ඉක්වදෝරයේ ඉතිහාසය

පූර්ව-ඉන්කා යුගය 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Valdivia_(ecuador),_figuretta_di_donna_incinta,_2300-2000_ac_ca.jpg|වම|thumb|223x223පික්|ෆ්ලෝරන්ස් ජාතික පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය කර ඇති වැල්ඩිවියානු සංස්කෘතියට අයත් (සැන්ටා එලේනා පළාතෙන්) සිකුරු ග්‍රහයෙක් (ක්‍රි.පූ. 2,300-2,000).
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Jama-Coaque_-_Figure_Seated_on_a_Bench_with_Hands_Held_to_Mouth_-_Walters_482862_-_Right_Side.jpg|thumb|201x201පික්|ජමා කෝක් සංස්කෘතියේ රූපය (ක්‍රි.පූ. 300 - ක්‍රි.ව. 800) (මනබි පළාතෙන්). වෝල්ටර්ස් කලා කෞතුකාගාරය.
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ecuador_ingapirca_inca_ruins.jpg|thumb|ඉන්ගපිර්කා හි නටබුන්, ඉන්කා හමුදා සඳහා මුරපොලක් සහ සැපයුම්කරුවෙකු වූ අතර, ප්‍රධාන දෙවියා වන සූර්යයාට (ඉන්ටි) නමස්කාර කරන ස්ථානයක් වූ කොරිකන්චා ද විය.
ඉන්කාවරුන්ගේ පැමිණීමට පෙර අනාගත ඉක්වදෝරයේ ප්‍රදේශයේ විවිධ ජනයා පදිංචි වී සිටියහ. පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂිවලින් පෙනී යන්නේ පැලියෝ-ඉන්දියානුවන් ඇමරිකාවට පළමු වරට විසිරී ගියේ පසුගිය ග්ලැසියර යුගයේ අවසානයේ දී, එනම් වසර 16,500–13,000 කට පමණ පෙර බවයි. ඉක්වදෝරයට ළඟා වූ පළමු පුද්ගලයින් උතුරු සහ මධ්‍යම ඇමරිකාවේ සිට ගොඩබිමෙන් හෝ පැසිෆික් සාගර වෙරළ තීරයේ බෝට්ටුවෙන් ගමන් කර ඇති බවයි.

ඔවුන්ගේ භාෂා සම්බන්ධ නොවූවත්, මෙම කණ්ඩායම් විවිධ පරිසරයන් මත පදනම් වූ සමාන සංස්කෘතීන් කණ්ඩායම් වර්ධනය කර ගත්හ. වෙරළබඩ ජනතාව කෘෂිකර්මාන්තය මසුන් ඇල්ලීම, දඩයම් කිරීම සහ එක්රැස් කිරීම සමඟ ඒකාබද්ධ කළහ; ඇන්ඩීස් කඳුකරයේ ජනතාව උදාසීන කෘෂිකාර්මික ජීවන රටාවක් වර්ධනය කළහ; සහ ඇමසන් ද්‍රෝණියේ ජනතාව දඩයම් කිරීම සහ එක්රැස් කිරීම මත විශ්වාසය තැබූහ; සමහර අවස්ථාවල දී, මෙය කෘෂිකර්මාන්තය සහ ගස් වගාව සමඟ ඒකාබද්ධ වේ.

වෙරළ තීරයේ වැල්ඩිවියා සංස්කෘතිය සහ මචලිල්ලා සංස්කෘතිය, ක්විටස් (වර්තමාන ක්විටෝ අසල), සහ කනාරි (වර්තමාන කුවෙන්කා අසල) වැනි බොහෝ ශිෂ්ටාචාර ඉක්වදෝරයේ ඇති විය.

ජීවිතය වඩාත් උදාසීන වූ ඇන්ඩීස් කඳුකරයේ උස්බිම් වල, ගෝත්‍රික කණ්ඩායම් සහයෝගයෙන් කටයුතු කර ගම්මාන පිහිටුවා ගත්හ; මේ අනුව කෘෂිකාර්මික සම්පත් සහ සතුන් හීලෑ කිරීම මත පදනම් වූ පළමු ජාතීන් බිහි විය. අවසානයේදී, ඔවුන්ගේ නායකයින්ගේ යුද්ධ සහ විවාහ සන්ධාන හරහා, ජාතීන්ගේ කණ්ඩායම් සම්මේලන පිහිටුවා ගත්හ.

ඉන්කාවරුන් පැමිණි විට, මෙම සම්මේලන කෙතරම් දියුණු වී ඇත්ද යත්, ඉන්කාවරුන්ට පාලකයන් වන ටෝපා ඉන්කා යුපන්කි සහ හුවායිනා කැපැක් පරම්පරා දෙකක් ගත වූ බව ඔවුන්ට පෙනී ගියේය.Hagen, Victor Wolfgang von, Coe, Michael Douglas, Soustelle, Jacques, Bushnell, Geoffrey H.S., Willey, Gordon R., Patterson, Thomas C., Murra, John V., Sanders, William T.. "pre-Columbian civilizations". Encyclopedia Britannica, 16 May. 2025, https://www.britannica.com/topic/pre-Columbian-civilizations. Accessed 17 May 2025 ඔවුන්ට වඩාත්ම ගැටළු ඇති කළ සම්මේලනවලට අයත් පුද්ගලයින් පේරු, බොලිවියාව සහ උතුරු ආර්ජන්ටිනාවේ දුර බැහැර ප්‍රදේශවලට පිටුවහල් කරන ලදී. ඒ හා සමානව, කැරැල්ල වැළැක්වීම සඳහා පේරු සහ බොලිවියාවේ සිට පක්ෂපාතී ඉන්කා යටත්වැසියන් ගණනාවක් ඉක්වදෝරයට ගෙන එන ලදී. මේ අනුව, 1463 දී එකම භාෂාව බෙදා ගනිමින්, උස්බිම් ඉක්වදෝර ප්‍රදේශය ඉන්කා අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් බවට පත් විය.

ඊට වෙනස්ව, ඉන්කාවරුන් ඉක්වදෝරයේ වෙරළබඩ ඉක්වදෝරයට සහ නැගෙනහිර ඇමසන් වනාන්තරවලට ආක්‍රමණය කළ විට, පරිසරය සහ ආදිවාසීන් යන දෙකම වඩාත් සතුරු බව ඔවුන්ට පෙනී ගියේය. එපමණක් නොව, ඉන්කාවරුන් ඔවුන් යටත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළ විට, මෙම ආදිවාසී ජනතාව අභ්‍යන්තරයට ඉවත් වී ගරිල්ලා උපක්‍රම භාවිතා කළහ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, ඇමසන් ද්‍රෝණියට සහ ඉක්වදෝරයේ පැසිෆික් වෙරළට ඉන්කා ව්‍යාප්තියට බාධා ඇති විය. ස්පාඤ්ඤ සොල්දාදුවන් සහ මිෂනාරිවරුන් බලයට පත්වන තෙක් ඇමසන් වනාන්තරයේ සහ වෙරළබඩ ඉක්වදෝරයේ ආදිවාසී ජනතාව සාපේක්ෂව ස්වාධීනව සිටියහ. 21 වන සියවස දක්වාම ඔවුන්ගේ භාෂා සහ සංස්කෘතීන් හොඳින් පවත්වා ගනිමින්, ඉන්කා සහ ස්පාඤ්ඤ ආධිපත්‍යයට එරෙහි වූ එකම කණ්ඩායම් වූයේ ඇමසෝනියානු ජනතාව සහ වෙරළබඩ ඉක්වදෝරයේ කයාපාස් ය.

ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් පැමිණීමට පෙර, ඉන්කා අධිරාජ්‍යය සිවිල් යුද්ධයකට සම්බන්ධ විය. ඉක්වදෝරයට පැතිර ගිය යුරෝපීය රෝගයකින් උරුමක්කාරයා වූ නිනන් කුයෝචි සහ හුවානා කැපැක් අධිරාජ්‍යයා යන දෙදෙනාගේම අකල් මරණය, කණ්ඩායම් දෙකක් අතර බල රික්තයක් නිර්මාණය කළ අතර සිවිල් යුද්ධයකට මඟ පෑදීය. [15] අටහුල්පාගේ නායකත්වයෙන් යුත් උතුරේ හමුදා කඳවුරු කුස්කෝ වෙත දකුණට ගමන් කර ඔහුගේ සහෝදරයා හා සම්බන්ධ රාජකීය පවුල සමූලඝාතනය කළේය. 1532 දී, ෆ්‍රැන්සිස්කෝ පිසාරෝගේ නායකත්වයෙන් යුත් ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන්ගේ කුඩා කණ්ඩායමක් කජමාර්කා වෙත ළඟා වී අටහුල්පා උගුලකට (කජමාර්කා සටන) ඇද ගත්තේය. රත්තරන් වලින් පිරුණු කාමරයක් පුරවන බවට දුන් පොරොන්දුව ඉටු කළහොත් අටහුල්පා නිදහස් කරන බවට පිසාරෝ පොරොන්දු විය. නමුත්, ව්‍යාජ නඩු විභාගයකින් පසු, ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් අටහුල්පාව ගෙල සිර කිරීමෙන් මරා දැමීය.

 ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිතකරණය 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Roof_deck_(Palacio_de_Pizarro),_Plaza_de_la_Independencia_(Quito),_pic.aa4.jpg|thumb|යටත් විජිත යුගයේ ක්විටෝ නගරය, ක්විටෝහි සැබෑ ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ අගනුවර, අද යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියකි.
යුරෝපීයයන්ට ආවේණික වූ වසූරිය වැනි නව බෝවන රෝග, ස්පාඤ්ඤ පාලනයේ මුල් දශක කිහිපය තුළ ඇමරිකානු ඉන්දියානු ජනගහනය අතර ඉහළ මරණ සංඛ්‍යාවක් ඇති කළේ ඔවුන්ට ප්‍රතිශක්තියක් නොතිබූ බැවිනි. ඒ සමඟම, ස්වදේශිකයන් ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් සඳහා එන්කොමියෙන්ඩා ශ්‍රම ක්‍රමයට බලහත්කාරයෙන් ඇතුළත් කරන ලදී. 1563 දී, ක්විටෝ ස්පාඤ්ඤයේ සැබෑ ප්‍රේක්ෂක (පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයක්) සහ පේරු හි උපරාජ ප්‍රදේශයේ කොටසක් සහ පසුව නිව් ග්‍රැනඩා හි උපරාජ ප්‍රදේශයේ ආසනය බවට පත්විය.

1797 රියෝබම්බා භූමිකම්පාව, 40,000 ක් දක්වා ජීවිත හානි සිදු කළ ඇලෙක්සැන්ඩර් වොන් හම්බෝල්ට් විසින් 1801–1802 දී එම ප්‍රදේශයට ගිය විට අධ්‍යයනය කරන ලදී.

ස්පාඤ්ඤ පාලනයේ වසර 300 කට ආසන්න කාලයකට පසුවත්, ක්විටෝ තවමත් කුඩා මට්ටමක පැවතුනි, එහි ජනගහනය 10,000 කි. 1809 අගෝස්තු 10 වන දින, නගරයේ ක්‍රියෝලෝවරු ස්පාඤ්ඤයෙන් නිදහස ඉල්ලා සිටියහ (ලතින් ඇමරිකාවේ ජනතාව අතර පළමුවැන්න). ඔවුන් මෙහෙයවනු ලැබුවේ ජුවාන් පියෝ මොන්ටූෆාර්, ක්විරෝගා, සැලිනාස් සහ බිෂොප් කුවෙරෝ වයි කයිසෙඩෝ විසිනි. ක්විටෝගේ අන්වර්ථ නාමය වන "ලුස් ද ඇමරිකා" ("ඇමරිකාවේ ආලෝකය") ස්වාධීන, පළාත් පාලන ආයතනයක් සුරක්ෂිත කිරීමට උත්සාහ කිරීමේදී එහි ප්‍රමුඛ භූමිකාව මත පදනම් වේ. නව රජය මාස දෙකකට වඩා වැඩි කාලයක් පැවතුනද, එය වැදගත් ප්‍රතිවිපාක ඇති කළ අතර ස්පාඤ්ඤ ඇමරිකාවේ ඉතිරි ප්‍රදේශවල නිදහස් ව්‍යාපාරයට ආශ්වාදයක් විය. අද, අගෝස්තු 10 වන දින ජාතික නිවාඩු දිනයක් වන නිදහස් දිනය ලෙස සමරනු ලැබේ.

 නිදහස 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Jose_Antonio_de_Sucre.JPG|thumb|වෙනිසියුලානු නිදහස් වීරයා ඇන්ටෝනියෝ ජෝසේ ඩි සුක්‍රේ
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Entrevista_de_Guayaquil.jpg|thumb|දකුණු ඇමරිකානු හිස්පැනික් නිදහසේ වීරයන් දෙදෙනා වන සැන් මාටින් සහ බොලිවර් අතර ගුවායාකිල් සමුළුව
1820 ඔක්තෝබර් 9 වන දින, ගුවායාකිල් දෙපාර්තමේන්තුව ස්පාඤ්ඤයෙන් නිදහස ලබා ගත් ඉක්වදෝරයේ පළමු භූමිය බවට පත් වූ අතර, එය ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස ස්ථාපිත වෙමින් ඉක්වදෝර වෙරළබඩ පළාත් බොහොමයක් බිහි කළේය. එහි වැසියන් 1822 මැයි 24 වන දින වර්තමාන ඉක්වදෝරයේ නිල නිදහස් දිනය සැමරූහ. ක්විටෝ අසල පිචින්චා සටනේදී ඇන්ටෝනියෝ ජෝස් ද සුක්‍රේ ස්පාඤ්ඤ රාජකීය හමුදා පරාජය කිරීමෙන් පසු ඉක්වදෝරයේ ඉතිරි කොටස නිදහස ලබා ගත්තේය. සටනින් පසු, ඉක්වදෝරය සයිමන් බොලිවර්ගේ ග්‍රාන් කොලොම්බියා ජනරජයට එක් වූ අතර එයට නූතන කොලොම්බියාව, වෙනිසියුලාව සහ පැනමාව ද ඇතුළත් විය. 1830 දී, ඉක්වදෝරය ග්‍රාන් කොලොම්බියාවෙන් වෙන් වී ස්වාධීන ජනරජයක් බවට පත්විය. වසර දෙකකට පසු, එය ගැලපගෝස් දූපත් ඈඳා ගත්තේය.

19 වන සියවස පාලකයන්ගේ වේගවත් අනුප්‍රාප්තිය සමඟ ඉක්වදෝරය සඳහා අස්ථාවරත්වය මගින් සලකුණු කරන ලදී. ඉක්වදෝරයේ පළමු ජනාධිපතිවරයා වූයේ වෙනිසියුලානු-උපත ලද ජුවාන් ජෝස් ෆ්ලෝරස් වන අතර, ඔහු අවසානයේ බලයෙන් පහ කරන ලදී. ඔහු අනුගමනය කළ නායකයින් අතර විසෙන්ට් රොකාෆුවර්ට්; ජෝස් ජෝකින් ද ඔල්මෙඩෝ; හොසේ මරියා උර්බිනා; ඩියාගෝ නොබෝවා; පේද්‍රෝ ජෝසේ ද අර්ටෙටා; මැනුවෙල් ද අස්කාසුබි; සහ ෆ්ලෝරස්ගේම පුත් ඇන්ටෝනියෝ ෆ්ලෝරස් ජිජොන් ඇතුළු පිරිසක්. ගතානුගතික ගේබ්‍රියෙල් ගාර්ෂියා මොරෙනෝ 1860 ගණන්වලදී රෝමානු කතෝලික පල්ලියේ සහාය ඇතිව රට එක්සත් කළේය. 19 වන සියවසේ අගභාගයේදී, කොකෝවා සඳහා වූ ලෝක ඉල්ලුම ආර්ථිකය වෙළඳ භාණ්ඩ අපනයනයට බැඳ තැබූ අතර කඳුකරයේ සිට වෙරළ තීරයේ කෘෂිකාර්මික මායිමට සංක්‍රමණය වීමට හේතු විය.

ඉක්වදෝරය 1851 දී වහල්භාවය අහෝසි කළේය. වහල්භාවයට පත් ඉක්වදෝරියානුවන්ගෙන් පැවත එන්නන් අද අප්‍රිකානු-ඉක්වදෝර ජනගහනය අතර වේ. මෙම කාලය තුළ 1857 දී ස්වදේශික උපහාරයක් ද අහෝසි කරන ලදී. මේ මත, ආදිවාසීන් දැන් අනෙක් සියල්ලන්ටම සාපේක්ෂව නීතිය යටතේ සමාන විය. ඔවුන් දැන් ජාතියට දායකයින් ලෙස ලියාපදිංචි කර ඇති අතර, දේපළ හිමියන්, බදු ගෙවන්නන් සහ විභව හමුදා බඳවා ගැනීම් වැනි භූමිකාවන් බවට පත්විය.

 ලිබරල් විප්ලවය 
එලෝයි ඇල්ෆාරෝ යටතේ 1895 ලිබරල් විප්ලවය පූජක පක්ෂයේ සහ ගතානුගතික ඉඩම් හිමියන්ගේ බලය අඩු කළේය. මෙම ලිබරල් අංශය 1925 මිලිටරි "ජූලියන් විප්ලවය" තෙක් බලය රඳවා ගත්තේය. 1930 සහ 1940 ගණන්වල පස් වතාවක් ජනාධිපති වූ හොසේ මරියා වේලාස්කෝ ඉබාරා වැනි ජනප්‍රිය දේශපාලනඥයන්ගේ අස්ථාවරත්වය සහ මතුවීම සනිටුහන් විය.

 1830 සිට හිමිකම් කියන ප්‍රදේශ අහිමි වීම 
1830 මැයි 13 වන දින ඉක්වදෝරය කොලොම්බියාවෙන් වෙන් වීමෙන් පසුව, එහි පළමු ජනාධිපති ජෙනරාල් ජුවාන් ජෝස් ෆ්ලෝරස්, ක්විටෝ හි සැබෑ ප්‍රජාවට අයත් වූ භූමියට හිමිකම් පෑම ආරම්භ කළ අතර එය ක්විටෝ ප්‍රෙසිඩෙන්සියාව ලෙසද හැඳින්වේ. ස්පාඤ්ඤයේ පැරණි විදේශීය යටත් විජිතවල මායිම් නිර්වචනය කළ ස්පාඤ්ඤ රාජකීය නියෝග හෝ සැබෑ සෙඩුලස් සමඟ ඔහු තම හිමිකම් පෑමට සහාය විය. ඉක්වදෝරය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ෆ්ලෝරස් 1563, 1739 සහ 1740 දී සැබෑ සෙඩුලස් මත ඉක්වදෝරයේ නීති විරෝධී හිමිකම් පදනම් කර ගත්තේය; පේරු අකමැත්තෙන් අත්සන් කළ ගුවායාකිල් ගිවිසුම (1829) හරහා ඇමසන් ද්‍රෝණියේ සහ ඇන්ඩීස් කඳුකරයේ වෙනස්කම් සමඟින්, ඇන්ටෝනියෝ ජෝස් ද සුක්‍රේගේ නායකත්වයෙන් යුත් අතිමහත් සංඛ්‍යාවෙන් වැඩි ග්‍රාන් කොලොම්බියානු හමුදාව ටාර්කි සටනේදී ජනාධිපති සහ ජෙනරාල් ලා මාර්ගේ පේරු ආක්‍රමණ බලකාය පරාජය කිරීමෙන් පසුව. ඊට අමතරව, ඇමසන් ද්‍රෝණියේ බ්‍රසීලයේ පෘතුගීසි යටත් විජිතය සමඟ ඉක්වදෝරයේ නැගෙනහිර මායිම, ස්පාඤ්ඤ අධිරාජ්‍යය සහ පෘතුගීසි අධිරාජ්‍යය අතර පළමු සැන් ඉල්ඩෙෆොන්සෝ ගිවිසුම (1777) මගින් නිදහස් යුද්ධවලට පෙර වෙනස් කරන ලදී. එපමණක් නොව, ඔහුගේ ප්‍රකාශයන්ට නීත්‍යානුකූලභාවයක් එක් කිරීම සඳහා, 1840 පෙබරවාරි 16 වන දින, ෆ්ලෝරස් ස්පාඤ්ඤය සමඟ ගිවිසුමක් අත්සන් කළ අතර, එමඟින් ෆ්ලෝරස් ස්පාඤ්ඤයට ඉක්වදෝරයේ ස්වාධීනත්වය සහ ස්පාඤ්ඤයේ පැරණි යටත් විජිත භූමිය පුරා යටත් විජිත පදවි සඳහා එහි තනි අයිතිවාසිකම් නිල වශයෙන් පිළිගැනීමට ඒත්තු ගැන්වීය. පුරාණ කාලයේ ස්පාඤ්ඤයට ක්විටෝ රාජධානිය සහ ජනාධිපති ධුරය ලෙස හැඳින්වූ එය.

ඉක්වදෝරය එහි දිගු හා කැළඹිලි සහිත ඉතිහාසය තුළ එහි තරඟකාරී ප්‍රදේශ බොහොමයක් එහි වඩාත් බලවත් අසල්වැසියන්ට අහිමි කර ගෙන ඇත, උදාහරණයක් ලෙස 1832 සහ 1916 දී කොලොම්බියාව, 1904 දී සාම ගිවිසුම් මාලාවක් හරහා බ්‍රසීලය සහ 1942 දී රියෝ ද ජැනයිරෝ ප්‍රොටෝකෝලය අත්සන් කරන ලද කෙටි යුද්ධයකින් පසු පේරු.

 නිදහස සඳහා අරගලය 
පේරු හෝ ඉක්වදෝරය ස්වාධීන වීමට පෙර, ස්වාධීනත්වය සඳහා වූ අරගලය අතරතුර, නිව් ග්‍රැනඩාවේ හිටපු උප රාජකීයත්වයේ ප්‍රදේශ ස්පාඤ්ඤයෙන් ස්වාධීන බව ප්‍රකාශ කළහ. මාස කිහිපයකට පසු, සැන් මාර්ටින්හි පේරු විමුක්ති හමුදාවේ කොටසක් ටුම්බෙස් සහ ජාන් යන ස්වාධීන නගර අත්පත් කර ගැනීමට තීරණය කළ අතර, ඒවා ගුවායාකිල් ස්වාධීන නගරය අත්පත් කර ගැනීමට සහ පසුව ඕඩියන්සියා ඩි ක්විටෝ (ඉක්වදෝරය) හි ඉතිරි කොටස නිදහස් කිරීමට උල්පත් ලෙස භාවිතා කිරීමේ අරමුණින්. දකුණේ විමුක්ති හමුදාවේ නිලධාරීන් අතර පොදු දැනුමක් වූයේ ඔවුන්ගේ නායක සැන් මාර්ටින් වර්තමාන ඉක්වදෝරය නිදහස් කර අනාගත පේරු ජනරජයට එකතු කිරීමට කැමති බවයි, මන්ද එය ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් එය යටත් කර ගැනීමට පෙර ඉන්කා අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් වූ බැවිනි. කෙසේ වෙතත්, බොලිවර්ගේ අභිප්‍රාය වූයේ කොලොම්බියාව, වෙනිසියුලාව සහ ඉක්වදෝරයෙන් සමන්විත නිදහස් කරන ලද ස්පාඤ්ඤ නිව් ග්‍රනාඩා භූමියෙන් ග්‍රාන් කොලොම්බියාව ලෙස හැඳින්වෙන නව ජනරජයක් පිහිටුවීමයි. බොලිවර්, ඇන්ඩීස් කඳුකරයෙන් බැස ගුවායාකිල් අත්පත් කරගත් විට සැන් මාර්ටින්ගේ සැලසුම් ව්‍යර්ථ විය; ඔවුන් අලුතින් නිදහස් කරන ලද ඕඩියන්සියා ඩි ක්විටෝ ග්‍රාන් කොලොම්බියා ජනරජයට ද ඈඳා ගත්හ.

දකුණේ, ඉක්වදෝරයට ටුම්බෙස් ලෙස හැඳින්වෙන පැසිෆික් සාගරය අසල කුඩා ඉඩමකට හිමිකම් තිබුණි. මරනොන් කඳු වැටිය හරස් වන ඉක්වදෝරයේ දකුණු ඇන්ඩීස් කඳුකර ප්‍රදේශයේ, ඉක්වදෝරය එය ජාන් ද බ්‍රැකමොරොස් ලෙස හැඳින්වූ ප්‍රදේශයකට හිමිකම් කීවේය. 1819 දෙසැම්බර් 17 වන දින ග්‍රාන් කොලොම්බියා ජනරජය නිර්මාණය කරන විට, ඇන්ගෝස්ටුරා සම්මේලනයේදී බොලිවර් විසින් මෙම ප්‍රදේශ ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ භූමියේ කොටසක් ලෙස ඇතුළත් කරන ලදී. 1821 ජනවාරි 17 වන දින ටුම්බෙස් ස්පාඤ්ඤයෙන් ස්වාධීන බව ප්‍රකාශ කළ අතර, 1821 ජුනි 17 වන දින විප්ලවවාදී හමුදාවන්ගෙන් කිසිදු බාහිර උදව්වක් නොමැතිව ජාන් ද බ්‍රැකමොරොස් ද ප්‍රකාශ කළේය. කෙසේ වෙතත්, එම වසරේම, ටෘජිලෝ විප්ලවයට සහභාගී වූ පේරු හමුදා ජාන් සහ ටුම්බෙස් යන දෙකම අත්පත් කර ගත්හ. පේරු ජෙනරාල්වරු, ඔවුන්ට සහාය දක්වන කිසිදු නීතිමය නාමයක් නොමැතිව සහ ඉක්වදෝරය තවමත් ග්‍රාන් කොලොම්බියාව සමඟ ෆෙඩරල් කර ඇති බැවින්, ඉක්වදෝරය ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ වියදමින් පේරු ජනරජයට ඈඳා ගැනීමේ ආශාවක් ඇති කර ගත්හ, ඉක්වදෝරය කලක් ඉන්කා අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් බව හැඟී ගියහ.

1821 ජූලි 28 වන දින, සැන් මාර්ටින් විසින් ලීමා හි පේරු නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, පේරු ආක්‍රමණික හමුදාව විසින් ටෘජිලෝ විප්ලවයේ කොටසක් ලෙස ඇතුළත් කරන ලද ටුම්බෙස් සහ ජාන්, නව පේරු ධජයට පක්ෂපාතී වන බවට මුළු කලාපයම දිවුරුම් දී පේරු රාජ්‍යයට ඇතුළත් කර ගත්තේය. දශකයකට ආසන්න කාලයක් ග්‍රාන් කොලොම්බියාව සැමවිටම ජාන් සහ ටුම්බෙස් නැවත පැමිණීම සඳහා පේරු රාජ්‍යයට විරෝධය පළ කළ අතර, අවසානයේ ජාන්, ටුම්බෙස් සහ මයිනාස් හි කොටසක් නැවත පැමිණීම පිළිබඳ දිගු හා නිෂ්ඵල සාකච්ඡාවකින් පසු බොලිවර් යුද්ධ ප්‍රකාශ කළේය. ඉක්වදෝරයේ උපත ලැබූ ජනාධිපති සහ ජෙනරාල් ජෝස් ඩි ලා මාර්, ඉක්වදෝර් දිස්ත්‍රික්කය පේරු රාජ්‍යයට ඈඳා ගැනීමට තමාට අවස්ථාව ලැබී ඇතැයි විශ්වාස කරමින්, පුද්ගලිකව, පේරු හමුදාවක් සමඟ, 1828 නොවැම්බර් 28 වන දින දකුණු ඉක්වදෝරයේ ලෝජා කලාපයේ ගුවායාකිල් සහ නගර කිහිපයක් ආක්‍රමණය කර අත්පත් කර ගත්තේය.

1829 පෙබරවාරි 27 වන දින ඇන්ටෝනියෝ ජෝස් ද සුක්‍රේගේ නායකත්වයෙන් යුත් සංඛ්‍යාවෙන් වැඩි දකුණු ග්‍රාන් කොලොම්බියානු හමුදාවක් ටාර්කි සටනේදී ජනාධිපති ලා මාර්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් පේරු ආක්‍රමණික හමුදාව පරාජය කිරීමත් සමඟ යුද්ධය අවසන් විය. මෙම පරාජය 1829 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ගුවායාකිල් ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට හේතු වූ අතර, එමඟින් පේරු සහ එහි කොංග්‍රසය ටම්බ්ස්, ජාන් සහ මේනාස් කෙරෙහි ග්‍රාන් කොලොම්බියානු අයිතිවාසිකම් පිළිගත්තේය. පේරු සහ ග්‍රාන් කොලොම්බියාව අතර රැස්වීම් හරහා, දේශසීමාව බටහිරින් ටම්බ්ස් ගඟ ලෙසත්, නැගෙනහිරින්, මාරනොන් සහ ඇමසන් ගංගා ඔවුන් අතර ඇති ස්වාභාවික දේශසීමා ලෙස බ්‍රසීලය දෙසට අනුගමනය කළ යුතු බවත් නියම කරන ලදී. සාම සාකච්ඡාවලට අනුව, පේරු ගුවායාකිල්, ටම්බ්ස් සහ ජාන් ආපසු ලබා දීමට එකඟ විය; එසේ තිබියදීත්, පේරු ගුවායාකිල් ආපසු ලබා දුන් නමුත් ටම්බ්ස් සහ ජාන් ආපසු ලබා දීමට අපොහොසත් විය, ගිවිසුම් අනුගමනය කිරීමට තමන් බැඳී නොමැති බව චෝදනා කරමින්, ග්‍රාන් කොලොම්බියාව ඉක්වදෝරය, කොලොම්බියාව සහ වෙනිසියුලාව යන විවිධ ජාතීන් තුනකට බෙදා වෙන් කළ විට එය පැවතීම නතර විය.

link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:AGHRC_(1890)_-_Carta_XI_-_Divisi%C3%B3n_pol%C3%ADtica_de_Colombia,_1824.jpg|thumb|1824 දී පැරණි ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ සිතියම (එහි කාලයේ කොලොම්බියාව ලෙස නම් කරන ලදී), ග්‍රාන් කොලොම්බියාව සියලු වර්ණවත් කලාපය ආවරණය කළේය.
බොගෝටා අගනුවර සහිත කුන්ඩිනමාර්කා හෝ නිව් ග්‍රැනඩා (නූතන කොලොම්බියාව) ලෙස හැඳින්වෙන ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්කය, 1830 මැයි 13 වන දින ක්විටෝ අගනුවර සහිත ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ දකුණු දිස්ත්‍රික්කය ග්‍රාන් කොලොම්බියානු සම්මේලනයෙන් වෙන් කිරීම පිළිගත්තේ නැත. ඉක්වදෝරය වෙන්වීමෙන් පසු, බොගෝටා මධ්‍යම රජයේ අස්ථාවරත්වය හේතුවෙන් කොකෝවා දෙපාර්තමේන්තුව ස්වේච්ඡාවෙන් ඉක්වදෝරය සමඟ එක්සත් වීමට තීරණය කළේය. වෙනිසියුලානු ඉක්වදෝරයේ උපන් ජනාධිපති ජෙනරාල් ජුවාන් ජෝස් ෆ්ලෝරස්, ඉක්වදෝරියානු කොංග්‍රසයේ අනුමැතිය ඇතිව 1830 දෙසැම්බර් 20 වන දින කොකෝවා දෙපාර්තමේන්තුව ඈඳා ගත්තේය, මන්ද කොකෝවා රජය 1830 අප්‍රේල් තරම් ඈත කාලයක සිට දකුණු දිස්ත්‍රික්කය සමඟ එක්සත් වීමට ඉල්ලා සිටියේය. එපමණක් නොව, කොකෝවා කලාපය, එහි දිගු ඉතිහාසය පුරාම, ඉක්වදෝරයේ ජනතාව සමඟ ඉතා ශක්තිමත් ආර්ථික හා සංස්කෘතික සබඳතා පැවැත්වීය. එසේම, පැස්ටෝ, පොපයාන් සහ බුවනවෙන්චුරා වැනි නගර ඇතුළත් කොකෝවා කලාපය සැමවිටම ප්‍රෙසිඩෙන්සියා හෝ ක්විටෝහි ඕඩියන්සියාව මත රඳා පැවතුනි.

බොගෝටා සහ ක්විටෝ රජයන් අතර නිෂ්ඵල සාකච්ඡා දිගටම පැවතුන අතර, 1832 මැයි මාසයේදී යුද්ධයක් ඇති වන තෙක් බොගෝටා රජය ඉක්වදෝරය හෝ කොකා ග්‍රාන් කොලොම්බියාවෙන් වෙන් කිරීම පිළිගත්තේ නැත. මාස පහකින්, නිව් ග්‍රැනාඩා ඉක්වදෝරය පරාජය කළේ ඉක්වදෝර සන්නද්ධ හමුදාවන්ගෙන් බහුතරයක් වෙනිසියුලාවේ සහ කොලොම්බියාවේ කැරලිකාර කෝපයෙන් නොගෙවූ ප්‍රවීණයන්ගෙන් සමන්විත වූ අතර ඔවුන් තම සෙසු රටවැසියන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට අකමැති වීමයි. ඔහුගේ නිලධාරීන් කැරලි ගසමින්, කැරලි ගසමින් සහ පැති මාරු කරමින් සිටින බව දුටු ජනාධිපති ෆ්ලෝරස්ට නිව් ග්‍රැනාඩා සමඟ අකමැත්තෙන් සාමය ඇති කර ගැනීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නොතිබුණි. 1832 පැස්ටෝ ගිවිසුම අත්සන් කරන ලද අතර එමඟින් කොකා දෙපාර්තමේන්තුව නිව් ග්‍රැනාඩා (නූතන කොලොම්බියාව) වෙත භාර දෙන ලදී, බොගෝටා රජය ඉක්වදෝරය ස්වාධීන රටක් ලෙස පිළිගත් අතර දේශසීමාව 1824 ජුනි 25 වන දින සම්මත කරන ලද ලේ ඩි ඩිවිසියන් ටෙරිටෝරියල් ඩි ලා රෙපබ්ලිකා ඩි කොලොම්බියාව (ග්‍රාන් කොලොම්බියාවේ භූමි ප්‍රදේශය බෙදීමේ නීතිය) අනුගමනය කළ යුතු විය. මෙම නීතිය කාර්චි ගඟේ දේශසීමාව සහ කැකෙටා ගඟේ බ්‍රසීලය දක්වා විහිදී ගිය නැගෙනහිර දේශසීමාව නියම කළේය. පසුව, ඉක්වදෝරය තර්ක කළේ කොලොම්බියා ජනරජය තම රජය ප්‍රතිසංවිධානය කරන අතරතුර නීති විරෝධී ලෙස එහි නැගෙනහිර දේශසීමාව තාවකාලික කළ බවත්, පොපයාන් රජය තම පාලනය නාපෝ ගඟ දක්වා ව්‍යාප්ත කළ බව පැවසූ නිසා කොලොම්බියාව නැපෝ ගඟට දකුණින් තම හිමිකම් පුළුල් කළ බවත්ය.

 ඇමසන් ද්‍රෝණිය අත්පත් කර ගැනීමේ අරගලය 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:South_America_1879.png|වම|thumb|දකුණු ඇමරිකාව (1879): 1879 දී පේරු, ඉක්වදෝරය, කොලොම්බියාව, බ්‍රසීලය, ආර්ජන්ටිනාව, චිලී සහ බොලිවියාව විසින් කරන ලද සියලුම ඉඩම් හිමිකම්.
ඉක්වදෝරය ග්‍රාන් කොලොම්බියාවෙන් වෙන් වූ විට, පේරු 1802 දී අලුතින් සොයාගත් රියල් සෙඩියුලා සමඟ ඉක්වදෝරයේ හිමිකම්වලට අභියෝග කළ අතර, එමඟින් පේරු කියා සිටින්නේ ස්පාඤ්ඤ රජු මෙම ඉඩම් නිව් ග්‍රනාඩාවේ උපරාජ පදවියෙන් පේරු හි උපරාජ පදවියට මාරු කළ බවයි. යටත් විජිත සමයේදී මෙය සිදු වූයේ ඇමසන් ද්‍රෝණිය දිගේ ඔවුන්ගේ කඳවුරුවලින් ජේසු නිකායික මිෂනාරිවරුන් නෙරපා හැරීමෙන් පසු හිස්ව හා අවුල් සහගතව ඉතිරි වූ ස්පාඤ්ඤ වසම්වලට නිරන්තරයෙන් ව්‍යාප්ත වන පෘතුගීසි ජනාවාස නැවැත්වීම සඳහා ය. 1802 දී සෙඩියුලාව දේශපාලන දේශසීමා සමඟ කිසිදු සම්බන්ධයක් නොමැති පල්ලියේ මෙවලමක් ලෙස ලේබල් කිරීමෙන් ඉක්වදෝරය ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කළේය. පේරු බ්‍රසීලයට පක්ෂව 1851 දී රහසිගත සාම ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමෙන් පසුව මතභේදාත්මක ඇමසෝනියානු භූමිවල තථ්‍ය වාඩිලා ගැනීම ආරම්භ කළේය. නීති විරෝධී පෘතුගීසි පදිංචිකරුවන් විසින් අල්ලාගෙන සිටි භූමි සම්බන්ධයෙන් ඇමසන් වනාන්තරය සම්බන්ධයෙන් ස්පාඤ්ඤ-පෘතුගීසි ගිවිසුමක් මගින් යටත් විජිත සමයේදී තහවුරු කරන ලද ස්පාඤ්ඤ අයිතිවාසිකම් මෙම ගිවිසුම නොසලකා හැරියේය.

පේරු මයිනාස් හෝ මයිනාස් කලාපයේ මිෂනාරි ගම්මාන අත්පත් කර ගැනීමට පටන් ගත් අතර, එය ඉක්විටෝස් හි එහි අගනුවර සමඟ ලොරෙටෝ ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්තේය. බ්‍රසීලය සමඟ පැවති සාකච්ඡා අතරතුර, පේරු රාජ්‍යය උතුරේ කැකෙටා ගඟ දක්වා සහ ඇන්ඩීස් කඳු වැටිය දෙසට ඇමසෝනියානු ද්‍රෝණියේ භූමි ප්‍රදේශවලට හිමිකම් කීවේය. කොලොම්බියාව තම හිමිකම් දකුණු දෙසින් නැපෝ සහ ඇමේසන් ගංගා දෙසට විහිදී ඇති බව පවසමින් විරෝධය පළ කළේය. කැකෙටා ගඟ සහ මරනොන්-ඇමසන් ගඟ අතර ඇමසන් ද්‍රෝණියට හිමිකම් කියන බවට ඉක්වදෝරය විරෝධය පළ කළේය. පේරු මෙම විරෝධතා නොසලකා හැර 1853 දී ඉක්විටෝස් හි අගනුවර සමඟ ලොරෙටෝ දෙපාර්තමේන්තුව නිර්මාණය කළේය. ඉක්වදෝරය බ්‍රිතාන්‍ය බැඳුම්කර හිමියන්ට සංවර්ධනය සඳහා මතභේදාත්මක ඉඩම්වලින් කොටසක් විකුණන බව පේරු සිතූ බැවින්, 1860 දී පේරු රාජ්‍යය කෙටියෙන් ගුවායාකිල් නැවත අත්පත් කර ගත්තේය, නමුත් මාස කිහිපයකට පසු ගුවායාකිල් ආපසු ලබා දුන්නේය. ඉන්පසු දේශසීමා ආරවුල 1880 සිට 1910 දක්වා බේරුම්කරණය සඳහා ස්පාඤ්ඤයට ඉදිරිපත් කරන ලද නමුත් එයින් පලක් නොවීය.

20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, ඉක්වදෝරය එහි අසල්වැසියන් සමඟ නැගෙනහිර ඇමසෝනියානු දේශසීමා සාමකාමීව නිර්වචනය කිරීමට උත්සාහ කළේය. 1851 ඔක්තෝබර් 23 වන දින පේරු බ්‍රසීලය සමඟ ඇති කරගත් පෙර ගිවිසුමට එරෙහිව ඇමසෝනියානු රටක් ලෙස ඉක්වදෝරය කළ ප්‍රකාශය පිළිගැනීම සඳහා 1904 මැයි 6 වන දින ඉක්වදෝරය ටොබාර්-රියෝ බ්‍රැන්කෝ ගිවිසුමට අත්සන් තැබීය. ඉන්පසු කොලොම්බියානු රජයේ නියෝජිතයන් සමඟ පැවති රැස්වීම් කිහිපයකට පසු ගිවිසුමකට එළඹුණු අතර 1916 ජූලි 15 වන දින මුනෝස් වර්නාසා-සුවාරෙස් ගිවිසුම අත්සන් කරන ලද අතර, එහිදී පුටුමායෝ ගඟ සඳහා කොලොම්බියානු අයිතිවාසිකම් මෙන්ම නැපෝ ගඟ සඳහා ඉක්වදෝරයේ අයිතිවාසිකම් ද පිළිගනු ලැබූ අතර නව මායිම එම ගංගා දෙක අතර මැද ලක්ෂ්‍යයක් විය. මේ ආකාරයෙන්, කැකෙටා ගඟ සහ නැපෝ ගඟ අතර ඇමසෝනියානු භූමි ප්‍රදේශ සඳහා ඉක්වදෝරය කොලොම්බියාවට තිබූ හිමිකම් අත්හැර දැමූ අතර, එමඟින් බ්‍රසීලයෙන් වෙන් විය. පසුව, කොලොම්බියාව සහ පේරු අතර කෙටි යුද්ධයක් ඇති වූ අතර, පේරු හි කැකෙටා කලාපයට හිමිකම් පෑම සම්බන්ධයෙන් එය අවසන් වූ අතර, එය 1922 මාර්තු 24 වන දින පේරු අකමැත්තෙන් වුවද සලමොන්-ලොසානෝ ගිවිසුමට අත්සන් තැබීමත් සමඟ අවසන් විය. 1916 දී ඉක්වදෝරය කොලොම්බියාවට ලබා දුන් ඉක්වදෝරියානු හිමිකම් පෑ ඉඩම් කොලොම්බියාව පේරු වෙත ලබා දුන් බැවින්, ඉක්වදෝරය මෙම රහස් ගිවිසුමට විරෝධය පළ කළේය.

1924 ජූලි 21 වන දින, ඉක්වදෝරය සහ පේරු අතර පොන්ස්-කැස්ට්‍රෝ ඔයන්ගුරෙන් ප්‍රොටෝකෝලය අත්සන් කරන ලද අතර එහිදී දෙදෙනාම සෘජු සාකච්ඡා පැවැත්වීමට සහ ආරවුල සාධාරණ ආකාරයකින් විසඳීමට සහ ආරවුලේ වෙනස් කරුණු බේරුම්කරණය සඳහා එක්සත් ජනපදයට ඉදිරිපත් කිරීමට එකඟ විය. ඉක්වදෝරියානු සහ පේරු නියෝජිතයින් අතර සාකච්ඡා 1935 සැප්තැම්බර් 30 වන දින වොෂින්ටනයේදී ආරම්භ විය. ඊළඟ මාස 7 තුළ සාකච්ඡා තර්ක බවට පත් වූ අතර අවසානයේ 1937 සැප්තැම්බර් 29 වන දින, පේරු නියෝජිතයින් සාකච්ඡා නතර කිරීමට තීරණය කළහ.

1941 දී, සරුමිල්ලා ගඟ අවට මතභේදාත්මක ප්‍රදේශ තුළ වේගයෙන් වර්ධනය වන ආතතීන් මධ්‍යයේ, පේරු සමඟ යුද්ධයක් ඇති විය. පේරු-හිමිකම් කියන භූමියේ ඉක්වදෝරයේ හමුදා පැවැත්ම ආක්‍රමණයක් බව පේරු කියා සිටියේය; ඉක්වදෝරය, එහි පැත්තෙන් කියා සිටියේ, පේරු මෑතකදී සරුමිල්ලා ගඟ වටා ඉක්වදෝරය ආක්‍රමණය කළ බවත්, ස්පාඤ්ඤයෙන් ඉක්වදෝරය නිදහස ලැබූ දා සිට පේරු විසින් ටුම්බෙස්, ජාන් සහ පුටෝමායෝ සහ මරනොන් ගංගා අතර ඇමසෝනියානු ද්‍රෝණියේ මතභේදාත්මක ප්‍රදේශ බොහොමයක් ක්‍රමානුකූලව අත්පත් කරගෙන ඇති බවත්ය. 1941 ජූලි මාසයේදී, රටවල් දෙකෙහිම හමුදා බලමුලු ගැන්වූහ. පේරු රාජ්‍යයේ 11,681 ක හමුදාවක් සිටි අතර, ඔවුන් 2,300 ක දුර්වල සැපයුම් සහ ප්‍රමාණවත් ලෙස සන්නද්ධ නොවූ ඉක්වදෝර හමුදාවකට මුහුණ දුන් අතර, ඉන් 1,300 ක් පමණක් දකුණු පළාත්වල යොදවා තිබුණි. 1941 ජූලි 5 වන දින පේරු හමුදා ස්ථාන කිහිපයකින් සරුමිල්ලා ගඟ තරණය කළ විට සතුරුකම් ඇති විය, ඉක්වදෝර දේශසීමා හමුදාවන්ගේ ශක්තිය සහ අධිෂ්ඨානය පරීක්ෂා කළහ. අවසානයේ, 1941 ජූලි 23 වන දින, පේරු ජාතිකයන් ප්‍රධාන ආක්‍රමණයක් දියත් කළ අතර, සරුමිල්ලා ගඟ තරණය කර ඉක්වදෝර පළාතේ එල් ඔරෝ වෙත ඉදිරියට ගියහ.link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ecuador-peru-land-claims-01.png|වම|thumb|1916 න් පසු ඉක්වදෝරියානු ඉඩම් හිමිකම් පෑමේ සිතියම
ඉක්වදෝර-පේරු යුද්ධය අතරතුර, පේරු රාජ්‍යය මතභේදාත්මක භූමියෙන් කොටසක් සහ එල් ඕරෝ පළාතේ සමහර කොටස් සහ ලෝජා පළාතේ සමහර කොටස් පාලනය කර ගනිමින් ඉක්වදෝර රජයට තම භෞමික හිමිකම් අත්හරින ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. පේරු නාවික හමුදාව ගුවායාකිල් වරාය අවහිර කළ අතර, ඉක්වදෝර හමුදාවන්ට සියලු සැපයුම් පාහේ කපා හැරියේය. සති කිහිපයක යුද්ධයකින් පසුව සහ එක්සත් ජනපදයේ සහ ලතින් ඇමරිකානු ජාතීන් කිහිපයක පීඩනය යටතේ, සියලු සටන් නතර විය. දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී අක්ෂ බලවතුන්ට එරෙහිව අර්ධගෝලීය එක්සත්කමට පක්ෂව, 1942 ජනවාරි 29 වන දින අත්සන් කරන ලද රියෝ ප්‍රොටෝකෝලයෙන් විධිමත් කරන ලද ගිවිසුමකට ඉක්වදෝරය සහ පේරු රාජ්‍යය පැමිණියේ යුද්ධය අවසන් වන විට ඔවුන් අත්පත් කරගත් භූමිය සමඟ පේරු රාජ්‍යයට පක්ෂව ය.

1944 තේජාන්විත මැයි විප්ලවයෙන් පසුව හමුදා-සිවිල් කැරැල්ලක් සහ ඉන් පසුව සිදු වූ සිවිල් වැඩ වර්ජනයක් හේතුවෙන් කාලෝස් අරෝයෝ ඩෙල් රියෝ ඉක්වදෝර රජයෙන් ඒකාධිපතියෙකු ලෙස සාර්ථකව ඉවත් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඇති වූ අවපාතය සහ ජනප්‍රිය නොසන්සුන්තාව 1960 ගණන්වලදී ජනප්‍රිය දේශපාලනයට සහ දේශීය මිලිටරි මැදිහත්වීම් වලට නැවත පැමිණීමට හේතු වූ අතර, විදේශීය සමාගම් ඉක්වදෝර ඇමසන් හි තෙල් සම්පත් සංවර්ධනය කළහ. 1972 දී ඇන්ඩියන් නල මාර්ගයේ ඉදිකිරීම් අවසන් කරන ලදී. නල මාර්ගය ඇන්ඩීස් හි නැගෙනහිර පැත්තෙන් වෙරළට තෙල් ගෙන ආ අතර, ඉක්වදෝරය දකුණු ඇමරිකාවේ දෙවන විශාලතම තෙල් අපනයනකරු බවට පත් විය.

link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Relevo-ecu.JPG|thumb|සෙනෙපා යුද්ධය අතරතුර ඉක්වදෝරියානු හමුදා
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Mirage_F.1JA.JPG|thumb|මිරාජ් F.1JA (FAE-806) යනු 1995 පෙබරවාරි 10 වන දින පේරු සුඛෝයි Su-22 යානා දෙකක් වෙඩි තබා බිම හෙළීමේ චෝදනාවට සම්බන්ධ වූ එක් ගුවන් යානයකි.
රියෝ ප්‍රොටෝකෝලය දකුණු ඉක්වදෝරයේ දුරස්ථ කෝඩිලෙරා ඩෙල් කොන්ඩෝර් ප්‍රදේශයේ කුඩා ගංගාවක් දිගේ මායිම නිශ්චිතව විසඳීමට අසමත් විය. මෙය ඉක්වදෝරය සහ පේරු අතර දීර්ඝ කාලීන ආරවුලක් ඇති කළ අතර එය අවසානයේ දෙරට අතර සටනට හේතු විය. පළමුව 1981 ජනවාරි-පෙබරවාරි මාසවල දේශසීමා ගැටුමක් පැකිෂා සිද්ධිය ලෙස හැඳින්වෙන අතර අවසානයේ 1995 ජනවාරි මාසයේදී පූර්ණ පරිමාණ යුද්ධයක් ඇති විය. එහිදී ඉක්වදෝර හමුදාව පේරු ගුවන් යානා සහ හෙලිකොප්ටර් වෙඩි තබා බිම දැමූ අතර පේරු පාබල හමුදාව දකුණු ඉක්වදෝරයට ගමන් කළහ. සෙනෙපා යුද්ධය ලෙස හැඳින්වෙන සතුරුකම් ආරම්භ වීම සඳහා සෑම රටක්ම අනෙකාට දොස් පැවරීය. ඉක්වදෝර ජනාධිපති සික්ස්ටෝ ඩුරන් බැලන් ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කළේ තමා ඉක්වදෝරයේ එක සෙන්ටිමීටරයක්වත් අත් නොහරින බවයි. ඉක්වදෝරයේ ජනප්‍රිය හැඟීම් පේරුට එරෙහිව දැඩි ලෙස ජාතිකවාදී විය: ක්විටෝහි බිත්තිවල පේරු "කේන් ඩි ලතින් ඇමරිකාව" ලෙස හඳුන්වන ග්‍රැෆිටි දැකිය හැකි අතර එය උත්පත්ති පොතේ ඔහුගේ සහෝදර කේන් විසින් ආබෙල් ඝාතනය කිරීම පිළිබඳ සඳහනකි.Roos, Wilma and van Renterghem, Omer Ecuador, New York, 2000, p.5.

ඉක්වදෝරය සහ පේරු 1998 ඔක්තෝබර් 26 වන දින බ්‍රසීලියා ජනාධිපති පනතේ සාම ගිවිසුමට අත්සන් තැබූ අතර එය සතුරුකම් අවසන් කළ අතර බටහිර අර්ධගෝලයේ දීර්ඝතම කාලයක් පැවති භෞමික ආරවුල ඵලදායී ලෙස අවසන් කළේය. රියෝ ප්‍රොටෝකෝලයේ ඇපකරුවන් (ආර්ජන්ටිනාව, බ්‍රසීලය, චිලී සහ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය) විසින් මායිම් නොකළ කලාපයේ මායිම කෝඩිලෙරා ඩෙල් කොන්ඩෝර් රේඛාවේ ස්ථාපිත කළ යුතු බවට තීන්දු කරන ලදී. ඉක්වදෝරයට කෝඩිලෙරා හි නැගෙනහිර බෑවුම් වලට මෙන්ම සෙනෙපා මූලස්ථානයේ මුළු බටහිර ප්‍රදේශයටම දශක ගණනාවක් පැරණි භෞමික හිමිකම් අත්හැරීමට සිදු වූ අතර, පේරුට ඉක්වදෝරයට ස්වෛරීභාවය නොමැතිව, යුද්ධයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වූ ටිවින්සා හි ඉක්වදෝර කඳවුර පේරු පස තුළ පිහිටා තිබූ සහ ගැටුම අතරතුර ඉක්වදෝර හමුදාව විසින් අල්ලාගෙන සිටි ප්‍රදේශයේ, සදාකාලික බදු දීමකින් නමුත් ස්වෛරීභාවයකින් තොරව, එහි භූමියෙන් කිලෝමීටර 1 (වර්ග සැතපුම් 0.39) ක් ඉක්වදෝරයට ලබා දීමට සිදුවිය. අවසාන දේශසීමා මායිම් නිර්ණය 1999 මැයි 13 වන දින ක්‍රියාත්මක වූ අතර, බහුජාතික MOMEP (ඉක්වදෝරය සහ පේරු සඳහා හමුදා නිරීක්ෂක මෙහෙයුම) හමුදා යෙදවීම 1999 ජුනි 17 වන දින ඉවත් විය.

 හමුදා ආණ්ඩු (1972–79) 
1972 දී, "විප්ලවවාදී සහ ජාතිකවාදී" හමුදා ජුන්ටාවක් වේලාස්කෝ ඉබාරාගේ රජය පෙරලා දැමීය. කුමන්ත්‍රණය ජෙනරාල් ගිලර්මෝ රොඩ්‍රිගස් විසින් මෙහෙයවන ලද අතර නාවික හමුදාපති ජෝර්ජ් ක්වයිරෝලෝ ජී විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. නව ජනාධිපතිවරයා ජෝස් මාරියා වේලාස්කෝව ආර්ජන්ටිනාවට පිටුවහල් කළේය. 1976 වන තෙක් ඔහු බලයේ රැඳී සිටි අතර, පසුව ඔහු වෙනත් හමුදා රජයක් විසින් ඉවත් කරන ලදී. එම හමුදා ජුන්ටාව මෙහෙයවනු ලැබුවේ උත්තරීතර කවුන්සිලයේ සභාපති ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අද්මිරාල් ඇල්ෆ්‍රෙඩෝ පොවෙඩා විසිනි. උත්තරීතර කවුන්සිලයට තවත් සාමාජිකයින් දෙදෙනෙකු ඇතුළත් විය: ජෙනරාල් ගිලර්මෝ ඩුරන් ආර්සෙන්ටේල්ස් සහ ජෙනරාල් ලුයිස් පින්ටාඩෝ. සිවිල් සමාජය වඩ වඩාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මැතිවරණ සඳහා ඉල්ලා සිටියේය. රජයේ අමාත්‍ය කර්නල් රිචලියු ලෙවොයර්, විශ්වීය මැතිවරණ හරහා ව්‍යවස්ථාමය ක්‍රමයට නැවත පැමිණීමේ සැලැස්මක් යෝජනා කර ක්‍රියාත්මක කළේය. මෙම සැලැස්ම මඟින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තේරී පත් වූ නව ජනාධිපතිවරයාට විධායක කාර්යාලයේ රාජකාරි භාර ගැනීමට හැකි විය.

 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට නැවත පැමිණීම (1979–වර්තමානය) 
1979 අප්‍රේල් 29 වන දින නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් යටතේ මැතිවරණ පැවැත්විණි. ජේම් රොල්ඩෝස් අගුලේරා ජනාධිපති ධුරයට තේරී පත් වූ අතර, එය ඉක්වදෝර ඉතිහාසයේ වැඩිම ඡන්ද සංඛ්‍යාවයි. සිවිල් සහ හමුදා ඒකාධිපතිත්වයන්ගෙන් දශකයකට ආසන්න කාලයකට පසු, ඔහු අගෝස්තු 10 වන දින ව්‍යවස්ථානුකූලව තේරී පත් වූ පළමු ජනාධිපතිවරයා ලෙස බලයට පත් විය. 1980 දී, ඔහු කොන්සෙන්ට්‍රේෂන් ඩි ෆුර්සාස් පොපියුලේර්ස් (ජනප්‍රිය බලවේග සාන්ද්‍රණය) වෙතින් ඉවත් වීමෙන් පසු පාර්ටිඩෝ පුවෙබ්ලෝ, කැම්බියෝ වයි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය (ජනතාව, වෙනස සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය) ආරම්භ කළේය. 1981 මැයි 24 වන දින ඔහු මිය යන තෙක් පාලනය කළේය. ඔහුගේ බිරිඳ සහ ආරක්ෂක අමාත්‍ය මාර්කෝ සුබියා මාටිනෙස් සමඟ ඔහුගේ ගුවන් හමුදා ගුවන් යානය පේරු දේශසීමාව අසල අධික වර්ෂාවකින් කඩා වැටුණි. ඔහුගේ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී න්‍යාය පත්‍රය නිසා ඔහුට එරෙහිව බහුවිධ මරණ තර්ජන, විමර්ශනය අතරතුර ප්‍රධාන සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු සාක්ෂි දීමට පෙර මෝටර් රථ අනතුරු වලින් මිය යාම සහ සිද්ධිය පිළිබඳ සමහර විට පරස්පර විරෝධී වාර්තා සැලකිල්ලට ගෙන, ඔහු සීඅයිඒ විසින් ඝාතනය කරන ලද බව බොහෝ අය විශ්වාස කරති. රොල්ඩොස්ගෙන් පසු වහාම උප ජනාධිපති ඔස්වල්ඩෝ හර්ටාඩෝ පත් විය.

1984 දී, සමාජ ක්‍රිස්තියානි පක්ෂයේ ලියොන් ෆෙබ්‍රෙස් කෝඩෙරෝ ජනාධිපති ලෙස තේරී පත් විය. 1988 දී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාමාංශික (ඉස්කියර්ඩා ඩිමොක්‍රටිකා, හෝ හැඳුනුම්පත) පක්ෂයේ රොඩ්රිගෝ බෝර්ජා සෙවාලෝස් ජනාධිපති ධුරය දිනා ගත් අතර, අබ්දාලා බුකාරම් (ජයිම් රොල්ඩොස්ගේ මස්සිනා සහ ඉක්වදෝරියානු රොල්ඩොසිස්ට් පක්ෂයේ නිර්මාතෘ) ට එරෙහිව දෙවන වටයේ මැතිවරණයෙන් ජයග්‍රහණය කළේය. ඔහුගේ රජය මානව හිමිකම් ආරක්ෂාව වැඩිදියුණු කිරීමට කැපවී සිටි අතර සමහර ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කළේය, විශේෂයෙන් ඉක්වදෝරය විදේශ වෙළඳාමට විවෘත කිරීම. බෝර්ජා රජය එලෝයි ඇල්ෆාරෝගේ නමින් නම් කරන ලද "¡ඇල්ෆාරෝ වීව්, කැරජෝ!" ("ඇල්ෆාරෝ ලයිව්ස්, ඩැමිට්!") නම් කුඩා ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම විසුරුවා හැරීමට සාකච්ඡා කළේය. කෙසේ වෙතත්, අඛණ්ඩ ආර්ථික ගැටලු ID පක්ෂයේ ජනප්‍රියතාවය අඩපණ කළ අතර, විරුද්ධ පක්ෂ 1999 දී කොංග්‍රසයේ පාලනය ලබා ගත්හ.
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:CAMBIO_DE_GUARDIA.jpg|thumb|250x250පික්|ජනාධිපති ලෙනින් මොරේනෝ, ජනාධිපති ආර්යාව රොසියෝ ගොන්සාලෙස් නවාස් සහ ඔහුගේ පූර්වගාමියා වූ රෆායෙල් කොරියා, 3 අප්රේල් 2017
සැලකිය යුතු සිදුවීමක් වූයේ 1995 දී ඉක්වදෝරය සහ පේරු අතර පැවති සෙනෙපා යුද්ධයයි.

1996 දී ඇට්ලන්ටා හි පැවති ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙලේදී ජෙෆර්සන් පෙරෙස් කිලෝමීටර් 20 ක ඇවිදීමෙන් රන් පදක්කම දිනා ගනිමින් ඉක්වදෝරය සිය පළමු ඔලිම්පික් පදක්කම දිනා ගත්තේය.

2000 අප්‍රේල් 13 වන දින ඉක්වදෝරය එක්සත් ජනපද ඩොලරය එහි ජාතික මුදල් ඒකකය ලෙස පිළිගත් අතර සැප්තැම්බර් 11 වන දින රටේ ආර්ථිකය ස්ථාවර කිරීම සඳහා රට ඉක්වදෝරියානු සුක්‍රේ ඉවත් කළේය. එතැන් සිට ඉක්වදෝරයේ එකම නිල මුදල් ඒකකය එක්සත් ජනපද ඩොලරයයි.

ඇමරින්දියානු ජනගහනය ක්‍රියාකාරී ඡන්ද දායකයෙකු ලෙස මතුවීම මෑත වසරවලදී රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අස්ථාවරත්වයට හේතු වී තිබේ. ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ, විරැකියාව අඩු කිරීම සහ සමාජ සේවා සැපයීම සහ ඉඩම් හිමි ප්‍රභූව විසින් ඓතිහාසික සූරාකෑම පිළිබඳ පොරොන්දු ඉටු කිරීමට රජය අසමත් වීමෙන් ජනගහනය පෙළඹී ඇත. ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරය, ප්‍රභූ සහ වාමාංශික ව්‍යාපාර දෙකෙහිම අඛණ්ඩ අස්ථාවර කිරීමේ උත්සාහයන් සමඟ, විධායක කාර්යාලය පිරිහීමට හේතු වී තිබේ. 2005 අප්‍රේල් මාසයේදී කොංග්‍රසය විසින් ජනාධිපති ලුසියෝ ගුටියර්ස් ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමෙන් පෙන්නුම් කරන පරිදි, ජනතාව සහ රජයේ අනෙකුත් ශාඛා ජනාධිපතිවරයාට ඉතා සුළු දේශපාලන ප්‍රාග්ධනයක් ලබා දෙයි. උප ජනාධිපති ඇල්ෆ්‍රෙඩෝ පැලසියෝ ඔහුගේ ස්ථානයට පත්විය.

2006 මැතිවරණයේදී, රෆායෙල් කොරියා ජනාධිපති ධුරයට පත්විය. 2007 ජනවාරි මාසයේදී, ඔහුගේ අනාගත සගයන් වන ලතින් ඇමරිකාවේ වාමාංශික දේශපාලන නායකයින් කිහිප දෙනෙකු ඔහුගේ දිවුරුම් දීමේ උත්සවයට සහභාගී විය. 2008 ජනමත විචාරණයකින් අනුමත කරන ලද නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වාමාංශික ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කළේය. 2008 දෙසැම්බර් මාසයේදී, කොරියා ඉක්වදෝරයේ ජාතික ණය නීත්‍යානුකූල නොවන බව ප්‍රකාශ කළේය, එය පෙර දූෂිත හා ඒකාධිපති පාලන තන්ත්‍රයන් විසින් ගිවිසුම්ගත කරන ලද පිළිකුල් සහගත ණය බවට තර්කය මත පදනම් විය. ඔහු නිවේදනය කළේ රට ඩොලර් බිලියන 3 කට වඩා වටිනා බැඳුම්කර ගෙවීම පැහැර හරින බවයි, සහ ජාත්‍යන්තර අධිකරණවල ණයහිමියන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමෙන් ඔහු හිඟ බැඳුම්කරවල මිල 60% කට වඩා අඩු කිරීමට සමත් විය."Avenger against oligarchy" wins in Ecuador The Real News, 27 April 2009. ඔහු 2009 ජුනි මාසයේදී ඉක්වදෝරය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සඳහා බොලිවේරියානු සන්ධානයට ගෙන ආවේය. කොරියාගේ පරිපාලනය ඉක්වදෝරයේ දරිද්‍රතාවය සහ විරැකියාව ඉහළ මට්ටමක පැවතීම අඩු කළේය ."Correa's and Ecuador's Success drive The Economist Nuts" . New Economic Perspectives.Correa wins re-election and says banks and mass media don't rule anymore . The Real News. 19 February 2013. Retrieved 1 January 2014.

 "Unemployment hit a record low of 4.1 percent at the end of last year. Poverty's down about 27 percent since he took office". – Mark Weisbrot, co-director of Center for Economic and Policy Research

කොරියාගේ අඛණ්ඩ වාර තුන (2007 සිට 2017 දක්වා) අනුගමනය කළේ ඔහුගේ හිටපු උප ජනාධිපති ලෙනින් මොරෙනෝ ජනාධිපති ලෙස වසර හතරක් (2017–21) ගත කිරීමයි. 2017 දී තේරී පත් වූ පසු, ජනාධිපති මොරෙනෝගේ රජය මහජන වියදම් අඩු කිරීම, වෙළඳ ලිබරල්කරණය සහ කම්කරු නීති සංග්‍රහයේ නම්‍යශීලීභාවය වැනි ආර්ථික වශයෙන් ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කළේය. 2018 අගෝස්තු මාසයේදී ඉක්වදෝරය වාමාංශික බොලිවේරියානු සන්ධානයෙන් (ඇල්බා) ඉවත් විය.In August 2018, Ecuador withdrew from Bolivarian Alliance for the Peoples of Our America (Alba), a regional bloc of leftwing governments led by Venezuela. නිෂ්පාදන සංවර්ධන පනත කප්පාදු ප්‍රතිපත්තියක් හඳුන්වා දුන් අතර, පෙර සංවර්ධන සහ නැවත බෙදාහැරීමේ ප්‍රතිපත්ති අඩු කළේය. බදු සම්බන්ධයෙන්, බලධාරීන් වංචාකරුවන්ට සමාව ලබා දීමෙන් සහ විශාල සමාගම් සඳහා බදු අනුපාත අඩු කිරීමට පියවර යෝජනා කිරීමෙන් "ආයෝජකයින් නැවත පැමිණීම දිරිමත් කිරීම" අරමුණු කළහ. ඊට අමතරව, අමුද්‍රව්‍ය මිල ගණන් සහ විදේශ විනිමය ආපසු ගෙන්වා ගැනීම සඳහා බදු වැඩි කිරීමේ අයිතිය රජය අත්හැරියේය. 2018 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, මොරෙනෝ කොරියාගේ සමීප මිතුරෙකු වන වෙනිසියුලාවේ මදුරෝ පරිපාලනය සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා කපා හැරියේය. මොරෙනෝ යටතේ එක්සත් ජනපදය සමඟ සබඳතා සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු විය. 2019 ජුනි මාසයේදී, ඉක්වදෝරය ගැලපගෝස් දූපත් වල ගුවන් තොටුපළකින් එක්සත් ජනපද හමුදා ගුවන් යානා ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවසර දීමට එකඟ විය. 2020 පෙබරවාරි මාසයේදී, ඔහුගේ වොෂින්ටන් සංචාරය වසර 17 කට පසු ඉක්වදෝරියානු සහ එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරයෙකු අතර පළමු හමුව විය.

ඉන්ධන සහනාධාර අවසන් කිරීමට සහ මොරෙනෝ විසින් අනුගමනය කරන ලද කප්පාදු පියවරයන්ට එරෙහිව 2019 ඔක්තෝබර් 3 වන දින විරෝධතා මාලාවක් ආරම්භ විය. ඔක්තෝබර් 10 වන දින, විරෝධතාකරුවන් අගනුවර වන ක්විටෝ අත්පත් කර ගත් අතර, එමඟින් ඉක්වදෝර රජය තාවකාලිකව ගුවායාකිල් වෙත ගෙන යන ලදී. රජය අවසානයේ 2019 දී ක්විටෝ වෙත ආපසු ගියේය. 2019 ඔක්තෝබර් 14 වන දින, රජය ඉන්ධන සහනාධාර යථා තත්ත්වයට පත් කළ අතර සති දෙකකට ආසන්න විරෝධතා අවසන් කළ කප්පාදු පැකේජයක් ඉල්ලා අස්කර ගත්තේය.

link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:TRANSMISI%C3%93N_DE_MANDO_PRESIDENCIAL_(23-11-2023)_05.jpg|thumb|250x250පික්|2023 නොවැම්බර් මාසයේ පැවති ජනාධිපති පදවි ප්‍රාප්ති උත්සවයේදී තේරී පත් වූ ජනාධිපති ඩැනියෙල් නොබෝවා (දකුණේ) සමඟ ඉවත්ව යන ජනාධිපති ගිලර්මෝ ලැසෝ (මැද)
2021 අප්‍රේල් 11 වන දින පැවති මැතිවරණයේදී, කොන්සර්වේටිව් හිටපු බැංකුකරුවෙකු වන ගිලර්මෝ ලැසෝ ඡන්දවලින් 52.4% ක් ලබා ගත් අතර, පිටුවහල් කරන ලද හිටපු ජනාධිපති කොරියාගේ සහාය ලැබූ වාමාංශික ආර්ථික විද්‍යාඥ ඇන්ඩ්‍රෙස් අරවුස් ලබා ගත් ඡන්ද 47.6% ට සාපේක්ෂව. 2013 සහ 2017 ජනාධිපතිවරණවලදී ලැසෝ දෙවන ස්ථානයට පත්විය. 2021 මැයි 24 වන දින, ලැසෝ දිවුරුම් දුන් අතර, වසර 14 කට පසු රටේ පළමු දක්ෂිණාංශික නායකයා බවට පත්විය. ලැසෝගේ පක්ෂය වන CREO ව්‍යාපාරය සහ එහි සගයා වන සමාජ ක්‍රිස්තියානි පක්ෂය (PSC) 137 න් 31 ක් පමණක් දිනා ගත් අතර, අරූස්ගේ බලාපොරොත්තුව සඳහා වූ සංගමය (UNES) ආසන 49 ක් දිනා ගත් අතර, එයින් අදහස් කළේ ලැසෝට ඔහුගේ ව්‍යවස්ථාදායක න්‍යාය පත්‍රය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ඉස්කියර්ඩා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ ස්වදේශික පචකුටික් පක්ෂවල සහාය අවශ්‍ය වූ බවයි.

2021 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, අපරාධ සහ මත්ද්‍රව්‍ය ආශ්‍රිත ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා ලැසෝ දින 60ක හදිසි තත්වයක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය, රාජ්‍ය බන්ධනාගාරවල ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායම් අතර ඇති වූ බොහෝ ලේ වැකි ගැටුම් ඇතුළුව. අපරාධවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීමේ ඔහුගේ රජයේ හැකියාව වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා ලැසෝ ව්‍යවස්ථාමය වෙනස්කම් මාලාවක් යෝජනා කළේය. 2023 පෙබරවාරි මාසයේ පැවති ජනමත විචාරණයකදී, ඡන්දදායකයින් ඔහුගේ යෝජිත වෙනස්කම් අතිමහත් ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර එය ලැසෝගේ දේශපාලන ස්ථාවරය දුර්වල කළේය.

2023 ඔක්තෝබර් 15 වන දින, මධ්‍යස්ථ අපේක්ෂක ඩැනියෙල් නොබෝවා වාමාංශික අපේක්ෂක ලුයිසා ගොන්සාලෙස්ට එරෙහිව 52.3% ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලබා ගනිමින් නොබෝවා නොබෝවා නොමේරූ ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කළේය. 2023 නොවැම්බර් 23 වන දින නොබෝවා දිවුරුම් දෙන ලදී.

2024 ජනවාරි මාසයේදී, ලොස් චොනෙරෝස් කාටෙල් හි සිරගත කරන ලද නායක ජෝස් ඇඩොල්ෆෝ මැකියාස් විලමාර් ("ෆිටෝ" ලෙසද හැඳින්වේ) පලා යාමට සහ පොදු රූපවාහිනී නාලිකාවක සන්නද්ධ ප්‍රහාරයකට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, සංවිධානාත්මක අපරාධවලට එරෙහිව "අභ්‍යන්තර සන්නද්ධ ගැටුමක්" නොබෝවා ප්‍රකාශයට පත් කළේය. 2025 අප්‍රේල් මාසයේදී, ජනාධිපති ඩැනියෙල් නොබෝවා ඉක්වදෝරයේ ජනාධිපතිවරණ දෙවන වටය ජයග්‍රහණය කළේය, එනම් ඔහු දැන් සම්පූර්ණ වසර හතරක ධුර කාලයක් සේවය කරනු ඇත.

 යොමු කිරීම් 

ප්‍රවර්ගය:ඉක්වදෝරය