ھِک رات،پورھیت رمضان آرائیں

(ہک رات) 
بهولا بهالا سمجھ کےلُٹیرا سڄݨ کیتی کرتی دا سودا صفا کیتی ڳئے

توڑےہتھ جوڑ آکهیئےمیں رہ ون٘ڄ اِتهائیں ڳالھ اپݨی دا پَکا،پکا کیتی ڳئے

جَئیں کڈاہیں اُچهل کےناں پُهل ماریاها،او وی پتهرتےپتهرٹهکاکیتی ڳئے

نیراکهیں توں چَهم چَهم وُٹهےبے قدر عُمرساری دا سَاوݨ عطاکیتی ڳئے

خون یاری دا کیتا گَن٘ول وَن٘ڄاں ہا،وقت رخصت وَلݨ دا ݙَساوے تاں ہا

کهول زُلفاں ناں رُلدی وفا دَر بدر انتظاریں دی کهیڈ لاوے تاں ہا..

کلام ساقی سمینوی..

 غزل 
سبهے خذبے قتل کرکے وفا کیتوتاں کیاکیتو

فریضہ ہنڑمحبت دا ادا کیتو تاں کیا کیتو

نہ میں او ہاں نہ ہنڑمیڈی اوہا پرواز رہ گئ ہے

قفس دی کهول تاکی ہنڑ رہا کیتو تاں کیا کیتو

بهنور وچ وی تیڈی صورت اکهیں وچ کهیڈدی رہ گئ

بڈنڑ دے بعد ساحل تے صدا کیتو تاں کیا کیتو

میں ہرحسرت کوں حسرت دی گنگوٹی وچ سما چهوڑئیے

میڈے دردیں دا ہنڑ جیکر دوا کیتو تاں کیا کیتو

تیڈے تانگهیں دے چٹکے تے میڈے خوابیں دا سر سڑگئے

ہنڑ اپڑیں قرب دا سایہ عطا کیتو تاں کیا کیتو

تڑپدا ڈیکه کے میکوں ستارے وی تڑپدے ہن

بجهی ہوئی چنڑگ کوں جیکر سوآ کیتو تاں کیا کیتو

ناحق سولی تے چاڑیا ہا تیڈے اندر دے جج میکوں! 

عدل ناشاد ڈکه ڈے کے روا کیتو تاں کیا کیتو 

جمشیدناشاد 

 غزل دے شعر 
اساڈے نال اینویں سکھڑیاں توں دلداریاں نہ کیتیاں کر  

اساں سب کجھ سمجھدے ہیں ادا کاریاں نہ کیتیاں کر 

اساں اتنے وی بھولے نئیں اساکوں دل ڈسیندی اے   

اساں ڈو غم روانےکر تے غمخواریاں نہ کیتیاں کر 

اساں بے جان ہوں جیویں اساں جیندے ہوں موئیں لیکھے  

ساڈی حستی تے لفظیں دیاں اے بمباریاں نہ کیتیاں کر 

انویں دل کئیں نبھائی اے ڈس ! کریں ماتم تاں کیا بنڑدے 

مرییں معصوم جزبیں دیاں عزاداریاں نہ کیتیاں کر ۔۔۔۔

تہاڈا پیار ڈیکھنڑ لیوں اساں کوڑی مچی رسدوں ۔  ۔  

اتی منتیاں نہ کیتیاں کر اتی زاریاں نہ کیتیاں کر 

تونڑیں ھے بھیک الفت دی ولا وی تاں ظفر منگدیں ! 

یا اج توں بعد کاسہ بھن  یا خوداریاں نہ کیتیاں کر 

(ظفر چانڈیہ) 

من دی کاوڑ متھڑے اُتے بھلا کیوں گھن آندائیں

تیݙے میݙے جھیڑے دے وچ اللہ کیوں گھن آندائیں

ساکوں ساݙے در تے تیݙا ٹر آوݨ وی ٻہوں ہے

ساݙے در تے دِھیاں ٹور کے جھلا کیوں گھن آندائیں

میݙے ݙاݙے بابے سارے عشق دے خدمت گار ہَن

میکوں ہجر دی سولی اتے کلھا کیوں گھن آندائیں

تیݙے ہتھ اچ ہتھ ݙتا ہم انگلیں نال ناں ریہاں

ہݨ توں مونجھے ہتھاں کیتے چھلا کیوں گھن آندائیں

دولی ڄݙݨ تیݙے کٹھے دھرتی ہے " می رقصم "

مونجھ دے پِڑ تے نچݨ کاݨ محلہ کیوں گھن آندائیں

ساحر رنگ پوری

 غزل 
ساڈے کیتے ایہا گال وی تھوڑی کائنی

سک دی ولھ توں کچی دلڑی تروڑی کائنی

تساں اینجھے جگ تے ہک وی عشق نی کیتا

تساں انگل ماکھی دے وچ بوڑی کائنی

کُھسہ سیتے، روغن کیتے، ہار بنڑئے

ڈِنگی تھئ ہوئ چُنج تلوار دی جوڑی کائنی

اپڑی اکھ توں تیڈی دل تئیں ونجڑاں ہیسے

بھوئیں تو لا اسمانیں تونڑیں پوڑی کائنی

یار دے باجھوں کھیر دا گُھٹ وی کوڑا لگے

یار دے ہتھو اَک وی ملے کوڑی کائنی

اوندی کنڈ تے عربی گھوڑے ان درکئے وے

جیندے گھر اچ سیویں آلی گھوڑی کائنی ۔۔

شہباز مہروی

 جاگیر دار 
کئ سو سال پراݨی ٻوہڑ

ماچا
او وی کئ سو سال پراݨا

دوری ، ݙنڈی ،ساوی، چھاݨا

تے منڈھ وچ چِھلڑ باداماں دے

گوڑی ککڑ کئ پِڑ جیت کے

توݨی کاݨے ودے
کلکی اگوں 

بھولوں دے رِنڈ 

بھولنڑی کڈھدی بیٹھی ھے

کئ سو سال پراݨی گھڑی اچ

اج فجر دا تازہ پاݨی

گھڑی اتے چھوݨی

نال فقیر دی دھوݨی

مخمور قلندری

پریں   زندگی    ھے ، اجل    سامنے    ھے

ولا   مونجھ  تیڈی   مٹھل    سامنے   ھے

بظاہر میں ڈہدا  بیٹھاں  پھل  کوں  لیکن

خیالیں دے  وچ   بئ   شکل  سامنے  ھے

تہوں رات  کالی نی  دھمدی   اجاں  تئیں

تیڈے منہ تے  زلفیں  دا   ول  سامنے  ھے

جہڑھے  زاویے  توں  فنا خود کوں  ڈہداں

میڈے    دوستیں  دا   دخل   سامنے   ھے

توں بے شک لکا گئیں میڈے کولوں ہنجوں

مگر  منہ  تے  وگھریا   کجل   سامنے   ھے

اے  سکرات   خاور  مرن   دی  تاں   کائنی

تیڈی    سک   دا    رد۔ عمل    سامنے   ھے

🌹🍃🌿🌷🍃🌿🌹

 سراٸیکی نظم۔۔  ” ابا کلھا تھی ڳے“ 
کینجھی سونہڑی وسوں ہٸی۔۔۔۔

وسوں نال جھمراں۔۔۔۔۔

جھمراں دے پھیر ہن۔۔۔۔۔

پھیر وچ مستی۔۔۔۔۔

مستی دے میلے ھن۔۔۔۔۔

میلے وچ لوک ہن ۔۔۔۔۔

لوکیں وچ پیار ہن ۔۔۔۔۔

پیار وچ پیت ہٸی۔۔۔۔

پیت دی مسیت ہٸی۔۔۔۔

پیت دی مسیت وچ اللہ ھو دے گیت ہن۔۔۔۔۔

نال اوں مسیت دے ساوی ساوی ٹالھی ہٸی۔۔۔۔۔

ٹالھی نال کھو ہٸی۔۔۔۔

کھو نال ماچا ہٸی۔۔۔۔۔

ماچے اتے چاچا دینوں حقہ آن پیندا ہا ۔۔۔۔

بابا سٸیں حقے تے انگار رکھ ڈیندا ہا ۔۔۔۔

اماں سیننڑ لسی آلا جگ بھر آندی ہے۔۔۔۔۔

ماما رانجھو لسی دی ایں تاڑ اچ ہوندا ہا۔۔۔۔

ادی ادی آکھ سارا جگ پی ویندا ہا۔۔۔۔۔

ول بھر آندی ہیٸ۔۔۔

خوشیاں دے میل ہن۔۔۔۔خوشیاں دے رنگ ہن۔۔۔۔

پر اے نہ سدھ ہٸی۔۔۔۔

اماں ساکوں چھوڑ  ویسی ٹر اوں جہان وو۔۔۔

جتھوں کٸی نٸیں ولدا۔۔۔۔۔

ساہ ساڈے رک گۓ۔۔۔۔۔

ونڑ سارے  سک گۓ۔۔۔۔۔

ٹالھی کلھی تھی گٸ۔۔۔۔

ماچا کلھا تھی گے۔۔۔۔۔۔۔
حقہ کلھا تھی گے۔۔۔۔۔

ابا کلھا تھی گے۔۔۔۔۔

Mazhar Farid Gabol