ڄاݨ سنڄاݨ ۔ نقوی احمد پوری

ج:7مئی 1928ء ، م: 21اپریل 1996ء   

                       نقوی سئیں دا ناں سید محمد باقر ہا۔ نقوی احمد پوری 1928ء اِچ محلہ شکاری احمد پور شرقیہ اچ پیدا تھئے ۔ اُنہاں دے ابا سئیں دا ناں سید غلام علی شاہ ہا۔ نقوی سئیں حضرت سید جلال الدین سرخ پوش بخاری دی اولاد اچوں ہن۔ نقوی سئیں اپݨی منڈھلی تعلیم احمد پور اچوں حاصل کیتی۔ اُنہاں میٹرک 1944ء اچ بہاول نگر دے ہائی سکول اچوں پاس کیتی۔ 1950ء اچ پنجاب یونیورسٹی توں ادیب خاص کیتا تے 1956ء اچ محکمہ نہر اچ ملازم تھی ڳئے نقوی سئیں اُردو شاعری اچ جگ مشہور ہن اُردو اچ انہاں دی کتاب ’’رقص بسمل ‘‘ دے ناں نال چھپی تے سرائیکی اچ ’’دیوانِ نقوی ‘‘تے ’’قطب تارا‘‘ انہاں دی یادگار اِن۔نقوی سئیں 1954ء اچ بہاول پور اچ ’’انجمن ترقی پسند مصنفین ‘‘ دا مُنڈھ ٻدھا۔ اُوندے پہلے کنونیربݨیے۔ نقوی سئیں بھرپور حیاتی گذاری تے 12اپریل 1996ء اچ ایں جگ توں جھوک لݙا ڳئے۔ اُنہاں کوں احمد پور شرقیہ دے مشہور گستان عظمت سلطان اچ دفنایا ڳیا۔ نقوی سئیں ہک با شعور تے پڑھیے لکھیے شاعر ہن۔ کمال دی غزل لکھدے ہن۔ اُنہاں احمد پور شرقیہ دے کئی نویں نینگریں کوں غزل دے دڳ تے ٹوریا جیڑھے اَج اپݨی نویکلی سنڄاݨ رکھدن۔ ترقی پسند تحریک نال تعلق ہووݨ پاروں انہاں دی غزل اچ ایہ رحجان نشابر نظر آندے۔ نقوی صاحب اپݨے شاگرداں نال بہوں پیار کریندے ہن۔ ایہا وجہ اے جو انہاں دے مرݨ دے بعد وی نہ چھڑا انہاں دے شاگرد بلکہ سارا وسیب انہاں دا احترام کریندے ۔

؎ کوئی منے کہ نہ منے نقوی                 ݙتی وینداں میں ثمر صدیاں دا              

٭                      بمطابق کتبہ قبر ،گستان عظمت سلطان ، احمد پور شرقیہ۔2جنوری 2012ء 

کلام ٭

(1)

چوڳ کیتے سارا ݙینھ پنچھی اُݙردا رہ ڳیا

توݨیں جتھ ہا آلھݨا اُونکوں نظردا رہ ڳیا

اُوں ستارے نال کجھ ڳانڈھا ہا میݙی سیت دا 

جیڑھا سِجھ نکلݨ توں کجھ پہلے اُبھردا رہ ڳیا

ݙیکھاں کتنے پھیر ݙیسی ایہ میݙی تقدیر کوں 

واہمہ میکوں سدا تیݙی نظردا رہ ڳیا

میں تاں اُسریندا ریہم ہر دم اُمیداں دے محل

وقت میݙا ݙکھ دے کھولے وچ گذردا رہ ڳیا

کیویں لکھاں خط دیوچ میں حال ݙکھ دی چوبھ دا 

منہ وٹاوے چا نہ اُو، دل میݙا ݙردا رہ ڳیا

شعلے بکھدے رہ ڳئے نقوی غم دے میݙے خون وچ

میݨ وانگیں جسم وی میݙا پگھردا رہ ڳیا

(2)

مَچا فقیراں دا ہے مچ 

اِتھ کے نتردن کوڑ سچ

توں پیار دی بھنڈکی نہ چا 

ایں بھاء توں بچ سڳدیں تاںبچ

مستی ہوس دی ڄاݨدوں 

کجھ ہووے ، کچ ہوندا ہے کچ

توں ظلم کر توں خون پی  

پر یاد رکھ پچسن نہ پچ

جیویں رڳاں وچ خون ہے 

لُوں لُوں دیوچ ڳئے عشق رچ

نقوی میں راہندا ہاں اُتھاں 

جتھ کوڑ بݨ ویندا ہے سچ

(3)

نہ سُݨنسی درد منداں دے او حال کے توݨیں

نہ آسی اُونکوں اَساݙا خیال کے توݨیں

بہار آسی تاں ہر شاخ ٻور چیسی چا

ثمر دا وݨ کوں نہ تھیسی وِصال کے توݨیں

وٹا ڳیا ہے اُو منہ پر منیج تاں پوسی

اَساݙی لاہسی نہ آخر سنبھال کے توݨیں

قدم قدم تے کلیہپے توں اُونکوں خوف آسی

سفر جے کرݨیں نہ ٹُرسی اُو نال کے توݨیں

میں کلہا ٻہہ تے سوچینداں ایہو جو گذریساں

جدائی اُوندی دیوچ ݙکھ دے سال کے توݨیں

چمن دے واسطے دیوار کوٹ ہے نقویؔ

مریسی ٹکراں ہوا ایندے نال کے توݨیں

(4)

توں کیا سمجھدیں فقیر وِک ڳن 

اِتھاں تاں روشن ضمیر وِک ڳن

جݙاں دے ہتھ ڳن کپیج ساݙے 

کماناں وِک گِن تے تیر وِک ڳن 

او بھیݨیں کیا دل دا حال ݙیون 

جنہاں دے مس لاہندے ویر وِک ڳن

توں ݙیڈھی دے دَر  دا حال پچُھدیں 

اَساݙی چھت دے شتیر وِک ڳن

کجھ ایجھا حالات نے دھندولیے 

نہ وِکدے ہن جو اخیر وِک ڳن

چمکدی چاندی دی منڈی دے وچ 

مُرید وِک ڳن تے پیر وِک ڳن

جنہاں کوں دھن دا ہا ماݨ نقوی 

اُو تھی تے اَملک زہیر وِک ڳن

(5)

جݙاں پرہ دیوچ وݙیرے ٻولیسن

ایہ چوراں دے جھالو چُکھیرے ٻولیسن

جنہاں ہوٹھاں اُتے توں پہرے ٻلہیندیں

او شامیں ٻولیسن سویرے ٻولیسن

جنہاں ٻولݨاں ہے کتھاں چُپ او راہسن

توݨیں تھی ونجن ٻیرے ٻیرے ٻولیسن

اساں سادھ ہاسے نہ ساکوں خبر ہئی 

جو لٹ تے اَساکوں لُٹیرے ٻولیسن

جݙاں پیرڑی پیرے چوراں دے چیسن

تاں چُپ وچ وی چوراں دے پیرے ٻولیسن

جو ہن نال سکھ وچ ݙکھاں وچ تاں نقویؔ

او تھی تے پریرے پریرے ٻولیسن

(6)

ایں ساڑو دُھپ وچ بدن جو سڑدا ہے، چھانواں منگدوں

اساں تاںاُکرس دے مارے ہوئے ہیں، ہواواں منگدوں

جے بے وفا ہیں تاں بیوفائی کوں سانبھ رکھ توں

اساں تاں ہردم وفا کریندوں، وفاواں منگدوں

توں رات بݨ تے اَساݙے سِر تے تنڑیج ویندیں

ایں رات رُن وچ اساں تاں سِجھ دا کِݨاواں منگدوں

اساکوں پیشی تے پیشی ݙیندا ہے ساݙا منصف

اساں عدالت توں تھی تے اَختے ، سزاواں منگدوں

اَساݙیاں سوچاں دیوچ اَڄاں ݙکھ دے ویݨ نچدن

ہے ساکوں خوشیاں دی لوڑ خوشیاں دیاں لاواں منگدوں

زمانے کوں جے پرکھ ہے ساکوں پرکھ تے ݙیکھے

اساں او سر لتھ ہیں آپ ڳل دا ڳلاواں منگدوں

اَساݙے سر تے خزاں دا ہر دم نناواں وسدے

اَساں وی نقویؔ بہار ݙیکھوں دُعاواں منگدوں 

٭                      نقوی احمد پور ی ، دیوانِ نقوی احمد پور شرقیہ، بزم نقوی 1992ء

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان