තාප ගතික විද්‍යාව

තාප ගතික විද්‍යාව 
තාප ගතික විද්‍යාව යනු ශක්ති, තාපය, කාර්යය සහ ද්‍රව්‍යය අතර ගතික සම්බන්ධතා අධ්‍යයනය කරන විද්‍යාත්මක ශාඛාවකි. මෙය භෞතික විද්‍යාව සහ රසායන විද්‍යාව තුළ මූලික විෂයයක් වන අතර ඉංජිනේරු විද්‍යාව, කායික විද්‍යාව, ජෛව විද්‍යාව සහ තාක්ෂණය තුළද යොදාගැනේ.

 ඉතිහාසය 
තාප ගතික විද්‍යාව 18 වන සහ 19 වන සියවස්වලදී වායු ගති විද්‍යාව හා ඉන්ධන යන්ත්‍ර පිළිබඳ පර්යේෂණවලින් ආරම්භ විය. සාදි කාර්නෝ, ලෝර්ඩ් කල්වින්, රූඩෝල්ෆ් ක්ලාසියස් සහ ජේම්ස් ජූල් යන විද්‍යාඥයන් මෙයට වැදගත් දායකත්වය ලබා දී ඇත.

 මූලික නියම 
 පළමු නියමය (ශක්ති ආරක්ෂණ නියමය): ශක්තිය neither නිර්මාණය කළ nor විනාශ කළ නොහැකි අතර, එය එක් ආකාරයකින් අනෙක් ආකාරයට පරිවර්තනය කළ හැක.  
 දෙවැනි නියමය: යම් වසා ඇති පද්ධතියක එන්ට්‍රොපිය (entropy) කාලයත් සමග වැඩිවෙයි.  
 තෙවැනි නියමය: උෂ්ණත්වය නිර්මල ශූන්‍යයට (0 K) ළඟා වූ විට, පද්ධතියේ එන්ට්‍රොපිය ස්ථිර අගයකට ළඟා වේ.  
 ශූන්‍යවන නියමය: පද්ධති දෙකක් තෙවැනි පද්ධතියක සම උෂ්ණත්වයේ නම්, ඔවුන් එකිනෙකා සම උෂ්ණත්වයේය.

 P–V–T සම්බන්ධය 
ඉදෑසුරූ වායු නියමය  මගින් පීඩනය (P), පරිමාව (V), සහ උෂ්ණත්වය (T) අතර සම්බන්ධය නිරූපණය වේ.  
 ඉස්තාපික:   
 ඉසෝබාරික:   
 ඉසෝකොරික:   


 යෙදුම් 
 ඉන්ධන යන්ත්‍ර හා ශක්ති නිපදවීම  
 ශීතකරණය හා තණුකරණය  
 ඉංජිනේරු විද්‍යාව සහ රසායනික විද්‍යාව  
 කම්පන විද්‍යාව හා ජෛව ගතික විද්‍යාව

 බලපෑම් 
තාප ගතික විද්‍යාව නව තාක්ෂණික විවෘත්තීන් (ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංග, සූරිය ශක්ති පද්ධති, නව ඉන්ධන) සඳහා මූලිකම තත්ත්වය සැපයීමට හේතු වී ඇත.

 තවත් බලන්න 
 එන්ට්‍රොපිය
 ඉන්ධන යන්ත්‍ර
 තාපය
 ඉදෑසුරූ වායු නියමය

 සටහන්