آڇيندي لڄ مران (1972ع)

آڇيندي لڄ مران (1972ع) سنڌي شاعريءَ جو هڪ اهم مجموعو آهي، جيڪو جديد سنڌي شاعر نارائڻ شيام جو تصنيف ڪيل آهي۔ هي مجموعو 1972ع ۾ شايع ٿيو ۽ ان کي نارائڻ شيام جي فڪري ۽ فني ارتقا جي هڪ اهم مرحلي طور ڏٺو وڃي ٿوA DICTIONARY  OF  SINDHI : Jt.  LITERATURE  MOTILAL JOTWANIFirst Edition : 13 January, 1996 New Delhi, page:1
۔

شاعر جو پسمنظر

نارائڻ شيام جو اصل نالو نارائڻ گوڪلداس ناگواڻي هو۔ هو نوشهرو فيروز، سنڌ ۾ 1922ع ۾ ڄائو ۽ 1989ع ۾ وفات ڪيائين۔ نارائڻ شيام جديد سنڌي شاعريءَ جو هڪ نمايان نالو آهي، جنهن غزل، نظم ۽ ٻين شعري صنفن ۾ نون فڪري موضوعن کي متعارف ڪرايو۔ سندس شاعري روايتي هيئت ۽ جديد احساسن جو حسين امتزاج آهي، جنهن سبب کيس سنڌي ادب ۾ وڏي سڃاڻپ حاصل ٿي۔
مجموعي جو جائزو
آڇيندي لڄ مران ۾ شامل شاعري روايتي غزل ۽ نظم جي قالبن ۾ لکيل آهي، پر موضوعن جي حوالي سان جديد انساني تجربن، جذباتي اُلجهنن، سماجي تبديليءَ ۽ فرد جي اندروني ڪيفيتن کي نمايان ڪري ٿي۔ نقادن موجب، هن مجموعي ۾ روزمرهه جي انساني مسئلن کي نهايت نزاڪت ۽ حساسيت سان پيش ڪيو ويو آهي، جڏهن ته فني بناوٽ روايتي شاعريءَ سان جڙيل رهي ٿي۔

ادبي اهميت
هي مجموعو نارائڻ شيام جي ادبي زندگيءَ ۾ هڪ اهم موڙ جي حيثيت رکي ٿو، ڇاڪاڻ⁠ته ان ۾ نون ۽ فڪر انگيز خيالن کي سنڌي شاعريءَ جو حصو بڻايو ويو۔ هن ڪتاب وسيلي شيام ايندڙ نسل جي شاعرن تي به اثر وڌو۔ سندس شعري اسلوب ۾ غزلن جي روحانيت، نظمن جي فڪري گهرائي ۽ ڪڏهن ڪڏهن هائيڪو جهڙين نون صنفن جو تجربو به شامل رهيو۔ آڇيندي لڄا مران سنڌي جديد شاعريءَ جي مطالعي لاءِ هڪ اهم حوالو سمجهيو وڃي ٿو۔

حوالا