محسن نقوی

محسن  نقوی سرائیکی  تے اردو دا شاعر ہے۔

اصل ناں    غلام عباس

قلمی ناں    محسنؔ نقوی

جٖمنْ        1947ء

وفات      1996ء

اردو تے سرائیکی دے مایہ ناز شاعر محسنؔ نقوی1947ء کوں ڈیرہ غازی خاں وچ پیدا تھئے۔ اردو ادب وچ انہاندا ناں چوٹی دے شاعراں وچ شمار  تھیندے مادری زبان سرائیکی ہوونْ پاروں اوہ سرائیکی شاعری وی کریندے ہن۔افسوس جو اردو تے سرائیکی دا ایہ مہاندرا شاعر 15جنوری1996ء کوں لاہور اچ قتل تھی گٖیا۔آپ دے سرائیکی کلام دی ونکی ڈٖیکھو!

 غزل 
یارو! اے زندگی دا تماشہ عجیب ہے

شاعر مسیح عصر ، محبت صلیب ہے

لفظیں دے بارشیں دی پیمبر ہے چاندݨی 

اے چپ چپاتا چندر غضب دا خطیب ہے

آخر نکھرݨاں پوسی زیارت دے شوق وچ

او شخص میݙی اکھ توں زیادہ قریب ہے

کندھی دے کاغذیں تے کریندا ہے شاعری

میڈٖے اداس گھر دا اندھارا ادیب ہے

محسنؔ ہجر دی رات کوں ہنج دی زکوٰۃ ڈٖے

سجھ دی قسم اے، رات ازل توں غریب ہے

 ڄم پل 
دیرہ غازی خاں 

 وفات 
١٥ جنوری ١٩٩٦ء

 کتاباں 

 بندِ قبا۔ 1969ء
 برگِ صحرا۔ 1978ء
 ریزہ حرف۔ 1985ء
 عذابِ دید۔ 1990ء
 طلوعِ اشک۔ 1992ء
 رختِ شب۔ 1994ء
 خیمہ جاں۔ 1996ء
 موجِ ادراک
 فراتِ فکر

 نمونہ کلام 

 غزل 
ہر گل وفا دی یاد ݙیویندی ہے چاندݨی 

تیݙے بغیر ظلم کریندی ہے چاندݨی 

_کھل کے نہ ٹال ، حال سنڑا اپنڑے پیار دا

میکوں تاں خیر ہݨ وی روویندی ھے چاندݨی 

میڈیں اکھیں دے وانگ سخاوت دا شوق _ھس

قبریں تے وی چراغ ٻلیندی ھے چاندنڑی

جے سنڑ سگو تاں رات دے پچھلے پہر سݨو 

صحرا دی ریت نال `الیندی ھے چاندݨی 

او `میں توں ایویں بچ کے گزردا ہے شہر وچ

سورج توں جیویں پردہ کریندی ہے چاندݨی 

اینجھا خلوص _کتھ ہے جیکر `میں وی رس ونجاں

پیریں تے سجدے کر کے `منیندی ہے چاندݨی 

"محسن" کوئی تاں اونکوں ݙساوے جو رات کوں

`میں وانگ رل کے اونکوں ڳولیندی ہے چاندݨی 

 جے دل وچ ہوجے   دِل     وِچ     ہووی     سٙچ      مُحسن 
جے   دِل     وِچ     ہووی     سٙچ      مُحسن

جیویں     دِل     آکھی ،  وٙدا    نٙچ    مُحسن

سٙئے      اولے       پاوِن          اٙکھ        والے

نئیں      بݨدا       سونا       کچ        مُحسن

میݙا   تن    ہے   برف   دی   سِلھ     وانگُوں

ہِن    دِل   وِچ    بھاہ   دے     مٙچ     مُحسن

ہِک     جِیندا     گھر    کُوں     سِکدا      پئے

سئے       قبراں     چونے       گچ       مُحسن

جے   پیار    کریں    تاں      چُپ    رہ    ونڄ

نتاں      مٙچسی     ݙاڈھی      خٙچ     مُحسن

اُوندے  پُچھݨ  دِیاں  ڳالھیں    کیا   پُچھدیں

تُوں      شاعر     بݨ     ڳئیں    سچ    مُحسن

اُتھوں   او     نئیں      سُݨدا    ڳالھ     میݙی

اُتوں      لوکیں     دی      ہچ     ہچ    مُحسن

کیوں    رٙس    خُوشیاں    دا    پِیواں    مٙیں 

ڳئے     زہر     غماں       دا       رٙچ     مُحسن

اِیں   دٙور    دے   وِچ    جینکُوں    یار   سٙݙی

او      مُشکی    نانگ      ہئی      بٙچ   مُحسن

(مُحسن نقوی)
ونکی:سرائیکی شاعر