بُعا پٹھاݨی

میݙی ہک بُعا ہئی، اوندا ناں  مائی پٹھاݨی ہا، اوندی شادی اسیݙے پلو شاہ آلے سکیں  ء ِچ تھی ہوئی ہئی، بُعا دیاں  دھیاں  ہن، پُتر ہک ہے،مُلیر پیریں  ݙتہ، بُعا ݙاڈھا پیار کریندی ہئی، پلو شاہ ونڄوں ہا تاں  صدقے گھولے تھیندی ہئی۔ چاچے اللہ وسائے تے بُعا پٹھاݨی دی ماء ہکا ہئی پر میڈے ابے کوں  سکے بھرانویں  آنگے ڄاݨدی ہئی۔ میݙے ابے کوں  ݙاݙا میݙا زمین نہ ݙیندا ہا، ابا میݙا بُعا پٹھاݨی کوں  آکھدا ہا توں  اپݨے حصے دی زمین گھن، بُعا آکھدی ہئی کوناں  گھنساں ، اساݙا پھُپھڑ وی آکھدا ہا کوناں  گھنسوں  جو اسیݙے اُتے ڈھیر احسان ہن، ابا آکھدا ہا اے ایویں  ڳالھیں  ہوندین ابے دے اکھ موٹݨ دی دیر سارے سئیں  تھی ویسن، ایویں  تھیا۔ بُعا جݙاں  پلوشاہ ء ِچوں  اَمدی ہئی چاول چݨے تے پلی چا امدی ہئی، بُعا آکھدی ہئی ماء پیو دے گھر آواں  ہاں  ٹھر ویندے پچھتے ونڄݨ دل نی کریندا۔

 حوالہ 
کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان