නුඑවා එස්පර්ටා හි ඉතිහාසය

ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිතකරණය 
1498 අගෝස්තු 15 වන දින කොලොම්බස්ගේ තුන්වන මුහුදු ගමනේදී මාගරිටා සොයා ගන්නා ලදී. එම සංචාරයේදී අද්මිරාල්වරයා වෙනිසියුලාවේ ප්‍රධාන භූමිය ද සොයා ගනු ඇත. එදින, කොලොම්බස් දූපත් තුනක් දුටුවේය, ඉන් දෙකක් කුඩා, පහත් සහ ශුෂ්ක (වර්තමාන කොචේ සහ කියුබගුවා), තුන්වන, විශාල එකකින් නාලිකාවකින් වෙන් කර, වෘක්ෂලතාදියෙන් වැසී ඇති අතර එය පැරගුවාචෝවා ලෙස හැඳින්වූ ආදිවාසී ජනතාවගෙන් පිරී තිබුණි, ඉතිහාසඥයින්ට අනුව "බහුලව මාළු" යන අර්ථය ඇති වචනයක් සහ අනෙක් අයට අනුව "මුහුදු මිනිසුන්".

කොලොම්බස් දූපත ලා අසුන්සියොන් ලෙස නම් කළේ එය ඔහුගේ නම දරන කන්‍යාවගේ ආගමික දිනයේදී සොයා ගත් බැවිනි. ඊළඟ වසරේ, 1499 දී, පෙඩ්‍රෝ ඇලොන්සෝ නිනෝ සහ ක්‍රිස්ටෝබල් ගුවෙරා එය ලා මාගරිටා ලෙස නම් කළහ, කලාපයේ සොයාගත් මුතු බහුලත්වය නිසා; වෙනත් උපකල්පනවලින් පෙනී යන්නේ මාගරිටා යන නම ඔස්ට්‍රියා-ස්ටිරියාවේ මාගරිටා රැජිනට යොමු වන බවයි.

එය සොයා ගැනීමෙන් ටික කලකට පසු, අනෙකුත් යුරෝපීය නාවිකයින් කියුබගුවා හි පොහොසත් මුතු නිධි පවතින බව තහවුරු කළ අතර, එහි සූරාකෑම වෙනිසියුලාවේ පළමු ස්පාඤ්ඤ ස්ථාපිතයට හේතු විය. ෆ්‍රේ බාර්ටොලෝම් ඩි ලාස් කැසාස්ට අනුව, 1500 දී, ඔහු දැකීමෙන් වසර 2 කට පසුව, කියුබගුවා හි දැනටමත් ත්‍රාසජනකයින් 50 දෙනෙකු ස්ථාපනය කර ඇති අතර, ඔවුන් ස්වදේශිකයන් විසින් ඔවුන්ගේ පුද්ගලික ආභරණවල භාවිතා කරන ලද වටිනා මුතු මැණික් සොයමින් සිටියහ. කියුබාගුවා හි මෙම මුතු සම්පත් සූරාකෑම සඳහා කුඩා ස්පාඤ්ඤ ගම්මාන ජනාවාස කිරීම 1510 වන විට කැබිල්ඩෝ සහ රෙජිඩෝර්ස් වලින් සමන්විත විය. නමුත් 1517 දී පවා ජනගහනය කූඩාරම් සහ පැල්පත්වල වාසය කළ බව පෙන්නුම් කරන බැවින්, හිස්පැනික් රටා අනුගමනය නොකර මෙම මුල් දිනයේදී ජනාවාස ස්වයංසිද්ධව සිදු කරන ලදී.

මුලදී, කියුබාගුවා යටත් විජිතකරණය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා වූ සියලු නිල උත්සාහයන් අසාර්ථක විය: ජල සැපයුම පිළිබඳ ගැටළුව ඉතා වැදගත් වූ අතර, අද කුමානා ගඟේ මුඛයේ බලකොටුවක් ඉදිකිරීමෙන් තොරව කියුබාගුවා හි ගම්මානයක් පිහිටුවීම ඵල දැරීමට නොහැකි බව නිගමනය විය, එය ජලය සැපයූ එකකි.

කියුබගුවා පිහිටුවීම 1517 දක්වා දිවෙන බවට ගොන්සාලෝ ෆර්නැන්ඩෙස් ඩි ඔවියෙඩෝ වයි වැල්ඩෙස්ගේ අනුවාදය නිවැරදි යැයි සැලකේ. අවසානයේ 1523 මුල් භාගයේදී ඉදිකරන ලද කුමානා බලකොටුවේ ආරක්ෂාව යටතේ, කියුබගුවා ගම්මානය ඉක්මනින් සංවිධානය කරන ලද අතර මුතු සැප සම්පත් සූරාකෑමේ අසාමාන්‍ය උත්පාතයක් මතු විය.
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Casa_de_Mari%C3%B1o,_corredor_interno_y_tejado.jpg|දකුණ|thumb|සන්තියාගෝ මරිනෝ කෞතුකාගාරය
1525 ට පෙර, කියුබගුවා ගම්මානයේ පදිංචිකරුවන් එය නගරයක් හෝ නගරයක් බව දැන සිටියා යැයි සිතිය නොහැක. කියුබාගුවා හි ප්‍රථම ප්‍රාදේශීය මූලාශ්‍ර වන 1521 සිට 1525 දක්වා වූ මුතු වාර්තා කිසිවක් මෙම දූපතේ ගමේ නම සඳහන් කරන අතර කියුබාගුවා ගැන පමණක් කතා කරයි.

1526 දී, නගරය "විලා ඩි සන්තියාගෝ ඩි කියුබාගුවා" යන නමින් විලා කාණ්ඩයට උසස් කරන ලදී, නමුත් මෙම මාතෘකාව කිසි විටෙකත් භාවිතා නොකළ බව පෙනේ. 1528 සැප්තැම්බර් 13 වන දින, මෙම නගරයට නගර නිලය පිරිනමන ලදී, ලාංඡනයක් ලබා දෙන ලදී, නගරයේ දේශපාලන ස්වයං පාලනය ලබා දෙමින් පළමු ආඥාපනත නිකුත් කරන ලද අතර එහි නම "නුවා කැඩිස්" ලෙස වෙනස් කරන ලදී. මෙම ආඥාපනත හරහා, අද වෙනිසියුලාවේ පළමු නගරය ලෙස පිළිගැනෙන නුවා කැඩිස් නගරය, සැන්ටෝ ඩොමින්ගෝ වෙතින් ස්පාඤ්ඤ ආධාර මත යැපුණේ නැති අතර, කැස්ටිල් සමඟ සෘජුවම වෙළඳාම් කළ හැකිය. මෙය නුවා කැඩිස් වැසියන්ට ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් උත්තේජනය කිරීමට උපකාරී විය. ඔවුන් තම නගරය ගොඩනැගීමට, පැල්පත් ගල් නිවාස වෙනුවට, අරයා වෙතින් ගෙන එන ලද ද්‍රව්‍ය සහ වැසියන් සංඛ්‍යාව වැඩි කිරීමට පටන් ගත්හ.

1531 සහ 1532 අතර, මුතු ඇඳන් වෙහෙසට පත්වීමේ පළමු සලකුණු පෙන්නුම් කළේය. හිඟ ජීවන මාර්ග සහිත වැඩිවන ජනගහනය, නිව් කැඩිස් හි ආහාර, ජලය සහ දර සැපයීමේ ගැටළු ඇති කළේය. සැන්ටෝ ඩොමින්ගෝ වෙතින් ආහාර ද්‍රව්‍ය පැමිණි අතර, කුමානා හි මැන්සානාරෙස් ගඟෙන් ජලය ලැබුණු අතර, ඉස්ලා මාගරිටා වෙතින් දර ප්‍රවාහනය කරන ලදී. මුතු හිඟ වූ විට, ඔවුන් නව ධීවර කටයුතු සෙවූ අතර, සැන්ටෝ ඩොමින්ගෝ රාජකීය අධිකරණයේ සහ පළමුවන කාලෝස් රජුගේ අවසරය ඇතිව, ඔවුන් කාබෝ ඩි ලා වේලා වෙත සංක්‍රමණය විය.

කියුබගුවා ජනගහනය අතුරුදහන් වීම මන්දගාමී ක්‍රියාවලියක් වූයේ ප්‍රධාන වශයෙන් ජලය නොමැතිකම, මුතු ධීවර කර්මාන්තයේ වෙහෙසකර කාර්යයට ඉන්දියානුවන්ගේ ප්‍රතිරෝධය සහ දුර බැහැර ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීම හේතුවෙනි. ප්‍රංශ කෝර්සෙයාර්ස් පැමිණීම නගරයේ පැවැත්මට බරපතල තර්ජනයක් විය. ඒ හා සමානව, කැරිබියානු බෝට්ටු දිවයිනේ සමෝච්ඡයන් හරහා ගමන් කළේය. කෙසේ වෙතත්, කියුබගුවා හි ජනගහනය අඩුවීමට මූලික හේතුව වූයේ බෙල්ලන් පාත්ති අතුරුදහන් වීමයි.

ජනගහනය එකවරම සංක්‍රමණය නොවීය. කියුබගුවා හි ධීවර කර්මාන්තයේ උත්පාතයට සමගාමීව, කියුබගුවා හි ප්‍රමාණවත් තරම් ඔවුන් නොසිටි බැවින්, කාබෝ ඩි ලා වේලා වෙත දැනටමත් සංක්‍රමණයක් පවතී. 1537 වන විට, දූපත ජනශුන්‍ය වෙමින් පැවති අතර, 1541 දී, ඉතිහාසය පෙන්නුම් කරන්නේ, භූමිකම්පාවකින් පසු සුළි කුණාටුවක් දූපතට පහර දුන් බවත්, එහි වැසියන් මාගරිටා වෙත පලා ගොස් නගරයක් ආරම්භ කළ බවත්ය. 1543 දී, ප්‍රංශ මුහුදු කොල්ලකරුවන් නුඑවා කැඩිස් හි නටබුන් වෙත පැමිණි අතර, එහි වැසියන් 10 දෙනෙකු පමණ තවමත් රැඳී සිටි අතර, නගරය ගිනිදැල්වලින් වැසී ගිය අතර, එමඟින් දූපත නැවත වරක් අතහැර දමන ලදී.link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Iglesia_de_La_asuncion.jpg|දකුණ|thumb|පළමු ගොඩනැගිල්ල වන ලා අසුන්සියොන් ආසන දෙව්මැදුර, 1571 දී ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් විසින් ඉදිකරන ලද අතර 1602 දී ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් විනාශ කරන ලදී.මෙම මුල් යුගයේ ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් විසින් එය සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හැර දැමූ නිශ්චිත දිනය නොදන්නා නමුත්, ඉතිහාසය පෙන්නුම් කරන්නේ 1545 වන විට, නුඑවා කැඩිස් හි පදිංචිකරුවන් පිරිසක් මාගරිටා ඔවුන්ගේ අධිකරණ බලය යටතේ ඇතුළත් කිරීමට අපේක්ෂා කරන බවයි, එමඟින් අවම වශයෙන් එම දිනය සඳහා දිවයිනේ ජනගහනයක් පැවතීම සනාථ වේ.

1676 දී, නැව් 10 ක් සහ ප්‍රංශ බුකනියර්වරුන් 800 දෙනෙකුගෙන් යුත් බලඇණියක් සමඟ මයිටෙනන්හි මාක්විස් මාගරිටා දූපතට සහ කුමානාට පහර දුන්නේය. මෙම ක්‍රියාව ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයින් දිවයිනේ බලකොටු කිහිපයක් ඉදිකිරීමට පෙළඹවූහ.

1777 දී වෙනිසියුලාවේ කපිතාන්සි ජෙනරාල්වරයා පිහිටුවන ලද පළාත්වලින් පැරණිතම පළාත මාගරිටා පළාතයි. 1739 වන තෙක් එය සැන්ටෝ ඩොමින්ගෝහි රාජකීය ප්‍රේක්ෂකයින් මත රඳා පැවතුනි, පසුව එය අනෙකුත් ප්‍රාන්ත සමඟ නිව් ග්‍රැනඩාවේ උපරාජ සභාවට ඈඳා ගන්නා ලදී; සහ 1830 දී, වෙනිසියුලා ජනරජය බිහි වූ විට, එය එහි මුල් පළාත් 13න් එකක් විය.
 19 වන සහ 20 වන සියවස් 
සැන්ටා ඇනා දේවස්ථානයේ, 1816 මැයි 6 වන දින, කැපී පෙනෙන අයගේ රැස්වීමක් පැවැත්විණි, එහිදී තුන්වන වෙනිසියුලා ජනරජය තනි සහ නොබෙදිය හැකි ජාතියක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී: ජනරජයේ තාවකාලික රජය පිහිටුවන ලදී, ජෙනරාල් සයිමන් බොලිවර් ජනරජයේ උත්තරීතර ප්‍රධානියා ලෙස ප්‍රකාශ කළේය, ජෙනරාල් සන්තියාගෝ මරිනෝව දෙවන හමුදා ප්‍රධානීන් බවට පත් කරන ලදී. බොලිවාර් 1813 මරණ යුධ ආඥාව අවලංගු කිරීමට අත්සන් තබයි. පල්ලියේ ඇතුළත, ජෙනරාල් බොලිවාර් අසුන්ගත් පුටුව තවමත් ඉතිරිව ඇති අතර, රැස්වීමට සහභාගී වූ අයගේ ස්මාරක.

1835 දී, මාගරිටා පළාත ලා අසුන්සියන් (පරගුවාචි, පම්පටාර්, ලොස් රොබල්ස්, එල් වැලි සහ පෝර්ලමාර් යන පැරිෂ් වලින් සමන්විත) සහනොර්ටේ (ටකරිගුවා, ජුවාන්ග්‍රිගෝ, සැන් ජුවාන්ග්‍රිගෝ, සැන් ජුවාන්, පේද්‍රෝ ගොනබ්සානේසන්, සහ ගොනාබ්සානෙසනෙසෙනෙස් යන පැරිෂ් වලින් සමන්විත) කැන්ටන් වලට බෙදා ඇත.

1856 දී, මාගරිටා පළාත නෝර්ටේ කැන්ටන් වලට බෙදා ඇත (නෝර්ටේ, ජුවාන්ග්‍රිගෝ, ටකරිගුවා, පෙඩ්‍රෝ ගොන්සාලෙස්, ලොස් හැටෝස්, පෙඩ්‍රෙගල්ස්, සැන් ජුවාන් සහ ටෝර්ටූගා, බ්ලැන්කිලා, ටෙස්ටිගෝස් හි අගනුවර වන ටෙස්ටිගෝස් සහ ඇවෙස්නා යන දූපත් වලින් සමන්විත වේ. නොර්ටේ, සහ සූර් (අසුන්සියන්, පම්පටාර්, පෝර්ලමර්, පැරගුවාචි, එස්පිරිටු සැන්ටෝ, රොබල්ස් සහ සබානා ග්‍රෑන්ඩ් යන පැරිෂ් වලින් සමන්විත වේ), එහි අගනුවර ලා අසුන්සියොන් හි ඇත.

1864 දී, රට ප්‍රාන්ත 20 කට සහ ෆෙඩරල් දිස්ත්‍රික්කයකට බෙදා ඇති විට, මාගරිටා එස්ටාඩෝ නුඑවා එස්පාර්ටා ("නව ස්පාටා ප්‍රාන්තය") යන නම ලබා ගත්තේය. සම්භාව්‍ය ග්‍රීසියේ ස්පාටන්වරුන්ට සමාන වූ වෙනිසියුලාවේ නිදහස සඳහා වූ අරගලයේදී දිවයිනේ වැසියන් දැක්වූ වීරත්වය හේතුවෙන් ජනරජය දූපත් භූමියට "නුවා එස්පාර්ටා" යන මාතෘකාව ලබා දුන්නේය. 1857 දී කියුබගුවා මුතු බෙල්ලන් සම්පූර්ණයෙන්ම ක්ෂය වීම නිසා මෙම දූපත අතහැර දැමීමට සිදු වූ අතර, පසුව, රැන්චේරියා (රංචු) ඉදිකරන ලද ධීවරයින් විසින් එය නැරඹීමට පැමිණියහ. 1881 දී, එය මහා ගුස්මාන් බ්ලැන්කෝ රාජ්‍යයේ කොටසක් බවට පත් විය (1889 සිට 1898 දක්වා මිරැන්ඩා ලෙස හැඳින්වේ). 1901 දී, ප්‍රාන්තවල ස්වයං පාලනය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමෙන් වසර දෙකකට පසු, එය නුඑවා එස්පාර්ටා යන නම නැවත ලබා ගත් නමුත්, 1904 සහ 1909 අතර කාලය තුළ එය නැවත අහිමි විය, එම කාලය තුළ එය නැගෙනහිර කොටසක් ලෙස ෆෙඩරල් දිස්ත්‍රික්කයට ඇතුළත් විය. අවසානයේ, 1909 දී, එය එහි රාජ්‍යත්වය නැවත ලබා ගත් අතර 1948 දී, කියුබගුවා දූපත එහි භූමියට ඈඳා ගන්නා ලදී.

 යොමු කිරීම්