دِلی دل آلاں دِی

پندھ وِہانیٖ ”دِلی دل والوں کی“

دِلی دل آلاں دِی ... ہک اے جئیں اُچیچی پندھ وہانی ہے، جیہڑی کیں دھے پریاں، جناں بھوتاں دی کہاݨی نیں بلکہ بارڈر پار بیٹھے عمراں دے کھادے، جیندے جاگدے، سجاگ لوکا ں دِی رام کتھا ہے، جیہڑے ستا لی دی ونڈ وِچ آپڑے من دے خاب، تن دی میل سمیت آپڑے ڈھور ڈنگر، لتے گانڑیں زمین اچ پُور کے، روندے بکاندے بوری بسترا لڈ کے، وجدے گجدے سندھو کوں ہک ہکلا چھوڑ کے گنگا جمنی تہذیب دا حصہ بڑن تے مجبور کر دتے گئے ہین ...

سندھ دریا دے بے وس بغلاں، لالیاں تے کرلاندیاں کونجھاں کوں ستر سالاں بعد ایویں جبھ ملی ہے جو ہک ہک کردار بکاٹاں بھر بھر کے آپڑا آپ ڈساون شروع تھی گے . 

سرائیکیو! کالی رات مُک چکی ہے، سجھ اُبھر آئے۔۔۔ ڈینہہ تھی گے۔۔ اکھیاں بھالو، آپڑے آپ کوں پھولو۔۔ آپڑی پنج ہزار سال پرانڑی کتاب دا ورقہ کھولو تے آپڑی پندھ وہانی پڑھو تے سرائیکی نگری دے پاندھی تھیوؤ۔۔ روہی دا عاشق خواجہ غلام فرید آکھدا پئے۔
پاندھی ٹُردا جُل، پاندھی ٹُردا جُل، منزل ملنڑیں اوڑک، توں اے گالھ نہ بھُل۔۔۔ پاندھی ٹُردا جُل .

(عباس سیال)
حوالے