چاولیں دی راہکی

کھوہ دے پیچ تے چاول کئی نہ راہیندا ہا،چاول پاݨی ڈھیر گھندے ، ٹیوب ویل آئے تاں  ڈھیر چاول تھیوݨ پے ڳے،

کھوہ دی ڳال پہلے وی تھی اے ،کھوہ کوں  اساں  ہنڈھایا تاں  نی ݙٹھا ہے، پر ݙیکھݨ دی چس وی ایجھی ہے جو کھوہ ہاں  توں  نی لہندا، چھوٹے لا ہک ڳاوݨ سُنڑدے ہاسے ’’کھوہ کھوہ تیݙے تے ساوا تماخو ں  ،اساں  جڳ لُٹیرے تُساں  لُٹیا ساکوں ‘‘ ہک ٻیا ڳاوݨ سامھے آئے تُساں  وی پڑھو :

ڄٹ ڳادھی تے ایویں  ٻہندا جیویں  تخت تے ٻہے امیرے 

چکلی کوں  چکل ایویں  ملدا جیویں  بھیݨ کوں  ملدا ویرے

مال نال لوٹے اینویں  بھڄدے جیویں قیدیاں  ڳل زنزیرے

پاڑچھے پاݨی اینویں  ڈھاندا جیویں تخت توں  ڈہے امیرے 

نسار تے پاݨی ایویں  ویندا جیویں  زہ وچوں  نکلے تیرے 

کھاݙے پاݨی ایویں  پھردا جیویں  مٹی وچ پھردا کھیرے

اݙ اچ پاݨی ایویں  ویندا جیویں  نانگ مریندا سیڑھے

کیارے پاݨی ایویں  پھردا جیویں  دَر دَر پھرے فقیرے 

مانواں  کوں  مِلن بچڑے شالا  اَتے بھیݨ کوں  مِلن ویرے 

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان