ගයනාවේ ආර්ථිකය

ගයනාවේ ප්‍රධාන ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් වන්නේ කෘෂිකර්මාන්තය (සහල් සහ ඩෙමරාරා සීනි), බොක්සයිට් සහ රන් කැණීම, දැව, මුහුදු ආහාර, ඛනිජ ලවණ, බොරතෙල් සහ ස්වාභාවික වායු ය. 2015 දී ගයනාවේ රන් නිෂ්පාදනය මෙට්‍රික් ටොන් 14 කි.

2019 දී කැණීම් ආරම්භ වූ දා සිට අත්ලාන්තික් වෙරළට ඔබ්බෙන් ප්‍රධාන බොරතෙල් සංචිත සොයා ගැනීම ගයනාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට විශාල බලපෑමක් ඇති කර තිබේ. 2020 COVID-19 වසංගත වර්ෂය හරහා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය තියුනු ලෙස (43%) වර්ධනය වූ අතර 2021 දී ඉහළ මට්ටමක පවතිනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ (20% ක් ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇත). වෛරස් පැතිරීම පාලනය කිරීම සඳහා මහජන සෞඛ්‍ය පියවර ක්‍රියාත්මක වූ බැවින් තෙල් නොවන අංශ හැකිලී ගියේය; මෙම වසර දෙක සඳහා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ වර්ධනය තෙල් අංශය මත රඳා පවතී. 2024 දෙසැම්බර් මාසයේදී, ගයනාව ලෝකයේ තුන්වන විශාලතම ඒක පුද්ගල ඛනිජ තෙල් නිපදවන රට වනු ඇතැයි පුරෝකථනය කර ඇත.

REDD වැඩසටහන් හරහා ජාත්‍යන්තර ආධාර ලබා ගැනීම සඳහා ගයනාවේ පෞරාණික වනාන්තර සංරක්ෂණය ප්‍රධාන අංගයක් වී ඇත.

 සාරාංශය 

 දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය: ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 4.121 (ඒක පුද්ගල ඩොලර් 5,252, 2019 ඇස්තමේන්තු කර ඇත)
 දළ දේශීය නිෂ්පාදිත වර්ධන වේගය: 86.7% (2020)
 උද්ධමනය: 5.03% (2021)
 විරැකියාව: 16.42% (2021)
 වගා කළ හැකි ඉඩම්: 2% (2018 ඇස්තමේන්තුව)
 ශ්‍රම බලකාය: 324,943 (2019)
 කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන: සීනි, සහල්, එළවළු තෙල්, හරක් මස්, ඌරු මස්, කුකුළු මස්, කිරි නිෂ්පාදන, මාළු, ඉස්සන්
 කාර්මික නිෂ්පාදනය: බොක්සයිට්, සීනි, සහල් ඇඹරීම, දැව, රෙදිපිළි, රන් කැණීම
 ප්‍රධාන අපනයන නිෂ්පාදන: බොරතෙල් 85.9% (ඩොලර් බිලියන 15.9), රන් 7.36% ($1.36B), සහල් 2.32% ($429M), ඇලුමිනියම් ලෝපස් 1.04% ($192M), සහ දෘඩ මත්පැන් 0.65% ($120M). (2022)
 අපනයන: ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 18.5; පැනමාව 31.6%, නෙදර්ලන්තය 15.5%, එක්සත් ජනපදය 12.8%, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය 6.39%, සහ ඉතාලිය 6.35%. (2022)
 ප්‍රධාන ආනයන නිෂ්පාදන: පිරිපහදු කළ ඛනිජ තෙල් 11.8% ($441M), කපාට 5.48% ($206M), මෝටර් රථ 2.87% ($108M), විශාල ඉදිකිරීම් වාහන 2.81% ($106M), සහ බෙදාහැරීමේ ට්‍රක් රථ 2.18% ($81.7M). (2022)
 ආනයන: ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 3.75; එක්සත් ජනපදය 27.8%, චීනය 14.3%, බ්‍රසීලය 7.06%, ට්‍රිනිඩෑඩ් සහ ටොබැගෝ 6.84% සහ සුරිනාම් 4.23%. (2022)

 ඉතිහාසය 
ගයනාවේ මුල්ම පදිංචිකරුවන් යැපුම් ජීවනෝපාය සඳහා විවිධ කඩිමුඩියේ කඩිමුඩියේ භාවිතා කළ නමුත් පුළුල් වෙළඳ ජාලයක් ද තිබූ අතර, බ්ලෝ පයිප්ප, කුරේ, මඤ්ඤොක්කා කෝණයන් සහ අනෙකුත් අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය වැනි අයිතම සමඟ ගනුදෙනු කළහ. මුල්ම යුරෝපීය සම්බන්ධතා අවධියේදී පවා මෙම වෙළඳ ජාල වැදගත් වූ අතර, සාර්ථක ජනාවාස පවත්වා ගැනීම සඳහා ලන්දේසි වෙළඳුන් දේශීය ජනතාවට තෑගි කිරීමට නැඹුරු විය.

නව ලෝකයේ රත්රන් සොයා ගැනීමේ ආරම්භක කඩිමුඩිය අඩු වූ පසු, ලන්දේසීන් උක් වගා කිරීම සඳහා දේශගුණය සුදුසු බව සොයා ගත් අතර, ගයනා වෙරළ තීරයේ විශාල ප්‍රදේශ වතුකර බවට පරිවර්තනය කර අත්ලාන්තික් වහල් වෙළඳාමෙන් ශ්‍රමය සැපයීය. රට සහ ආර්ථිකය කුඩා යුරෝපීය වැවිලිකරුවන් විසින් පාලනය කරන ලදී, එම ප්‍රදේශයේ යටත් විජිත ඒකාබද්ධ කර 1814 දී බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට භූමිය ලබා දෙන තෙක් එය දිගටම පැවතුනි. 1838 දී නිදහස ලැබීමෙන් පසු, පැරණි වහලුන් සියල්ලන්ම පාහේ වතු අතහැර දැමූ අතර, 1838 සිට 1917 දී ක්‍රමය අවසන් වන තෙක් ඉන්දියානුවන් ගිවිසුම් ගිවිසුම් යටතේ රටට ගෙන එන ලදී.

බලටා (ස්වාභාවික රබර් කිරි) නිෂ්පාදනය වරක් ගයනාවේ විශාල ව්‍යාපාරයක් විය. ගයනාවේ බලටා ලේ ගැලීම බොහෝමයක් සිදු වූයේ රුපුනුනි සැවානාහි කනුකු කඳු පාමුල ය. මුල් සූරාකෑම වයඹ දිස්ත්‍රික්කයේ ද සිදු වූ නමුත්, ප්‍රදේශයේ බොහෝ ගස් ගස් කැපීමට වඩා කපා දැමීම ඇතුළත් නීති විරෝධී ලේ ගැලීමේ ක්‍රම මගින් විනාශ කරන ලදී. බලටා භාවිතයට ක්‍රිකට් බෝල සෑදීම, තාවකාලික දන්ත පිරවුම් සහ රූප සහ අනෙකුත් අලංකාර භාණ්ඩ (විශේෂයෙන් මකුෂි ජනතාව විසින්) සැකසීම ඇතුළත් විය.

බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයෙන් රට නිදහස ලැබූ විට, වතුකරය පදනම් කරගත් යටත් විජිත පාලනය විසින් ස්ථාපිත කරන ලද අසමානතාවයන් විසඳීම සඳහා ෆෝබ්ස් බර්න්හැම් විසින් ජනසතු කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. විදේශිකයන් සතු බොක්සයිට් කැණීම් (රෙනෝල්ඩ්ස් ලෝහ සහ රියෝ ටින්ටෝගේ ඇල්කන්) සහ සීනි (ගයිසුකෝ) මෙහෙයුම් වැනි සියලුම මහා පරිමාණ කර්මාන්ත රජය විසින් අත්පත් කර ගන්නා ලදී. කෙසේ වෙතත්, ජනසතු කිරීම යටතේ ආර්ථිකය ගැටළු වලින් පීඩා වින්දා; දක්ෂ ශ්‍රමය, අද්දැකීම් අඩු කළමනාකරණය, වයස්ගත යටිතල පහසුකම් නික්ම යාමට හේතු වූ දේශපාලන අස්ථාවරත්වය. දුර්වල ජාත්‍යන්තර වෙළඳපල තත්ත්වයන් ද රටේ ණය පුළුල් කළේය.

1999 න් පසු ගයනියානු ආර්ථිකය සුළු වශයෙන් යථා තත්ත්වයට පත් වූ අතර මධ්‍යස්ථ ආර්ථික වර්ධනයක් පෙන්නුම් කළේ කෘෂිකාර්මික හා පතල් අංශවල ප්‍රසාරණය, ව්‍යාපාර මුලපිරීම් සඳහා වඩාත් හිතකර වාතාවරණයක්, වඩාත් යථාර්ථවාදී විනිමය අනුපාතයක්, තරමක් අඩු උද්ධමනය සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධානවල අඛණ්ඩ සහයෝගය හේතුවෙන් ය. විවිධ ජාත්‍යන්තර ආයතන හරහා කපා හරින ලද විශාල ණය ප්‍රමාණයක් ගයනාව සතුව තිබුණි. 1999 දී දැඩි ලෙස ණයගැති දුප්පත් රටවලට ආධාර කිරීම සඳහා මුල් ලෝක බැංකු සැලැස්මෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 256 ට අමතරව, 2003 දී ගයනාව ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 329 ක ණය සහනයක් සඳහා සුදුසුකම් ලැබීය. 2006/7 දී බහුපාර්ශ්වික ණය සහන මුලපිරීම ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, ලෝක බැංකුව සහ අන්තර්-ඇමරිකානු සංවර්ධන බැංකුව විසින් ගයනාවේ ණයෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 611 ක් පමණ කපා හැරියේය. 2006 දී ජපානය සිය ද්විපාර්ශ්වික ණය අවලංගු කිරීමේ ගිවිසුම අවසන් කළ අතර, 2007 දී චීනය විසින් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15 ක් කපා හරින ලද අතර 2008 දී වෙනිසියුලාව ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 12.5 ක් අවලංගු කළේය.

2008 දී, 2008 මූල්‍ය අර්බුදය මධ්‍යයේ ආර්ථිකය 3% ක වර්ධනයක් අත්විඳින ලදී; එය 2011 දී 5.4% කින් සහ 2012 දී 3.7% කින් වර්ධනය විය. පළමු වෙරළබඩ තෙල් ව්‍යාපෘතිය අවසන් කිරීමෙන් පසු 2020 දී ආර්ථික වර්ධනය 53% ක් වනු ඇතැයි IMF පුරෝකථනය කළේය. 2020 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ සැබෑ වර්ධනය 43% ක් විය; 2021 අප්‍රේල් මාසයේ වාර්තා 2021 සඳහා 20% ක වර්ධනයක් අපේක්ෂා කරයි.

 බදු ප්‍රතිපත්තිය 
2007 මුල් භාගයේදී රජය බදු නීති සංග්‍රහයේ ප්‍රධාන ප්‍රතිසංස්කරණයක් ආරම්භ කළේය. අගය එකතු කළ බද්දක් (VAT) විවිධ බදු හයක් ප්‍රතිස්ථාපනය කළේය. වැට් බද්ද ක්‍රියාත්මක කිරීමට පෙර, විකුණුම් බද්ද මග හැරීම සාපේක්ෂව පහසු වූ අතර, බොහෝ ව්‍යාපාර බදු නීති උල්ලංඝනය කරමින් සිටියහ. අවශ්‍ය අමතර ලියකියවිලි නිසා බොහෝ ව්‍යාපාර වැට් බද්ද හඳුන්වාදීමට විරුද්ධ විය; කෙසේ වෙතත්, රජය වැට් බද්ද සම්බන්ධයෙන් දැඩි ලෙස රැඳී සිටී. බදු කිහිපයක් එක පැතලි බදු අනුපාතයකින් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමෙන් රජයේ විගණකවරුන්ට බදු පැහැර හැරීම් හඳුනා ගැනීම පහසු වනු ඇත.

 යොමු කිරීම් 

ප්‍රවර්ගය:ගයනාව