අව්‍යය පද

වර නොනැගෙන පද හෙවත් ‘ව්‍යය’ නොවන පද, අව්‍යය පද ලෙස හඳුන්වයි. මෙම පදවලට වචන භේදය, ලිංග භේදය සහ විභක්ති භේදයක් නැත. අව්‍යය පද ප්‍රධාන දෙකොටසකට බෙදේ.
 උපසර්ග
 නිපාත

උපසර්ග
නාම පදයක හෝ ක්‍රියා පදයක මුලට පමනක් යෙදේ
උපසර්ග පදය අර්ථය වෙනස් කරයි. (උදා- දේශ-පරෙදේශ) 
උපසර්ග පදය අර්ථය බබළවයි. (උදා- මිහිරි-සුමිහිරි)
ඇතැම් විට උපසර්ග පදය අර්ථය අනුව ම පවතී. (උදා- රහිත-විරහිත)

මෙවැනි උපසර්ග රැසක් සිංහල භාෂාවේ ඇත.
ප, පැ, අව, අනු, නි, සං, වි, උප, අප, පස්, පිළි, අ, පරි, උ, ඔ, අති, කු.

මේ හැරුණු විට සංස්කෘත භාෂාවෙන් සිංහලයට එක් වු උපසර්ග ඇත.
නිර්, නිස්, ප, අභි, සං, අධි.

නිපාත
වාක්‍යයක මුල, මැද, අග යන කවර තැනක වුව ද යෙදේ. 
යලි, නුඔ, මෙහි, නො, එතියි

මූලාශ්‍ර