ගෙබි ළමයි

ගෙබි ළමයි () යනු 1991 මාර්තු 26 වන දින දකුණු කොරියාවේ ඩේගුහිදී අතුරුදහන් වූ පිරිමි ළමයින් පස් දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමකි.

වූ චියෝල්-වොන්, ජෝ හෝ-යොන්, කිම් යන්ග්-ගු, පාර්ක් චෑන්-ඉන් සහ කිම් ජොං-සික් වයස අවුරුදු 9 සහ 13 අතර, රජයේ නිවාඩු දිනයක ඩේගු හි බටහිර තදාසන්න ප්‍රදේශයේ සලාමන්ඩර් බිත්තර සෙවීමට ගොස් සිටියදී අතුරුදහන් විය. ඔවුන්ගේ අතුරුදහන් වීම පුළුල් අවධානයට ලක් වූ අතර ජාතික මාධ්‍ය ඒ සම්බන්ධ විකාශන කාලය වැඩි කළ අතර ජනාධිපති රෝ ටේ-වූ ඔවුන් සොයා ගැනීම සඳහා පොලිසියට සහ හමුදාවට දැවැන්ත මෙහෙයුමක් කිරීමට නියෝග කළේය.

2002 සැප්තැම්බර් 26 වන දින, ඔවුන් බිත්තර සෙවීමට ගිය ස්ථානය අසල පිරිමි ළමයින්ගේ දේහයන් සොයා ගන්නා ලද අතර, සමහරක් මොට-බලයෙන් කම්පනයට ලක් වූ ලකුණු පෙන්වයි. විමර්ශනය අවිනිශ්චිත වී ඇති අතර ඔවුන්ගේ මරණ පිළිබඳ න්‍යායන් බහුලව තිබේ. නඩුව නොවිසඳී පවතී.

 වින්දිතයන් 
පිරිමි ළමයින් පස්දෙනා අවුරුදු 9 ත් 13 ත් අතර විය.

 වූ චියෝල්-වොන් (වයස අවුරුදු 13)
 ජෝ හො-යොන් (වයස අවුරුදු 12)
 කිම් යන්ග්-ගු (වයස අවුරුදු 11)
 පාර්ක් චෑන්-ඉන් (වයස අවුරුදු 10)
 කිම් ජොං-සික් (වයස අවුරුදු 9)

පිරිමි ළමයින් පස්දෙනාම ඩේගු හි ඩල්සියෝ දිස්ත්‍රික්කයේ අය වූ අතර එම ප්‍රාථමික පාසලටම ගියහ. හයවන දරුවා, 9 හැවිරිදි කිම් ටේ-රියොං, නිවසට ගොස් උදේ ආහාරය ගැනීම නිසා කණ්ඩායම හැර ගියේය. ඔහු ආහාර ගැනීමෙන් පසු නැවත කණ්ඩායමට ගිය නමුත් ඉතිරි පිරිමි ළමයින් සමග නොයෑමට ඔහු තීරණය කළේ නිවසින් බොහෝ දුර නොයන ලෙස ඔහුගේ මව ඔහුට කලින් අවවාද කළ බැවිනි.

 තත්වයන් සහ අතුරුදහන් වීම 
1991 මාර්තු 26, ප්‍රථම පළාත් පාලන මැතිවරණය සඳහා දකුණු කොරියාවේ රජයේ නිවාඩු දිනයක් වූ අතර, බටහිරින් ඩල්සියෝ හි වෝර්යොං කන්දේ (35.867°N 128.513°E) ඇළ දොළවල සලාමන්ඩර් බිත්තර සෙවීමට දවස ගත කිරීමට පිරිමි ළමයින් තීරණය කළහ. ඩේගු නගරයට පිටතින්. පිරිමි ළමයින් කිසි විටෙකත් නිවසට නොපැමිණි අතර, ඔවුන් අතුරුදහන් වූ බවට වාර්තා වූ පසු, ඔවුන්ගේ කතාව ජාතික සිරස්තල බවට පත් විය. ජනාධිපති රෝ ටේ-වූ පිරිමි ළමුන් සෙවීම සඳහා 300,000 පොලිස් සහ හමුදා භටයන් යවන ලදී, සජීවී රූපවාහිනියේ පෙන්වන සෝදිසි කිරීම් සමඟින්. පිරිමි ළමයින්ගේ පියවරුන් 5 දෙනාම තම රැකියාවෙන් ඉවත් වී තම දරුවන් රට වටේ සොයා ගියහ. වෝර්යොං කන්ද 500 වතාවක් සෝදිසි කර ඇත.

 සිරුරු සොයා ගැනීම 
2002 සැප්තැම්බර් 26 වන දින, acorns සොයමින් සිටි මිනිසුන් දෙදෙනෙකු විසින් සෝදිසි කරන ලද ප්‍රදේශයක වෝර්යොං කන්ද මත ඔවුන්ගේ සිරුරු සොයා ගන්නා ලදී. ඔවුන් මුලින්ම දේහය වාර්තා කළේ නිර්නාමික දුරකථන ඇමතුමක් මගිනි. මුලදී, පොලිසිය පැවසුවේ, ඔවුන් සිතන්නේ හයිපෝතර්මියාව හේතුවෙන් පිරිමි ළමයින් මිය ගොස් ඇති බවයි. නමුත් ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් එම නිගමනය ප්‍රතික්ෂේප කර සම්පූර්ණ පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටියේය. එක් පිරිමි ළමයෙකුගේ ඇඳුමක් ගැට ගසා තිබීම සහ ඔහුගේ ඇඳුම්වල භාවිතයට නොගත් උණ්ඩ හමුවීමේ අපූර්වත්වය නිසා පිරිමි ළමයින් අතරමං වී නිකම්ම මිය ගොස් ඇති බවට නිගමනය කිරීම පවුලේ අය ප්‍රශ්න කළහ. ගමට මදක් ඈතින් ඔවුන්ගේ සිරුරු සොයාගැනීමත් කොල්ලන් හොඳින් දන්නා ප්‍රදේශයකිනි. අධිකරණ වෛද්‍ය විශේෂඥයින් විසින් ළමුන් තිදෙනෙකුගේ හිස් කබල් ලෝහ ගොවිතැන් මෙවලම් වලින් මොට-බලයෙන් කම්පනයට ලක්ව ඇති බව සොයා ගන්නා ලදී. පොලිසිය පැවසුවේ, "ක්‍රෝධයෙන් සිටි" අයෙකු විසින් මෙම දරුවන් ඝාතනය කිරීමට ඉඩ ඇති බවයි.

 පසු විපාක 
2006 දී, නඩුවේ සීමාවන් පිළිබඳ ප්‍රඥප්තිය කල් ඉකුත් විය. කෙසේ වෙතත්, 2015 දී, ජාතික සභාව පළමු මට්ටමේ මිනීමැරුම් පිළිබඳ සීමාවන් පිළිබඳ ප්‍රඥප්තිය ඉවත් කිරීමට ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ අතර, සැකකරුවෙකු හමු වුවහොත් අපරාධ චෝදනා එල්ල කිරීමේ හැකියාව විවෘත විය. ඔවුන්ගේ අතුරුදහන් වීමේ 30 වැනි සංවත්සරයේදී ඩේගු නගරය "ගෙබි ළමුන් අනුස්මරණ සහ ළමා ආරක්ෂණ යාඥා ස්මාරකය" (කොරියානු: 개구리소년 추모 및 어땰이) නමින් හැඳින්වෙන ස්ථානය අසල ස්මාරක ස්මාරකයක් ස්ථාපිත කරන ලදී. ඩේගු මෙට්‍රොපොලිටන් පොලිස් බලකාය විසින් නඩුව ආරම්භයේ සිටම සමාලෝචනය කිරීමට සහ ඔවුන්ට ලැබෙන ඕනෑම නව තොරතුරක් පසු විපරම් කිරීමට නව කාර්ය සාධක බලකායක් ද ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

 යොමු කිරීම්