منشو بھٹہ

منشُو بھٹہ سرائیکی زبان دا شاعر ہے۔

اصل ناں       منشور احمد

قلمی ناں       منشوؔ بھٹہ

جٖمنْ           1988ء 

تعلیم          گریجوایشن

پیشہ           مکینیکل سپر وائزر

فون نمبر        0306 8645336

جاہ پتہ         لیّہ شہر

 غزل 
وت وی تیݙٖے وسبے کوں میں کوئنی لکھا جنگل

توڑے میکوں چارے پاسے لگٖدا وی ہا جنگل

کہیں درویش کوں آکھو اُتھاں ونجٖ کے دیرہ لاوے

کیݙٖا کوڑھا لگٖدا کھڑے کلھا کلھا جنگل

آوے میݙٖے اکھیں دی او وحشت آ کے ݙٖیکھے

جیڑھا بندہ آہدا بٖیٹھے میں نئیں ݙٖٹھا جنگل

آدم زاد کوہاڑی چاکے جݙّٖاں گھروں نکھتے

ݙٖکھ توں کالا نیلا تھی گٖئے ساوا پیلا جنگل

اساں ݙٖوہیں ہک ݙٖوجھے توں وکھرے وکھرے ہسے

توں ہیں ساری وسوں سائیاں میں ہاں سارا جنگل

میکوں پک ہے جنّت دیوچ ایہے چیزاں ہوسن

تھل دے ٹِبّٖے ، ٹھلدی بٖیڑی ،وہندا دریا ، جنگل

 حول 
ھک حول ہے حول وی اینجھا ہے او کھادی ویندے چڑیاں کوں 

ہک بئے کوں آہدیاں ٻیٹھیاں ہن اوں وݨ تے آلہݨاں جوڑوں ہا جیندے نیڑے آرا نہ ہووے 

ہک حول ہے حول وی اینجھا ہے او کھادی ویندے ݙانداں کوں 

اتواریں اساں میلے تےجے ستر چکر نہ مارے ول بݨسوں رونق منݙی دی یا ٻوٹی ٻوٹی تھئے ویسوں ونڄ وکسوں کہیں دے پھٹے تے 

ہک حول ہے حول وی اینجھا ہے او کھادی ویندے ککڑاں کوں جے اکھ ءچ خار نہ ماری تاں 

وت کوئی تکبیر پڑھیسی نہ ایں پھڑکدے پھڑکدے مر ویسوں کوئی کتا بلا رڄ پوسی 

ہک حول ہے حول وی اینجھا ہے او کھادی ویندے سیہڑاں کوں او چھتے ٻیٹھن کھݙے وچ 

جے ٻاہر نکلسوں کیا ٻݨسی ساݙے چیکاں جنگل نہ سݨسی 

ہک حول ہے حول وی اینجھا ہے او کھادی ویندے بندیاں کوں 

او اپݨے پھل جھئیں ٻالاں کوں ٻس ہاں نل لا کے پئے ہن تھئے

توڑے پتے پاک ݙیہاڑا ہے نیں ونڄݨ ݙیندے جمعے تے

اے حول ہے منشو گنڈھڑی وچ متاں لعل مسیتوں گھر آون

 غزل 
آوے جے اتبار گھمیندا ٻیٹھا ہے 

میکوں تیݙا پیار گھمیندا ٻیٹھا ہے

لعل ملنگ کوں ݙٹھی ساری دنیا کوں 

انگلیں تے سرکار گھمیندا ٻیٹھا ہے

نو لکھ فوج دا چیتا اپݨی جاہ تے نیں 

توڑے ہے بیمار گھمیندا ٻیٹھا ہے

اوہروں وی اروار گھماٹے کھاندا پئے 

پروں وی کوئی پار گھمیندا ٻیٹھا ہے

اوندے ہتھیں کل کائنات دیاں رمزاں ہن 

تسبیح جیڑھا یار گھمیندا ٻیٹھا ہے

جیڑھا جیڑھا اوندے ہتھیں چڑا ہے 

اونکوں اونکوں یار گھمیندا ٻیٹھا ہے

تیݙے آلی کن دی والی ݙٹھی سی 

منشو اڄ پرکار گھمیندا ٻیٹھا ہے

 غزل 
قسم ہے ٻڈھیپے دی نشانی ہے میݙی جان 

آہدا ہیں جو تیݙے تے جوانی ہے میݙی جان

میں رلدا وداں اینکوں حقیقت نہ سمجھ توں 

قصہ ہے فسانہ ہے کہانی ہے میݙی جان

تیکوں تاں نظردا ہے جو پھاسی آلا پھندے 

میݙے کیتے زیور ہے تے گانی ہے میݙی جان

توں ݙیکھ تاں آیا ہیں میݙے ویڑھے دی وحشت 

اوہا میݙے چہرے تے ورانی ہے میݙی جان

ہے تیݙے کنوں حسن دا بے انت خزانہ 

دنیا وی تاں دولت دی دیوانی ہے میݙی جان

12 آنے زندگی دے میں تیݙے تے لٹائے ہن 

باقی میݙے کولوں تاں چوانی ہے میݙی جان

کیا داد میں ݙیواں جو اے منشو دی غزل ہے 

دریا ہے تے دریا دی روانی ہے میݙی جان

 غزل 
آدم خور دے ݙر توں اساں کھوہ کوں چھوڑے 

نیں تاں کوںڑ وچیندے اتھاں واہندے جوڑے

میکوں لگدے حد توں ڈھیر تجاوز کیتس 

ایویں لگدے گھڑے ٻوڑ کوں گھڑے ٻوڑے

میں اڄ اوندے ہتھوں کھادے نسری لگے 

کیڑھا بندہ آہدا ٻیٹھے تما کوڑے

گھر دی ٹالھی ساݙے اتے چھاں نی کیتی 

خجیاں ساݙے پیراں تلے کنݙے پوڑے

ساکوں لگدے ساݙی وستی اڄڑی ویسی 

وت اڄ ساݙو بھڄدے آندن عربی گھوڑے

جیوݨ کولوں اساں منشو تھکے پئے ہیں 

اونکوں آکھو آکے ساݙی ٻیڑی ٻوڑے

 کندھاں اتوں شیشے نہ چھک 
کندھاں اتوں شیشے نہ چھک 

ساݙے کولوں چہرے نہ چھک

ساکوں ٹائی دے تحفے نہ ݙے 

ساݙے ہتھوں گوچھے نہ چھک

اساں کچھ تئیں پاڑے ویسوں 

ساݙے پچھوں چولے نہ چھک

مٹھا مٹھا کھل نہ جیویں 

ساکوں اتنا ہولے نہ چھک

اکھیں کولوں منظر نہ گھن 

پیراں کولوں رستے نہ چھک

منبر اتے قصے نہ گھڑ

ملاں میݙے بندے نہ چھک

میکوں دھئیاں دھئیاں نہ کر 

بوچھݨ ءچوں دھاگے نہ چھک

ٻجھدن جیکر یار ٻجھا ݙے 

ݙیواں کولوں جالے نہ چھک

ساݙے اتے نظماں نہ لکھ 

منشو ساݙے پھٹے نہ چھک

 غزل 
توں کوئی وݙا تھیا کھڑیں اچا ٻولݨ نال 

میں کوئی چھوٹا تھیندا پیاں تیݙے آکھݨ نال

مرلی ساݙے ساہ دے اندر ڈھولک ساݙی روح 

اساں ہسے گھنگرو سائیاں اساں چھݨ چھݨ نال

باندر کلہ کوݙی کوݙی لݙو دودا کشتی 

بندہ جیوݨ سکھ ویندا ہے کھیݙاں کھیݙݨ نال

میں ہݨ خالی خالی ہمی چن اے گلہ ݙتے 

توں جو تارے ٻدھی ودیں اپݨے ٻوچھݨ نال

اڄ میں مٹھے شعر سݨیساں تلخی کوہنا ہوسی 

میں اڄ روٹی کھادی وداں ماکھی مکھݨ نال

توں جو اپݨے ٻالاں دے ہتھ ݙزیاں ݙتی ٻیٹھیں 

تیکوں چوکھا گھاٹا پوندے چڑیاں چگݨ نال

تیݙے سر توں وارا ونڄاں جیویں ہویں ٻچڑا 

میکوں دید عطا تھئ تیݙا چولا چمݨ نال

میݙی بھل ہے میݙے پاروں کہیں دیاں ہنجوں ڈھاسن 

وستی دے وچ جھمر ہوسی میݙے مرݨ نال

توں تاں سجدے ݙیندا ریہی ایں تیݙی اپݨی قسمت 

میں تاں رب کوں راضی کیتے منشو نچݨ نال

 غزل 
تھی سگدے دا لحظہ ݙے چا میکوں سوچݨ کیتے 

پچھے تیݙے نال میں ویساں تیکوں چھوڑن کیتے

سجھ کوں رسے گھت کے اساں روہ دے پار لہایا 

ٻوہے آلی ویلک وچوں چن کوں ݙیکھݨ کیتے

دولی بندے کٹھے کیتے جھمر مارݨ کیتے 

مولی بندے کٹھے کیتے بندے مارݨ کیتے

سرغٹ آ لا پنا میکوں رستے اتوں لبھے 

کیڑھا میکوں پنسل ݙیندے غزل لکھݨ کیتے

اڄاں تئیں اسمان تیݙے کوں کوئی انگرا نی آیا 

میں ہݨ گھرو نکھتا وینداں جاتک ویچݨ کیتے

کتھاں میݙا لیہ کھڑے کتھاں نجف کھڑے

مولا دوروں آیاں تیݙا روضہ چمݨ کیتے

جلدی کرو جیوو شالا پڑ کوں سدھا کرو 

جھانجر اڄ بیتاب کھڑی ہے چھݨ چھݨ چھݨکݨ کیتے

 غزل 
تئیں پھوکا ݙے بجھایا ہے وسمدا ݙیکھ ݙیووے کوں

ایندی کاوڑ میݙی توبہ الردا ݙیکھ ݙیووے کوں

تیݙے ہتھاں دیاں تلیاں تے میں اپݨے ہتھ کوں رگڑا ہے

میݙیاں تلیاں وچوں سئیاں نکلدا ݙیکھ ݙیووے کوں

ایݙا ظالم اندھارا ہے ایݙا اندھا اندھارا ہے

ایݙے اندھے اندھارے وچ ویپھلدا ݙیکھ ݙیووے کوں

ملے فرصت نماشیں کوں افق دو دید ماریں چا

بڈھیپا رت روا ݙیندے تے ڈھلدا ݙیکھ ݙیووے کوں

بغاوت آکھدن کیکوں تے باغی دی زیارت کر

میݙے کوٹھے دے جالے وچ مچلدا ݙیکھ ݙیووے کوں

میݙے وسبے دی رونق جھئیں کتھائیں رونق نیہوے ملدی

وسایا پڑ بکھائی بیٹھے تے کھلدا ݙیکھ ݙیووے کوں

تیکوں کنمبھار دے ہتھاں دی عظمت دا پتہ لگسی

توں دکھدا ݙیکھ آوی کوں تے بݨدا ݙیکھ ݙیووے کوں

اݙوں طبلہ پیا وجدے اݙو جھانجر تے جوبن ہے

میں صدقے تھی ونجاں منشو او جھمدا ݙیکھ ݙیووے کوں

 غزل 
کیڑھی مُوڑی کیڑھا مُٹا 

ساکوں رج کے ہر کہیں لُٹا 

اساں ہاں کوں کھلا کیتا 

ِچدھے نال نی ِچدھا چٹا 

پٹکا سر تے سونہڑاں لگدے 

میں نی کہیں دے پیریں ُسٹا 

کل کائنات کوں چھوڑی بیٹھاں 

میکن تیݙا ہتھ نی  چُھٹا 

اللہ سائیں دا درشن تھیا 

خجی وچوں پپل پُھٹا 

کہیں جلاد دا ہتھ نی روکا 

ہر کہیں اپݨاں سینہ کُٹا 

اندھی تھی گئیں نیہوی ݙسدا 

اے بیٹھے وی منشو بُھٹہ