ٻاکروال

اساݙی وستی  دھریجہ نگر دے ڈھیر سارے لوک مال دے چھیڑ و ہن ،منجھیں  تے ڳنویں  آلے وی ہن تے بھیݙ ٻکریں  آلے وی ، مال دے وݙے وݙے اَجڑ چھڑدے ہن تھولے مال آلے وݙے آجڑیں  نال رَل ویندے ہن ،اساݙا وی تھولا مال ہا ،مال چراوݨ کیتے میکوں  ابا سئیں  بھیڄ ݙیندے ہن ،حبیب تے دریا آجڑی مشہورہوندے ہن ،ہُنالے کوں  دُھپ ݙاڈھی پٹیندی ہئی، اُوندا علاج لسی پاݨی ہوندا ہا۔ ݙوپہریں  کوں  ساوے مرچیں  دی چٹݨی نال روٹی ۔ مال جیڑھی وستی نال ٻلہیندے ہاسے ہنائیں  کنوں  دوری ݙنڈکا تے لسی منگ اَمدے ہاسے ،مانی گھروں  چا ویندے ہاسے ، مرچ عام ہوندی ہئی ،مرچ دا رَڳڑا ایویں  لڳدا ہا جیویں  بھنگ پیوݨ آلے ساوی دا لیندن ،بُکھ لڳی ودی ہوندی ہئی،چٹݨی نال روٹی چس ݙیندی ہئی ،داد تے حبیب چٹݨی پیوݨ دی باشت لیندے ہن ،حبیب اپݨی پُٹھاکڑتے وݙا مُنگر رکھی ودا ہوندا ہا ،شرط لڳدی ہئی جو جیڑھا وݙا مُنگر نہ پی سڳے او بھاڑی ہوسے ،تے واری ݙیسے ، داد شودے کوں  اکثر واری ݙیوݨی پمدی ہئی ،اڄ اے ڳالھیں  یاد کریندوں  تے ایݙوں  اجمل ساجد دی آواز ء ِ چ ڳاوݨ امدے ’’کیݙا چنڳا ہئی نِکے ٻال ودے رہوں  ہا‘‘ دل کریندے جو ہک واری وَلا ہوں  عمراں  ء ِچ وَل ونڄوں  ۔وستی اچوں  نکل تے شہریں  دے عذاب ء ِ چ آیوں ، ٻولی وِسر ڳی اے ، لفظ یاد نی رِیہے ۔توݨیں  جو تھولی مُد مال چرائے وَل وی کھیرا ، ڈندا، چوڳا ، چھگااے سب کجھ یاد اے، اساݙے مال دیاں  عمراں  کیویں  ہن ، اساݙا وݙا بھاݨاں  تاں  کائناں  ہا پر مال ٻدھݨ آلی جھاہ تے ہنباہ کھنڈیندے ہاسے ،جنگل ء ِچ مال چراوݨ دے نال نال کارویں  گھاہ وی ڈھیر ہوندے ہن ،ٻکریاں  ڈھیر کھیر ݙیندیاں  ہن ، ابا سئیں  خواجہ فریدؒ سئیں  دیاں  کافیاں  سُنڑدے وی ہن تے سُنڑیندے وی ہن’’نند نہ ماوِم کھیر ،مولاماڑ وسایا‘‘۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان