خواجہ فرید دا نظریہ غم

حضرت خواجہ فرید دے کلام وچ خوشی دیاں تنواراں وی ہن تے ہجر فراق دیاں چھلاں وی۔او ہک ارداسی روح والی کار روہی دے ٹٻیاںکوں ڳل لا تے وین کریندے نظر آندن۔ سسی دے حوالے وی ہِیں سانگوں انھاں دے کلام وچ ول ول آہدن۔ جو سسی وِچھوڑے تے مونجھ ملال تے ہجر فراق دا استعمارہ ہے۔ خواجہ فرید سئیں صوفی مسلک نال تعلق رکھدے ہن تے صوفی ایں زندگی کوں امتحان تے وچھوڑے دا ݙکھ سمجھدے۔ اوندی سب توں وݙی سک وصال ہے۔ او وصال دی خاطر ہر وقت تڑپدا تے بے قرار رہندے۔ ایہو اضطراب تے بے قراری فرید دی شاعری وچ نشابر ہے۔ مگر او ایں غم کوں مایوسی دا ذریعہ نیں بݨیندا۔ بلکہ غم دل دیاں دھڑکناں ‘ روح دی سک تے وجود دی حقیقی طلب دا ناں ہے۔ رفیق خاور جسکانی آہدن ’’خواجہ فرید کائناتی غم و اندوہ دے ہک آفاقی جذبے دی بدولت بلند تھی تے پوری کائنات دے غم نال ونڄ ملدے۔ غم دی سرمستی فرید دے کلام دا بنیادی نغمہ اِی نئیں بلکہ انھاں دی زندگی دی روح ہے۔ غمِ عشق انھاں دے نزدیک ہک مقدس زیارت گاہ ہے۔(42)

ݙکھڑیں کارݨ ڄائی ہم

سولیں سانگ سمائی ہم

جاون لا دی پنڈ بلا دی

چُم سر اکھیاں چائی ہم

ڳہلی کملی سُنڄڑی دُھر دی

ہک غم دی سدھرائی ہم

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان