باغ و بہار ملتانی

سرائیکی زبان دے ہک منے پرمنے عالم تے مہاندرے شاعر قاضی امام بخش شیروی نیں میرامن دہلوی دے قصے باغ و بہار کوں باغ و بہار ملتانی دے ناں نال سرائیکی نظم دا ویس پوائے ۔ قصہ چہار درویش کوں میرا من جیویں اردو نثر وچ ترجمہ کرتے ٻہوں ناں کمایا۔ اینویں امام بخش شیروی ایندا منظوم ترجمہ کرتے اپݨی فنی وݙائی دا سکہ منوائے۔ قاضی امام بخش اے مثنوی تمندار سردار بہادر خان کھوسہ دی فرمائش تے 2صفر1300ھ وچ مکمل کیتی او قصے دے چھیکڑ وچ لکھدن:

بخت بلند سخی مردا نہ خان معظم شاناں

کر ہُݨ نظر کرم دی تھی ڳیا کامل کل افسانہ

کیتم ٻہوں مشقت صاحب پورھیا بے پایا نہ

توں صاحب دی خاطر جوڑیم اے دفتر صبحانہ

رہسی نام نشان تساݙا جے تئیں زمین زمانہ

کر انصاف مصنف دا شالا ہووی رحم ربانہ

ہیں منصف مشہور جہان وچ فائز فیض رسانہ

تیرھویں سخت صدی ہئی پوری سن صاحب فرزانہ

روز سنوار ظہر دے ویلے دوم صفر شکرانہ

کیتم ختم بخوبی اے افسانہ بادشاہانہ(190)  

مثنوی وچو ں کلام دا نمونہ ۔ پہلے درویش دی سرگزشت دا ابتدائی حصہ:

پہلے یار فقیر مسافر ڳالھ مہاڑ اٹھائی

آکھیں یار سݨو غم میݙا جو سختی سر آئی 

وطن آہم ملک یمن وچ پشت بہ پشت آبائی

خواجہ احمد پیئو میݙا ہا صاحب بھال بھلائی

نہ کوئی مثل سوداگر ہا وچ ملک خدائی

زر و دولت اسباب خزائن برسر فضل الٰہی

سے نوکر لکھ باندی بردی بالکل غرض نہ کائی

ہر ہک ملک ولایت دے وچ کوٹھی ہئی بݨوائی

تھیوے سود منافع نوکر آندے لݙائی

ݙو فرزند ݙتے رب لطفوں بھیݨ ݙوجھا میں بھائی

تھی ہمشیر جوان جݙاں ہوئی شادی ترت سدھائی

رہاں اکیلا گھر وچ ہر دم اصلوں ٻاجھ نہ کائی

نہیں وفا وچ عالم دے ہے کوڑی ہوس پرائی

پیئو  تھیا بیمار  کئی  ݙینہ آخر  امر  خدائی 

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان