سوچ سِنگار،پورھیت: رمضان آرائیں

سَاوݨ 
ہرکوئی آکھےہرکوئی ٻولے
ساوݨ آیا  ساوݨ آیا

ہر کوئی خوش ءِ

ساوݨ کولوں

مَیں ناخوش آں

سارے سال ءِچ یاد رکھین٘دے

ساوݨ ان٘دے اُو  بُھل وین٘دے

ہر کوئی آکھے ساوݨ آیا

مَیں نہ آکھاں

ءِ تاں

میݙی ہَن٘ج دا موسم

سَاوَݨ آن٘دے

بدلے(بَادل)آن٘دِن

میݙےاُتے بَدلےگجِن

میݙےاُتےبجلی ڈھاوے

جو نہ ݙیکھاں

اڳلا سَاوَݨ

سوچ
تُوں جےکِھلدیں

دَھرتی کِھلدی

سُکّےپتر وی کِھلدے

تُوں جوٻولیں طوطے ٻولِن

پُھل وی ٻولِن

اپݨےپیار دَا راز چا کھولِن

تُوں جےسوچیں

ہر کوئی سوچے

ربّ ءِی سوچے

بےشک کہیں دے بارے سوچے

سوچےسوچ بݨایا کیوں ءِم

کہیں کُوں سوچ میں ݙِتا کیوں ءِم

او نہ سوچے

کوئی نہ سوچے

او سوچے تاں

ہرکوئی سوچے
ہَنجوں دِی برسَات
تَیں کیا سمجھے

صرف تُوں رون٘دیں

تُوں تاں رون٘دیں لوکیں اڳوں

مَیں تاں رون٘داں دِل وچ

میݙے رو رو ہنجوں مُک ڳن

ہُݨ تاں میں ہَنجوں دی جَاہ تے

دِل دا خون وَہین٘داں

خون وی مُک ڳئے

ہُݨ کیا کراں

باقی بَچ ڳئے پیار
جاڳو
اُٹھو اُٹھو اُٹھو

کے تَئیں سَمسو

کےتَئیں مَاء دیاں لوریاں سُݨرسو

کےتَئیں گھریں بانبڑےݙیسو

او تَئیں اُٹھسو

جیرھےاِتھاں کُجھ نہ رَہسی

وَݨجارا
ساݙےشہر ءِہِک وَݨجارا

دَردَر وَن٘ڄ تے ہوکلے مارے

گِھنو پیار وچین٘دا وَدآں

اپݨےخواب وچین٘دا وَدآں

کہیں دیں مَست نشیلےاَکھیں

دے سب خوب وچین٘دا وَداں

کہیں ہِک پُھل دی ساری خوشبو

پیار دے رن٘گ وچین٘دا وَداں

کہیں دی آس نِراس محبت

دِل دا بھیدوچین٘دا وداں

کہیں دےدِل دےٹکڑےکرتے

پِیت پریم وچیندا وداں

ہَن٘جوں دی برسات دےبدلے

دِل دا خون وچین٘دا وداں

اِتھاں ہرکوئی نفرت ویچے

مَیں تاں پیار وچین٘دا وداں

خواب ءِی وِک ڳئے

پیار ءِی وِک ڳیا

دِل دی ہِک ہِک حسرت وِک ڳئی

کہیں سوہݨےدی یاد ءِی وِک ڳئی

دِل نیں وِکیا
او ہِک ہِک دےپیریں ڈھاوے

مِنتاں کرےدِل چاگِھنو

پیسےکئےنیں مُفتا ݙین٘داں
خواہش
میں وی چاہن٘داں

تیݙےناں دیاں غزلاں لِکھݨ

میں کیا کراں
مَیں مجبور آں

جیرھےٻَہن٘داں غزلاں لِکھݨ

میݙیاں سوچاں
میݙیاں دیداں

اُݙر وین٘دیاں ہِن بݨ کےپَکھی

میں چاہن٘داں میں کافیاں لِکھاں

بݨ کےپیر فرید

میں تاں پیرفریدؒدی روح آں

میں تاں اون٘دی کافی

اون٘دےپیار دا ݙوہڑا

میں ءِ چاہن٘داں

میݙےشہر ءِچ ہرکوئی ڳاوے

ہرکوئی کِھلّے

اِتھاں کوئی نہ ماتم کرے

کوئی نہ کالےکپڑے پاوے

میں کیاکراں

میݙےشہردی قسمت دے وچ

ماتم لکھین

رووݨ لکھین
یادیں دےکونڈے
کون ءَیں تیݙا ناں ہےکیا

تُوں میکوں لڳدیں پُھلّیں وان٘گوں

لیکن میکوں اے تاں حق نَیں

جومیں تیݙا ناں چا پُچھّاں

تیݙےدل دےوَرقے پھولاں

جومیں تیݙے

یادیں دے کونڈےکھڑکاواں
خواب
لوکو میکوں خواب نہ آوِن

کہیں وی شخص دے خواب نہ آوِن

کہیں دی کاوڑ کہیں دےدڑکے

کہیں دےپیار دےخواب نہ آوِن

سارے شہر دےگھریں وچوں

ہوں ہِک گھردےخواب نہ آوِن

سارے شہر دی تان٘گھ دے اڳوں

ہوں ہِک تان٘گھ دےخواب نہ آوِن

کچّےگھرغریب دےݙیہدیں

کیویں محل دے خواب نہ آوِن

میں تاں اون٘دےخواب ءِچ رُل ڳیاں

اوکوں میݙےخواب نہ آوِن
ݙِیوا
مَیں آں ݙِیوا

میݙا کم ءِ راہ ݙکھاوݨ

نہ میں رستہ نہ میں منزل

میں تاں ہِک مٹی دا پیالہ

راہ ݙکھلین٘داں
رَستے لین٘داں

میکوں چاتےخضرتواکوں راہ ݙکھلین٘دے

مَیں نہ ہوواں 

ہرکئ بُھلّے

ہرکُئ بُھلّےاپݨے رَستے

اپݨی پیار دی منزل

میں نہ ہوواں

تاں

خضر وی اپݨا رستہ بُھلّے

ہِک ہِک تُوں کَھڑ رَستہ پُچھّے

 ٻیا ڈیکھو 

 رمضان ارائیں