දේව සේවිකා ගෝනවිල හෙලේනා තුමිය

දේවසේවිකා ගෝනවිල හෙලේනා තුමිය, Gonawila Helena (උපත 1848 අගභාගය/1849 මාර්තු 18 – විපත 1931 පෙබරවාරි 8) යනු ශ්‍රී ලාංකික කතෝලික කන්‍යා සොහොයුරියකි. ඇය, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ වණ කැලැල් ලැබූ බවට විශ්වාස කෙරෙන අතර, ඇයගේ භක්තිමත් ජීවිතය සහ ආධ්‍යාත්මික අත්දැකීම් හේතුවෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූවාය. 2016 වසරේදී කතෝලික සභාව විසින් ඇය "දේව සේවිකාවක්" ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, ශාන්තුවරයට එසවීමේ ක්‍රියාවලියේ පළමු පියවර එය විය. දැනට ඇයගේ භාග්‍යවන්තභාවයට එසවීමේ රදගුරු පදවි මට්ටමේ විමර්ශන අවසන් කර, එම වාර්තා වතිකානුව වෙත යවා ඇත.

 මුල් දිවිය සහ ළමා කාලය 

පියාගේ නම දොන් අන්තෝනි පෙරේරා ලෙසද, මවගේ නම අල්ගමු කෝරළගේ මද්දලෙනාහාමි ලෙසද සඳහන් වේ. මෙම යුවළට පුතුන් සතර දෙනෙකු සහ දියණියන් තිදෙනෙකු වූ අතර, හෙලේනා පවුලේ බාලයා විය. වැඩිමහල් සොහොයුරා වූ කැරොලිස් පසුව ගම්මුලාදෑනියෙකු බවට පත්ව "කාරෝ විදානේ" ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය. පියා විවාහයට පෙර බුද්ධාගම අතහැර කතෝලික දහම වැළඳ ගත්තද, තම පැරණි ඇදහිලි හා මිථ්‍යා විශ්වාසයන් අනුගමනය කළේය. ඔහු මන්ත්‍ර ගුරුකම් ආදියේ නිරත වූ නිසා "අදෝනිස්" නොහොත් "අදෝ කපුරාල" ලෙස හැඳින්විණි. මවගේ උනන්දුව නිසා දරුවන් කුඩා කලදීම බෞතීස්ම ලැබූහ. වැඩිමහල් පුත් කැරොලිස් පියාගේ අඩිපාරේ යමින් කතෝලික දහමට විරුද්ධ විය. එහෙත් දියණියන් තිදෙනාම භක්තිමත්, ආදර්ශමත් සහ කැපවූ කතෝලිකයෝ වූහ. පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ විවිධ මතවාද නිසා නිවසේ නිතර ආරවුල් ඇති විය.

හෙලේනා ළමා වියේදී අකුරු හෝ ආගම ඉගෙනීමට පාසල් නොගියාය. නිවසේදීද ඇයට ශුද්ධවූ ආගම පිළිබඳ මගපෙන්වීමක් නොලැබිණි. සියානේ කෝරළයේ මාකොළ ග්‍රාමයේ විසූ ඇගේ බෞද්ධ නෑදෑයින් සමග සිටියදී, නොදැනුවත්කම නිසා ඇය බෞද්ධ විහාරස්ථාන හා දේවාලවලටද ගියාය. එහෙත්, ඇගේ සොයුරියන් දෙදෙනා පළමු ශුද්ධවූ සත්ප්‍රසාදය සහ අභිවෘද්ධි ආලේපනය ලැබීමට සූදානම් වන බව ඇසූ විට, මවගේ අවසරය ඇතිව නැවත ගමට පැමිණ, මාස දෙකක් පුරා දිනපතා බෝලවත්ත දේවස්ථානයට ගොස් දහම් කරුණු උගත්තාය. එවිට ඇයට වයස අවුරුදු දොළහකි. ගරු ෆ්ලොරෙන්තිනෝ ගර්සියා පියතුමා එවකට මීසම් භාර පියතුමා විය.

ආගම ඉගෙනීමට දැක්වූ උනන්දුව සහ ජේසුස් වහන්සේ ලැබීමට තිබූ දැඩි ආශාව නිසා, හෙලේනාටද ඇගේ සොයුරියන් සමග දිව්‍ය සත්ප්‍රසාදය සහ අභිවෘද්ධි ආලේපනය ලැබීමට තෝරාගැනිණි. ඇය සිය පළමු පාපොච්චාරණය සඳහා ගරු සී. චෞනවේල් O.M.I. පියතුමා වෙත ගියාය. ඇගේ ස්වර්ණමය යුගය එයින් ආරම්භ විය.

 ඓතිහාසික පසුබිම: කම්මල ප්‍රදේශය 
ගෝනවිල අයත් වූ කම්මල ප්‍රදේශය, ශ්‍රී ලංකාවේ කතෝලික ඉතිහාසයේ ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයකි. 1604 දී පමණ බල්තසාර් ගර්සියා නම් ජේසු නිකායික පියතුමෙකු ප්‍රථම වරට එහි කතෝලික දහම දේශනා කළේය. වසර හයක් ඇතුළත කතෝලිකයන් සංඛ්‍යාව 700කට වඩා වැඩිවී නව දේවස්ථානයක් ඉදිකරන ලදී.

ලන්දේසි පාලන සමයේ (1656-1687) ශ්‍රී ලංකාවේ එකදු කතෝලික පූජකයෙකුවත් නොසිටියේය. ගෞරවනීය ජුසේ වාස් පියතුමාගේ රහසිගත පැමිණීමෙන් පසු, කම්මල ජනතාවට නැවත වරක් සක්‍රමේන්තු ලැබීමටත්, ශුද්ධවූ දේශනා ඇසීමටත් භාග්‍යය උදාවිය. ගොන්සාල්වේස් පියතුමාගේ ග්‍රන්ථ කිහිපයක්ම ලියැවුණේ කම්මලදීය. 1741 දී එතුමා බෝලවත්ත සිය සේවාවේ කේන්ද්‍රස්ථානය කරගත් අතර, සිය ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය එහි ගතකළේය. එම නිසා එතුමාගේ දේහය එම ග්‍රාමයට උරුම විය. 1850 අගෝස්තු මස, බෝලවත්තේ නව (වර්තමාන) දේවස්ථානය අති උතුම් එච්. බෙටචිනි රදගුරුතුමන් විසින් කැපකරන ලදී.

 ආධ්‍යාත්මික නැගීම 
ආරම්භයේ සිටම, හෙලේනාගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිත නෞකාව මෙහෙයවූ නියමුවා වූයේ ගරු ෆ්ලොරෙන්තිනෝ ගර්සියා පියතුමාය. එතුමා ස්පාඤ්ඤයේ උපත ලබා, ශාන්ත බර්නාඩ් තුමන් විසින් පිහිටුවන ලද සිස්ටර්සියානු නිකායේ පැවිදිවූ උගත්, තාපස පියතුමෙකි. උන්වහන්සේ 1845 අගෝස්තු 14 වන දින ඉතාලියේ සිට තවත් ස්පාඤ්ඤ ජාතික පියතුමෙකු වූ ගරු ෆ්‍රොයිලානෝ ඔරූනා සමග පැමිණියේය. 1850 දී බෝලවත්ත මීසම ගර්සියා පියතුමාට භාරදුන් අතර, 1900 දී එතුමාගේ මරණය දක්වාම බෝලවත්ත එතුමාගේ ප්‍රධාන සේවා ස්ථානය විය.

හෙලේනා පළමු පාපොච්චාරණය කළ අවස්ථාවේ පාපක්ෂමාවේ සක්‍රමේන්තුව පිළිබඳ පැහැදිලි අවබෝධයක් නොතිබුණද, පසුව ඇය ඒ පිළිබඳ මනා අවබෝධයක් ලබා නිතර එම සක්‍රමේන්තුව ලබාගත්තාය. ශුද්ධවූ සත්ප්‍රසාද වහන්සේ ලැබූ සෑම විටම, ඇය ලෞකික සැප සම්පත් පිළිකුල් කළ අතර, සිය ආත්මය ගලවා ගැනීමටත්, දෙවියන් වහන්සේට කැපවීමටත් දැඩි ආශාවක් දැක්වූවාය. ශුද්ධවූ සත්ප්‍රසාදය ලැබූ දිනවල, ඇය තුළ යමක් දැවෙන්නාක් මෙන් සංවේදී උද්යෝගයක් අත්දුටුවාය.

ඇගේ පියාගේ සහ වැඩිමහල් සොහොයුරාගේ තර්ක විතර්ක සහ විරුද්ධවාදිකම්, හෙලේනාගේ ආගමික ආකල්ප ශක්තිමත් කිරීමටත්, ඇගේ යහපත් ගුණාංග වර්ධනය වීමටත් හේතු විය. ඔවුන් කතෝලිකයන් වුවද, මිථ්‍යා පිළිවෙත් අනුගමනය කරමින් ජීවත් වූහ. වසර තුනක් පුරා, ඔවුහු තම දියණියන් දේවාල ස්ථානවලට ගෙනයාමට උත්සාහ කළහ; දේව මෙහෙයන්ට සහභාගී වීම වැළැක්වීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත්, ඇය කෙසේ හෝ දිනපතා දිව්‍ය පූජාවට සහභාගී වූවාය. ඇගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා ඔවුන්ගේ මිදුල ඉදිරිපිට පිළිමයකට මල් පිදීම සඳහා කුඩා දේවාලයක් ඉදිකළ විට, ඇය ඒවා විනාශ කළාය. වරක්, කිසිදු බියකින් තොරව, යක්ෂ බලයෙන් මතුරන ලද මැටි කළයක තිබූ ජලය පානය කළේ යක්ෂයාගේ බලයට අභියෝග කරමිනි. මේ දුටු වැඩිමහල් සොහොයුරා දැඩි ලෙස කෝපයට පත්ව, ලී පොල්ලකින් පහර දුන්නේය. එහෙත් හෙලේනා, සොහොයුරා කෙරෙහි කිසිදු කෝපයක් නොදක්වා, සියලු වේදනාවන් ඔහුගේ හැරීම උදෙසා දෙවියන් වහන්සේට පිදුවාය.

 දේව සේවිකාව 
ළමා වියේදී පාසල් නොගිය නිසා, පොත්පත් කියවීමෙන් ආගම පිළිබඳ ඉගෙනීමට ඇයට නොහැකි විය. භාවනා කිරීමේ කලාව සහ දෙවියන් වහන්සේ සමග කාලය ගතකිරීම ඇයට උගන්වනු ලැබුවේ, යාපනයේ කන්‍යාරාමයක කෙටි කලක් පුහුණුව ලැබූ "රෝසා" නම් භක්තිමත් කාන්තාවක් විසිනි. මෙම කුඩා කණ්ඩායම විටින් විට රැස්වී භාවනා කළහ, යාච්ඤා කළහ, භක්තිමත් පොත් කියවූහ. කාලයත් සමග, තවත් භක්තිමත් අදහස් ඇති කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකු ඔවුන් අනුගමනය කිරීමට පටන් ගත්හ. ක්‍රිස්ටිනා නම් ප්‍රඥාවන්ත කාන්තාවක් ඔවුන් අතර නායිකාව වූවාය. 1866 දී ගරු ගර්සියා පියතුමා ඔවුන් අනුගමනය කිරීම සඳහා නීති මාලාවක් සකස් කළේය. එතැන් පටන් ඔවුහු තම ගිහි ඇඳුම් අතහැර, ආගමික කන්‍යා සොයුරියන් මෙන් කළු ගවුම් හැඳ, හිස් ආවරණද පැළඳූහ. හෙලේනා ආරම්භයේ සිටම ඔවුන් සමග ඇසුරු කළද, එම කණ්ඩායමට වහාම එක් නොවූවාය.

දිනක් ඇය ස්වර්ගය සහ නිරය ගැන භාවනා කරමින් සිටියදී, ඇගේ හදවත තුළ හඬක් ඇසිණි. "මා සහ ඔබේ දෙමාපියන් අතරින් හොඳම දේ තෝරාගන්න. ඔබ තෝරාගත යුත්තේ කුමක්දැයි ඔබෙන්ම අසන්න." ඉන්පසු ඇගේ සිත තුළ දරුණු සටනක් ඇතිවිය. ඇය විවාහ ජීවිතය පිළිකුල් කළද, දෙමාපියන්ගේ අදහස් ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් විය. ඇගේ භක්තිමත් චරිතය ගැන දැන සිටි අය ඇයව භාර්යාවක් ලෙස ගැනීමට කැමැත්තක් නොදැක්වූහ.

1868 දී හෙලේනා, ගරු ගර්සියා පියතුමා විසින් පිහිටුවන ලද ආගමික කණ්ඩායමට එක් වූවාය. එවකට ඇගේ ආධ්‍යාත්මික තත්ත්වය පියතුමා මෙසේ විස්තර කරයි: "සොහොයුරාගේ හිරිහැර සහ දරුණු දඬුවම් නිසා ඇය කලකිරී සිටියේ නැත. නිවසේදී ඇතිවූ දුෂ්කරතා සමග ඇගේ භක්තිය වර්ධනය විය... ඇය පාසල් නොගියද, තම සගයන්ගෙන් අකුරු උගත්තාය. දැන් ඇයට ආගමික පොත් කියවිය හැකි නමුත්, ලිවිය නොහැක... තරුණ ගැහැණු ළමයින් මෙන් ඇය පැළඳ සිටි ආභරණ ඉවත් කළාය. දිනෙන් දින ජේසුස් වහන්සේට වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රේම කිරීමට ඇති ආශාව ඇය ප්‍රකාශ කළාය."

1869 දී පමණ, මාරාන්තික සර්පයෙකු ඇගේ පා ඇඟිල්ලක් දෂ්ට කළ අතර, ඇය මරණාසන්න විය. එහෙත් මන්ත්‍ර ගුරුකම් ප්‍රතික්ෂේප කළ ඇය, අන්තිම ආලේපනය ලැබීමෙන් පසු සුවය ලැබුවාය.

 කල්වාරි දර්ශන 
1870 සිට හෙලේනාගේ ජීවිතය අමුතු රටාවකට වෙනස් විය. ඇයට විටින් විට මනසේ සාමය නැතිවිය. ආත්මය ගලවා ගැනීම පිළිබඳ භයානක අපිරිසිදු අදහස් සහ සැකයන් රළ මෙන් මතු විය. දිනක් ඇගේ ආධ්‍යාත්මික පීඩනය ඉතා ඉහළ මට්ටමක තිබියදී, ජේසුස් වහන්සේ ඇයට දර්ශනය වී, "යක්ෂයා ඔබට දුක් විඳීමට සලස්වන විටත්, සැකයන් නිසා ඔබ මානසිකව වැටී සිටින විටත්, මම ඔබ අසල සිටියෙමි. අනාගතයේදීද ඔබගේ දුක් වේදනාවලදී මම ඔබ සමග සිටිමි" යැයි පවසමින් ඇයව සනසනු ලැබීය (දිනපොත 1870 අගෝස්තු 14). නැවතත් ජේසුස් වහන්සේ දර්ශනයකදී, ඇයට වටිනා ආභරණයක් පළඳවා, මල් හිස මත තබා, ඇය වධ හිංසාවලට හා දුක් වේදනාවලට ලක්වන බවත්, එමගින් උන්වහන්සේගේ දුක්ප්‍රාප්තියේ හවුල්කාරියක වන බවත් පැවසීය (දිනපොත සැප්තැම්බර් 11).

ඉන්පසු ඇය අධික උණ රෝගයකින් පෙළෙන්නට වූවාය. ඇගේ අත් පා පණ නැති විය, උගුර ඉදිමිණි, විටෙක සිහිසුන්ව දැඩි වේදනා වින්දාය. දින කිහිපයකට පසු, ඇය ගැඹුරු භාවනාවක යෙදී සිටියදී, ජේසුස් ස්වාමින් වහන්සේ දිව්‍ය හෘදය පෙන්වමින්, "මාගේ උරුමය භුක්ති විඳින්න" යැයි පවසා, එය සිප වැළඳගැනීමට අණ කළ සේක. ඇය බියෙන් හා භක්තියෙන් එසේ කළාය. මෙය ඇගේ ඇසින් නොදුටුවද, එතැන් පටන් ඇගේ හදවත ආයුධයකින් සිදුරු වූවාක් මෙන්ද, කටු ඔටුන්නක් හිස මත සවි වූවාක් මෙන්ද ඇයට දැනිණි. එයින් දැඩි ශාරීරික වේදනාවක්ද ඇති විය (දිනපොත ඔක්තෝබර් 12). දින කිහිපයකට පසු, ඇගේ නළලේ සහ පපුවේ දකුණු පැත්තේ ලේ බිංදු කිහිපයක් දක්නට ලැබිණි. මෙම සලකුණු යක්ෂයාගේ උපක්‍රමයක් දැයි සැක සිතා ඇය බියට පත් වූවාය.

1870 දෙසැම්බර් 8 වන දින, නිර්මල පිළිසිඳීමේ මංගල්‍ය දේව මෙහෙයෙන් පසු නිවසට පැමිණි විගස, ඇයට අමුත්තක් දැනුනි. ඇගේ උරහිස් මත අධික බරකින් තෙරපෙන්නාක් මෙන්ද, ඇගේ ඇටසැකිල්ල මිරිකෙන්නාක් මෙන්ද ඇයට දැනිණි. ඉන් ඇතිවූ වේදනාව නිසා ඇය අඩ සිහියෙන් වැතිර සිටියාය. එවිට ජේසුස් ස්වාමින් වහන්සේ දර්ශනය වී, අඟල් තුනක් පමණ දිගැති ඇණ තුනක් පෙන්වා, ඒවා සිපගැනීමට අණ කර, "මේ ලෝකයේ මාගේ උරුමය ලැබීමෙන් පසු, ඔබ ස්වර්ගයේදීද එය භුක්ති විඳිනු ඇත" යැයි වදාළ සේක. දින අටකට පසු, ශුද්ධවූ කුරුසියද ජේසුස් වහන්සේ විසින් ඇයට පෙන්වන ලදී. මෙම සලකුණු තුළින්, තමා දුක් විඳීමට නියමිත බව ඇය වටහා ගත්තාය.

ගරු ගර්සියා පියතුමා මෙම දුක්ප්‍රාප්තිය මෙසේ විස්තර කළේය: "මෙම වසරේ (1870) දෙසැම්බර් මස සිට ඇය ජේසුස් වහන්සේගේ දුක්ප්‍රාප්තියට සමාන යැයි කිව හැකි දුක් වේදනා මාලාවක් අත්විඳින ලදී. සෑම සිකුරාදා දිනකම ඇය තෙවරක් කුරුසියේ ඇණ ගසනු ලැබුවාය. මෙම අද්භූත දෙය සිදුවන්නේ මෙසේය: බ්‍රහස්පතින්දා සවස හතට අද්භූත බලයකින් ඇය බිම හෙළනු ලැබේ. ඇගේ අත් පා තද වේ. විනාඩි විස්සක් පමණ දෙවරක් කස පහරවලට ලක්වේ. ඉන්පසු පැය කාලක් පමණ ඇය ප්‍රමෝද තත්ත්වයක පසුවෙයි. සිකුරාදා උදෑසන හය පමණ වන විට, බර කුරුසියකින් පීඩාවට පත් වූවාක් මෙන්, හදිසියේම බිම වැටී, නැගිටීමට නොහැකිව පැය භාගයක් පමණ සිටියි... උදෑසන 9.00 ට, හදිසියේම ඇය නැවත බිම වැටී, කුරුසියක තබා අත් පා ඇණ ගැසුවාක් මෙන් දිගහැරී සිටියි... කුරුසියේ ඇණ ගැසීම දහවල් 12 ට දෙවන වරටත්, පස්වරු 3.00 ට තෙවන වරටත් සිදුවිය."

1870 දෙසැම්බරයේ සිට, සෑම සිකුරාදා දිනකම, අමුතු ආකාරයකින් ඇය තෙවරක් කුරුසියේ ඇණ ගසනු ලැබුවද, එවිට ඇගේ අත් පා වලින් ලේ ගැලීමක් සිදු නොවීය. ආරම්භයේ සිටම ලේ ගැලීම සිදුවූයේ පපුවේ දකුණු පැත්තෙන් පමණි. 1871 මහ සිකුරාදා දිනයේ සිට, ඇගේ අත්වලින්ද ලේ ගැලීම සිදුවිය. මෙය සැමවිටම එකම ආකාරයකින් සිදු නොවීය. සමහර විට එය එක් අතකින් පමණක් වූ අතර, තවත් විටෙක අතකින් සහ කකුලකින් විය. මෙම අමුතු කුරුසියේ ඇණ ගැසීම එතැන් පටන් සෑම සිකුරාදා දිනකම සිදුවුවද, ඇගේ ආධ්‍යාත්මික අධ්‍යක්ෂකවරයා හෝ රදගුරුතුමා යම් කාල සීමාවක් සඳහා එය සිදුවීමට ඉඩ නොදෙන ලෙස අණ කළ විට, දුක්ප්‍රාප්තියේ බාහිර සලකුණු පෙන්වීම නතර විය.

 පුවත පැතිරීම සහ විමර්ශන 
මෙම අසිරිමත් පුවත ශ්‍රී ලංකාව පුරා පැතිර යද්දී, රටේ සෑම ප්‍රදේශයකින්ම ජනතාව හෙලේනා දැකීමට ඇගේ දෙමාපියන්ගේ නිවසට සහ ඒ අවට ප්‍රදේශයට පැමිණියහ. විශේෂයෙන් බ්‍රහස්පතින්දා සහ සිකුරාදා දිනවල විශාල ජනකායක් ඇගේ ස්ථානයට එක්රැස් වූහ. 1871 ඔක්තෝබර් 8 වන දින ගර්සියා පියතුමා, රදගුරු පදවියේ පරිපාලක අති ගරු ආචාර්ය ක්‍රිස්ටෝපර් බොන්ජන් O.M.I. හිමිපාණන්ට මේ පිළිබඳව ලිඛිතව දැනුම් දුන්නේය. තවද, බ්‍රහස්පතින්දා සහ සිකුරාදා දිනවල හෙලේනා දැකීම තහනම් කර ඇති බව යාබද මීසම්වල පූජකවරුන් මගින් ජනතාවට දැනුම් දෙන ලදී.

1872 මාර්තු 3 වන දින අති උතුම් රදගුරුතුමා, ඇයටත්, ගරු ගර්සියා පියතුමාටත් කුරුණෑගලට පැමිණෙන ලෙස නියෝග කළේ, නොඉවසිලිමත් ගම්වැසියන් මධ්‍යයේ මෙවැනි බරපතල ගැටලුවක් විසඳීම නුසුදුසු බැවිනි. කුරුණෑගල ශුද්ධවූ පවුලේ කන්‍යාරාමයේ නැවතී සිටි කාලය තුළද, පෙර පරිදිම දුක්ප්‍රාප්තිය සිදුවිය. එහිදී හෙලේනා ආකාර දෙකකින් පරීක්ෂාවට ලක් කරන ලදී. ඇගේ ශාරීරික තත්ත්වය පිළිබඳව පරීක්ෂා කිරීම, ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයෙකු වූ වෛද්‍ය ඩයස් මහතාගේ වගකීම විය. ඔහු නවීන විද්‍යා විශේෂඥයෙකු මෙන්ම රෙපරමාදු භක්තිකයෙකු වූ බැවින්, හෙලේනා කෙරෙහි පක්ෂග්‍රාහීව කටයුතු කරනු ඇතැයි සිතීමට කිසිදු සැකයක් නොතිබිණි. කැනොනිකල් පරීක්ෂණය රදගුරුතුමා විසින්ම ඉතා සූක්ෂම ලෙස පවත්වන ලදී.

 වෛද්‍ය වාර්තාව 
වෛද්‍යවරයා ඇයව තෙවරක් පරීක්ෂා කළේය. පළමු පරීක්ෂණය 1872 මාර්තු 13 වන දින පවත්වන ලදී. ඔහුගේ වාර්තාව අප්‍රේල් 9 වන දින රදගුරුතුමාට භාර දෙන ලදී. එහි කොටසක් මෙසේය: "සෑම අතකමල අල්ල මැද අඟල් ¾ ක් පමණ දිග සහ අඟල් ½ ක් පමණ පළල ඕවලාකාර සලකුණු දෙකක් මම දුටුවෙමි. එහි සම සිනිඳු වූ අතර, කැළැල් මෙන් තද පැහැයක් ගත්තේය. මෙම සලකුණ මධ්‍යයේ වියළි ලේ මෙන් තද, උස් වූ ස්කන්ධයක් විය... අත්වල සලකුණුවලට සමාන සලකුණු හතරක් පාදවලද දක්නට ලැබිණි... දකුණු පස, පියයුරට මඳක් පහළින් සහ පිටතින්, අඟල් දෙකක් දිග සලකුණක් මම දුටුවෙමි."

වෛද්‍ය ඩයස් මහතා ප්‍රමෝද තත්ත්වයකදීද හෙලේනා පරීක්ෂා කළ අතර, අත් පා වලින් ලේ ගලනු දුටුවේය. ඔහුගේ නිගමනය වූයේ "මෙම කාන්තාව හෝ ඇගේ සහායකයින් කිසිදු වංචනික ක්‍රියාවක නිරත නොවූ බවට මට සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වාසයි" යන්නයි.

කුරුණෑගල කන්‍යාරාමයේ මවුතුමිය වූ ගරු මාරි ජොසපින් මවුතුමිය, දුක්ප්‍රාප්තියෙන් පසු හෙලේනාගේ ශරීරයේ පිටුපස කස පහරවල් වැනි සලකුණු තිබූ බවට සාක්ෂි දැරුවාය.

 ප්‍රමෝද තත්ත්වයන් සහ දිව්‍යමය සංවාද 
දුක්ප්‍රාප්තියේ වේදනාව අතරතුර, හෙලේනා බොහෝ විට ප්‍රමෝද තත්ත්වයක පසුවූවාය. ඇගේ ඉන්ද්‍රිය පද්ධතිය ස්වභාවික ආකාරයෙන් ක්‍රියා නොකළද, ඇගේ මතක ශක්තිය, ධෛර්යය, බුද්ධිය සහ අධිෂ්ඨානය යන බලයන් සැමවිටම ඉතා ක්‍රියාශීලී විය. වරක්, ඇය ප්‍රමෝද තත්ත්වයක සිටියදී, බටහිර වෛද්‍යවරයෙකු ඇයව පරීක්ෂා කිරීමේ අදහසින්, ‘ඇමෝනියා’ නම් ප්‍රබල රසායනික ද්‍රව්‍යයක පොඟවන ලද රෙදි කැබැල්ලක් ඇගේ නාසය මත තැබුවද, ඇය සිහිය ලබා නොගත්තාය.

එහෙත්, මෙම අවස්ථාවලදී පවා, ඇගේ ආධ්‍යාත්මික අධ්‍යක්ෂකවරයා හෝ අති උතුම් රදගුරුතුමා ඇයට කිසියම් නියෝගයක් දුන්නේ නම්, ඇයට ඒවා වහාම තේරුම් ගත හැකි විය. ප්‍රමෝද තත්ත්වයේ සිටියදී, දෙවියන් වහන්සේ ඇයට ඇතැම් කරුණු හෙළි කළ සේක. ඇය උන්වහන්සේ සමග මානසිකව සංවාද කළාය. ඇයට මෙම ස්වර්ගීය අනුග්‍රහයන් ලැබුණේ භාවනා කිරීමේදීය.

 රදගුරුතුමාගේ තීරණය 
හෙලේනා පිළිබඳ සියලු කරුණු පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු, අති උතුම් රදගුරුතුමා 1872 දී ශුද්ධාසනයට ලිඛිත වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කළේය. 1872 මැයි 12 වන දින එතුමා ගරු ගර්සියා පියතුමාට මෙසේ ලිවීය: "මාගේ ආදරණීය පියතුමනි,... මෙම දැරිය සති කිහිපයක් කුරුණෑගල කන්‍යාරාමයේ තබා ගැනීමෙන් පසු, ඇගේ චරිතයට එරෙහිව වංචාවක් හෝ ප්‍රෝඩාවක් පිළිබඳ කිසිදු හෝඩුවාවක් හෝ ඇය සත්‍යවාදී සහ අව්‍යාජ භක්තිමත් දරුවෙකු නොවේ යැයි සිතීමට හේතුවක් හෝ මට සොයාගත නොහැකි විය... මාගේ මතය එවකටත් දැන් මෙන්ම එක හා සමානයි. ඇය පිළිබඳ අසිරිමත් පුවත් සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් ගැනීමට කාලය තවම පැමිණ නැතැයි මම සිතමි."

 විමර්ශනයෙන් පසු 
කුරුණෑගල සිට නැවත ගමට පැමිණීමෙන් පසු, දුක්ප්‍රාප්තිය පෙර පරිදිම පැවතුනි. බාහිර සලකුණු 1874 න් පසු අතුරුදහන් වුවද, අභ්‍යන්තර වේදනාවන් දීර්ඝ කාලයක් පැවතුනි. දර්ශන සහ දිව්‍යමය සංවාද විටින් විට සිදුවිය.

 හෙලේනාගේ පියා 
හෙලේනාගේ පියාගේ මිථ්‍යා ඇදහිලි ඇයට මහත් දුකක් විය. ඇය ඔහුගේ හැරීම උදෙසා බොහෝ සෙයින් යාච්ඤා කළාය. 1880 දෙසැම්බරයේදී, දැඩි රෝගාතුර තත්ත්වයක සිටි පියා, අවසානයේ ගරු ගර්සියා පියතුමා ලවා පාපොච්චාරණය කර, අන්තිම ආලේපනය ලැබීය. සුවය ලැබූ පසු, ඔහු දිව්‍ය පූජාවට සහභාගී විය. 1884 අගෝස්තු 10 වන දින ඔහු ආදර්ශවත් කතෝලිකයෙකු ලෙස මිය ගියේය.

 ආගමික ගුණාංග 
හෙලේනාගේ චරිතයේ ප්‍රධාන ආගමික වටිනාකම වූයේ දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි වූ ඇගේ නොසැලෙන විශ්වාසයයි. ශුද්ධවූ සත්ප්‍රසාදය කෙරෙහි ඇය දැක්වූ භක්තිය අසීමිත විය. ඇගේ පියාගේ සහ සොහොයුරාගේ මිථ්‍යා ක්‍රියා පිළිබඳව ඇය මහත් සේ දුක් වූවාය. ඇගේ ආධ්‍යාත්මික අධ්‍යක්ෂකවරයාටත්, රදගුරුතුමාටත්, සභාවේ පූජකවරුන්ටත් දැක්වූ ගෞරවය ඇගේ විශ්වාසයේ සහ භක්තියේ ප්‍රතිඵලයකි. දෙවියන් වහන්සේ පිළිබඳ ඇයට තිබූ පැහැදිලි දැනුම විස්මයජනක විය.

ඇගේ ආත්මය තුළ දිව්‍ය ප්‍රේමය මහා ගිනිදැල්ලක් සේ දැවෙද්දී, ලෞකික සැප සම්පත්, අනිසි බැඳීම්, මානව උඩඟුකම වැනි පව් එම ගිනිදැල්ලේ දැවී විනාශ විය. ජේසුස් වහන්සේ සමග සංවාද කිරීම ඇගේ ජීවිතයේ ස්ථිර ලක්ෂණයක් විය. එහෙත් ඇගේ ජීවිතය සාමයෙන් පිරුණු, කරදරවලින් තොර කාල පරිච්ඡේදයක් නොවීය. ආධ්‍යාත්මික අඳුර, දරුණු පරීක්ෂාවන් සහ යක්ෂයාගේ උපායන්ටද ඇය මුහුණ දුන්නාය. එහෙත් මේ සියලු කරදර මධ්‍යයේ, හෙලේනා සිය හදවතේ ඉහළ මට්ටමේ සාමයක් සහ සන්සුන් බවක් භුක්ති වින්දාය.

 අවසාන කාලය සහ මරණය 
1874 න් පසු, දුක්ප්‍රාප්තියේ බාහිර සලකුණු දක්නට නොලැබුණද, අභ්‍යන්තර වේදනාවන් පැවතුනි. ඇය දරුවන්ට කියවීමට සහ ලිවීමට ඉගැන්වීම, දහම් පන්ති පැවැත්වීම වැනි සාමාන්‍ය කටයුතුවල නිරත වූවාය. ගරු ෆ්ලොරෙන්තිනෝ ගර්සියා පියතුමා 1900 මාර්තු 25 වන දින අභාවප්‍රාප්ත වීම ඇයට මහත් පාඩුවක් විය. එහෙත් ඇය පෙර පරිදිම සිය ආගමික සේවාවන් කැමැත්තෙන් ඉටු කළාය. ගෝනවිල දේවස්ථානයේ ජේසුස් වහන්සේගේ ශුද්ධවූ වත මඩල වන්දනා කිරීම ආරම්භ කරන ලද්දේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඇගේම උත්සාහයෙනි.

වයස අවුරුදු 82 ක් සම්පූර්ණ කළ හෙලේනා, ස්වර්ගීය කුසලතාවලින් පිරි ආගමික චරිතයක් සනිටුහන් කරමින්, 1931 පෙබරවාරි 8 වන දින රාත්‍රියේ ගෝනවිලදී අභාවප්‍රාප්ත වූවාය. ඇගේ මරණ පුවත පැතිර ගිය විගස, විශාල බැතිමතුන් පිරිසක් රැස්වී, ශුද්ධවූ දේහයකට පුද සත්කාර කරන්නාක් මෙන්, ඇගේ දේහයට අවසන් ගෞරව දැක්වූහ. අගරදගුරුතුමාගේ අවසරය ඇතිව, ඇගේ දේහය දිනක් පුරා ගෝනවිල දේවස්ථානයේ තැන්පත් කර, පෙබරවාරි 10 වන දින, දිව්‍ය පූජාවෙන් පසු, විශාල පියතුමන්ලා සහ ගිහි ජනකායකින් සැදුම්ලත් පෙරහැරකින් ගෞරවාන්විතව ගෙන ගොස් ගෝනවිල සුසාන භූමියේ මිහිදන් කරන ලදී.

 ශුද්ධවරයට එසවීමේ ක්‍රියාවලිය 
ගෝනවිල හෙලේනා සොයුරිය, 2016 වසරේදී "දේව සේවිකාවක්" ලෙස කතෝලික සභාව විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ කැපවූ ගිහි කාන්තාවක් මෙම තත්ත්වයට පත්වූ පළමු අවස්ථාවයි. හලාවත රදගුරු පදවිය මගින් ඇයව වන්දනීය තත්වයට එසවීමේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කර ඇති අතර, ඒ සඳහා අවශ්‍ය සාක්ෂි එක්රැස් කරමින් පවතී.

2021 වසරේදී, ඇය වණ කැලැල් ලැබීමේ 151 වන වසර සහ අභාවප්‍රාප්ත වීමේ 90 වන සංවත්සරය ගෝනවිල කතෝලික ප්‍රජාව විසින් සමරන ලදී. කොරෝනා වසංගත තත්ත්වය හේතුවෙන් පෙර වසරවලට සාපේක්ෂව අඩු පිරිසක් එම අවස්ථාවට සහභාගී වූහ.

2024 පෙබරවාරි 9 වන දින, ඇයගේ අභාවප්‍රාප්ත වීමේ 94 වන සංවත්සරය හා සමගාමීව, හලාවත රදගුරු පදවිය විසින් ගෝනවිල හෙලේනා තුමිය ශුද්ධවරයට එසවීමේ ක්‍රියාවලියේ රදගුරු පදවි මට්ටමේ විමර්ශන අවසන් කරන ලදී. හලාවත රදගුරු අති උතුම් දොන් විමල් සිරි ජයසූරිය හිමිපාණන් විසින් එම විමර්ශන වාර්තා ශුද්ධාසනය වෙත නිල වශයෙන් භාර දෙන ලද අතර, කැනොනිකල් ක්‍රියාවලිය දැන් රෝමයේදී ඉදිරියට කරගෙන යනු ඇත.

ඇයගේ මැදිහත්කාරීත්වයෙන් පිළිකා රෝගී තත්ත්වයකින් සුවය ලැබූ බවට ජාඇල පදිංචි සිසිලි කාන්ති පෙරේරා මහත්මිය සාක්ෂි දරා ඇති අතර, බෞද්ධ දරුවෙකුට කතා කිරීමේ හැකියාව ලැබීම වැනි ආශ්චර්යමත් සිදුවීම්ද වාර්තා වී ඇත.

හෙලේනා පදනම විසින් දේව සේවිකාවගේ ජීවිතය ශ්‍රී ලාංකිකයන්, විශේෂයෙන් ළමුන් අතරට ගෙනයාමේ කාර්යය ඉටුකරමින් සිටී. ඇයගේ ජීවිතය සහ ක්‍රියා පිළිබඳ දැනුම පදනම් කරගත් තරඟ සඳහා සිසුන් සහභාගී වීමෙන්ද ඇය කෙරෙහි ඇති උනන්දුව වර්ධනය වෙමින් පවතී.