ڄاݨ سنڄاݨ۔ فیض احمد شاہد

ج:1942ء ،م:26دسمبر 2009ء  

                       فیض احمد شاہد سئیں ڈیرہ نواب صیب دے راہوݨ والے ہن۔ اُو بالکل ساد مرُادے تے شریف النفس انسان ہن ۔ شاہد سئیں نواب آف بہاولپور کول ملازم ریہے ۔ بعد اچ ڈھیر عرصہ ایس ۔ ای ۔ کالج بہاولپور اچ ڈسپنسر ریہے ۔ فیض سئیں اُردو وچ وی شاعری کریندے ہن ۔ غریب آدمی ہووݨ پاروں اپݨی حیاتی وچ کوئی کتاب نہ چھاپ سڳے ۔ سرائیکی غزل سادی تے سوہݨی لکھدن ۔ اتھاں میں اُنہاں دیاں کُجھ غزلاں پیش کرینداں جیڑھیاں اپݨی سادگی پاروں کتنیاں سوہݨیاں لڳدن ۔ فیض سئیں 26دسمبر 2009ء اچ ایں جہاں توں جھوک لݙا ڳئے ۔ اُنہاکوں ڈیرہ نواب صیب دے گُستان اچ دفنایا ڳیا۔ 

؎عید برات اے پیسے کائینی 

اَج ہاں وات اے پیسے کائنی 

ہک میں مونجھاں ہاں اَج شاہد

خوش کائنات اے پیسے کائنی 

٭                      بمطابق شناختی کارڈ، دیرہ نواب صاحب، محولہ پتر منور عرف منو بھائی ۔3مارچ2012ء

کلام  ٭

(1)

عید براتے پیسے کائنی 

اَحٖ ھاں واتے پیسے کائنی

دل دا سارا ویڑھا پُس ڳے

تھئی برساتے پیسے کائنی

ݙکھڑے پینگھاں پاوݨ پئے ڳن 

لکھ ہیہاتے پیسے کائنی

اَڄ تاں تیݙے کھیسے دیوچ

وکھری باتے پیسے کائنی 

میݙے نانویں خوشیاں بدلے 

غم سوغاتے پیسے کائنی

ٻالاں کوں کیا خرچی ݙیواں

عید دی راتے پیسے کائنی

سچ آکھݨ دی جا جو نہ تھی 

ݙاڈھی ذاتے پیسے کائنی

ہک میں مونجھا ہاں اَڄ شاہدؔ

خوش کائناتے پیسے کائنی 

(2)

نندراں کھس ڳے کھِلدیں کھِلدیں 

کر بے وس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

دیداں دے وچ دیداں پاتے

دل وچ وس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

اُوں بے دل دے دل دی منشا 

جوسی ݙس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

چس دے سارے سانگے سٹ تے

کر بے چس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

کُوڑے وعدے کر تے کُوڑا

چوری نس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

ویندیں ویندیں وَل وی میکوں

لاتی کس ڳے کھلدیں کھِلدیں

آدھا ہا میں کائناں آساں

کر بیوّس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

میݙے دیداں کوں درشن دی

ݙے بُکھ تس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

دل دی دھرتی تے ہنجواں دا

اَڄ مینہ وس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

شاہدؔ اَڄ کل بھوڳاں دے وچ

جیڑا پھس ڳے کھِلدیں کھِلدیں

(3)

سینے غم دی سانگ چلی ہے

ہجر دی بھاء وچ جان جلی ہے

وقت خوشی دا اوڈہر تھی ڳے

وت مونجھاں دی رُت ولی ہے

غنچہ غنچہ مونجھا ݙسدے

دل دی نت بے آس کلی ہے

واہ جو کیتُم سودا دل دا

جِت دے بدلے ہار پھلی ہے

ایجھا لا ڳے تیر نظر دا

دل دی ونڄ دیوار ہلی ہے

جُکھدیں جُکھدیں ݙینہہ مُک ویندے

روندیں روندیں رات ڈھلی ہے

جیوݨ تھی ڳے جوکھو جی دا

جیوݨ توں ہُݨ موت بھلی ہے

شاہدؔ پا تے ویس براڳی

سر کیری تن خاک ملی ہے

(4)

توں عشق دے مچ کوں مچا کیا تھی پیا کیا تھی پیا

توں حسن دیاں جوتاں جگا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

توں رکھ عصا توں کاسہ چا توں مالا جپ توں کنٹھے پا

توں آپ کوں دَر دَر رُلا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

توں دیس وچ پردیس وچ توں رہ فقیری ویس وچ

توں الفا پا خاکاں اُݙا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

توں یار کوں اغیار کر اقرار کوں انکار کر

جو وی ملے ھاں نال لا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

آکڑ نہ کر اکڑیج نہ مجرم نہ بݨ پکڑیج نہ

اپݨے عقل دی کر دوا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

توں روڳ بݨ توں روڳی بݨ کپڑے وٹا بروڳی بݨ

توں جوگی بݨ مُرلی وڄا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

توں دھیر بن توں درد بݨ بزدل نہ تھی توں مرد بݨ 

توں ݙکھ ونڈا توں سُکھ ونڈا کیا تھی پیا کیا تھی پیا 

مجذوب بݨ درویش بݨ توں عاقبت اندیش بݨ 

کجھ سونہاں تھی کجھ سونہہ بݨاکیا تھی پیا کیا تھی پیا 

(5)

پتہ ہوندا اُوندے دل دا میں اُونکوں دل نہ ݙیواں ہاں

اُو ویلا ہتھ نہیں آندا اُو ویلا ٹال ٻیٹھاں ہاں

اُوں غیراں نال ونڄ جوڑے محبت دا نواں رشتہ

میں اپݨے زخمی سینے دے پٹیندا وال ٻیٹھاں ہاں

اُوں میکوں مارے ہن وَل وَل جفا دے تیر کھِل کھِل تے

صبر کر تے صبر وی میں دی چاتی ڈھال ٻیٹھاں ہاں

خدا کوں بھُل تے میں اُوندی کریندا رہ ڳیُم پوجا

اندھا تھی تے اندھے کھوہ وچ میں ماری چھال ٻیٹھاں ہاں

چمک پووے متاں تارا میݙی قسمت دا کہیں ویلے

سُدائی جو تھیُم ہر جاہ تے پیندا فال ٻیٹھاں ہاں

میکوں شاہدؔ خبر ہے جو میݙے نال گزری ہے

میکوں اُوڈھر نہ ڄاݨے اُو میں اُوندے نال ٻیٹھاں ہاں

(6)

میں کنوں اُو دور ہے کیا تھی پیا

دل سدا رنجور ہے کیا تھی پیا

میں اِتھاں بے حال ہاں اُوندے سوا

اُو اُتھاں مسرور ہے کیا تھی پیا

میں تاں ہاں دیوانہ اُوندے حسن دا

اُو جیکر مغرور ہے کیا تھی پیا

میں بھوڳیساں بھوڳ سارے ہجر دے

توݨیں انگ انگ چور ہے کیا تھی پیا

اُوندے ناں دے نال میݙا ناں تاں ہے

اُو جے جڳ مشہور ہے کیا تھی پیا

او خوشی ݙیوے میکوں یا ݙیوے غم

اُونکوں جو منظور ہے کیا تھی پیا

بے وفائی بے رُخی شاہدؔ میاں

سوہݨیاں دا دستور ہے کیا تھی پیا

٭                      بمطابق ذاتی ڈائری (شاعر) محولہ برخوردار منور عرف منو بھائی۔

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان