شاد عظيم آبادي

شاد عظيم آبادي (8 جنوري 1846 – 7 جنوري 1927) هندستاني شاعر ۽ اديب هو، جيڪو عظيم آباد، پٽنا، بهار سان لاڳاپيل هو.
هن پنهنجي مذهب اسلام سان گڏوگڏ هندومت ۽ عيسائيت جو پڻ مطالعو ڪيو. هن غزل ۽ مرثيو نگاريءَ ۾ خاص مهارت حاصل ڪئي. اردو عالم علي جواد زيدي کيس ”غزل جو نجات ڏيندڙ“ قرار ڏنو، جنهن غزل کي نئين مٺاس، احساس جي تازگي ۽ شعري حقيقت نگاري عطا ڪئي. 
پنهنجي سماجي حيثيت ۽ درباري شاعر طور سڃاڻپ سبب، هن پٽنا ۾ ڪيترائي انتظامي عهدا سنڀاليا، جن ۾ اعزازي مجسٽريٽ ۽ پٽنا جي ميونسپل ڪمشنر جا عهدا پڻ شامل هئا.

 زندگي ۽ ادبي سفر 

شاد عظيم آبادي 1846ع ۾ پنهنجي ناناڻي گهر ۾ ڄائو. سندس خاندان نهايت دولتمند هو ۽ پٽنا جي اعليٰ سماجي حلقن ۾ معزز حيثيت رکندڙ هو۔
شاد عظيم آبادي ننڍپڻ کان ئي شاعريءَ ڏانهن لاڙو ڏيکاريو. هن اسڪولي دور ۾ عربي، فارسي ۽ اردو سکيا. کيس پنهنجي زماني جي ڪيترن مشهور شاعرن کان شاعريءَ جي تربيت ملي، جن ۾ شاه اُلفت حسين فرياد به شامل هو، جنهن کي ڪي ماڻهو سندس استاد تسليم ڪن ٿا۔ سندس شاعري پنج جلدن ۾ شايع ٿي.
بسمل عظيم آبادي، شاد عظيم آبادي جو شاگرد هو.

 اردو بابت رويو 

عظيم آبادي اردو ٻولي بابت قدامت پسند رويو اختيار ڪيو. هن جو خيال هو ته اردو رڳو اعليٰ طبقي جي ماڻهن جي ٻولي آهي. سندس هن رويي سبب اردو اخبار ال پنچ سان سندس اختلاف ٿيو، ڇاڪاڻ⁠ته اها اخبار عام ماڻهن کي اردو ۾ لکڻ ۽ ڳالهائڻ جو موقعو ڏيندي هئي، جيڪو سندس نظرئي جي خلاف هو ته اردو تي رڳو اشراف جو حق آهي.

 ڪتابيات 








حوالا
زمرو:اردو ٻولي جا هندستاني شاعر
زمرو:برطانوي هند جا شاعر
زمرو:بهار جا شاعر
زمرو:پٽنا جا ليکڪ
زمرو:19هين صدي جا هندستاني شاعر
زمرو:1846ع جون پيدائشون
زمرو:1927ع جون فوتگيون
زمرو:1846 ڄمڻ
زمرو:1927 وفات