چڪو ڏڌ

گبن يا چڪو ڏڌ (عربي: جبن، اقط، قروط ۽ باديه حصات؛ سنڌي: گبن؛ فارسي: پنير، قروت، ڪاشڪ، ڪِشڪ؛ ترڪ: kurt kurt: gurt keş؛ سوراني کرد: کەشک قُرُت، قُرت، ڪُرت، قَقَت، جميد، شلانچ؛ توان ۽ ڪرغز: ڪُرَخُر؛ ازبڪ: qurut؛ تاجڪ: қурут، (آرميني: չորթան، چورتان، منگولين: ааруул , хурууд, آروُل يا خورود) ايراني کاڌي، ڪاڪيشين کاڌي ۽ وچ ايشيائي کاڌي ۾ مشهور ڊيري شين جو هڪ سلسلو آهي. ڪشڪ ڇڪيل دہی، خشڪ ٿيل مکڻ (خاص طور تي، خشڪ ٿيل قطيق) يا خشڪ ٿيل کٽي کير مان, ان کي شڪل ڏيڻ ۽ ان کي سڪي ڇڏڻ سان ٺاهيو ويندو آهي. اهو مختلف شڪلن ۾ ٺاهي سگهجي ٿو: گولن ۾ رول ڪيو وڃي، پٽين ۾ ڪٽيو وڃي، ۽ ٽڪرن ۾ ٺاهيو وڃي. 

هن نالي سان کاڌي جون ٽي مکيه قسمون آهن: دہي يا پنير وانگر دہي واري کير جي شين تي ٻڌل کاڌو؛ جَو جي شوربي، ماني، يا اٽي تي ٻڌل کاڌو ۽ دہي واري کير سان گڏ اناج تي ٻڌل کاڌو.

طب
اثر: سرد خشڪ 2، نقصان: بلغم ۽ سودا،ميل: جوارش ڪموني ۽ گلقند، عيوض: ___-، وزن: ڇهن ماسن کان ٻن تولن تائين.
سڃاڻپ: ڏڌ کي ڪاڙهي، ان مان پاڻي ڪڍي چڪيون ٻڌي رکندا آهن. اهو رواج پاڪستان جي ٿر واري ۽ جابلو ڀاڱي ۾ خراسان طرف عام آهي.
خاصيت: جيئن ته قابض ۽ دير هضم آهي، ان ڪري ان کي گيهه ۾ بريان ڪري کارائجي ته صفراوي دستن ۽ اتيسار کي فائدو ڪندو. ان کي ساڙي، تيل ۾ ملائي وار چري، ٻڦي ۽ مٿي جي پتن ۽ گنج تي لائبو ته اهي ڇڏي ويندا، هن جو مرهم بواسير جي رت اچڻ ۾ مفيد آهي..ڪتاب فرھنگ جعفري :؛ ليکڪ: حڪيم محمد جعفر؛ايڊيشن: 2007؛ پبلشر: سنڌي ادبي بورڊ ڄامشورو

حوالا

زمرو:باشڪر کاڌا
زمرو:تاتار کاڌا
زمرو:فلسطيني کاڌا
زمرو:ڪرغيز کاڌا
زمرو:ڪرگيز کاڌا
زمرو:ڪردي کاڌا