حیاتی دا نواں پندھ

اپݨے وݙے مامیں  بشیر کوں  میں  آکھیا جو میکوں  اڄ روانہ کرو ، ماماں  شہر ڳیا نِکا جیہاں  سوٹ کیس گھن آیا ، کپڑے ہک پاسے کیتی کھڑا ہم ، سوٹ کیس ء ِچ رکھ ݙتے، دیغر ویلے میکوں  سائیکل تے خانپور ٹیشن گھن ڳیا، خیبر میل آنوݨ آلی ہئی،چاچا رحمان قصائی وی روہڑی ویندا پیا ہا،قلی بھڄ آئے ،آکھیونے چار روپے ݙیو سیٹ گھنا ݙیسوں ،چاچے رحمانوں  قصائی آکھیا جو اے میں  کنوں  وی ݙو روپے گھٖدی کھڑن،سیٹاں  اِنہاں  کنیں  کائنی،ہر کہیں  کوں  داء لئی کھڑن تے ائوتریں  کوں  پُتر ݙیندے کھڑن،ماما ں  ٹکٹ گھن آیا ،میکوں  یاد کائنی پتہ نی کتنے دی ہئی،ہک سو ویہہ روپے روک ݙتے تے پکوڑے تے ݙو مانیاں  وی گھناݙتیاں ،ڳاݙی آ ڳی،کتھائوں  پیر رکھݨ دی جھاہ کائناں  ہئی،قلی چاچے رحمان کنوں  ݙو روپے گھٖدی کھڑے ہن، اساں  راٻا ݙٹھا ،چاچے رحمان کوں  ݙو قلی ٹنگو لولی کر تے چئی ودے ہن،جہڑے ݙٻے ء ِ چ چا ویندے ہن پرلے اندر نہ آنوݨ ݙیندے ہن،اَنت ہک شیشے آلی کھڑکی ء ِچوں  اونکوں  اندر سُرکا سٹیونے تے نال کپڑے آلا تھیلا وی اندر بھُکا ماریونے،مامیں  میکوں  آکھیا جو حال خراب اے، توں  کیویں  کریسیں ،میں  آکھیا اللہ مالک ءِ،مامیں  آکھیا جو کہیں  طریقے تیکوں  میں  ݙٻے دے اندر بھڄینداں  جتھاں  جھاہ ملے اٹیچی کیس تلوں  رکھ تے اُتے تھی ٻہیں ،وِسل تھی ڳی ،جہڑے بندے تلے لتھے ودے ہن ڳاݙی تے چڑھݨ پے ڳے ،گاݙی ٹُر پی ،مامیں  ہک بندے کوں  اشارہ کیتا اُوں  بھلے مانس میݙی ٻانہاں  پکڑ تے اُتے چھک گھٖدا،مامیں  ٹُردی ڳاݙی تے اُونکوں  سوٹ کیس ݙتا ،میں  سِر تے چا کھڑُم،رحیم یار خان کجھ بندے لتھے ، سوٹ کیس میں  تلے رکھیا ،روہڑی تئیں  کھڑا رہ ڳیُم ،ڈھیر سارے بندے تلے لہہ ڳے ،میں  سوٹ کیس تلے رکھیا اُوں  تے ٻہہ تے پکوڑیں  نال روٹی کھادی،تلے لہہ تے پاݨی پی آیُم ،روہڑی کنوں  گاݙی چلی تاں  اُونگھاں  آنوݨ پے ڳیاں ،کچی پکی نندر نال سویلے کراچی آ ڳیا۔

اُستاد مقبول صیب میکوں  سارا رستہ سمجھایا ہا ،ساری ڳال پلے ٻدھی ودا ہم، ٹیشن توں  پہلے میں  امن اخبار گھٖدی ،وݙیاں  سُرخیاں  لڳیاں  پیاں  ہن،عالمی ،اسلامی سربراہی کانفرنس ،میکوں  یاد اے جو یاسر عرفات ،کرنل قذافی،شاہ فیصل،ذوالفقار علی  بھٹو تے ٻے سربراہیں  دے فوٹو لڳے پے ہن،لاہور دی شاہی مسیت ء ِچ نماز پڑھی ہانیں ،اخبار ݙٹھی ،چاہ پیتی ،سہی کݙھ تے جیویں  اُستاد آکھیا ہا اُبھے آلے پاسے مُنہ کرتے ٹُر پیُم،کالا پُل آ ڳیا،ولا جیڑھا نمبر ہُناں  ݙسیا ہا اُوں  بس تے چڑھ ٻیٹھم، قیوم آباد ونڄ لتھُم، لال بلڈنگ دی نشانی ݙتی ہانیں  ،پچُھدا گچُھدااُتھاں  پُڄ ڳیُم،ݙسیا ہانیں  جو تریجھی منزل ہے ،تلے پوڑیں  تے ہک بہارݨ پان کھمدی ٻیٹھی ہئی ،میں  پچُھیا تاں  اُوں  بزرگ عورت اُردو ء ِچ ݙسیا ’’تیسری منزل پر چلے جائو‘‘وَلا نویں  گول پوڑی ہئی ،تریجھی منزل تے پُڄ ٹلی وڄائی ، اُستانی آ ڳی،اُستاد مقبول صیب گھر کائناں  ہن ،میکوں  ݙیکھ تے اُستانی نصرت صاحبہ حیران تھی جو توں  اچا چیت کیویں ؟

اے ڳال میں  اتھائیں  مُکینداں ،تے وَلا ڳال اِتھائوں  شروع کریسوں ، کیوں  جو کراچی دا ڈھیر سارا حال اے ،کراچی کتابت دے نال ڈھیر ساریاں  شئیں  سکھا ݙتیاں  ہن،پاݨی دا مسئلہ کیا ہا ؟ کتنا ائوکھا ملدا ہا ،پاݨی آلے نل تے کتنیاں  وݙیاں  لائناں  ہوندیاں  ہن،بھاݨیں  آلے گجر یں  دی کیا بدمعاشی ہئی ؟روٹی پکواوݨ ونڄو ہا تاں  پکائی آلے دے کتنے نخرے ہوندے ہن ؟بسیں  ء ِچ کتنا رش ہوندا ہا ؟مختلف قوماں  کیویں  راہندیاں  ہن؟لوکیں  نال ورت ورتارا کیا ہوندا ہا؟اے تے ٻیاں  ڈھیر ساریاں  ڳالھیں  اَمدی قسط ء ِچ کریسوں ۔ تے ڳال اُتھائوں  شروع کریسوں  جِتھ چھوڑی اے۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان