رفیق احمد پوری

اصل ناں    محمد رفیق

قلمی ناں    رفیق ؔاحمد پوری

ڄمݨ        1944ء

احمد پور شرقیہ نال تعلق ہے۔

رفیقؔ احمد پوری ٻہوں ای جچے تلے تے پکے پیٹھے لہجے دا شاعر ہے۔آپ شگفتہ مزاج ،دلچسپ تے محفل دی جان شخصیت دے مالک ہن۔آپ دے کلام اچ وی شگفتہ مزاجی دی جھلک نظر آندی ہے۔

ج: 1944ء ۔ف:26اکتوبر2013ء

                       رفیق احمد پوری1944ء اِچ محلّہ عباسیہ اچ پیدا تھئے ۔ اُنہان دے ابَا سئیں دا ناں مستری واحد بخش ہا ۔رفیق احمد پوری پیشے دے لحاظ نال کار پینٹر ہن۔ رب سئیں انھاں کوں شعور دی دولت وافر ݙتی ہئی ۔ رفیق احمد پوری محنت مزدوری کرݨ آلے شاعر ہن، شروع اچ اِنھاں اُردو شاعری کیتی جݙاں کراچی ہوند ے ہن تاں اُتھاں رئیس امرہوی جئیں لوکاں نال مشاعرے پڑھدے ہن۔ اُردو آلے وی انھاں دی غزل سُݨ تے ٹھردے ہن۔ رفیق احمد پوری سرائیکی غزل کوں ماݨ عطاء کیتے۔ انھاں دی غزل دا ہر شعر اپݨی نویکلی سنڄاݨ تے کہانی سُݨویندے۔ اِنھاں دی زبان صاف تے نتری ہوئی ہوندی اے ۔ وسیب دے وݙے وݙے شاعر انھاں اڳوں ہتھ ٻدھ کھڑدن ۔ رفیق احمد پوری او شاعر اے کہ جیندی غزل دے حوالے ݙتے ویندن سماجی مسائل ہوون یا سیاسی، معاشرتی ہوون یا تہذیبی رفیق دے شعر صاف ٻلیندے نظر آندن۔ رفیق دیاں غزلاں دی ہک کتاب ’’ قلم کشالے‘‘ دے ناں نال چھپ چکی اے ۔ جینکوں سرائیکی ادبی مجلس بہاول پور چھاپئے۔ ݙیکھن اچ بہوں مختصر ہن پر اِنھاں غزل اچ ٻہوں ناں بݨائے بلکہ بہوں سارے نویں نینگر رفیق دی غزل پڑھ ریس کریندن ۔

؎اپݨے پورھے نال رفیقم پیٹ ہمیشہ پلدن

چھت دے راہوں گھر وچ رزق دابھورا کائنی ڈھاندا

٭                      بمطابق شناختی کارڈ، شاعر خود ݙیکھایا، ذاتی سنگتی ، محلہ عبا سیہ ۔3مارچ 2012ء

کلام  ٭

(1)

سنگت کوں سہݨے پوندن نقصان چھوٹے چھوٹے

جُݨوائے نہ کر اساکوں اِحسان چھوٹے چھوٹے

تیݙا قصور کائنی ست ماڑ دا خلل ہے

بھوئیں واس تیکوں ݙسدن اِنسان چھوٹے چھوٹے

اَڄ وی ہزاراں ظالم اپݨی پناہ کیتے

کھیسے دیوچ رکھیندن قرآن چھوٹے چھوٹے

رب ساݙے سِر توں اپݨے ابلیس کوں لہاوے

رَل وسدے ساکوں سئے ہن شیطان چھوٹے چھوٹے

بے موت مردیاں رہ ڳن معصوم خواہشاں وی

ٻالیں دے سینے بݨ ڳن گُستان چھوٹے چھوٹے

تاریخ دا اثاثہ لُٹ پھُر دے وات راہݨے

ہک مُٹھ نی تھیندے جے تئیں ملتان چھوٹے چھوٹے

ہَم تے رفیقؔ اساں جھاتی کݙہاں نی پاتی

بھانویں جو ساݙے کائنی گروان چھوٹے چھوٹے

(2)

ریت اُݙردی ہے جتھاں پاݨی دا پھینگا کائنی

اُونکوں دریا آکھاں میں اِیݙا وی اندھا کائنی

شیت کہیں بھوپے ولا ہوٹھ میݙے مُندر گھدن

گھر لُٹیندا پئے میݙا پر میں ٻولیندا کائنی

اپݨی درسال تے بھال اُوندی بھلیندا ٻیٹھاں

جیڑھا بھُل تے وی میݙے ٻوہے تے آندا کائنی

رزق دے حیلے ممولے اُتے شِکرا پوندے

ایہ ݙڈھپ ہے کوئی تقدیر دا لکھیا کائنی

جھار ٻالیں دی میکوں ویڑھی کھڑی ہے سِجھ نال

عید دا ݙینھ ہے میݙے پلے اَدھیلا کائنی

دوست اکھیں اُتے رکھی وداں عیبیں سودھے

حوصلے ݙیکھ میݙے میں اَڄاں تھکا کائنی

غرض کیڑھی کیڑھی ہوٹھیں تے رفیقمؔ آناں

عالم الغیب ہے جیڑھا اُونکوں پتہ کائنی

(3)

اکھیں روندن دلوں ، ہنجھ دا پھینگا کائنی ڈھاندا

کہیں دے مر پووݨ تے عرش دا کنگرا کائنی ڈھاندا

بارش تھی پووے تاں بھریل جاہیں پُر تھی ویندن

تسے ریتڑ تے پاݨی دا چُکا کائنی ڈھاندا

توں اپݨی اوقات کنوں ہر ویلے اُچا ݙہدیں

ݙیکھاں تیݙے سِر توں کے تئیں پٹکا کائنی ڈھاندا

اپݨے سہنویں دی سولی توں کیویں ترپا ماراں

اَپݨی منشا نال تاں وݨ دا پتہ کائنی ڈھاندا

چھیڑ ہوا وی چھڑدی ہے تا ہموں چھپر ڈھاندن

اَساں اَڄ تئیں اِیہو ݙٹھے ، کوٹھا کائنی ڈھاندا

بھاہیں دی برسات وَسا تے آپ سوا تھی ویندوں

ساݙے سِر تے اسمانوں کئی گولا کائنی ڈھاندا

اپݨے پورہے نال رفیقمؔ پیٹ ہمیشہ پلدن

چھت دے راہوں گھر وچ رزق دا بھورا کائنی ڈھاندا

(4)

بِن گھر دے اَساں عمراں گذاری ہے تاں کیا ہے

ہُݨ ساݙے جیکر ٻالیں دی واری ہے تاں کیا ہے

دیوار راتو رات اُساری ہے تاں کیا ہے

ہمسائے میݙے حد میݙی ماری ہے تاں کیا ہے

سُر نال شریکیں دے اَلاݨاں نی کݙانہیں

واعظ ہے تاں کیا ہے کوئی قاری ہے تاں کیا ہے

ایمان تلک غرض کرا ݙیندی ہے نیلام

بُکھا جے اَپݨی رَت دا وپاری ہے تاں کیا ہے

بُوا وی تاں ٻیٹھی ہے چِٹا چونڈا کرا تے

بھتریجی اَڄاں توݨیں کنواری ہے تاں کیا ہے

اَساں وی کوئی پاڑ نِسے اک دی رفیقمؔ

بیدرد سِروں تار اندھاری ہے تاں کیا ہے

(5)

روہی لکھوں ہا آپاں تھل سوچوں ہا

اپݨی ڄاݨ سُنڄاݨ دی اَٹکل سوچوں ہا

دُھپ چھاں نسے ݙٹھی ٹُردے رہ ڳئے ہیں

وَل کیوں رہ ڳے رستہ کھوٹل سوچوں ہا

کِن لُڑھ ویندے پورھیا اپݨا شام تلک

کیݙے ویندے محنت دا پھل سوچوں ہا

سانجھی پود نِسر ڳئی ہے ہُݨ کیا نبڑوں

دل نہ رَلدے ہن تاں اَول سوچوں ہا

ٻیڑی کندھی لئی ہے ساݙے اڳواݨیں

دریا ہا یا پٹکے دا وَل سوچوں ہا

مرݨ تاں ہے اَدھ ڳنڈھ رفیقمؔ مر ویسوں

جیوݨ اوکھا ہے ایندا حل سوچوں ہا

(6)

اَکھ دے کاݨ دا کوئی بھؤ کائنی پت کاݨی نہ ہووے

چھالی ڳالھ کریجے بھانویں جگ بھاݨی نہ ہووے

وافر نہ سہی اتنا ہووے سِرپوں کڄے راہوں

غربت مارے کاݨ کفن دی چھک تاݨی نہ ہووے

اپݨی بے سیتی دا میکوں ذمے وار سمجھدے

ایݙا بے عقلیتا کہیں دا وی ہاݨی نہ ہووے

توں کیڑھی گنڈھی دے زور تے جھولی اݙی ٻیٹھیں

نیندر اُونکوں نی پوندی جیندی ݙت ݙاݨی نہ ہووے

گنگے پاݨی روندا ڈہدی ہے پر ساتھ نی ݙیندی

جیویں آکھو ہنج اکھیں دی سنگتاݨی نہ ہووے

زورے وݙ پردھان بنݨ دا ایہ مطلب تاں کائنی

توں پنج پاݨی رکھیں ساݙا ہک پاݨی نہ ہووے

اساں حُسن پرست رفیقمؔ اتنے توݨی چاہندوں

ساݙے دشمن دی صورت وی اَݨ بھاݨی نہ ہووے

(7)

عطرݨ ایجھی بیج غزل دی

خوشبو ݙیوے روہی تھل دی

ٻوٹے چھاں ݙیون نہ ݙیون

میں رَت ݙیساں اپݨے ڳل دی

پندھ اَصلوں نی سوڑا تھیندا

جتناں ٹُرداں جلدی جلدی

صدیاں گݙ عمراں برمیجے

تانگھ طلب دی ہک ہک پل دی

بے آبے ٹوبھے تے ٻیٹھی

خواہش ہے یا نینگر تھل دی

اَڄ کوں چھوڑ تے کیڑھا پاگل

رہ بھالے اَݨ ݙٹھے کل دی

دور ٻلاواں اِیویں لڳدے

جیویں ڳالھ رفیقمؔ کل دی

(8)

کندھاں آ ڳن ہُݨ کوٹھے دی چھت رکھݨی ہے

کندھاں آ ڳن ہُݨ کوٹھے دی چھت رکھݨی ہے

ساہ ساݙا رُک ونجݨے ݙیکھیں جیڑھے ویلے

ہیݨے دی گردن تے ݙاڈھے لت رکھݨی ہے

کہیں ویلے وی تیݙے سِر دا سئیں پچُھ سڳدے

ویلے سِر عملیں دی پوݨی کت رکھݨی ہے

جوفے نال اخلاص نی ٹُردے بھولے سنتا

لیکھے سٹ گھت جیکر تئیں سنگت رکھݨی ہے

ݙوجھی  وار  ݙنگیجݨ   دی نوبت  نہ  آوے

مومن ہیں تاں پلے اِیہا مت رکھݨی ہے

روٹی دا قائل کرݨے ضدل مُلاں کوں

اِت واری مسلک مسلک پھرت رکھݨی ہے

پَھر نہ آوݨ دے احساس رفیقمؔ آخر

ساݙے تن تے ماس نہ منہ تے رَت رکھݨی ہے

(9)

پرایاں دھیریں نظردن جوان، لوکیں کوں

نی آندا آپݨے گھریں دا دھیان لوکیں کوں

ایں واری ایجھا قتلام دا اندھار گھُلیے

خدا دے گھر وی نی ملدی امان لوکیں کوں

ضرورتیں دا ودھارا ھے روز کیا پچُھدیں

مہانگ کر ݙتا ہے فلوفان لوکیں کوں

شناس خون دی شکی مزاج کیا جاݨن؟

بھرا وی غیر لڳدے بد گمان لوکیں کوں

اثر کرے تاں کرے اسرافیل دا پھوکا

اُشاک کیا کرے میݙی اذان لوکیں کوں

چلو ٻیا نہ سہی اپݨے حق کیتے ٻولن

خدا زبان ݙیوے بے زبان لوکیں کوں

سفر دی سانجھ دے وعدے رفیق تُرٹ بَھڄ ڳن

تفرقے کر ݙتا ہے کانو کان لوکیں کوں

(10)

میڈے ہتھ رقبہ ہم میڈا ، میڈا پگھر پاݨی

پورھیے بیجاں شام سویرے فصلاں ٹُکر پاݨی

ہک جُنج دا اَݨ پانی وی اڄ ݙاڈھے دا ترکہ ہے

ہیݨے کیتے سَے ہے اپݨے تن دا لنگر پاݨی

مولا موت شہادت دی ݙے غسل بناں دفنیجاں

تاں جو گھر دا بچ پووے ݙوں چار کنستر پاݨی

وَل تاں ہکے لحظے دردوں اَجھا تھی ٻاہواں ہا

ٻلدے پھٹ وِسما سڳدا ہنجویں دا جیکر پاݨی

کال کریہہ دا دیہہ پھر ڳے اِت واری وی روہی تے

ٹوبھے تھئے تل بُرد رفیقمؔ سُک ڳے پلر پاݨی

(11)

میکوں گھن لہسی میݙا اپݨا ہنر سوچا نہ ہم

ایݙا اُچا ونڄ تے ڈھاساں سر دے بھر سوچا نہ ہم

پلدا سنبھدا رہ ڳئے جیڑھا میݙے تن دے ماس تے

اَڄ اُوہو وی پھیر تے لنگھسی نظر  سوچا نہ ہم

چھانورے میکوں درختیںدے نہ پوسن ہاں اُتے

چسکے اِیں ݙیسی میکوں دُھپ دا سفر سوچا نہ ہم

چوݨواں اُوباش ھا جیڑھا سمورے شہر دا

لوک اُونکوں چُݨسن اپݨا معتبر  سوچا نہ ہم

میں کنوں پورے کرا تے اپݨے ستے سوال

توں اکھیسیں ریت دیں سیڑھیں تے تر سوچا  نہ ہم

شہر دے اندر رفیقمؔ اپݨے تڑ تاݙے دی آس

میکوں عمراں تئیں رُلیسی در بدر سوچا نہ ہم

(12)

ٻال اُݙیندن پتنگ کوٹھے تے

روز چھڑدی ہے جنگ کوٹھے تے

کیتی رَکھدی ہے کھیڈ چھوہریں نال

میڈے بچپن دی منگ کوٹھے تے

پندھ کر گئے اَلا پرے توݨیں

ذری چھݨکی ہے ونگ کوٹھے تے

یاد گیری ہے ساݙے پرنے دی

بھنّا ترٹا پلنگ کوٹھے تے

رزق روزی دے سیک توں آجھے

پکھی بیٹھن اَٹنگ کوٹھے تے

تردی مݙی سمیٹ گھن چورٹ

خالی سٹ گِن ٹرنگ کوٹھے تے

اِیرا قابو رفیق ہے جیکر

کوٹھا ہووے نسنگ کوٹھے تے

(13)

ویڑھے دی بتّی مسما ݙے دل مونجھا ہے

کوئی نہ ݙیکھے ہنجوں ساݙے دِل مونجھا ہے

تانگھ دے چلّے پورے کیتی ٻیٹھاں شیت ہݨ

میݙا پورھیا آوے آݙے دِل مونجھا ہے

اَساں سانبھ نی سڳے ترکا پیو ݙاݙے دا

ڳوہے دے مُل گِن تِڑ تاݙے دِل مونجھا ہے

شیت خوشی کئی لحظہ بھنّے میݙے دَر تے

میݙے ناں دی تختی لا ݙے دِل مونجھا ہے

یار دا روپ الاوے جیندے ہک ہک حرفوں

اَج کئی ایجھاں شعر سُݨاݙے دِل مونجھا ہے

لنڳیں دے وچ سَتھ ہئی جے تئیں بھبَھّرماریم

ہݨ نی گھیلے ویندے گاݙے دِل مونجھا ہے

(14)

غریبی ساکھ رکھے جے کَݙنہاں ثوابیں دی

بݨا تے کون ڈھہیندے مسیت خوابیں دی

اَساں پڑھی کھڑوں تاریخ تیݙے وݙکیں دی

ݙڈھپ دی حام تے وقعت ہے کیا خطابیں دی

لٖگوݨیں ݙوݙے اڑیندن وَلا وی ہتھ دھوندن

صفئی پسندی تاں ݙیکھو میݙے نوابیں دی

لکھیݨریں دوستیں دے ساتھ چھوڑنیں پے ڳن

اینویں نصیب نی تھئی دوستی کتابیں دی

خدا دی چوکھی وکالت کریندے مولانا

گنہگاریں کوں ڈے تے خبر عذابیں دی

عقیدتیں دے مسافر کوہیندے آئن اَڄ تئیں

لہو لُہان ہے تاریخ ، انقلابیں دی

زمین دوز تھئی ہے ریت دا کفن پا تے

ہوا جھلیندی نہ ہئی جیڑھے پنج آبیں دی

کوئی وی رُت ہووے رفیق کھِل کھِل تے

ایہ خوبی تھوڑی کائنی کاغذی گُلابیں دی

(15)

سنگت ساتھ دی جیڑھی ہے لاچاری ݙیکھ گھدی ہم

پیار بھریاں اَکھیں وچ دُنیا داری ݙیکھ گھدی ہم

رَاہ نی روکے ونج سڳدے جاء جاء دی رول ہوا دے

اُچی کر تے گھر دی چؤ دیواری ݙیکھ گھدی ہم

تصویراں ہن بھانویں خط ہن اُوندے شِر بُر تھی ڳن

سارا کمرہ پٹ ماریم الماری ݙیکھ گھدی ہم

کنڈ پچھوں عیبیں دے دفتر کُھل کُھل ویندن

مونہہ ݙٹھے دی ایہ سرداری ݙیکھ گھدی ہم

پِٹ پلوت وی گھِن لاہندی ہے دِیر سویر دا فرق اے

ہر کہیں کوں نی پچدی دِل آزاری ݙیکھ گھدی ہم

ہُݨ تاں رزق دی جنگ وچ میݙے ٻال نصیب اَزماون

میں تاں کھیڈ کراہیں اپݨی واری ݙیکھ گھدی ہم

اپݨے ہتھیں اپݨی کنڈ رفیق نہ تھپّی ویندی

اللہ دے نائب دی خود مختاری ݙیکھ گھدی ہم

(16)

تلی تے چئی ودِن اپنے مسلک اَٹھے ویلے

سُݨݨی پوندی ہے یاریں دی بک بک اَٹھے ویلے

ہر خواہش دے کیتے اَنج اَنج تاڑی ماری رکھداں

میݙے دَر تے رہ ویندی اے ٹھک ٹھک اَٹھے ویلے

کہیں ویلے وی کُھل تے ساݙے نال نی کھیݙ کریندا

اپݨے نال سلہاڑی رکھدے اَجھک اَٹھے ویلے

پٹکے ویڑے تھی تے ڈھاندن سِراں سودھے اِتھاں

وپریں وات اِتھاں راہندی اے اجرک اَٹھے ویلے

سوہݨے سوہݨے منظر اُوندے ہاں تے کائنی پوندے

جیڑھا اپݨے آپ توں راہندے اَک نک اَٹھے ویلے

شہرت دے بُکھے لوکیں دی ، بُکھ نی مردی بھانویں

اپݨے ناں دی کُٹی رکھدن ڈھولک اَٹھے ویلے

لحظے لحظے ون بدلیندے ساݙا یار رفیقمؔ

ݙیکھاں کیندی لڳ ویندی ہِس پُرچک اَٹھے ویلے

(17)

جیوݨ دے ہِن چار ݙیہاڑے توں خوش رہے

بُکھ ݙکھ دے نہ چول رواڑے تُوں خوش رہے

ہک ضرب ہک دے اوجھڑ وچ توں نہ پھس

ایہ ہِنیں بیکار پہاڑے تُوں خوش رہے

دریا جھاڳ تے میں ہر قیمت آ ویساں

ہنجوں نہ ݙے ٻیڑی بھاڑے توں خوش رہے

تیݙا کیڑھا کھوہ سانجھا ہے یاریں نال

یار تاں ہوندن چنگے ماڑے تُوں خوش رہے

اساں غسلیجوں پئے تھل دی تس دے نال

بھانویں ہووِن ریت اُچھاڑے تُوں خوش رہے

بس تیݙی ہک مونجھ رفیقمؔ ہے کُجھ کُجھ

ٻئی سبھ خیر ہے آڑے پاڑے توں خوش رہے

(18)

کل دا سِجھ اُبھرے نہ اُبھرے ساݙے کہیں لیکھے

ٻال اساݙے بعد جو سدھرئے ساݙے کہیں لیکھے

روہی ، تھل دمان دے واسی تس دی ریتڑ پھکن

تیݙے گھر بارش دے مُجرے ساݙے کہیں لیکھے

ساݙے ونڈے تے اپݨا قد کاٹھ اُساری رکھدیں

ساکوں تاں لاݙیندی نُکرے ، ساݙے کہیں لیکھے

رَل وَسدیاں دا حال حویلہ نیوی پُچھدا آ تے

حج کر بھانویں ونڄ کر عمرے ، ساݙے کہیں لیکھے

لکھ مراد اَساکوں اپݨے گوپے ، ککھی ڈھارے

تیݙے ہووِن کچ دے حُجرے ، ساݙے کہیں لیکھے

اَحٖ دی منزل توݨی اَساں غزل دا روپ سنوارئے

ہُݨ کوئی ایݙے سچ تُوں مکرے، ساݙے کہیں لیکھے

جیندیںساݙی ڳالھ نی بھاݨی ، مرݨ دے بعد رفیقمؔ

ساݙی قبر تے سونے اُکرئیے ، ساݙے کہیں لیکھے

(19)

زمین چئی کھڑے سنگیں تے ݙاند کیا پُچھدیں

کڑکی ڳالھ دا مُنڈھ ہے نہ پاند کیا پُچھدیں

دل آہدے دوستیں دے نال کچہری گرم کراں

رُدھمیں پیٹ دے ݙیندے نی واند کیا پُچھدیں

سرور اِچ آ تے شگوفے گلاب بݨ ویندن

ہوا دی پولی پولی ہتھ کھڑاند کیا پُچھدیں

ڳلی توں ودھ گھریں تئیں فساد پڄ ویندیے

چھڑے نہ شالا بلاویں بھڑاند کیا پُچھدیں

سفر وچالے مزاجیں دی رُت بدل ڳئی اے

اساݙی بݨی ہوئی وِڳڑی ہے راند کیا پُچھدیں

چہاوتیں دا ثمر غیر کُف تُوں مل ویندے

لہو لہو دی مُکر ویندے بھاند کیا پُچھدیں

سوار نیلی دا آݨ بھاندا ہوندے پیئو ما دا

لگامی ہوندے رفیقمؔ ، لہاند ، کیا پُچھدیں

(20)

ہُݨ تاں موئیں مٹ ہے اساݙا شہر وی

سَندھیں مہانگ دا لہہ ڳئے زہر وی

گھݨے ہِن خوشحال محنت دے بغیر

گھݨے دا بے سوبھ رہ ڳئے ثمر وی

کرݨی پوندی ہے مزدوری شام تک

سِر تے جھلݨا پوندے سِجھ دا قہر وی

کتّا مَل تے ٻہہ ڳئے سرداریں دا دَر

پچھوں پیرا چئی آئی ہے وہر وی

ݙیکھ تے انسانیت خوری تیݙی

تئیں کنوں منگدن پناہیں نَہر وی

ڈھلدی عمراں وی ہے جھنڈی موت دی

خاتمے دا ݙس ہے پِچھلا پہر وی

دین دا رکھیس نہ دینا دا رفیقؔ

ہے اولڑی شاعری دی لہر وی

(21)

نسری وَݨ تاں ساݙے سِر تے چھانورا تھیسی

جوان پُتر ٻڈھیپے دا آسرا تھیسی

اَخیر لانگھے بھرانویں دے اَنج تھی ویسن

اَحٖ ہکو صحن ہے کل وٹاندرا تھیسی

بہانہ کائنی چلݨا چنگی مندی صحبت دا

تیݙے عمل اُتے تیݙا بھلا بُرا تھیسی

اُمید ہے بعد ساݙے ، ساݙا مٹ شانی

جے ساݙا پُتر نہ تھیسی تاں پوترا تھیسی

نویں ݙکھیل ہیں ساکوں نہ روک رووݨ ݙے

اساں نہ روسوں تاں کیویں محاورہ تھیسی

نتارے لوک پئے کڈھیسن اپݨے مطلب دے

میݙے کلام دا نِت نواں ویورا تھیسی

ملاپ جوڳے نہ راہسوں رفیقؔ سدھ نہ ہئی

ساݙی پہنچ توں ایݙا پروبھرا تھیسی

٭                      رفیق احمد پوری ، قلم کشالے ، بہاولپور، سرائیکی ادبی مجلس 2005ء؁، ذاتی بیاض (شاعر)

 غزل 
تلّی تے چئی ودن اپݨے مسلک اٹھے ویلے

سُݨݨی پوندی ہے یاریں دی بَک بَک اٹھے ویلے

ہر خواہش دے کیتے انج انج تاڑی ماری رکھداں

میݙے در تے رہ ویندی ہے ٹھک ٹھک  اٹھے ویلے

سوہݨے سوہݨے منظر اوندے ہاں تے کائنی پوندے

جیڑھا اپݨے آپ توں رہندے اک نک  اٹھے  ویلے

شہرت دے بُکھے لوکیں دی بُکھ نی مردی بھانویں

اپݨے ناں دی کُٹی رکھدن ڈھولک  اٹھے  ویلے

لحظے لحظے رنگ بدلیندے ساݙا یار رفیقمؔ

ݙیکھاں کیندی لڳ ویندی ہِس پُرچک اٹھے ویلے

 حوالہ 
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان