سنبل

سنبل کي انگريزيءَ ۾ هائيئسنٿ چون ٿا. هي به پاڙ جي ڳنڍين وارو وڻ يا ٻوڙو آهي، بنگال ۾ هي چڱا نه ٿا ٿين، مگر اتر هندستان ۾ هي چڱا ٿين ٿا. ڳنڍيون ولايت کان اينديون آهن. چڱيون ڳنڍيون  اهي آهن جي نوڪدار يا ننڍيون ٿيون ٿين. سنبل پوکڻ لاءِ ڪونڊيون فوٽ کن اونهيون هئڻ گهرجن. انهن ۾ مٽيءَ سان گڏ پراڻو، ڀُتو، ڳائو ڀاڻ، پنن جو ڀاڻ، واري ۽ ڪاٺيءَ جي خاڪ يا اڱرن جا ڀور، مليل هئڻ کپن. ڳنڍ ٿورو اونهي پورڻ گهرجي. گهم موجود ڪرڻ لاءِ بهتر آهي ته ڪونڊيءَ جي مٿان ٽن چئن انچن جيترا پراڻا ڇوڏا يا پنن جو چورو وجهي ڇڏجي، جو گهم کي نڪرڻ نه ڏيندو. جڏهن سلا ڦٽي انهيءَ ڍڪ تائين اچن، تڏهن ٿورو ٿورو ڪري اُس ۽ کلي هوا ڏجيِن. منجهن پاڻي بيهڻ نه ڏجي. سنبل رکڻ لاءِ شيشي جون ڪونڊيون ٿيون ٿين، جي پاڻيءَ سان ڀري تن ۾ وڻ رکندا آهن..ڪتاب: باغ ۽ باغباني؛ ليکڪ: مرزا قليچ بيگ؛ايڊيشن:1960؛پبلشر: سنڌي ادبي بورڊ ڄامشورو

قسم
سنبل جا گهڻا ئي قسم ٿيندا آهن. سنبل خطائي، سنبل هندي ۽ سنبل الطيب وغيره. سنبل هنديءَ کي انگريزيءَ ۾ سيپائڪنرڊ ۽ خطائيءَ کي انجيليڪا چوندا آهن.

گئلري

 حوالا