سیف اللہ آصف

سیف اللہ آصف 1966ء کوں پیدا تھئے۔ پرائمری تک تعلیم حاصل کیتی ۔ ڈیرہ غازی خان شہر اچ رہائش پذیر ہن۔سرائیکی شاعریں اچ آ پ دا ناں ٻہوں مقبول ہے۔ سرائیکی شاعری اچ تمام اصناف اچ طبع ازمائی کیتی تے ٻہوں سوہݨے انداز اچ شاعری کریندن۔وسیب دا رنگ نمایاں نظر آندے۔سیف اللہ آصفؔ دامان دے شاعر ہن ، خوبصورت ڈوہڑہ لکھیندے، ڈوہڑے دے نال نال نظم ،قطعہ تے غزل وی لکھدے ۔لفظیں کوں وڈے ہنر تے سلیقہ مندی نال شعراں دے قالب اچ ڈھلیندے۔اوندی شاعری وچ دامان دی پسماندگی ،کریہہ تے تریہہ دا المیہ ، تے شاعر دے اپنے اندر دی مونجھ ملال دا نوحہ ہے۔سیف اللہ آصف ؔ دا  شعری مجموعہ ’’بوچھن دے گنڈھ کنجیاں‘‘دامانی لہجے دی شاعری دا خوبصورت مجموعہ ہے ۔جیندے وچوں دامانی مٹی دی سوندھی خوشبو دی مہک آندی ہے ۔آپ دی کتاب جھوک پبلشرز توں شائع تھئی۔ 

اصل ناں       سیف اللہ 

قلمی ناں      سیف اللہ آصفؔ    

جمن           1966ء    

تعلیم           پرائمری

پیشہ            ۔۔۔۔۔۔   

فون نمبر         03327140400

جاہ پتہ          پُل نوتک(کالا)ڈیرہ غازیخان

سیف اللہ آصف قصبہ کالا ضلع دیرہ غازی خان دا ہک سرائیکی شاعر ہے۔

سیف اللہ آصفؔ دامان دا شاعر ہے ، خوبصورت ڈوہڑہ لکھیندے، ڈوہڑے دے نال نال نظم ،قطعہ تے غزل وی لکھدے ۔لفظیں کوں وڈے ہنر تے سلیقہ مندی نال شعراں دے قالب اچ ڈھلیندے۔اوندی شاعری وچ دامان دی پسماندگی ،کریہہ تے تریہہ دا المیہ ، تے شاعر دے اپنے اندر دی مونجھ ملال دا نوحہ ہے۔سیف اللہ آصف ؔ دا  شعری مجموعہ ’’بوچھن دے گنڈھ کنجیاں‘‘دامانی لہجے دی شاعری دا خوبصورت مجموعہ ہے ۔جیندے وچوں دامانی مٹی دی سوندھی خوشبو دی مہک آندی ہے ۔ ایہ کنجیاں سیف اللہ آصفؔ دے شعری خزانے دیاں کنجیاں ہن ،جیڑھیاں کہیں سگھڑ سیانی تریمت دے بوچھن دی گنڈھ محفوظ ہن ۔ تے اوہ ’’آپ وِلَلِّی ویڑھے ڈوہ‘‘دا موقعہ کہیں کوں نئیں ڈیندی ۔ایہ سگھڑ سیانی سیف اللہ آصفؔ دے شعراں دی رانی ہے تے خود سیف اللہ آصف ؔ اپنے شعراں دی سلطنت دا راجہ ہے۔

 نمونہ کلام 
اساں چیتر بہار دے _چتریے ہوئے

اساں سنگریے سنوریے _ستریے ہوئے

اساں اپڑیں اکھ تے _نتریے ہوئے

تیݙے پیریں پووݨ آئے ہاسے 

اساں آپ کوں دهووݨ آئے ہاسے

ساکوں اپڑیں پیریں پووݨ ݙے

ہک وار تاں رج کے رووݨ ݙے

ساݙے کجھ ارمان تاں _مٹ پوسن 

تیݙے سانول پیر نہ _بهٹ پوسن

 ݙوہڑے 

 ݙوہڑہ 
کوئی جوگی سونہاں روحیں دا ، کوئی منکے تھیوے گول آندے

کوئی ماء بولی دے باغ وچوں کوئی مٹھڑے میوے گول آندے

اومٹھڑی مُسک تے مُس پوندےاونکڑی گالھ تے رُس پوندے

او آپ نکھیڑے کر آندے ول آپ منیوے گول آندے 

 ݙوہڑہ 
اے چندر دا واسی بھاگ وندا تیڈے بھوئیں تے پیر لُڑیندن

نہ آفکیاں تھیندین اکھیاں تو نہ کھنڈ تھئے ملخ کنڑیندن 

جتھاں جوگاں نت جکڑیندیاں ہن جُٹ ہنجواں دے جُکڑیندن

اوڈوں آصف تیکوں دیراں ہن ایڈوں روح دے رے ڈتھڑیندن

 ݙوہڑہ 
ﺳﺎݙﮮ ٻیٹ ﺗﮯ ﻏﺮﺑﺖ ﭼﻬﺎ ڳئی ہے ﺍﺳﺎﮞ ﭘﺘݨ ﺩﯾﺎﮞ ﭼﻬﺎﻧ٘ﮩﯿﮟ ﻭﯾﭻ ݙتن

ﺍﺳﺎﮞ ﻭﺳﺪﯼ ﺟﻬﻮﮎ ﺩﮮ ﻭݨ ﻭﯾﭽﻦ ﺍﺳﺎﮞ ﭘﯿﻨﮕﮭﺎﮞ ﻻﻧ٘ﮩﯿﮟ ﻭﯾﭻ ݙﺗﻦ

ﺳﺎݙﮮ ﻣﺎﻝ ﻭﮐﺎ ڳئے ﻣﻨﮉﯾﺎﮞ ﺗﮯ ﺍﺳﺎﮞ

ﮐﺎﻧﮯ ﮐﺎﻧ٘ﮩﯿﮟ ﻭﯾﭻ ݙﺗﻦ

ﺗﻮﮞ ﺁﺻﻒ ﻭﻧﮕﺎﮞ اڄ ﮔﻬﻦ ﺁﺋﯿﮟ ﺍﺳﺎﮞ ﮐݙݨ ﺩﯾﺎﮞ ٻاﻧ٘ﮩﯿﮟ ﻭﯾﭻ ݙﺗﻦ

ﺳﺌﯿﮟ ﺳﯿﻒ ﺍﻟﻠﮧ ﺁﺻﻒ

 ݙوہڑہ 
تیڈے وس اچ واگاں ویلھے دیاں ساڈو واگ ولا اساں عید کروں 

ڈینہ لاہنڑ تے ہے سنگریج کراہیں مہتاب اچ اساں عید کروں

اساں آتے روز ازل دے ہیں ساڈی آس پجا اساں عید کروں

آ آصف روز دیں روزیں توں ساڈی جان چھڑا اساں عید کروں

سیف اللہ آصف

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

واہ واہ وے سانول تیڈے ونڈ ونڈارے 

کتھائیں مٹھڑے پانی کتھائیں اصلوں کھارے

تیڈیاں رانداں گُجھڑیاں کہیں وی نہ بُجھڑیاں 

پرے تئیں اُشا ہے پرے تئیں اندھارے 

واہ واہ وے سانول تیڈے ونڈ ونڈارے 

سبھے واہ وکڑے ولا کیتے تکڑے 

اساں نال ڈاندیں دے کیتے کمارے 

واہ واہ وے سانول تیڈے ونڈ ونڈارے 

ایں چھپری دی چھاں نال مٹڑی دے تھاں نال 

بکری تے گاں نال ساڈے گزارے

واہ واہ وے سانول تیڈے ونڈ ونڈارے 

ساڈے گھر گریڑے تاں کہیں وی نہ سیڑھے 

اونکوں آکھو ہن آکے ماڑیاں اُسارے 

واہ واہ وے سانول تیڈے ونڈ ونڈارے 

ساڈی ذات کُنگر ہتھیں کُٹ دے مُنگر

ساڈے نال چھچھ ہے تے رچھ دی مہار اے 

واہ واہ وے سانول تیڈے ونڈ ونڈارے 

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

پُھل دی خار دی وکھو وکھ چس اے 

یاری اے تاں یاری اے 

بس اے تاں بس اے 

اساں ایں جیونی کو ہرحال جیونے 

تیڈاوی تے میڈا وی ساہ کیندے وس اے؟ 

اڈ رادھا گناں وی رج سوہنا لگدے 

جیرھا کھڑے تس اچ اوندے وچ رس اے

جند جیوی پل وچ تھل کینویں رجدے 

بہوں ساری بُکھ اے بہوں ساری تس اے

سندھ دی تے بنی دی ایہا وتھ وکھری 

اتھاں مٹی سڑھ ہے اتھاں مٹی گس اے 

سیف اللہ آصف

 غزل 
ساڈے گل وِچ ڈھولے ہوندِن پئے

ساڈے ماس ءچ کولے ہوندِن پئے

اَساں سِجھ دے سیک تے کاڑھئے ہوئے

اَساں نازیں نال لتاڑئے ہوئے

اِیویں لِیر کتیراں پاڑئے ہوئے

ساڈے تَن تے چولے ہوندِن پئے

ساڈِیاں آہیں دُھر تئیں تگدِیاں نئیں

ساڈِیاں مُونجھاں وِی ٹُر سگدِیاں نئیں 

ساکوں نَظراں گُزرِیاں لگدِیاں نئیں

ساکوں تِلک تلولے ہوندِن پئے

توڑے عِید ہووے شَبرات ہووے

توڑے خوشیاں دِی سَوغات ہووے

بھانویں وَصل وِصال دی رات ہووے

ڈُکھ ڈھیر یا تھولے ہوندِن پئے

ساڈِیاں آصفؔ عَجَب اُڈارِیاں ہِن

ساڈی چوگ دِی جاہ تے جالیاں ہِن

اِنہیں چوگیں دے اِنہیں جالِیں دے

اِیوِیں روز دے رولے ہوندِن پئے

""سئیں سیف اللہ آصفؔ""

 کافی :- 
توں ساڈا کیا لگدیں اساں تیڈے کیا لگدے 

فجر تے شام جیویں سکے بھینڑ بھرا لگدے

کن دی گونج وچوں

کرلاندی کونج وچوں

متراں دی مونجھ وچوں

کوئ اپنڑاں الا لگدے

اکھ تیں انگور جیویں

لائیاں تیں بور جیویں

فجریں دا نور جیویں

ہک بئے دا گواہ لگدے

واہ بے واہ تھئے ہیں

جھوک دے راہ تھئے ہیں

تانگھ اچ تاہ تھئے ہیں

جیویں ڈاج کوں لاہ لگدے

سیف اللہ آصف

 کافی 
آ اڑی سینگی چھاہیں جوڑوں

چوڑے ونگاں باہیں جوڑوں

چلہیں جوڑوں اوٹے جوڑوں

سوہنڑے سوہنڑے کوٹھے جوڑوں

اندرو تیڈیاں جاہیں جوڑوں

رنگ پور جوڑوں کھیڑے جوڑوں

بابل دے سنگ جھیڑے جوڑوں

ہتھ وی جوڑوں باہیں جوڑوں

گڈیاں دے منہ چن دے ٹوٹے

سوئیں وچ پا کے کالے گوٹے

ٹک دے نال نگاہیں جوڑوں

موسم مہندیاں لاونڑ آ گئے

آصف پینگھاں پاونڑ آ گئے

لاہیں نال سلھاہیں جوڑوں,

سئیں سیف اللہ آصف

 کافی 
الئه سئیں دا ملخ هے الئه سئیں دیاں بیریں هن. 

چنگیریں اتیں پهل هن پھلیں تیں چنگیریں هن.

سدهریں دیاں چوریاں هن اکهیاں کندوریاں هن.

ساڈیاں مجبوریاں هن تیکوں چوکهیاں دیریں هن

.

ساوے ساوے ونڑ هن هک بۓ دے جنڑ ھن.

پیلهوں آلیاں جالیں وی بیریں دیاں مولیریں هن.

روهیں کال کوٹ هن سچ وانگوں جهوٹ ھن.

کالے کالے بوٹ هن کنڈ تیں کنڈیریں هن.

مٹیاں دے ڈاند هن چھنگواں دے گهوڑے هن.

سنج دے وچهوڑے وچوں پهٹدیاں سویریں ھن.

(سئیں سیف الئه آصف)