عباس یوسف

عباس یوسف سرائیکی زبان دا شاعر ہے۔

 ڄم پل 
ڄام پور نال تعلق ہے، ملتان وچ ڄمے، 

 تعلیم 

 کتاباں 

 سک دا سیک
 اساں لوک ہیں ککھ

 نمونہ کلام 

 ݙوہڑہ 
ساکوں بھوئیں دے بھوڳیں بھَن چھوڑیے اساں اڄ تائیں بھوڳ وچ لاتھے ہئیں

ہر روز ہوندے ہک بھوڳ نواں، ہیں  بھوڳ دے روڳ وچ لاتھے ہئیں

اساں آ ڳئے وقت دے ویلݨے وچ ٻَݨ پھوڳ ہُݨ پھوڳ وچ لاتھے ہئیں 

کیویں یوسف ݙس ہاں عید کروں ہر روز تاں سوڳ وچ لاتھے ہئیں

محمد عباس یوسف

 ݙوہڑہ 
اساں موجی مونجھ دے صدمیاں دے نت مونجھ تیݙی دے لب چمدوں

تیݙے ݙتڑے سول ستم سارے اساں خوش تھی نال ادب چمدوں

تیݙے ناں دی نسبت ناں ساݙا تہوں تیݙا نام نسب چمدوں

تیݙے یوسفؔ سنگ سنگریج ڳیوں تیݙے سارے سانڳ سبب چمدوں

 غزل 
تیکوں ما رُخ یار مِٹھل لکھداں

بس ڳالھ ایہا ول ول لکھداں

تیݙی جگ وچ یار مثال جو نئیں

تیکوں ݙیکھ تے روز غزل لکھداں

کݙی لکھداں لب رخسار تیݙے

کݙی اکھ دا مست کجل لکھداں

بن مجنوں یار دیوانہ میں 

تیݙی سوچ شعور عقل لکھداں

تیݙی دید عبادت اکھیاں دی

تیݙی سوچ کوں نیک عمل لکھداں

نمہی لکھدا اج تے کل یوسفؔ

میں یاد تیݙی پل پل لکھداں

 غزل 
من گھن میݙی ڳالھ وے سانول

ڳالھیں وچ نہ ٹال وے سانول

بن تیݙے میں جی نہ سڳساں 

گھن جل آپنے نال وے سانول

بن تیݙے ہے پل پل اوکھا

کیویں لنگھسی سال وے سانول

جیویں تے لکھ تھیویں شالا

لڳیاں دی لج پال وے سانول

سچ ہے یوسف ؔ تیݙے باجھوں

خوشیاں دا ہے کال وے سانول

کلام۔۔۔۔محمد عباس یوسفؔ

 غزل 
دل دھک دھک دول تے رقص کیتے

اساں  باہیں  کھول  تے  رقص کیتے

ہنج    ڈھیر    حیا   دی   عادی   ہئی

اوں  وی  زلفاں کھول تے رقص کیتے

اساں   اپݨے  آپ   اچ   رہے  کوئے  نہ

ڄڈاں آپ کوں ڳول تے رقص کیتے

اساں کہیں دے پھول پھلوڑیئے نیں

پھول اپݨے پھول تے رقص کیتے

اوندی کاوڑ کاڑھ تے پی چھوڑی

اوندے مٹھڑے بول تے رقص کیتے

اساں ڈھول انمول دی ڳالھ کیتی

بس ڈھول دے دول تے رقص کیتے

سر دھرتی ماء دی ویل جو ہئی

سر آپݨا گھول تے رقص کیتے

اساں یوسف بھولے  لوکاں دا

بھن اوں وی بھول تے رقص کیتے

محمد عباس یوسف

 غزل 
سینےلڳی ڄݙاں ساݙے  اڳ جُھمرکھیݙسی

پچھے ساݙے نال سارا ڄڳ جُھمر کھیݙسی

سخی سئیں دےمیلےاُتےکونجاں جُھمر کھیݙسن

چنانہہ   تیݙی   مݨ  اُتے  بگ  جُھمر  کھیݙسی

لالچی   دے    تاݨی   لالچ   جوان   اے

چوک اچ کھڑ کے تے ٹھگ جُھمر کھیݙسی

حُسن  تے  عشق  دے  رنڳ  ڄݙاں  رلسن

پاݨی  اتے  بھاہ  ڳل  لڳ  جُھمر  کھیݙسی

عاشق  معشوق ہتھوں  ڄݙاں  وی کہیڄݨے 

ڳل جُھمر کھیݙسی شہ رڳ جُھمر کھیݙسی

یوسف  توں  ولسیں  تاں  ولسی  بہار  اے

پیر تیݙے  چُم کے  تے دڳ جُھمر کھیݙسی

محمد عباس یوسف

 غزل 
آکھ ݙے سچ کوں سچ فقیرا

بھانویں مچدے مچ فقیرا

بُغض بلا پئی بندے کھاوے

بُغض بلا  توں بچ فقیرا

موت فولادی وار کریندی

زندگی تیڈی کچ فقیرا 

سٹ دُنیاں دے دھندے سارے

نال ساڈے آ نچ فقیرا 

لکھ پئے لوکی کوڑ پچاون

اے نی سگدا پچ فقیرا

مِٹی تیݙی ذات ہے یوسف

گارے تھیوݨے گچ فقیرا 

محمد عباس یوسفؔ
ونکی:سرائیکی شاعر