سک مت

سِک مَت (Sikhism), سکي جي نالي سان پڻ سڃاتو وڃي ٿو، هڪ هندستاني مذهب ۽ فلسفو آهي جيڪو 15 صدي عيسوي جي آخر ۾ هندستان جي برصغير ​​​​جي پنجاب علائقي ۾ پيدا ٿيو.  ھڪ مذهب آهي، جنهن جي پوئلڳن کي سِک چئبو آهي. هن مذهب جو باني گُرو نانڪ هو. اهو تازو قائم ڪيل وڏن مذهبن مان هڪ آهي ۽ دنيا جي سڀ کان وڏي مذهبن مان آهي جنهن ۾ اٽڪل 25-30 ملين پيروڪار آهن، جن کي سکن جي نالي سان سڃاتو وڃي ٿو. 

سک مت گرو نانڪ (1469-1539) جي روحاني تعليمات مان ترقي ڪئي، ايمان جو پهريون گرو، ۽ نو سک گرو جيڪي هن کان پوء ڪامياب ٿيا. ڏهين گرو، گرو گوبند سنگهه (1666-1708)، گرو گرنٿ صاحب جو نالو رکيو، جيڪو سک مت ۾ مرڪزي مذهبي ڪتاب آهي، سندس جانشين طور. ان سان انساني گرون جو سلسلو بند ٿي ويو. سک گرو گرنٿ صاحب کي 11 هين ۽ دائمي طور تي زندهه گرو سمجهندا آهن. 

سک مت جا بنيادي عقيدا ۽ طريقا، گرو گرنٿ صاحب ۽ ٻين سکن جي صحيفن ۾ بيان ڪيل آهن، هڪ خالق جي نالي تي ايمان ۽ مراقبت شامل آهن (اڪ اونڪر)، خدائي اتحاد ۽ سڀني انسانن جي برابري، ٻين جي بي لوث خدمت ۾ مشغول (سيوا)، انصاف جي لاء جدوجهد ۽ سڀني جي فلاح ۽ خوشحالي (سڀني جي زندگي ۽ خوشحالي)، سڀ کان وڌيڪ زندگي گذارڻ. هن معيار جي پٺيان، سکهزم دعوي کي رد ڪري ٿو ته ڪنهن به خاص مذهبي روايت مطلق سچ تي هڪ هٽي آهي. نتيجي طور، سک فعال طور تي مذهب تبديل نه ڪندا آهن، جيتوڻيڪ رضاڪارانه طور تي عام طور تي قبول ڪيو ويندو آهي. سک مت  مراقبي ۽ يادگيري تي زور ڏئي ٿو خدا جي موجودگي کي محسوس ڪرڻ جو هڪ وسيلو (سمرن)، جنهن کي موسيقي سان اظهار ڪري سگهجي ٿو کيرتن ذريعي يا اندروني طور تي نام جپنا (لفظي ترجمو: نالي جي بار بار پڙهڻ لاءِ). بپتسما ڏيندڙ سکن کي پنج "ڪ" پائڻ جو پابند آهي، جيڪي ايمان جا پنج آرٽيڪل آهن جيڪي جسماني طور سکن کي غير سکن کان ڌار ڪن ٿا.

Sikhism ( ) also known as Sikhi, is an Indian religion and philosophy that originated in the Punjab region of the Indian subcontinent around the end of the 15th century CE. It is one of the most recently founded major religions and among the largest in the world with about 25–30million adherents, known as Sikhs.

Sikhism developed from the spiritual teachings of Guru Nanak (1469–1539), the faith's first guru, and the nine Sikh gurus who succeeded him. The tenth guru, Guru Gobind Singh (1666–1708), named the Guru Granth Sahib, which is the central religious scripture in Sikhism, as his successor. This brought the line of human gurus to a close. Sikhs regard the Guru Granth Sahib as the 11th and eternally living guru.

The core beliefs and practices of Sikhism, articulated in the Guru Granth Sahib and other Sikh scriptures, include faith and meditation in the name of the one creator (Ik Onkar), the divine unity and equality of all humankind, engaging in selfless service to others (sevā), striving for justice for the benefit and prosperity of all (sarbat da bhala), and honest conduct and livelihood. Following this standard, Sikhism rejects claims that any particular religious tradition has a monopoly on absolute truth. As a consequence, Sikhs do not actively proselytize, although voluntary converts are generally accepted. Sikhism emphasizes meditation and remembrance as a means to feel God's presence (simran), which can be expressed musically through kirtan or internally through naam japna (). Baptised Sikhs are obliged to wear the five Ks, which are five articles of faith which physically distinguish Sikhs from non-Sikhs. Among these include the kesh (uncut hair). Most religious Sikh men thus do not cut their hair but rather wear a turban.

alt=|thumb|Prominent Sikh shrines:

The religion developed and evolved in times of religious persecution, gaining converts from both Hinduism and Islam. The Mughal emperors of India tortured and executed two of the Sikh gurus—Guru Arjan (1563–1605) and Guru Tegh Bahadur (1621–1675)—after they refused to convert to Islam. The persecution of the Sikhs triggered the founding of the Khalsa by Guru Gobind Singh in 1699 as an order to protect the freedom of conscience and religion, with members expressing the qualities of a sant-sipāhī ("saint-soldier").
سِک مَت (Sikhism) ھڪ مذهب آهي، جنهن جي پوئلڳن کي سِک چئبو آهي. هن مذهب جو باني گُرو نانڪ هو.

حوالا

زمرو:مذهب
زمرو:سک مت
زمرو:ڌرمي مذهب
زمرو:پاڪستان ۾ مذھب
زمرو:پاڪستان ۾ مذھب ۽ فرقا