روشن ضمیر

روشن ضمیر سرائیکی زبان دا شاعر ہے،
 ڄم پل 
١٩٨٦ وچ ڄمے۔

 نمونہ کلام 

 قطعہ 
غم کوں وی ہݨ ہر دیوار تے لکھی ڄُلوں

اساں واپس ول نہ ولسوں آکھی ڄُلوں

دل تاں اہدے سیت سیاہ وچ اپڑیں رلے

سیجھ کوں ایویں دھاڳا مار تے چھکی ڄُلوں

 ݙوہڑہ 
دل اہدا ہا تیکوں آکھوں کجھ پر ڳال زبان تے رہ ڳئی اے

او کینجھی ڳال اے ڳالی ڳئی جیری منہ تے آن تے رہ ڳئی اے

اساں ہوش دے ناخن کیا گھندے بے شکل دھیان تے رہ ڳئی اے

کیا پُجدی عرش ہلیندی کیا جیری آہ ارمان تے رہ ڳئی اے

 غزل 
ڳالھیں ناں لکا توڑ پیاریں دا حال ݙے ساکوں 

مل پیوں خیر چھوڑ یاریں دا حال ݙے ساکوں

انویں ہن سلامت یا بُھر بٌھر کے ݙہے ڳئیاں ہن

او بے بنیاد ساݙی دیواریں دا حال ݙے ساکوں

چھوڑ کیا تھئے جو پارسا دی اوں پارسائی تے

اساں ہیں گنہگار گنہگاریں دا حال ݙے ساکوں

سݨیا ہے جو بادِ صبا اوندے شہر توں آئی ہئی

کیویں ہن سئیں دِ نظاریں دا حال ݙے ساکوں

فلاں دے فلاں سدھر ڳئے فلاں یار سارے وی

چھوڑاں یار چھوڑ آواریں دا حال ݙے ساکوں

کیا ہے جھرنا کیا نیلُ نالہ تے کیا ساوݨ دی رُت

نینا تُو وہندے ہوئے آبشاریں دا حال ݙے ساکوں

تندرستیں دی ڳال کر کے ساقی خراب نہ کر

بیمار ہیں اساں جو بیماریں دا حال ݙے ساکوں

 غزل 
اے تاں ہے سارا غبار اندر دا

ہر کوئی ہے پیا شکار اندر دا

ایویں نیں تازہ دم سا گھنیدے

زخم تھیندن نکھار اندر دا

کیا کریسی دوا لادوا تے اثر

جیرھا ہووے بیمار اندر دا

بہوں پراݨاں اے روگ ہا شاید

عشق تھی گئے بخار اندر دا

مار ݙیندے بھروسے دا خنجر 

کوئی نہ ہووے مکار اندر دا

اج تئیں آندن آوازاں میکوں

کیا گزاریے ݙینھوار اندر دا

ایویں نیں پریشاں دل میݙا

کجھ تھیا ہے جو گار اندر دا

 غزل 
جیکر وہم دی بھا کوں چھیڑیو اُبھریاں آسن سوچاں

ذیہن دے تاک توں ویکھا ملیا بھجدیاں آسن سوچاں

پیر پٹیسن وپرے ایہے پندھ وی کاݨے تھی کے مرسن

سوچ سجاک سفر تے رکھسیں رلدیاں آسن سوچاں

سارا محور یادیں دا ہے دل ہسوڑ گھسوڑ ہے اندر

مونجھ مزاج کوں موسم بھاݨاں وسدیاں آسن سوچاں

پیار دا پکھڑو آس دے وݨ تے ݙیکھ گھروندا جوڑے

وݨ دے سکھڑیں خاکے اتیں بہندیاں آسن سوچاں

سوچیں دی ہک جھار دے اُتے غربت ٹھاکہ ماریے

اݨ پھر شودیاں ندریں ماریاں مردیاں آسن سوچاں

روشن ضمیر

 غزل 
دل برباد ݙیوا بھیجو ہا

یا کئی یاد ݙیوا بھیجو ہا

ہنج دا پاݨی ہاں کوں لایُم

کھل دی کھاد ݙیوا بھیجو ہا

دل وت حوصلے ہردا ویندے

کجھ کھن داد ݙیوا بھیجو ہا

فرش تے متاں عرش ان ڈھاوے

کُئی بنیاد ݙیوا بھیجو ہا

دل رہ ڳئیا ہا تہاݙے کولوں

کم دے بعد ݙیوا بھیجو ہا

کل توں نندراں آوݨ پئے ڳِن

درد فساد ݙیوا بھیجو ہا

 غزل 
اپڑیں کیوں صورت پیاری نیں لڳی

شیشے دے نال میݙی یاری نیں لڳی

چاہے گزری یا گزاری ڳئی ہم جو

خوبصورت ہئی زندگی باری نیں لڳی

سج دھج کے ڳئیاں اپڑیں جاݨ تاں میں

تیاری ہئی جتلا وی تیاری نیں لڳی

اتنے کیوں فکرِ لاحق ہاؤ میݙے یارو

شوق شاعری دا ہے بیماری نیں لڳی

لاوݨی ہئی تیݙے ناں زندگی ساری

ارمان ہے جو زندڳی ساری نیں لڳی

اے عشق میں خدمت گزار نیں تیݙا

تیݙی راہ تیں کم وفا داری نیں لڳی

 غزل 
میݙی تحریر دم تروڑے میکوں تشکیل اینجھی ݙے

مکمل وچ ادھور ہووے میکوں تکمیل اینجھی ݙے

میݙے قصے جہاں پڑھ کے ندامت کر سڳِن میں تے

میݙی دورانِ زندگی کوں سجݨ تفصیل اینجھی ݙے

میکوں محلُول کر ݙے توں ہوا پاݨی تے مٹی وچ

میکوں "میں" دا مکاری کر اندر تحلیل اینجھی ݙے

میں ونجڑے چا تے محشر وچ سئیں کربلا دا حق ݙیوݨ

میݙے اکھیاں کوں تر کر ݙے اندر سبیل اینجھی ݙے

جتھاں خود کوں سجا کے میں ٹہاکے رکھ سڳاں دل وچ

یا ٹنڳڑاں ݙے اذیت دا یا سُکھ سفیل اینجھی ݙے

جتھاں خود کوں میں نہ ٹکراں جتھاں میں رُل مراں خود وچ

جتھاں میں ہر ونجاں خود توں اے کوئی نبیل اینجھی ݙے

 پیتا تھل ہے 
پیتا تھل ہے مر کے دریا

کیا ہے کیا ہے کر کے دریا

لڳدے اوں وت پیر پسائے ہن

وہندا ویندے ٹھر کے دریا

ڳالھے نال اے شرط لڳی ہئی

مُٹھ وچ آ ڳئے بھر کے دریا

تھل کوں اپڑیں گھݨ ڳیا ہا

واپس ول آئے ہر کے دریا

ایویں وہندے جیویں لڳدے

پیریں وچوں سر کے دریا

چیھ وچ آکھس پیتا ویسیں

ݙیٹھی وہندا ݙر کے دریا

روشن ضمیر

 ہݨ پار کھڑی اے 
حد کر سوچ ہݨ پار کھڑی اے

کر ہک شخص کوں گار کھڑی اے

کیندی تݙ تے سدھ نیں زندگی

موت کوں ہکل مار کھڑی اے

اے جو توں اسمان دو ݙہدی

دھوئیں دی دیوار کھڑی اے

زندگی موت دے اڳوں ݙیکھاں

کتنی تھئی لاچار کھڑی اے

روشن ضمیر