چراغ اعواݨ دی شاعری

صوفیانہ شاعری دے دور وچ سب توں پہلے اساکوں چراغ اعواݨ (1090ھ۔1145ھ؍1670ء۔ 1732ء)  دا ݙس ملدے ۔ جئیں شاعری وچ حسن تے عشق دیاں ڳالھیں چولین۔ چراغ اعواݨ خود عشقِ حقیقی تے عشقِ مجازی دے نکھیڑے کریندن۔

بے شک ݙوہاں جہان کوں خالق قدرت نال اُپایا

ہکڑیاں عشق حقیقی ‘ ہکڑیاں عشق مجازی لایا

چراغ اعواݨ دی ہیر عشقیہ شاعری دا سوہݨا نمونہ ہے ۔ ہیر دے جذبے کتنے سچے ‘ محبت بھرئیے تے عشق دیاں تنواراں نال مست ہن۔

ہیر کیتی تقریر زبانوں سُݨ توں میݙا سیاں

جنھاں لیاں وچ جھوک تساݙی میں صدقہ تنہاں لیاں

سے قربان تصدق تیں توں لکھ ہیراں میں جیہاں

چق مق عشق محبت لنبھی صیح ہکا میں صحیاں

ہیر دی طرح رانجھے دا دل وی عشق دی بھا وچ سڑدا ݙسدے رانجھے دے دلی جذبات دا اظہار چراغ اعواݨ ایں کریندن۔

رُخ ݙیکھ مثال پتنگ تھیم واہ طالع بخت اسیݙے

رہسوں پیش تساݙے دلبر چھوڑ ونڄوں ہن کیݙے

پھاتے دام زلف دے عاشق کیانسن اوݙے ایݙے

بھل بازی عشق چراغ ماہی نال ہر عاشق دے کھیݙٖے

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان