سلطنتِ آلِ طاہر، ایران

آل طاہر (فارسی: سلسله طاهریان) 821ء توں 873ء تک شمال مشرقی ایرانی علاقے خراسان تے حکومت کرݨ والا ہک سنی خاندان ہئی جس دی حکومت وچ موجودہ ایران، افغانستان، تاجکستان، ترکمانستان, پاکستان تے ازبکستان دے علاقے شامل ہن۔ طاہری حکومت دا دار الحکومت نیشا پور ہئی۔

حالانکہ ایہ خاندان عباسی خلافت کوں تسلیم کریندا ہئی لیکن در حقیقت طاہری آزاد ہن۔ اس حکومت دا بانی طاہر بن حسین ہئی جینکوں عباسی خلیفہ مامون الرشید نے خراسان دا مستقل والی مقرر کیتا ہئی۔ متوکل باللہ دے انتقال دے بعد اس حکومت نے خود مختاری حاصل کر گھدی ہئی۔↑ Bosworth, C. E. (1975), "The Tahirids and Saffarids", in Frye, R. N., The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs, Cambridge, UK: Cambridge University Press, p. 91.

طاہری خاندان دے حکمراناں وچ طاہر دے صاحبزادے عبد اللہ نے اپݨی سخاوت، تدبر تے دانش مندی تے رعایا پروری دی وجہ نال بڑی شہرت حاصل کیتی۔ عبد اللہ بن طاہر اپݨے کارنامیاں دے لحاظ نال برامکہ توں کہیں طرح گھٹ نہ ہئی۔

طاہری حکومت کوں خلافت عباسیہ توں آزاد تھیوݨ والی پہلی ریاست سمجھا ویندا ہے۔ 873ء وچ صفاریاں نے اس حکومت دا خاتمہ کر ݙتا۔تحقیق، اسماعیل بھٹہ

آلِ طاہر دے حکمران
طاہریاں وچ درج ذیل حکمران گزرے ہن: 

طاہر بن حسین، 821ء تا 822ء
طلحہ بن طاہر، 822ے تا 828ء
عبد اللہ بن طاہر، 828ء تا 845ء
طاہر ثانی، 845ء تا 862ء
محمد خراسانی، 862ء تا 873ء
بغداد دے گورنر 
طاہر بن حسین، 820ء-822ء
اسحاق ابن ابراہیم، 822ء-849ء
محمد ابن اسحاق ابن ابراہیم، 849ء-850ء
عبدﷲ ابن اسحاق، 850ء-851ء
محمد ابن عبدﷲ، 851ء-867ء
عبیدﷲ ابن عبدﷲ، 867ء-869ء
سلیمان ابن عبدﷲ، 869ء-879ء
عبید ﷲ ابن عبد ﷲ (دوبارہ)، 879ء-884ء
محمد خراسانی، 884ء-890ء
عبید ﷲ ابن عبد ﷲ (تریجھا دور)،
890ء-891ء

حوالے