں سیک لڳا اڄاں ݙاج بھنبھور ہُکیندا پے

ق راݨی راجے دی اوہو راج ہے راج منیندا پے

اڄ قاصد گونگا بݨ کے ونڄ مونہو نہ الوائیں میݙی مونجھ ݙسائیں

تیکوں پہلے رو ݙکھلانواں میں ایویں رو ݙکھلائیں میݙی مونجھ ݙسائیں

ٻس آں آں کر تے وپھل ونڄیں ݙیویں ڈھیر دعائیں میݙی مونجھ ݙسائیں

دل آہدے طارق! ڄاݨ ویسی توں نہ ڄنڑوائیں میݙی مونجھ ݙسائیں

اساں کیہل فقیر ہمسئے تیݙے تیݙے ناں دی چھاں تے پے ہیں

تیݙے چنتے چوڑھے مِتر لڳن مِتراں دی چھاں تے پے ہیں

تیݙی مونجھدی گھر دی ٹالھی ہے من بھاندی چھاںتے پے ہیں

پر طارق جھٹ محسوس تھیندے کہیں ماندی چھاں تے پے ہیں 

توں گونگا حال بے حال جیہاں تیݙے حال تیں بھال بھنواوے حال ونڈاوے

ہنج پپلیاں پکڑ کے کھڑ تھیوے تیݙی ہنج پونجے وندلاوے حال ونڈاوے

پُچھے حال تاں آپ خیال کرے توں بُھل پونویں سمجھاوے حال ونڈاوے

میݙے خان کوں طارق ایں بھانویں او گونگا بݨ الواوے حال ونڈاوے

میکوں رات کوں خواب عذاب ݙیندن دل ݙرݨ توں پہلے ول آوے

ول آوے اکھیاں ݙکھیاں دے دَر بھرݨ توں پہلے ول آوے

اوندے ناں دے کئی کئی کو کڑوہِن چپُ کرݨ توں پہلے ول آوے

اونکوں طارق مال سنبھال ݙیواں میݙے مرݨ توں پہلے ول آوے

میں کھیݙݨ کارݨ چُھڑک بنڑئی پر چُھڑکی یاد سڄݨ دی

ہک یاد سمندر ہاپ کیتم سو اڑکی یاد سڄݨ دی

پندھ پیر تھکیڑوں تھُڑِک پئے میں تُھڑکی یاد سڄݨ دی

کن طارقؔ لڑکیاں لسدکیاں ہِن ہر لڑکی یاد سڄݨ دی 

میݙا ٻیلا تاں البیلا ہا کہیں کاݨ پرایا لڳدے

اے دھنولے جھوکاں مٹیاں کیا کل ماݨ پرایا لڳدے

اے سالھیں سنڄیاں لڳدیاں ہِن دربھاݨ پرایا لڳدے

میں طارق بھوئیں تے سمدی ہاں کھٹ واݨ پرایا لڳدے

کئی کھیݙ لوا ، چپ ، ٹر پئے کِھل کھل کھݙکار تیں کھیݙ بݨئی

لا شیشے ٻیڑیاں کاغذ دیاں کہیں نَئیں وچ تار تیں کھیݙ بݨئی

ہنج پونجھ انگل تیں جھل ٻیٹھاں ول ݙُٹکا مار تیں کھیݙ بݨئی

میݙیاں طارقؔ کھیݙاں کیا کھیݙاں ٻُک دھوڑ اݙا تیں کھیݙ بݨئی

اساں منگتے سڳڑیں منگتے نئیں کیرات کریسیں نہ لبھسوں

ساݙا ناں گھن گھن سݙ سݙ ساکوں ادھ رات کریسیں نہ لبھسوں

کر ترس ساݙی مسکینی تیں کجھ ݙات کریسیں نہ لبھسوں

توڑے طارقؔ در تیں موتیاں دی برسات کریسیں نہ لبھسوں

تیکوں گونگی گھات اچ حال ݙیواں ایویں گونگا ݙورا بݨ سنڑوائیں

ایویں ہتھ جوڑیں ایویں حال ݙسائیں ایویں غم انگلیں تیں ڳݨ سنڑوائیں

پُچھے ککھ دی ڳال تاں لکھ سنڑوائیں پُچھے سیر تاں سیر دے مݨ سنڑوائیں

کجھ طارق! ایں چھݨ چھݨ سنڑوا کجھ ڳالھیں ٻئے چھݨ چھݨ سنڑوائیں

کہیں غیر دے سݙ سُݨ سمجھݨ ت وں تھیواں ݙوری ݙور اچ مر پوواں

تیݙے در کوں سٹ ٻیا در ڳولاں ٹراں ٹور تاں ٹور اچ مر پوواں

ڳل ڳٹیاں ریساں ݙوڑ ہوون چھکاں ݙور تاں ݙور اچ مر پوواں

جݙاں طارق موت دا سݙ تھیووے در سامݨے گھور اچ مر پوواں

میݙا سیت لݙ کڑا سیت جو ہے کر اݨ بݨ سنگتی بݨ ڳئے

اُٹھیے بادل ٻاکر وال وُٹھے کر کݨ مݨ سنگتی بݨ ڳئے

تیݙے شہر دا وݨ وݨ ڳل لئے می میݙا وݨ وݨ سنگتی بݨ ڳئے

چھݨ چھنڑیاں طارقؔ چھاݨ بیٹھوں خود چھݨ چھݨ سنگتی بݨ ڳئے

ݙوہیں گونگے بݨ ٻہہ حال کروں جڳ ݙیکھݨ لو لنگھ آوے تاں چس آوے

ایں ہوں ہاں وچ روں روں ہووے اے روں روں رمزاں لاوے تاں چس آوے

توں طارقؔ نہ ڄنڑوائیں اونکوں نہ او تیکوں ڄنڑواوے تاں چس آوے

اݨ سونہیں ݙونہیں نکھڑ ونڄوں وت ٻئی رُت دے وندلاوے تاں چس آوے

جیں وار قبر دی واٹ لنگھیں ذرا قبر تیں پیر ٹکئی ڳیا کر

اے حال دی رسم ضروری ہے سُݨ حال تے حال سنڑئی ڳیا کر

ٻس ہک اے ہک اے ہک آکھئی جے سبق ݙتو پکوئی ڳیا کر

میݙے طارق شوق دی موکھ سمجھ ہتھ ݙے تے ہتھ چموئی ڳیا کر

تیݙی رنجکی روڳیں وات ݙتے رو رین نبھیندوں رنج نہ تھی

ہے شور مگر مجبوری ہے سݙ کوک کریندوں رنج نہ تھی

لُڑ ماری رکھدوں ڄاݨ کرہئیں تیݙا وقت ونڄیندوں رنج نہ تھی

تیݙے رولے طارق رول ݙتے اڄاں رُلدے ویندوں رنج نہ تھی 

میں اݨ پھر کوجھی کُتڑی ہاں تیکوں سارے پھر میکوں سݙیا کر

میݙی دید دی تیݙی دید غذا ونڄاں بُکھ نہ مر میکوں سݙیا کر

اوݙوں ماڑ تیݙا ایݙوں گھور میݙی در نال ہے در میکوں سݙیا کر

تیݙے طارقؔ سݙ دی کو اچ ہاں بس توئے توئے کر میکوں سݙیا کر

کر میڑھاں سینگیاں ٹورنیواں اونویں رل مل ٻہندا نئیں لڳدا

کراں ناز تاں کیڑھا ناز کراں کہیں ناز کون سنہدا نئیں لڳدا

ݙر لڳدے لوڑھ لڑھیندے ہن مینہ وہل  وہندا نئیں لڳدا

توڑے طارق سر سو وار ویچاں تاں ول لانڑھاں لہندا نئیں لڳدا

اڑی سینگی اے کیا راز ہوسی کئی گاج گجے دل دھڑکدی ہے

مینہ نئیں آندا تاں ہاں ماندے جے آندے تاں بھا بھکڑدی ہے

ہن سخت سلاخاں پنجرے دیاں جند ہُس مُئی ہوکدی پھڑکدی ہے

کیوں طارقؔ کالے لوک ہوسوں کیوں بجلی سر تیں کڑکدی ہے

مُد گزری ݙسکیاں نئیں آیاں ہنج کر کُرلاٹ لنگھی نئیں

پھٹ پھٹ دے نال سنگوڑ نئیں تھئے کہیں پھٹ توں تراٹ لنگھی نئیں

اوندا واٹ لنگھݨ تاں ٻئی ڳال اے میݙی واٹ کئی چاٹ لنگھی نئیں

کہیں طارق در کھڑکایا نئیں میں در دی واٹ لنگھی نئیں

ڳل خوشیاں کر پر کھل دے وچ ݙو چار ہنجوں وی نال ہوون

تیݙے سڳݨ سوہے رنگ دار سھبے رنگ دار ہنجوں وی نال ہوون

ہتھ میندی ہار سنگار ہوون کجھ ہار ہنجوں وی نال ہوون

کھل طارق کھل ہک تار دے وچ یکتار ہنجوں دے نال ہوون

کیوں ہوݙل واݙ وݙیندی پئیں کہیں مار ہِوی ہر ویسیں

جیکوں توں اروار سمجھدی ہئیں او پار ہِوی ہر ویسیں

کئیں کھادے کھٹیا پِٹ کُٹ دا پٹکار ہِوی ہر ویسیں

نہ طارق ونگاں دا تے لا ہُݨ ہار ہِوی ہر ویسیں

سئیں سٹ ڳئے سودا مر ڳئی ہے پر جڳ دی بھاں بھاں نئیں ڳئی

مر ڳئیں وی شور قیامت ہے دل دھک دھک دی دھاں نئیں ڳئی

میں عرضیاں ݙیندی ݙیندی ڳئی اوندی ناں ناں ناں ناں نئیں ڳئی

توڑے طارق کندھ کندھ قبر دی ہے میݙے کاں دی کاں کاں نئیں ڳئی

وت خیری پار تیاریاں ہِن ݙینھ رات بھڳی میکوں ݙر لڳدے

وت اکھیاں ٹھڳ ٹھڳ ٹور وانگوں ہر ٻول ٹھڳی میکوں ݙر لڳدے

کھل انگلیں منہ وچ پیندا پئیں متاں نظر لڳی میکوں ݙر لڳدے

میں طارق سئیں کجھ آکھݨاں ہا نمہیں آکھ سڳی میکوں ݙر لڳدے

میں کلھڑی قبر وچ کوئے نیں آئی سر پیڑ پراݨی نال اُونویں

اوندے بے پروائیاں ٻُکل دے وچ اکھ پاݨی پاݨی نال اُونویں

بھڄ دُرک دا اپݨا راج اونویں او ہا تُندک تاݨی نال اونویں

جینویں طارق جڳ تیں نال ہاسے اوہا مونجھ نماݨی نال اونویں

رو روݨ تیڈفا حق بنڑدے سک شوق دے نال رُنی کر

منہ کڄ کے رونوݨ کیا رونوݨ ہک ہک دو بھال رُنی کر

ہنج ہار اندھارے چار ویسن کئی ݙیوا ٻال رُنی کر

پر طارقؔ لوک شریک ہوندن ذرا تھوݙ سنبھال رُنی کر

اساں کلھیاں پڑھ پڑھ انج رہ ڳئے جُٖل کہیں دے کول نماز پڑھوں

ہتھ ٻدھ بھانویں ہتھ کھول پڑھوں اے پھول نہ پھول نماز پڑھوں

ہتھ تسبیح مسجد رقص کروں پا ڳل وچ دول نماز پڑھوں

جتھاں طارق دڑکے نہ ہوون او مسجد ڳول نماز پڑھوں

اساں ایجھے ݙیس اچ وسدے ہیں جتھ رسماں ڈھنویاں لڳدئین

جتھ رمزیں نال گزردی ہے سُکھ تنوڑیں تنویاں لگفدن

ہکو چولا پانوڑاں پوندا ہے ، نِت لیر ننویاں لڳدن

توڑے طارق لڑکیاں کوڑیاں ہِن تاں وی سونے سنویاں لڳدن

کیا ڳانوݨ سانوݨ کِݨ مݨ ہا کیا رات ہئی رات کھلݨ دی

کئی ڳال ہئی ڳال کھلݨ دی ہئی کئی تات ہئی تات کھلݨ دی

ہے اتنا کھل رب خیر کرے میݙی کیا اوقات کھلݨ دی

ایں طارق کھل دا صدقہ ݙے کر ہنج خیرات کھلݨ دی

بن جوڳی جوڳݨ کیا جوڳݨ نسی جڳت سنڄاتے جوڳݨ دے

نہ ونڄلی دی ول انگل ݙسی نہ مڑکے لاتے جوڳݨ دے

نہ پٹھیاں پیلاں جوڳݨ دو نہ گھنگھروں پاتے جوڳݨ دے

ایں واری طارق رقص نئیں تھئے ڳئے ضائع جگراتے جوڳݨ دے

میں شاعر ہاں کئی حاتم نئیں کیا دان کرینداں لفظیں تیں

سب لفظ نمانڑیں مونجھ ٻُݙے کیا بھال بھلینداں لفظیں تیں

جو لکھڑیں لفظ لکھیج ڳئے ٻیا کیا لکھوینداں لفظیں تیں

کئی طارق پوݨیں پا ݙیندے میں قلم پھرینداں لفظیں تیں

ݙکھ ݙاڈھے نال سلاڑھ چھوڑیئی لا چار گھلیندے ویندوں

اڳیں بار ہِن ول سربار تیݙے جھل مار گھلیندے ویندوں

کل رو اروار گھلیندے ائے اڄ پار گھلیندے ویندوں

ݙکھ طارق تار اچ گھلین ہا بے تار گھلیندے ویندوں

کئی پار کریندا پھٹ ڳئے پھٹ جھل تے پھٹیاں کنڑکن

اوݙوں ٻیلے منجھیاں انج رنگدئن ایݙوں جھوک تے کٹیاں کنڑکن

ہِن دھوڑ دھوڑ نہلے ٹنگڑیں ݙولے مٹیاں کنڑکن

ساݙے طارقؔ پھٹ وی وکھرے ہِن پھٹ ݙیکھ تے پٹیاں کنڑکن

نہ جھڑے کر نہ جھوک لݙا نہ مال نکھیڑ نکھڑ ویسوں

ہک جھوک ہنبھاہ توں چھڑدیاں ہن بھڄ ویسی چھیڑ نکھڑ ویسوں 

اے جھیڑا روڳ نکھیڑا ہے نہ جھیڑا جھیڑ نکھڑ ویسوں

تھئی طارق پہلے روز کٹھے جھل روز تھپڑ نکھڑ ویسوں

میکوں ڄاݨ ٹرئی پھل کنڈیاں تے پھل ونڑ دئیں ہوئیں ݙینھ لہہ ویندے

ہتھ پیر گھسا تیں رہ بنڑدے رہ بنڑدئیں ہوئیں ݙینھ لہہ ویندے

میکوں بھڄ بھڄ کے سجھ ابھر ویندے میکوں تنڑدیں ہوئیں ݙینھ لہہ ویندے

میݙا طارق اتنے ݙینھ لئے نیں ݙینھ ڳنڑدئیں ہوئیں ݙینھ لہہ ویندے

میں کلھڑی کیا کم کار کراں تیݙے نام سݙاں تیݙا مال چھیڑاں

کراں کٹیاں دی دھوواں مٹیاں کوں تیݙے کھیر گݙاں تیݙا مال چھیڑاں

ہر ویلھے سہمی سوچ دے وچ ملے ویل کݙاں تیݙا مال چھیڑاں

میکوں طارق موت لݙانوݨ ائی ایندے نال لݙاں تیݙا مال چھیڑاں

ݙیوں صدقوں سجدے عاشق دے جُٖل میت مسیت نماز پڑھوں

بسم اللہ حمد للہ دے ذرا چھیڑ سنگیت نماز پڑھوں 

ہر نیزے نال پیار کروں ہر تیر کوں جیت نماز پڑھوں

رب ہوندے طارق چنڳیاں وچ کئی چنڳیاں نیت نماز پڑھوں

بن بوچھݨ پوہ دے پالے دا جیڑھا حال ہوندے میکوں سی لڳدے

ایں پچھلے پہر کوں ٻیلے وچ پنڑیال ہوندں سی لڳدے

کجھ تیݙا سی کجھ پوہ پالا ڳڑھدال ہوندے میکوں سی لڳدے

میکوں طارقؔ سی تاں نہ لڳدا تیݙا کال ہوندے میکوں سی لڳدے

تیکوں ہک رنگ وچ تاں نئیں ڳولیا پھٹ پیریں لیدھ گواہ ہِن

اوݙوں شہر دیاں ڳلیاں شاہد ہِن ایݙوں تھل دے سیدھ گواہ ہِن

بݨ چھیڑو جڳ دے مال چرایئے اے مال ٻلیدھ گواہ ہِن

تیݙے طارق جوڳی جوڳ نبھائے میݙے کن دے ویدھ گواہ ہِن

کہیں کُرِک کے کن وچ ڳال ݙسی آیاں صدیاں ول ڳل نئیں وسری

کھوہ آ ڳے تاں ڳل نئیں وِسری جے آ ڳے تھل ڳل نئیں وِسری

کݙی سانگ اُتیں کݙی سولی تین اَئے جینجھا پل ڳل نئیں وِسری

کئی طارق اینجھی ڳال تاں ہئی ڳئی عمراں ڈھل ڳل نئیں وِسری

کیا موکھ مُکئی کیا ملک ملئی ݙے برہوں بار علیلیں تیں

آؤ وحشت چولا چیر گھدے پیا ریلاں رُلدیں ریلیں تیں

اوھو جھیڑا ویندا ویندا پئے ہِن روز دلیلاں ویلیں تیں

گھر طارق طاق دی ٹھا پھا ہے تھاں بھڑدے پین سفیلیں تیں

میں پاڳل پیار دی پاڳل ہاں میں نال جھڑیندئیں کیا ملدئی

تیݙے جھیڑے شر وی اکھیاں تیں جیڑھیاں مونجھاں ݙیندیں کیا ملدئی

کئی عید خوشی دا وار ݙسا ہر روز رویندیں کیا ملدئی

میݙیاں طارق پردہ دار ہنجوں بے پرد کریندئیں کیا ملدئی

تیݙے رہ دو تک تیݙے ݙیکھݨ لو ݙوہیں پیر مہاڑی ہاپ تھئے

کجھ پیر ٻُل وچ پیندی ڳئی کجھ ٻیر مہاری ہاپ تھئے

رُلے ہار ٹنور ونگ ٹوٹے تھئی رنگ ڈھیر مہاڑی ہاپ تھئے

میݙے طارقؔ ہِن ارمان جتی مݨ سیر مہاڑی ہاپ تھئے

توں وس اروار یا پار وسا ݙوہیں کندھیاں چس چس چانوݨ ݙے

ول قسمت سیتی سانگ بنڑیئے پئے ساوݨ وس چس چانوݨ ݙے

اڄ ٻُک بھر بھر کے پیوݨ ݙے ہے حشر دی تس چس چانوݨ ݙے

سبھ ݙاتاں طارقؔ گھن اپنڑیاں ہک مونجھ نہ کھس چس چانوݨ ݙے 

 غزل 
میݙئیں خوابیں دی شادی ہئی نظارا ہا نوھیں آیا

وݙے سوہݨے مراثی ہن تماشا ہا نویں آہا

میں پاڳل تاں نمھیں تھی ڳئی نچاں لوکیں دی آدھی وچ

ہکا تیݙی شرارت ہئی تقاضا ہا نوھیں آیا

نوھی آ کے ݙٹھا جانی ہنجوں دے پاک جوڑے کوں

چٹے چولے تے ناباں ہن سلارا ہا نوھیں آیا

میݙے چودھار لوک ہن پر تیݙے چودھار میں ہانمی

اُٹھیاں انگلیں جو لوکیں دیاں نظارا ہا نوھیں آیا

اوہا شادی ، اوھے کانڈحے، اوہے ٹالھیاں ،اوہے چہرے

نویں شیشے ، نویاں ٻیڑیاں کنارا ہا نوھیں آیا

ݙوہاں دے کواب سانجھے ہن ݙوہان دی مونجھ سانجھی ہئی

میݙا طاروق ٻیا کیڑھا سہارا ہا نوھیں آیا 

 غزل 
اڄ وی مسافری ہے کل وی مسافری ہے

عمرہ ہے ساری پل دی پل پل مسافری ہے

درٻار کئی پریں نئیں سرکار کئی پریں نئیں

ہے ڈھیر بھانویں تھولی ول وی مسافری ہے

ݙیکھو کمال تھل دے گھر وچ وی حال تھل دے

گھر وی مسافری ہے تھل وی مسافری ہے

چپ رہݨ کئی چنڳا نئیں گھر ٻہݨ کئی چنڳا نئیں

پندھ پیار عاشقی دا حل وی مسافری ہے

طارق رنگئے نی سوہے واہ گھر وسئے نی سوہے

پاتے نی ہار ڳل تاں ڳل وی مسافری ہے