නවසීලන්තයේ ඉතිහාසය

නවසීලන්තයට ළඟා වූ පළමු පුද්ගලයින් වූයේ සාගරයට යන වකාවේ පොලිනීසියානුවන් වන අතර, ඔවුන් ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.ව. 1280 සහ 1350 අතර රළ කිහිපයකින් පැමිණි බවට විශ්වාස කෙරේ. බොහෝ මාඕරි වාචික සම්ප්‍රදායන්ට අනුව, දූපත් මුලින්ම සොයා ගනු ලැබුවේ අර්ධ පුරාවෘත්ත ගවේෂක කුපේ විසින් යෝධ බූවල්ලෙකු ලුහුබැඳ යාමේදීය. මෙම සම්ප්‍රදායන්හි සඳහන් වූයේ කුපේ පසුව 1350 දී පමණ නැගෙනහිර පොලිනීසියාවේ හවායිකි සිට පිටත් වූ විශාල පදිංචිකරුවන් පිරිසක් විසින් අනුගමනය කරන ලද බවයි. නවසීලන්තය පදිංචි කළ තනි මහා බලඇණියක පැවැත්ම එතැන් සිට බහුතරයක් ජනාවාස කිරීම දශක ගණනාවක් පුරා සිදු වූ සැලසුම් සහගත හා හිතාමතා සිදුවීමක් බවට විශ්වාසයක් මගින් අභිබවා ගොස් ඇත.

මෙම ජනාවාසයේ නිශ්චිත දිනය අපැහැදිලි වන අතර, මෑත කාලීන මූලාශ්‍ර 14 වන සියවසේ ජනාවාස සඳහා පක්ෂව සිටී. මාඕරි ජනගහනය තුළ මයිටොකොන්ඩ්‍රියල් DNA විචල්‍යතාවයෙන් පෙනී යන්නේ නවසීලන්තය ප්‍රථම වරට 1250 සහ 1300 අතර ජනාවාස වූ බවයි, ක්‍රි.ව. 1314 දී පමණ තාරාවේරා කන්දේ කහරෝවා පිපිරීමට පෙර කිසිදු මිනිස් අවශේෂයක්, කෞතුක වස්තු හෝ ව්‍යුහයක් විශ්වාසදායක ලෙස කාල නිර්ණය කළ නොහැක. මෙම අවස්ථාව ද විවාදයට ලක් වූ තුන්වන වාචික සාක්ෂි පේළියකට අනුකූල වේ, බොහෝ මාඕරි ඔවුන්ගේ සම්භවය සොයා ගන්නා සංක්‍රමණික වකා (ඔරු) කිහිපයක් සඳහා විය හැකි පැමිණීමේ දිනයක් ලෙස 1350 පමණ දක්වා යොමු කරන සාම්ප්‍රදායික පෙළපත් (වකාපාපා). සමහර මාඕරිවරු පසුව චැතම් දූපත් වෙත සංක්‍රමණය වූ අතර එහිදී ඔවුන් ඔවුන්ගේ සුවිශේෂී මොයෝරි සංස්කෘතිය වර්ධනය කර ගත්හ; පසුව 1835 දී මාඕරි ඉවි විසින් කරන ලද ආක්‍රමණයකින් මොයෝරි සංහාරය සහ අථත්‍ය වඳ වී යාම සිදුවිය.

1642 දී න්ගාටි ටුමැටකොකිරි සහ ලන්දේසි ගවේෂක අබෙල් ටස්මන්ගේ කාර්ය මණ්ඩලය අතර ඇති වූ සතුරු ගැටුමකදී, ටස්මන්ගේ කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයින් හතර දෙනෙකු මිය ගිය අතර, අවම වශයෙන් එක් මාඕරිවරයෙකු කැනිස්ටර් වෙඩි පහරකට ලක් විය. 1769 දී බ්‍රිතාන්‍ය ගවේෂක ජේම්ස් කුක් මුළු වෙරළ තීරයම පාහේ සිතියම් ගත කරන තෙක් යුරෝපීයයන් නවසීලන්තයට නැවත පැමිණියේ නැත. කුක් අනුගමනය කරමින්, බොහෝ යුරෝපීය සහ උතුරු ඇමරිකානු තල්මසුන් දඩයම් කිරීම, මුද්‍රා තැබීම සහ වෙළඳ නැව් නවසීලන්තයට පැමිණියේය. ඔවුන් දැව, මාඕරි ආහාර, කෞතුක වස්තු සහ ජලය සඳහා යුරෝපීය ආහාර, ලෝහ මෙවලම්, ආයුධ සහ වෙනත් භාණ්ඩ වෙළඳාම් කළහ. 

අර්තාපල් සහ මස්කට් හඳුන්වාදීම මාඕරි කෘෂිකර්මාන්තය සහ යුද්ධ පරිවර්තනය කළේය. අර්තාපල් විශ්වාසදායක ආහාර අතිරික්තයක් ලබා දුන් අතර, එමඟින් දිගු හා තිරසාර හමුදා ව්‍යාපාර සඳහා ඉඩ සැලසුණි. 1801 සිට 1840 දක්වා කාලය තුළ අන්තර් ගෝත්‍රික මස්කට් යුද්ධ 600 කට අධික සංඛ්‍යාවක් ආවරණය කළ අතර, මාඕරිවරුන් 30,000-40,000 ක් මිය ගියහ. 19 වන සියවසේ මුල් භාගයේ සිට, ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරු නවසීලන්තයේ පදිංචි වීමට පටන් ගත් අතර, අවසානයේ මාඕරි ජනගහනයෙන් වැඩි කොටසක් පරිවර්තනය කළහ. 19 වන සියවසේදී මාඕරි ජනගහනය එහි පූර්ව සම්බන්ධතා මට්ටමෙන් 40% ක් පමණ දක්වා අඩු විය; හඳුන්වා දුන් රෝග ප්‍රධාන සාධකය විය.link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Treatyofwaitangi.jpg|alt=A torn sheet of paper|වම|thumb|වයිටැංගි ගිවිසුමෙන් වයිටැංගි පත්‍රිකාවක්
බ්‍රිතාන්‍ය රජය 1832 දී නවසීලන්තයේ බ්‍රිතාන්‍ය පදිංචිකරු ලෙස ජේම්ස් බස්බි පත් කළේය. සිඩ්නි හි ආණ්ඩුකාර බෝර්ක් විසින් ඔහුට ලබා දුන් ඔහුගේ රාජකාරි වූයේ "හොඳ තත්ත්වයේ" පදිංචිකරුවන් සහ වෙළඳුන් ආරක්ෂා කිරීම, මාඕරිවරුන්ට එරෙහි "කෝප කිරීම්" වැළැක්වීම සහ පලා ගිය වැරදිකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීමයි. 1835 දී, චාල්ස් ඩි තියරි විසින් ඉදිරියේදී ප්‍රංශ ජනාවාසයක් ඇති කරන බවට නිවේදනය කිරීමෙන් පසුව, නවසීලන්තයේ නොසන්සුන් එක්සත් ගෝත්‍රිකයන් එක්සත් රාජධානියේ IV වන විලියම් රජු වෙත ආරක්ෂාව ඉල්ලා නිදහස් ප්‍රකාශයක් යැවීය. පවතින නොසන්සුන්තාව, නවසීලන්ත සමාගම විසින් නවසීලන්තය ජනාවාස කිරීමට යෝජිත වීම (ඔවුන් දැනටමත් මාඕරිගෙන් ඉඩම් මිලදී ගැනීම සඳහා ඔවුන්ගේ පළමු මිනින්දෝරු නෞකාව යවා තිබුණි) සහ නිදහස් ප්‍රකාශනයේ සැක සහිත නීතිමය තත්ත්වය නිසා එක්සත් රාජධානිය සඳහා ස්වෛරීභාවය ඉල්ලා සිටීමට සහ මාඕරි සමඟ ගිවිසුමක් සාකච්ඡා කිරීමට කපිතාන් විලියම් හොබ්සන් යැවීමට යටත් විජිත කාර්යාලය පෙළඹුණි. 1840 පෙබරවාරි 6 වන දින දූපත් බොක්කේදී වයිටැංගි ගිවිසුම ප්‍රථම වරට අත්සන් කරන ලදී. වෙලින්ටන්හි ස්වාධීන ජනාවාසයක් ස්ථාපිත කිරීමට නවසීලන්ත සමාගම දැරූ උත්සාහයන්ට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, 1840 මැයි 21 වන දින හොබ්සන් මුළු නවසීලන්තය කෙරෙහි බ්‍රිතාන්‍ය ස්වෛරීභාවය ප්‍රකාශ කළේය, ගිවිසුමේ පිටපත් මාඕරි අත්සන් කිරීම සඳහා රට පුරා සංසරණය වෙමින් පැවතුනද. ගිවිසුම අත්සන් කිරීම සහ ස්වෛරීභාවය ප්‍රකාශ කිරීමත් සමඟ, විශේෂයෙන් එක්සත් රාජධානියෙන් පැමිණි සංක්‍රමණිකයින්ගේ සංඛ්‍යාව වැඩි වීමට පටන් ගත්තේය.

1841 මැයි 3 වන දින වෙනම කිරීටක යටත් විජිතයක් වන නවසීලන්ත යටත් විජිතයක් බවට පත් වන තෙක් නවසීලන්තය නිව් සවුත් වේල්ස් ජනපදයේ යැපෙන්නෙකු ලෙස පරිපාලනය කරන ලදී. 1843 දී යටත් විජිත රජය සහ මාඕරි අතර ඉඩම් සම්බන්ධයෙන් වයිරෝ ඇෆ්රේ සහ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ එකඟ නොවීම් සමඟ සන්නද්ධ ගැටුමක් ආරම්භ විය. ප්‍රධාන වශයෙන් උතුරු දූපතේ පැවති මෙම ගැටුම්වලදී, දහස් ගණනක් අධිරාජ්‍ය හමුදා සහ රාජකීය නාවික හමුදාව නවසීලන්තයට පැමිණි අතර එය නවසීලන්ත යුද්ධ ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය. මෙම සන්නද්ධ ගැටුම්වලින් පසුව, පදිංචිකරුවන්ගේ ඉල්ලීම් සපුරාලීම සඳහා රජය විසින් මාඕරි ඉඩම් විශාල ප්‍රමාණයක් රාජසන්තක කරන ලදී.link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:1863_Meeting_of_Settlers_and_Maoris_at_Hawke's_Bay,_New_Zealand.jpg|alt=Black and white engraving depicting a crowd of people|thumb|හෝක්ස් බේ පළාතේ යුරෝපීය සහ මාඕරි පදිංචිකරුවන්ගේ රැස්වීමක්. කැටයම් කිරීම, 1863.
1852 දී යටත් විජිතයට නියෝජිත රජයක් ලැබුණු අතර, පළමු පාර්ලිමේන්තුව 1854 දී රැස්විය. 1856 දී යටත් විජිතය ඵලදායී ලෙස ස්වයං පාලනයක් බවට පත් වූ අතර, 1860 ගණන්වල මැද භාගයේදී ප්‍රදානය කරන ලද ස්වදේශීය ප්‍රතිපත්තිය හැර අනෙකුත් සියලුම දේශීය කටයුතු සඳහා වගකීම ලබා ගත්තේය. දකුණු දූපත වෙනම යටත් විජිතයක් සෑදිය හැකි බවට ඇති වූ කනස්සල්ලෙන් පසුව, අගමැති ඇල්ෆ්‍රඩ් ඩොමෙට් අගනුවර ඕක්ලන්ඩ් සිට කුක් සමුද්‍ර සන්ධිය අසල ප්‍රදේශයකට මාරු කිරීමට යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළේය. වෙලින්ටන් එහි මධ්‍යම ස්ථානය සඳහා තෝරා ගන්නා ලද අතර, පාර්ලිමේන්තුව නිල වශයෙන් 1865 දී එහි පළමු වරට රැස් විය.

1886 දී නවසීලන්තය ඕක්ලන්ඩ් සිට කිලෝමීටර් 1,000 (සැතපුම් 620) ක් ඊසාන දෙසින් පිහිටි ගිනිකඳු කර්මඩෙක් දූපත් ඈඳා ගත්තේය. 1937 සිට, රාවුල් දූපත් දුම්රිය ස්ථානයේ පුද්ගලයින් හය දෙනෙකු හැර අනෙකුත් දූපත් ජනාවාස වී නොමැත. මෙම දූපත් නවසීලන්තයේ උතුරු මායිම අංශක 29 දකුණු අක්ෂාංශයේ තැබීය. 1982 UNCLOS න් පසු, දූපත් නවසීලන්තයේ සුවිශේෂී ආර්ථික කලාපයට සැලකිය යුතු දායකත්වයක් ලබා දුන්නේය.

1891 දී, ලිබරල් පක්ෂය පළමු සංවිධානාත්මක දේශපාලන පක්ෂය ලෙස බලයට පත් විය. රිචඩ් සෙඩ්ඩන් විසින් මෙහෙයවන ලද ලිබරල් රජය, එහි පාලන කාලයෙන් වැඩි කාලයක් සඳහා වැදගත් සමාජ හා ආර්ථික පියවර රාශියක් සම්මත කළේය. 1893 දී, සියලුම කාන්තාවන්ට ඡන්ද අයිතිය ලබා දුන් ලොව පළමු ජාතිය නවසීලන්තය විය සහ 1894 දී සේවා යෝජකයින් සහ වෘත්තීය සමිති අතර අනිවාර්ය බේරුම්කරණය සම්මත කිරීමට පුරෝගාමී විය. ලිබරල්වාදීන් 1894 දී අවම වැටුපක් සහතික කළ අතර එය ලොව පළමු අවස්ථාවයි.

1907 දී, නවසීලන්ත පාර්ලිමේන්තුවේ ඉල්ලීම පරිදි, VII වන එඩ්වඩ් රජු නවසීලන්තය බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය තුළ ඩොමීනියන් එකක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර, එහි ස්වයං පාලන තත්ත්වය පිළිබිඹු කරයි. 1947 දී, නවසීලන්තය වෙස්ට්මිනිස්ටර් ප්‍රඥප්තිය සම්මත කළ අතර, එමඟින් බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවට එහි අනුමැතියකින් තොරව තවදුරටත් රට සඳහා නීති සම්පාදනය කළ නොහැකි බව තහවුරු විය. බ්‍රිතාන්‍ය රජයේ අවශේෂ ව්‍යවස්ථාදායක බලතල පසුව 1986 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා පනත මගින් ඉවත් කරන ලද අතර, බ්‍රිතාන්‍ය අධිකරණවලට අභියාචනා කිරීමේ අවසාන අයිතිවාසිකම් 2003 දී අහෝසි කරන ලදී.

20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, නවසීලන්තය ලෝක කටයුතුවලට සම්බන්ධ වූ අතර, පළමු හා දෙවන ලෝක යුද්ධවල සටන් කරමින් මහා අවපාතයෙන් පීඩා වින්දා. මෙම අවපාතය පළමු කම්කරු රජය තෝරා පත් කර ගැනීමට සහ පුළුල් සුභසාධන රාජ්‍යයක් සහ ආරක්ෂණවාදී ආර්ථිකයක් ස්ථාපිත කිරීමට හේතු විය. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු නවසීලන්තය වැඩිවන සමෘද්ධියක් අත්විඳින ලද අතර, මාඕරිවරු තම සාම්ප්‍රදායික ග්‍රාමීය ජීවිතය අතහැර රැකියා සොයමින් නගරවලට යාමට පටන් ගත්හ. මාඕරි විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් වර්ධනය වූ අතර එය යුරෝ කේන්ද්‍රීයවාදය විවේචනය කළ අතර මාඕරි සංස්කෘතිය සහ වයිටැංගි ගිවිසුමට වැඩි පිළිගැනීමක් ලබා දීම සඳහා කටයුතු කළේය. 1975 දී, ගිවිසුම උල්ලංඝනය කිරීම් සම්බන්ධයෙන් චෝදනා විමර්ශනය කිරීම සඳහා වයිටැංගි විනිශ්චය සභාව පිහිටුවන ලද අතර, 1985 දී ඓතිහාසික දුක්ගැනවිලි විමර්ශනය කිරීමට එයට හැකියාව ලැබුණි. 2000 ගණන්වලදී මාඕරි වෙරළ තීරයට සහ මුහුදු පත්ලට හිමිකම් පෑම මතභේදාත්මක බව ඔප්පු වුවද, බොහෝ අයිවිවරුන් සමඟ මෙම දුක්ගැනවිලි විසඳීම සඳහා රජය සාකච්ඡා කර ඇත.

 යොමු කිරීම්