ඉන්දුනීසියාවෙ රජය හා දේශපාලනය

ඉන්දුනීසියාව ජනාධිපති ජනරජයකි. 1998 දී නව නියෝගය බිඳ වැටීමෙන් පසුව, ඉන්දුනීසියානු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පුළුල් සංශෝධන මගින් රාජ්‍යයේ විධායක, ව්‍යවස්ථාදායක සහ අධිකරණ ශාඛා ප්‍රතිව්‍යුහගත කරන ලද අතර එහි ඒකීය රාජ්‍ය රාමුව සහ කලාපීය ආණ්ඩු වෙත වැඩි විමධ්‍යගත කිරීමක් අතර සමතුලිතතාවයක් පවත්වා ගෙන ගියේය. ජනාධිපතිවරයා ඉන්දුනීසියානු ජාතික සන්නද්ධ හමුදාවන්හි (ටෙන්ටාරා නැෂනල් ඉන්දුනීසියාව, TNI) රාජ්‍ය නායකයා, රජයේ ප්‍රධානියා සහ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස සේවය කරන අතර දේශීය හා විදේශ ප්‍රතිපත්ති අධීක්ෂණය කරයි. ජනාධිපතිවරුන්ට අඛණ්ඩව වසර පහක ධුර කාලයක් දක්වා සේවය කළ හැකිය.(2002), The Fourth Amendment of 1945 Indonesia Constitution, Chapter III – The Executive Power, Article 7.

මහජන උපදේශක සභාව (Majelis Permusyawaratan Rakyat, MPR) යනු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම, ජනාධිපතිවරයාට බලය පැවරීම සහ දෝෂාභියෝගය ඉදිරිපත් කිරීම සහ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති විධිමත් කිරීම සඳහා වගකිව යුතු ඉන්දුනීසියාවේ ඉහළම නියෝජිත ආයතනයයි.Chapter II, Article 3, 3rd Clause of the 1945 Constitution. එය නිවාස දෙකකින් සමන්විත වේ: සාමාජිකයින් 580 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත සහ නීති සම්පාදනය සහ විධායක අධීක්ෂණය හසුරුවන මහජන නියෝජිත සභාව (Dewan Perwakilan Rakyat, DPR), සහ සාමාජිකයින් 152 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත සහ කලාපීය කරුණු කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන කලාපීය නියෝජිත සභාව (Dewan Perwakilan Daerah, DPD). 1998 සිට, ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් DPR හි පාලන ක්‍රියාකාරිත්වය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු කර ඇත. DPD ඉන්දුනීසියාවේ විවිධ කලාපවල අවශ්‍යතා නියෝජනය කරයි.Chapter VIIA, Article 22D of the 1945 Constitution.

ඉන්දුනීසියාවේ අධිකරණයට ප්‍රධාන ආයතන කිහිපයක් ඇතුළත් වේ. අවසාන අභියාචනා සහ නඩු සමාලෝචන හසුරුවන ඉහළම අධිකරණ අධිකාරිය (Mahkamah Agung) වේ. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා අධිකරණය (Mahkamah Konstitusi) ව්‍යවස්ථාමය සහ දේශපාලනික කරුණු ආමන්ත්‍රණය කරයි, රටේ ආගමික අධිකරණය (Pengadilan Agama) ඉස්ලාමීය පුද්ගලික නීති නඩු අධීක්ෂණය කරයි. ඊට අමතරව, අධිකරණ කොමිසම (Komisi Yudisial) අධිකරණ කාර්ය සාධනය නිරීක්ෂණය කරයි.

 පක්ෂ සහ මැතිවරණ 

1999 සිට, ඉන්දුනීසියාව බහු-පක්ෂ ක්‍රමයක් යටතේ ක්‍රියාත්මක වන අතර, එහි කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක් ව්‍යවස්ථාදායක මැතිවරණවලදී සම්පූර්ණ බහුතර ආසන ලබාගෙන නොමැත. දේශපාලන පක්ෂ සාමාන්‍යයෙන් කාණ්ඩ දෙකකට වර්ගීකරණය කර ඇත: ලෞකික සහ ජාතිකවාදී පක්ෂ සහ ඉස්ලාමීය පක්ෂ. ඉන්දුනීසියාවේ දේශපාලන දර්ශනය සංලක්ෂිත වන්නේ පවතින දේශපාලන වාතාවරණයට ගැලපෙන පරිදි දෘෂ්ටිවාදාත්මක ඕතඩොක්ස්වාදයට වඩා ප්‍රායෝගිකවාදයට ඇති කැමැත්ත, පක්ෂ අතර පුළුල් බලය බෙදා ගැනීම, සහ අධික ලෙස පාලනය කරන සන්ධාන. අනෙකුත් බොහෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයන් මෙන් නොව, පූර්ව මැතිවරණ පක්ෂ සන්ධාන ඉන්දුනීසියාවේ සම්මතයයි.

1955 දී, DPR සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව (කොන්ස්ටිටුවන්ටේ) සාමාජිකයින් තෝරා පත් කර ගැනීම සඳහා පළමු මහ මැතිවරණය පවත්වන ලදී. 2024 දී පැවති මෑත කාලීන මැතිවරණවලදී, දේශපාලන පක්ෂ අටක් ජාතික ඡන්ද ප්‍රතිශතයෙන් 4% ක පාර්ලිමේන්තු සීමාවක් සහිතව, DPR හි නියෝජනය ලබා ගත්හ. ජාතික මට්ටමින්, ඉන්දුනීසියානුවන් 2004 වන තෙක් ජනාධිපතිවරයෙකු තෝරා පත් කර ගත්තේ නැත. එතැන් සිට, ජනාධිපතිවරයා වසර පහක කාලයක් සඳහා තේරී පත් වී ඇති අතර, DPR හි පක්ෂ-පෙළගැති සාමාජිකයින් සහ පක්ෂග්‍රාහී නොවන DPD ද තෝරා පත් කර ගෙන ඇත. 2015 පළාත් පාලන මැතිවරණයෙන් පටන් ගෙන, ආණ්ඩුකාරවරුන් සහ නගරාධිපතිවරුන් සඳහා මැතිවරණ එකම දිනයක පවත්වා ඇත. 2013 දී, ව්‍යවස්ථාදායක අධිකරණය තීන්දු කළේ 2019 සිට ව්‍යවස්ථාදායක සහ ජනාධිපතිවරණ එකවර පැවැත්වෙන බවයි.

 පරිපාලන අංශ 
ඉන්දුනීසියාව පරිපාලන මට්ටම් කිහිපයකට බෙදා ඇත. පළමු මට්ටමේ පළාත් වන අතර, ඒ සෑම එකක්ම ව්‍යවස්ථාදායකයක් (දේවාන් පර්වකිලන් රක්යාත් ඩේරා, ඩීපීආර්ඩී) සහ තේරී පත් වූ ආණ්ඩුකාරවරයෙකු ඇත. 1945 දී පළාත් ගණන 8 සිට අද දක්වා 38 දක්වා වර්ධනය වී ඇති අතර, මෑත කාලීන එක වන නිරිතදිග පැපුවා 2022 දී පිහිටුවන ලදී. දෙවන මට්ටමට පිළිවෙලින් රීජන්ට්වරුන් (බුපති) සහ නගරාධිපතිවරුන් (වලිකොටා) විසින් මෙහෙයවනු ලබන රීජන්සි (කබුපතන්) සහ නගර (කෝටා) ඇතුළත් වන අතර, දෙකම ව්‍යවස්ථාදායකයන් (ඩීපීආර්ඩී කබුපතන්/කෝටා) විසින් සහාය දක්වනු ලැබේ. මෙයට පහළින් දිස්ත්‍රික්ක (කෙකාමාටන්, පැපුවා හි දිස්ත්‍රික්කය ලෙස හැඳින්වේ), සහ සිව්වන මට්ටමට දේසා, කෙලුරාහන්, කම්පුං, නගරි (බටහිර සුමාත්‍රා හි) හෝ ගැම්පොං (අචේ හි) වැනි විවිධ නම් වලින් හඳුන්වන ගම්මාන ඇතුළත් වේ. ගම්මාන ප්‍රජා කණ්ඩායම් (රුකුන් වර්ගා, ආර්ඩබ්ලිව්) සහ අසල්වැසි කණ්ඩායම් (රුකුන් ටෙටැන්ගා, ආර්ටී) ලෙස බෙදා ඇති අතර, ජාවා හි කුඩා ගම්මාන (දුසුන් හෝ දුකු) වැනි උප බෙදීම් ඇත.

ගම් මට්ටම පහළම පරිපාලන ඒකකය වන නමුත් දෛනික ජීවිතයට සැලකිය යුතු ලෙස බලපායි. ගම් ආණ්ඩු මෙහෙයවනු ලබන්නේ තේරී පත් වූ ප්‍රධානීන් (ලූරා හෝ කෙපාල දේසා) විසින් වන අතර ප්‍රාදේශීය කටයුතු හසුරුවයි. 1999 දී කලාපීය ස්වයං පාලනය ක්‍රියාත්මක කිරීම ආරම්භ කළ දා සිට, කලාප සහ නගර බොහෝ රජයේ සේවාවන් සඳහා වගකිව යුතු ප්‍රධාන පරිපාලන ඒකක බවට පත්ව ඇත. පළාත් නවයකට මධ්‍යම රජයෙන් විශේෂ ස්වයං පාලනයක් (ඔටෝනොමි කුසුස්) ලබා දී ඇත. ගතානුගතික ඉස්ලාමීය ප්‍රදේශයක් වන ආචේට ෂරියා නීතියේ අංග යෙදීමට අයිතියක් ඇත. යෝග්‍යාකර්තා අද්විතීය ලෙස එහි පූර්ව යටත් විජිත රාජාණ්ඩුව රඳවා තබා ගන්නා අතර, එහි සුල්තාන් සහ ආදිපාදවරයා ආණ්ඩුකාරවරයා සහ උප ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙස සේවය කරයි, පැපුවා හි පළාත්වලට බෙදුම්වාදී ආතතීන් ආමන්ත්‍රණය කිරීමට, සංවර්ධනය වේගවත් කිරීමට සහ පැපුවානුවන්ට වැඩි ස්වයං පාලනයක් ලබා දීමට විශේෂ ස්වයං පාලනයක් ලබා දී ඇත.

 විදේශ සබඳතා 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:ASEAN_HQ_1.jpg|thumb|ඉන්දුනීසියාව ආසියාන් මූලස්ථානයේ මූලස්ථානය ලෙස සේවය කරන අතර ජකර්තා සංවිධානයේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික අගනුවර ලෙස සේවය කරයි.
ඉන්දුනීසියාව "ස්වාධීන සහ ක්‍රියාකාරී" (bebas aktif) විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරයි, එය 1948 දී රටේ පළමු උප ජනාධිපති මොහොමඩ් හටා විසින් නිර්මාණය කරන ලද යෙදුමකි. මෙම ප්‍රතිපත්තිය සමඟින්, රට මහා බලවතුන්ගේ දේශපාලනය සැරිසැරීමට, ස්වාධීනත්වය පවත්වා ගැනීමට සහ ප්‍රධාන බලවතුන් සමඟ පෙළගැසීමෙන් වැළකී සිටීමට අරමුණු කරයි. විදේශ ප්‍රතිපත්ති දිශාවන් තීරණය කිරීමේ අවසාන අධිකාරිය ජනාධිපතිවරයා සතු වන අතර,Chapter III - The Executive Power, Articles 4, 11 and 13 of the Amended 1945 Constitution විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සකස් කිරීම සහ ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය වගකිව යුතුය. මේ අතර, පාර්ලිමේන්තුව (DPR) අධීක්ෂණය සපයන අතර ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම් අනුමත කරයි. ඉන්දුනීසියාව ගෝලීය දේශපාලනයේ මධ්‍යම බලවතෙකු ලෙස සැලකේ.

අග්නිදිග ආසියාවේ විශාලතම රට සහ අග්නිදිග ආසියානු ජාතීන්ගේ සංගමයේ (ASEAN) ආරම්භක සාමාජිකයෙකු ලෙස, ඉන්දුනීසියාව ආසියාන් එහි විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ මූලික ගල ලෙස සලකයි. එහි ආසන්න කලාපයෙන් පිටත, ඉන්දුනීසියාව පලස්තීනයට ක්‍රියාකාරීව සහාය දී ඇත. ඊශ්‍රායලය සමඟ විධිමත් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතාවලින් වැළකී සිටියි. කෙසේ වෙතත්, රටවල් දෙක විචක්ෂණ සබඳතා පවත්වාගෙන යයි. 21 වන සියවස ආරම්භයේ සිට, ඉන්දුනීසියාව චීනය සමඟ ගැඹුරු සබඳතා ගොඩනඟා ගෙන ඇති අතර, ප්‍රධාන වශයෙන් යටිතල පහසුකම් සහ වෙළඳාමේ ආයෝජන සම්බන්ධයෙන්, ඒ සමඟම ආර්ථික සහයෝගීතාව, ආරක්ෂාව සහ ත්‍රස්ත විරෝධී උත්සාහයන් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් එක්සත් ජනපදය සමඟ උපායමාර්ගික හවුල්කාරිත්වයක් පවත්වා ගෙන යයි.

ඉන්දුනීසියාව 1950 සිට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාමාජිකයෙකු වන අතර නොබැඳි ජාතීන්ගේ ව්‍යාපාරයේ (NAM), ඉස්ලාමීය සහයෝගීතා සංවිධානය (OIC) සහ නැගෙනහිර ආසියානු සමුළුවේ ආරම්භක සාමාජිකයෙකි. ඉන්දුනීසියාව ASEAN නිදහස් වෙළඳ ප්‍රදේශ ගිවිසුම, කේන්ස් සමූහය සහ ලෝක වෙළඳ සංවිධානය (WTO) සඳහා ද අත්සන් කර ඇත. 1960 ගණන්වල අග භාගයේ සිට ඉන්දුනීසියාව මානුෂීය සහ සංවර්ධන ආධාර ලබන්නෙකු වී ඇත, නමුත් එය මෑතකදී 2019 දී තමන්ගේම විදේශ ආධාර ආයතනයක් ස්ථාපිත කළේය. 1957 සිට ලෙබනනය, කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය සහ මාලි ඇතුළු එක්සත් ජාතීන්ගේ සාම සාධක මෙහෙයුම් රැසකට හමුදා සහ පොලිස් නිලධාරීන් දහස් ගණනක් යොදවා ඇති අතර, ජාත්‍යන්තර සාමය සහ ආරක්ෂාව පවත්වා ගැනීම සඳහා ද රට කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි.
 හමුදා 

ඉන්දුනීසියානු ජාතික සන්නද්ධ හමුදාව (TNI) හමුදාව (TNI-AD), නාවික හමුදාව (TNI-AL) (සමුද්‍ර බලකාය ඇතුළුව) සහ ගුවන් හමුදාව (TNI-AU) වලින් සමන්විත වන අතර, ක්‍රියාකාරී පිරිස් ආසන්න වශයෙන් හමුදාවේ 300,400 ක්, නාවික හමුදාවේ 65,000 ක් සහ ගුවන් හමුදාවේ 30,100 ක් වේ. ඉන්දුනීසියානු ජාතික විප්ලවය අතරතුර පිහිටුවන ලද TNI මුලින් අවිධිමත් මිලීෂියා සමඟ ගරිල්ලා යුද්ධයේ නිරත විය. එහි භෞමික ව්‍යුහය දේශීය ස්ථාවරත්වය පවත්වා ගැනීම සහ විදේශීය තර්ජන වැළැක්වීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. 1998 දී දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් TNI හි විධිමත් ව්‍යවස්ථාදායක භූමිකාව ඉවත් කළද, එය දේශපාලන බලපෑම දිගටම කරගෙන යයි, නව නියෝගය අතරතුර එහි උච්චතම අවස්ථාවෙන් අඩු වුවද. 2023 දී ආරක්ෂක වියදම් දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 0.7% ක් වූ අතර, හමුදාව සතු වාණිජ ව්‍යාපාර වටා ඇති මතභේද සමඟ.

නිදහස ලැබීමෙන් පසු, ඉන්දුනීසියාව බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාර සහ කැරලි වලට එරෙහිව සමගිය පවත්වා ගැනීමට අරගල කර ඇත, විශේෂයෙන් ආචේ සහ පැපුවා හි. පළමුවැන්න 2005 දී සාමකාමීව අවසන් වූ අතර, දෙවැන්න කලාපීය ස්වයං පාලනය ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ නීති විරෝධී ඝාතන, බලහත්කාර අතුරුදහන් කිරීම් සහ ප්‍රකාශන නිදහස සීමා කිරීම ඇතුළුව TNI විසින් හොඳින් ලේඛනගත කරන ලද මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයන් මධ්‍යයේ දිගටම පවතී, ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල්, හියුමන් රයිට්ස් වොච් සහ UNHRC විසින් වාර්තා කරන ලද පරිදි. ඉන්දුනීසියාවේ ඓතිහාසික හමුදා කටයුතු අතරට ලන්දේසි නිව්ගිනියාව සම්බන්ධයෙන් නෙදර්ලන්තය සමඟ ගැටුම්, බ්‍රිතාන්‍ය සහාය ලත් මැලේසියාව (කොන්ෆ්‍රොන්ටසි) නිර්මාණය කිරීමට විරුද්ධ වීම, කොමියුනිස්ට් විරෝධී සමූහ ඝාතන සහ ඉන්දුනීසියාවේ විශාලතම හමුදා මෙහෙයුම වූ නැගෙනහිර ටිමෝරය ආක්‍රමණය කිරීම ඇතුළත් වේ.Indonesia. Department of Foreign Affairs. Decolonization in East Timor. Jakarta: Department of Information, Republic of Indonesia, 1977. .

 නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ මානව හිමිකම් 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Jakarta_riot_14_May_1998.jpg|thumb|1998 මැයි 14 වන දින ජකර්තා වීදිවල කැරලි
ඉන්දුනීසියාවේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රධාන වශයෙන් හසුරුවනු ලබන්නේ ජනාධිපතිවරයා යටතේ ඇති අනෙකුත් ආයතන, අමාත්‍යාංශ හෝ රජය සතු සමාගම්වල සහාය ඇතිව ඉන්දුනීසියානු ජාතික පොලිසිය (POLRI) විසිනි. මෙම ආයතන නිශ්චිත පොලිස් රාජකාරි ඉටු කරන අතර නීතිය හා සාමය පවත්වාගෙන යාම සඳහා වගකිව යුතු රටේ ජාතික සිවිල් පොලිස් බලකාය ලෙස සේවය කරන POLRI විසින් අධීක්ෂණය සහ පුහුණුව ලබා දෙනු ලැබේ.

ඉන්දුනීසියාවට වාර්ගික වෙනස්කම් කිරීම් සහ ගැටුම් පිළිබඳ ලේඛනගත ඉතිහාසයක් ඇත, විශේෂයෙන් චීන ඉන්දුනීසියානුවන්ට සහ පැපුවානුවන්ට එරෙහිව, ඒවා සමහර විට ප්‍රචණ්ඩත්වය දක්වා වර්ධනය වී ඇත, විශේෂයෙන් 1998 දී චීන විරෝධී කෝලාහල සහ 1962 සිට අඛණ්ඩව සිදුවන පැපුවා ගැටුම. LGBTQ වැනි අනෙකුත් සුළු ජාතීන් ද අභියෝගවලට මුහුණ දෙන අතර, 2010 දශකයේ මැද භාගයේ සිට LGBTQ විරෝධී වාචාල කතාවල වේගවත් වැඩිවීමක් දක්නට ලැබේ. පෙර දශකවල මාතෘකාව පිළිබඳ සාපේක්ෂ අපැහැදිලි වීමෙන් පසුව. ආගමික සුළුතරයන්ට එරෙහිව වෙනස්කම් කිරීම ද පොදු වේ.

ව්‍යවස්ථාමය ආරක්ෂාවන් තිබියදීත්, නිදහස් භාෂණය සහ රැස්වීමේ අයිතිය පිළිබඳ ගැටළු බහුලව පවතී.Chapter XA, Article 28E, 3rd Clause of the Amended 1945 Constitution. ඉලෙක්ට්‍රොනික තොරතුරු සහ ගනුදෙනු (Informasi dan Transaksi Elektronik, ITE) නීතිය වැනි නීති බොහෝ විට විසම්මුතිය අපරාධයක් ලෙස සැලකීමට භාවිතා කරන අතර, විචාරකයින් සහ ක්‍රියාකාරීන් අන්තර්ජාලය හරහා අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා චෝදනාවලට මුහුණ දෙයි. සාමකාමී විරෝධතා, විශේෂයෙන් පැපුවාහි ස්වදේශික අයිතිවාසිකම්, දේශපාලනය හෝ පාරිසරික ගැටළු වැනි සංවේදී ගැටළු ආමන්ත්‍රණය කරන, නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නන්ගෙන් දැඩි ප්‍රතිචාරයක් නිතර දක්නට ලැබේ. රජය ඉඳහිට රැස්වීමේ බලපත්‍ර සඳහා සීමාවන් පනවයි, විශේෂයෙන් බලධාරීන් විවේචනය කරන හෝ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අය සඳහා.

 යොමු කිරීම්