اپݨے اِن آں چوک آلے

اللہ بخشے اسیݙا اُستاد ݙاڈھا سیاݨا بندہ ہا ‘ کِھلدیں کِھلدیں ‘ڳالھیں ڳالھیں اِچ سُدھ سُرت اَتے سِینڑھپ آلیاںڳالھیں سُݨا تے مَتّاں ݙیندا ہا ۔ اَکھیندا ہا پُتر ! کُتے دے پُچھ تے پیر نہ ݙویجو ‘ کھکھر اِچ ݙھل نہ مریجو تے مکوڑیں دی کھݙ اِچ نہ متریجو۔

کُتے دے پُچھ تے پیر ڄاݨ تے ݙیسو یا اینویں ݙے ٻہسو تاں وَل ایہ تھیسے جو کُتا بھاگا ہویا تاں اُٹھی تے تُسیݙی پِنّی اِچ چیھ تھیسے ‘ جے لوسی ہویاتاں بھڄ تے روڑی تے وَنڄ ٻہسے‘ تے اُتے منہہ چا تے زور زور نال کُوکسے‘ کانس کانس کر تے وستی دے سبھنے کُتیں کوں کٹھا چا کریسے ‘ تُساں اینویں اَڄائی بیشم تھی کھڑسو۔

کھکھر اِچ ݙلھ مریسو یا مار ٻہسو اَتے بھڄݨ جوڳے نہ ہوسو تاں ݙینبھوں مَانھاں چھوڑ تے اُݙسِن ‘ اُݙ تے تُسیݙے بُت تے آ ٻہسن اَتے ݙنگ مارمار تے تُسیݙا سِر مونہہ سُڄا ہک کر چھوڑیسن۔ سوڄ تے تھو تھرکنوں شکل ایں ٻدلسے جو تُسیݙے اپݨے گھر دے بھاتی وی تسیکوں اوکھا سُنڄݨیسِن ۔

مکوڑیں دی کھݙ اِچ مُترسو یا مُتر ٻاہسو‘ تاں تُسیݙے اُٹھدیں اُٹھدیں تائیں او تَلویں دھڑ کوں ولھیٹ ویسن ‘ دَھرتی تے سَو دڑنگے مریسو کائناں چھوڑیسن ۔ مطلب ایہ ہے جو خدا دی خلقی ہوئی مخلوق اِچوں کہیں کوں گھٹ نہ ڄاݨو ‘ کُتا‘ ݙینبھوں ‘ مکوڑا تُسیݙے لیکھے کُجھ نہ سہی ۔ اپݨی اپݨی جھاہ تے ٻہوں کجھ اِن ‘ اَتے اِتی جوڳے ہوندن جو جیرھا ہُنیں کوں کجھ آکھے اونکوں نسک ݙیوݨ دی خاطر مَر بُھر اِی ویندن۔

کلھ اسیݙا یار منشی مُک مُکا آ نِکتا ہا ‘ ڈِھیر ڄیہاڑیں دے بعد آیا ہا ‘ بھاکل پَا تے مِلیوسے ‘ خیر سَلا پُچھ ‘ جی آئیں کوں آکھیوسے تے ٻٹھوسے ‘ تاں اسیݙے مونہہ ݙے ݙیکھ تے کِھلݨ پئے ڳیا ۔ اپݨی عادت موجب جُتی لہا کُرسی تے اوکڑوں تھی ٻیٹھا ‘ سڳریٹ بَکھا چھیکواں سُوٹا مار تے پُچھدے ناں ہُݨ تُسیݙا او لیکھا آن بݨیے جو ‘ ساریاں کھیݙاں کھیݙیاں ‘ بِھر بھٹی کھیݙݨ ݙے اے ‘ باقی لݙو رَہ ڳی ہئی ؟ او اِی کھیݙسو کائناں ‘ کھݙویسو ‘ کݨاں ٻے سَٹیسن۔ تُساں چھڑے ڳنتری تے ہوسو۔ اساں اونکوں آکھیا جو لُݙو دے ٹورنامنٹ رِتھݨ آلے شوقین نینگریں نہ اساں کنوں پُچھیا ہا نہ گُچھیا ہا ۔ ایئیں مہمان خصوصی بݨاوَݨ بارے خبر چھپوا ݙتی ہئی جنہیں دے ناں ݙتے ہانیں‘ ہُنیں اِچوں کہیں کوں وی کائناں چِتایا ہانیں ‘ ایں بارے وی ’’جھوک‘‘ اِچ خبر چھپ ڳئی ہئی تے اساں ٻٹ کڑاک اِچ اِی معافی منگی ہئی جواساں ہِیں لیق کینھسے ۔ سُݨیا ہیسے جو مارکہ پُھوکیے تُوکیے وَدِن ۔ دَھاڑ ٻڑینگ تے راں راں اِیں ‘ ہِن وَت کنیں دے کچے ۔ کوئی کُجھ وَنڄ اَکھیندینے تے کوئی کجھ ‘ نہ سوچیندن نہ سمجھدن ‘ پِٹکا گھت ݙیندن ۔ سڳریٹاں پُھوک پُھوک تے ایئیں اڄائی اپݨا ہاں پِتا ساڑی ویندن۔ 

اللہ سئیں عقل دی جیرھی ذرّی بھوری ݙتی اے او ‘ نی وَرتیندے ‘ وؤ بھئی ! بھلے لوکو ! اسیݙا نہ ربیع نہ خریف ‘ اساں تُسیݙے ٹورنامنٹ دی بھلا کیوں مخالفت کریسوں  تے کیوںکہیں کوں شکایت وَنڄ لیسوں ۔ ہک دی جاہ تے ݙاہ ٹورنامنٹ کرواء ‘ اسیݙا کیا؟مُنشی مُک مُکا اسیݙی ایہ تقریر سُݨ تے پُچھدے جو مارکہ ہِن کون؟ اَساں وَلدی ݙتی جو پَرائے یا اوپرے تھولے اِن ‘ اپݨے اِن ۔ آن چوک آلے جیرھے ہرویلھے چوک اِچ لبھدن ‘ایجھے کم چوک آلے اِی کر سڳدن۔

منگل21؍جولائی 1992ء

 حوالہ 
ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان