موجی ملتانی

دا قصہ نونہہ سس سرائیکی زبان دے مزاحیہ ادب وچ اپݨی سونہہ رکھدے۔ اے قصہ ہک عرصہ توں چھپدا پے خصوصاً دیہاتاں وچ اینکوں ٻہوں پسند کیتا ویندے۔ چالھی بتالی اشعار دا اے قصہ نونہہ تے سس دے روایتی جھیڑے اُتے مبنی ہے۔

سس اکھیندی کارݨ تیݙے ڄموں نا خاں انب لڳائے

گھن رکھدی ہاں شام سویلے پچھی بھر کے ان ݙکھائے

ڄموں نہ کھاں میں نمیں چیندی نہ گھر ٻہندی نہ کجھ کھاندی

ہُݨ سدھی میں پیکیں جاندی بس چندری نوں چپ کرائے

زر زیور دا نہ کر ماݨاں گھر تیݙے وچ میں نمیں رہݨاں

بھانڈے مانجن محض نہ ڄاݨاں روٹی تیݙی کون پکائے

روٹی اپݨی آپ پکیساں بھانڈے مانج ٻوہاریاں ݙیساں

کم سبھے میں خود بھڳتیساں کیویں تئیں ان تتی کوں تائے

سکے مرنی پیکیاں ویساں خرچ تیݙے لیکھے لکھویساں

ناں میں تیکوں منہ ݙکھلیساں خاوند آن پیراں تے ڈھے

گھر وچ پتر آیا تاں مانے اوکوں سارا حال سݨایا پر پتر ذال دی وٹک گھدی تے ما کوں دڑکایُس:

کھپدا پِٹدا رڑدا ویندا دڑکے ݙیندا تھاں بھنیندا

پٹکا چیندا جُتی پیندا ونڄ سوہریں دا در کھڑکائے

اڳوں عورت در نہ کھولے اے ٻولے او محض نہ ٻولے

آخر ٻولے کھڑ کے اولے سُتیاں کوں تیں کیویں جڳائے

ٻوہا کھول کے رووݨ کھڑ ڳئی آہدی سس کنوں میں سڑ ڳئی

جاں لباں تے آ کے اَڑ ڳئی ݙاڈھا اوکھا وقت نبھائے

نظم دے ایں حصے وچ ذال پئے دے مکالمے ہن۔ پئے زال دے ہتھیں پیریں پوندے جو واپس ول ڄل ۔آخر ذال شرطاں منوا تے کجھ نقد رقم گھن تے واپس گھر ولی۔ ایں نظم وچ پئے دا کردار روایتی زن مرید دا ݙکھایا ڳے کہ کیویں او ذالیں دے مکر وچ آ تے اپݨیاں ماواں کوں بے عزت کریندن:

ول ڄل گھر سب حکم منیساں انج ٻلہیساں سمبھل کریساں

اماں کوں میں کڈھ چھوڑیساں پندی کھمدی رڑدی رہے

نونہہ ‘ آہدی کیا وعدہ پایُم آکھیم جیویں کر ݙکھایم

کیویں تیݙا جھڳا ڳالیم کیویں ݙوہاں کوں پنچوائے

موجی اڳے نازک سمہ تھی ڳئی شادی لہہ ڳیا طمہ

بھل ڳیا بابا رُل ڳئی اماں بھیݨ نہ گھر وچ ٹکائے

 حوالہ 
کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان