نزاکت لاج

نزاکت لاج سرائیکی شاعر ہے۔

 ڄم پل 
پہاڑ پور دیرہ اسماعیل خان نال تعلق ہے۔

 تعلیم 

 کتاباں 

 نمونہ کلام 
غریب   شودے   بے  حال ٻہوں  ہن

سکول  ڳھٹ ءن  تے  ٻال ٻہوں  ہن

پہاڑ   پور    دے      ہزار     مسلین

جواب   کونی   سوال    ٻہوں   ہن

علاج   کوئی   نی    کراوݨ     آندا

بھاںویں  شار   ہسپتال  ٻہوں   ہن

ٹھیک  تھمباںءچ وی بجلی  کونی

خراب  تاراں  دے  ڄال  ٻہوں  ہن

ساوے  جنگل    کپیج    ڳئے    ہن

درخت  تھوڑین  تے  ٹال ٻہوں ہن

دکان  داراں    دے    ریٹ   اپڑین

تہوں او ہِک ٻہہ دے نال ٻہوں ہن

کچاری    تھاݨاں     عدالتاں    وِچ

کوڑ،   دوکھے،   پلال   ٻہوں    ہِن

ڄڑ دی  سِوی  اے  سود  خور ءن

حرام   ذادے    حلال   ٻہوں    ہن

سکھݨے   مطلب  دے  ہن  سیاسی

کھیݙ  ویندے  اے  چال ٻہوں  ہن

ڄنھاں  کوں  مطلب ھ  نال ساݙے

اونہاں  کوں ساݙے خیال ٻہوں ہن

کݙاں  اساݙے   وسیب   دے   وچ

عروج    آسی   زوال    ٻہوں   ہن

خدا     نزاکؔت     ہدایت     ݙیوے

اساݙے   ٻھیڑے  عمال  ٻہوں   ہن

نزاکت لاجؔ پہاڑپور

 غزل 
تُو  ڄو   کونی  رات   اندھاری   لڳدی  ھ

لُڳی     زندگی     آپ   مُہاری    لڳدی   ھ

تیݙی  یاد ءچ  ایݙیاں ہنجواں نکھتیاں ہن

ہݨ   اکھیاں   کوں   پپلی  باری  لڳدی   ھ

تائیں  ساکوں  اخلاق   سکھایا   ھ  امڑی

،،تیݙی   ہر   ہک  گاہل  پیاری   لڳدی   ھ،،

کوئی   تعبدار  کھڑوتین   ماء   پیوء   دے

کیکوں  خذمت  صرف  خواری  لڳدی   ھ

سکھݨ  کیتے دھکڑے  کھاوݨے  پوندے  ہن

سمجھݨ  کیتے   زندگی   ساری  لڳدی   ھ

نور  اسوروں لاجؔ  قرآن  کوں پڑھدے  ہیں

ساکوں ،  عمرہ ،  حج ،  زواری   لڳدی   ھ

نزاکت لاجؔ پہاڑپور

 غزل نویں 
تیݙے  اڄ   وی   کوڑے  لارے  مکدے  نی

ساکوں  چنتین   تیݙے   بارے  مکدے  نی

گھر دا سوجھلا گھر دے واسی ہوندے ہن

ݙیوے   بالݨ   نال   اندھارے   مکدے   نی

عاشق،  شاعر  ڄتنے تروڑ  کے ڳھن  نیوین

اللہ   دے   اسمان   تے   تارے   مکدے  نی

ہک در بند تھیوݨ نال سو ٻئے کھل ویندین

کیندے  چھوڑݨ  نال   سہارے  مکدے  نی

شعراں  وچ  ہن  ٹوݨے   چنڳی  زندگی  دے

ڳولݨے  ہِن  تائیں  آپ   اشارے  مکدے  نی

یاد   دے   لنگر   پورا   سال   لڳے   راہندین

ڄئے  تائیں  لاجؔ  نہ آپ وسارے مکدے نئیں

نزاکت لاجؔ پہاڑپور

 غزل 
مار    نہ     کُٹ

ہکو   ڳلا   ڳھٹ

كݙھا   نِوی  کُٻ

لا  ڳیائیں   ٻُٹ

ڄیویں آکھی دل

اونویں ساکوں لُٹ

پُچھم  ہوی  پیار

آکھا   ہِس   ٹھُٹ

لُڳا   چا    کیتائی

چنڳے ہاسے ڄُٹ

قِصہ   ڳیا    مُک

جان  ڳئی  چُھٹ

نزاکت لاجؔ پہاڑپور

 نویں غزل 
اَتّا     تاند     مُداپّے     پالی    رَکھدا    ھ

ݙُکھ    نِرُڳا    اندور    ڳالی    رکھدا     ھ

بَد اخلاق وی  چُپ توݨی  لَڳدائے سوہݨاں

ڳاھل  کرے   تاں  بَھانبَݨ  ٻالی  رَکھدا  ھ

کالا    ٹِکہ    بد    نَظرے    کِیتے    اِیویں

رَکھی   ڄیویں   باغ  دا  مالی  رَکھدا  ھ

کفنی  دا  ٻوڄھا  ھ  نہ کُجھ نَیسُوں نال

رَب    دا    ݙرا    تَلّی   خالی   رَکھدا    ھ

ٻَیہروں   رَنگ   دا   بَگّا   اندروں  دا  کالا

لوکاں  کیتے   جِٻھ  وی  کالی   رَکھدا  ھ

پِھیترا پِھیترا تِھیوݨ تُوں او بَچ ویندائے

ڄَیرھا آپ کوں  آپ  سَمبھالی  رَکھدا  ھ

لاجؔ   زمانے   کیتے    ایویں   رَہ   ڄیویں

اُلّو   نِندراِچ  اکِھیاں   بھالی   رَکھدا   ھ

نزاکت لاجؔ  ( پہاڑپور )