آل انڊيا وومين ڪانفرنس

آل انڊيا وومين ڪانفرنس (AIWC) هڪ غير سرڪاري تنظيم (NGO) آهي جيڪو دهلي ۾ قائم آهي. اهو 1927 ۾ مارگريٽ ڪزنس پاران عورتن ۽ ٻارن لاءِ تعليمي ڪوششون بهتر ڪرڻ لاءِ قائم ڪيو ويو ۽ عورتن جي حقن جي ٻين مسئلن کي پڻ حل ڪرڻ لاءِ ان جو دائرو وڌايو ويو. تنظيم هندستان ۾ عورتن جي حقن جي سڀ کان پراڻي تنظيم آهي ۽ سڄي ملڪ ۾ شاخون آهن. هوءَ عورتن جي بين الاقوامي اتحاد جي ميمبر آهي.

 تاريخ 
آل انڊيا وومينز ڪانفرنس (AIWC) 1927ع ۾ پوني ۾ قائم ڪئي وئي ته جيئن عورتن ۽ ٻارن جي تعليم ۽ سماجي ڀلائي کي وڌايو وڃي.[1][2][3] مارگريٽ ڪزنس 1925ع جي آخر ۾ عورتن جي ٻين گروپن ۽ دوستن کي خط لکي هڪ تنظيم ٺاهڻ جو مطالبو ڪيو هو ته جيئن عورتن جي تعليم تي بحث ڪرڻ لاءِ گڏ ٿين.[4] پونا ۾ منعقد ڪيل پهرين گڏجاڻي ۾ 2,000 حاضرين شرڪت ڪئي جيڪي پونا يونيورسٽي جي فرگوسن ڪاليج هال ۾ ملاقات ڪئي.[4] شرڪت ڪندڙن مان گھڻا مبصر ھئا، پر ٻيون عورتون ھيون جن کي ڪزنز AIWC ٺاھڻ ۾ مدد لاءِ گڏ ڪيو ھو.[5] امرت ڪور AIWC جي باني ميمبرن مان هڪ هئي.[5] AIWC جي پهرين سيڪريٽرين مان هڪ ڪملاديوي چٽوپاڌيا هئي.

1928 جي شروعات ۾، AIWC ليڊي ارون ڪاليج آف ڊوميسٽڪ سائنس کولڻ لاءِ پئسا گڏ ڪرڻ شروع ڪيو.[1] ان کان علاوه 1928 ۾، AIWC تسليم ڪيو ته عورتن جي تعليم کي "نقصانڪار سماجي رسمن" سان معاملو ڪرڻ کان سواء صحيح طريقي سان خطاب نٿو ڪري سگهجي. ٻيا مسئلا جيڪي حل ڪيا ويا، انهن ۾ عورتن کي طلاق، وراثت ۽ ووٽ ڏيڻ جو حق ڏيڻ شامل هئا.

AIWC 1930 ۾ رجسٽرڊ ڪيو ويو سيڪشن XXI آف سوسائٽيز رجسٽريشن ايڪٽ 1860 جي تحت. (نمبر 558 آف 1930).[1] AIWC 1941ع ۾ روشني نالي هڪ رسالو ٺاهيو جيڪو انگريزي ۽ هندي ٻنهي ٻولين ۾ شايع ٿيو.[12][13] اها تنظيم پارليامينٽ کي لابنگ ڪرڻ ۾ شامل هئي ته جيئن هندستان ۾ عورتن جي تحفظ لاءِ نوان قانون پاس ڪيا وڃن ۽ ووٽنگ جي حقن کي وڌائڻ ۾ پڻ مدد ڪن.[2][3] AIWC لاءِ هڪ مرڪزي آفيس 1946ع ۾ قائم ڪئي وئي.[12] ان کان سواءِ 1946ع ۾ ”اسڪيپو ڪميٽي“ قائم ڪئي وئي ته جيئن ڳوٺن کي طبي علاج فراهم ڪري سگهجي. جڏهن هندستان آزاديءَ لاءِ وڙهندو هو، ته ان تنظيم کي ”قومپرست ايجيٽيٽر“ بنائڻ لاءِ ڪيترن ئي وڌيڪ بنيادي ميمبرن تنظيم کي ڇڏي ڏنو هو.

 سرگرميون ۽ پروگرام 
AIWC جي شروعاتي مکيه مقصدن مان هڪ عورتن جي تعليم هئي، ۽ اهو اڄ به هڪ بنيادي تشويش آهي. تنظيم جي خواندگي مهم کي 1996 ۾ تيز ڪيو ويو غير رسمي تعليمي پروگرامن جي شروعات ڪندي اسڪول کان ٻاهر نڪرندڙ بالغ عورتن لاءِ خواندگي پروگرامن جي لاءِ ان جي شاخن ذريعي هنر جي تربيت سان گڏ.[1][2] AIWC ڳوٺاڻن عورتن لاءِ مائڪرو ڪريڊٽ اسڪيمون ۽ توانائي جي ترقي پڻ هلائي ٿو. [3] AIWC عورتن کي تربيت ڏني آهي سولر ڊرائر جي استعمال لاءِ حفظان صحت جي لحاظ کان کاڌي کي محفوظ ڪرڻ لاءِ.[4] اهي عورتن کي روزگار ڳولڻ، صحت جي مسئلن ۽ انساني اسمگلنگ جي روڪٿام ۾ پڻ مدد ڪن ٿيون.[3]

 گذريل صدر 
هي AIWC جي اڳوڻي صدرن جي فهرست آهي:

 مهراڻي چيمنا بائي، 1927  
 جاهان بيگم بهوپال، 1928  
 ڊائوگر راني مندي، 1929  
 سروجني نائيڊو، 1930  
 ڊاڪٽر مٿو لڪشمي ريڊي، 1931  
 سارلا راء، 1932  
 لڊي وديا گائوري نيلڪنٿ، 1933  
 لڊي عبدالقدير، 1934  
 هيلا رستم جي فريدونجي، 1935  
 مهراڻي سيٺو پاروتي بايي، 1936  
 مارگريٽ اي ڪزن، 1937  
 امرت ڪور، 1938  
 راني لڪشمي بائي راجواڏي، 1939  
 شريفه حميد علي، 1940–41  
 راميشوري نيهرو، 1942  
 ويجيا لڪشمي پنڊت، 1943  
 ڪاملا ديوي چٽوپادهايا، 1944–45  
 هنسا مهتا، 1946  
 ڌنونٿي راما راء، 1947  
 انسويابائي ڪالي، 1948  
 ارميلا مهتا، 1949–50  
 هانا سين، 1951–52  
 رينوڪا راء، 1953–54  
 لڪشمي اين مينون، 1955–58  
 رکشا سارن، 1959–60  
 مٿن جمشيد لام، 1961–62  
 معصومه بيگم، 1963–64  
 ايم ايس ايڇ جي جابواڻا، 1965–68  
 بي تارابائي، 1969–70  
 لڪشمي راگورامايه، 1971–79  
 سروجني وارداپن، 1981–85  
 اشوکا گپتا، 1986–90  
 شوبنا راناڊي، 1991–95  
 کنتي پال، 1996–98  
 کلاوتي تريپاٺي، 1999–2001  
 اپرنا باسو، 2002–2004  
 منورما باوا، 2005–2007  
 گوماتي ناير، 2008–2010  
 بينا جين، 2011–2013  
 وينا کوهلي، 2014–2016  
 راکيش ڌاوان، 2017–2019  
 شيلا ڪاڪڊي، 2020–2022  

 ٻيا ميمبر 

 ڪيٽي شيوا رائو 

 پڻ ڏسو 

 عورتن جي حقن جي تنظيمن جي فهرست
 هندستان ۾ عورتن جي قومي ڪائونسل

 حوالا