آئينو ۽ عڪس (1994)

آئينو ۽ عڪس (1994) سنڌي شاعر پرڀو “وفا” جو هائيڪوءَ تي ٻڌل مجموعو آهي، جيڪو هن پنهنجي پڙهندڙن لاءِ الوداعي تخليق طور پيش ڪيو. هي ڪتاب وفا جي ادبي سفر جي آخري مرحلي جي نمائندگي ڪري ٿو، جتي هو مختصر پر گهري معنائن واري هائيڪو صنف وسيلي پنهنجي فڪري ۽ جذباتي دنيا کي سميٽي پيش ڪري ٿوA DICTIONARY  OF  SINDHI : Jt.  LITERATURE  MOTILAL JOTWANIFirst Edition : 13 January, 1996 New Delhi, page:1
۔

نمايان نظم ۽ ارپنا

ڪتاب جي شروعات هڪ دردناڪ ۽ اثرائتي ارپنا سان ٿئي ٿي، جنهن ۾ شاعر چوي ٿو:

هي نظم شاعر جي لکڻ کان وڇوڙي ۽ ٿڪيل مسافر وانگر محبوب ڌرتي ۽ نگاهن کي الوداع چوڻ جو اظهار آهي. وفا هن نظم کي پنهنجي پسنديده تخليق قرار ڏئي ٿو، ڇاڪاڻ⁠تہ ان ۾ سندس ذاتي دنيا، سوچ ۽ زندگي بابت نظرئي جو نچوڙ سمايل آهي.

شاعريءَ جا موضوع ۽ اهميت

هن مجموعي جا هائيڪو روايتي اختصار کي برقرار رکندي، الوداع، وجودي سوچ، خود احتسابي ۽ انساني احساسن جي گهراين کي ڇهندا آهن. وفا جي شاعري ۾ جديد حسيت ۽ سنڌي غنائي لهجي جو ميل واضح نظر اچي ٿو. آئينو ۽ عڪس شاعر جي سموري تخليقي سرمايي جو فڪري نتيجو بڻجي سامهون اچي ٿو، جتي زندگيءَ جي ناپائيداريءَ جي شعور سان گڏ خود سڃاڻپ ۽ شعوري سڪون جو احساس نمايان آهي.

حوالا

زمرو:سنڌي شاعري جا ڪتاب