طاغوت

طاغوت قرآن ۾ استعمال ٿيل ھڪ لفظ آهي جنھن جو ذڪر سورة البقرة جي آيت 256 ۽ سورة النساء جي آيت نمبر 51 ۾ ٿيل آهي. ان جي لغوي معنيٰ آهي ھر اھو شخص جيڪو پنھنجي جائز حد اورانگھي چڪو ھجي. قرآن ۾ ان جو مطلب اھو بندو آهي جيڪو بندگي جي حد اورانگهي خود آقا ۽ خداوندي جي دعوا ڪري ۽ خدا جي بندن کان پنھنجي بندگي ڪرائي. خدا جي مقابلي ۾ ڪنھن بندي جي سرڪشي جا ٽي درجا آهن: ھڪ اھو تہ بندو خدا جي فرمانبرداري جي حق کي مڃي پر عملن ان جي حڪمن جي خلاف ورزي ڪري. ان قسم جي سرڪشي کي فسق چيو ويندو آهي؛ ٻيو اھو تہ خدا جي فرمانبرداري کان اصولن منحرف ٿي وڃي ۽ يا تي خودمختيار ٿي وڃي يا ڪنھن ٻئي جي بندگي ڪري. ان کي ڪفر چيو ويندو آهي.؛ ٽيون اھو تہ اھو مالڪ کان باغي ٿي ان جي ملڪ ۽ رعيت تي پنھنجو حڪم ھلائي. ان قسم جي درجي کي طاغوت سڏيو ويندو آهي. ڪوبہ شخص صحيح معني ۾ الله جو مومن نہ ٿو ٿي سگهي جيستائين طاغوت جو منڪر نہ ھجي.تفھيم القرآن، جلد اول، ابوالاعلي مودودي، اداره ترجمان القرآن، لاھور. ڇاپو 35 مارچ 2003، صہ :196

 حوالا