کیا اساݙے لیڈر وی اسمبلی اِچ مونہہ کھولیندِن

کیا اساݙے لیڈر وی اسمبلی اِچ مونہہ کھولیندِن

جیا سئیں! اُٻاسی اَمدی اے تاں منہ کُھلیندِن 

الیکشن دے ݙیہاڑے اَمدِن ویندے تے وݙے آدمیں دا چیتا جھا تے آ ویندے اُہنائیں وݙے آدمیں اِچوں جیڑھے ’’اُمیدوار‘‘ ہوندِن اُنہیں کوں اپݨے ‘ حلقے دے غریب غربا‘ عام لوک تے اُنہیں دے ݙکھ سُکھ تے مطالبے یاد آ ویندن ‘ او وَل مِٹھے ٹھڳ بݨ مونہہ اِچ ڳڑ دیاں بھوریاں رکھ تے نِکل پَمدن ۔ وستی وستی ویندن ‘ ہِک ہک کوں اُٹھی تے ڳلکڑیاں پَا پَا تے مِلدن ‘بھاکُل پَا پَا تے کپڑے پھاڑ چھوڑیندن‘ کِھلدیں کِھلدیں واچھاں چِریج ویندیں نیں۔

پَراسیݙے پُکھے اِچ ݙوں اُمیدوار ایجھے پئے ہوئین جنہیں دے ڳچیں اِچ کِلیاں ٹُھکیاں ہویاں ہِن ‘ ایہ غریب غربا تے عام لوکیں کوں مِلݨ عیب ڄاݨدِن چَھڑے اُنہیں بندیں کنَیں ویندِن ‘ جیرھے ’’ووٹیں‘‘ دے وپاری اِن ‘ انہیں اِچوں ہک کوں ’’اپݨی برادری دا ماݨ اے تے ݙوجھے کوںاَݨ کُھٹ ’’دھن دولت‘‘ تے ’’فوفق‘‘ کیوں نہ ہووے پیسے دے لوبھی ’’وِکݨ‘‘ آلے ‘ تے لوکیں کوں ویچݨ آلے ’’معتبر‘‘ تے ’’معزز‘‘ جو لبھ پمدن ۔اُہنائیں ’’لوبھیں‘‘ کوں کھاوݨ کیتے ’’تالویں‘‘ تے ’’بھونویں ‘‘ چَس دی ڳالھ ایہ ہے جو ایہے ’’لوبھی معزز‘‘ تالویں ‘ بھونویں گوشت تے پُلا زردے نال ڳالھیں مَندے وِی رَڄ تے کھمدِن ‘ کیوں جو اُنہائیں دے ہِیں اُمیدوار کوں ڳالھ ڳالھ نال ’’مَندا‘’ کڈھݨ دی ہوݙ اے ۔ہک واری ’’اللہ میݙی توباں‘‘ کلام پاک ‘ بارے وِی گھتے الفاظ کڈھ ٻیٹھا ہا تے ایندے خلاف عدالت اِچ ’’دعویٰ‘‘ تھی ڳیا ہا ۔ اُوندے کردار تے لکھڑیں دا وی ہر کہیں کوں پتہ اے وَل وی وݙے وݙے ’’مُلاں مُلواݨیں‘‘ اُوندے نال ہوندن مُل پاوݨ آلا ہووے وِکݨ آلے سَئے ‘ مُلاں شودا تاں اُونویں وی ہمیشاں وِکدا رَہ ڳے ‘ ایندے ہتھ اِچ ’’دین ایمان‘‘ ویچݨ آلے چھڑے مُلاں مُلواݨیں کائنی ۔ وݙے وݙے ایم اے پاس ’’معزز ڈاکٹر‘‘ تے ’’وکیل‘ وی ہِن ۔ اسیݙی اپݨی برادری ’’اخبارآلیں‘‘ اِچوں وی ٻہوں سارے مالک ’’مُدیر‘چیف ایڈیٹر‘ ایڈیٹر‘ سٹاف رپورٹر‘ نمائندہ خصوصی اَتے نامہ نگار‘‘ سݙواوݨ آلے‘اوندے قصیدے لکھݨ آلے وظیفہ خور ہِن۔

ایہ اُوندیاں جیرھیاں ’’خبراں‘‘ آپ بݨا جوڑ تے لِکھدن تے اُوندی ’’تصویر‘‘ دے نال چھپیندِن۔ او اُنہیں ’’خبریں‘‘ اِچوں کہیں’’خبریں‘’ دا ہک لوظ وی ’’صحیح‘‘ نِیں پڑھ سڳدا ‘ اوندے خطاب تے تقریراں چَھڑیاں انہائیں اخباریں اِچ لبھدین‘ قسم چوا گھنو جو اُوں اسمبلی اِچ کݙاہیں ‘ ہک واری سہی ۔ کوئی ہک لوظ وی مونہہ اِچوں کڈھیا ہووے۔

ایوب دے زمانے دی ڳالھ اے مغربی پاکستان اسمبلی اِچ حزب اختلاف دے لیڈر خواجہ محمد صفدر صاحب رحیم یار خان اَئے ‘ خان پور دے ہک طالب علم اُنہائیں کنوں پُچھیا سئیں ! اسمبلی اِچ اسیݙے نمائندے وی کݙاہیں مونہہ کھولیئے؟۔ خواجہ صاحب وَلدی ݙتی ہا ۔ سئیں ! جیرھے ویلھے اُنہائیں کوں ’’اُٻاسی‘‘ آوے ۔ او منہ کھولیندے رہندن ۔

سُݨیج اے جوانہیں ݙونہاہیں اَمیدواریں دی طرفوں ہک وݙا جلسہ تھیندا پے‘ جیندے وݙے ’’ٻلیار لیڈر‘‘ آئوسن ۔ پَر ہِیں حلقے دے لوکیں کیتے سوچݨ آلی ڳالھ ایہہ ہے جوایہے ’’وِنگار‘ ٻلیار پنجابی لیڈر ‘ اسیݙے کیہے کم دے ؟ ۔ او اسمبلی اِچ تاں انہائیں دے واروں ‘ ونگارو بݨ تے سہی ۔ ٻولݨ کنوں ریہے ‘ کیوں جو اسمبلی اِچ ’’کوئی ممبر‘‘ کہیں ݙوجھے ممبر دے واروں کائنی ‘ ٻول سڳدا تے نہ کوئی ممبر لکھی ہوئی تقریر پڑھ سڳدے‘ جے لِکھی ہوئی ’’تقریر‘‘ پڑھݨ دی اجازت ہووے وی ہا تاں وَل وی ایہہ کیا جو ڳے ہَن۔

 حوالہ 
ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان