Salafismu

La salafiyya (n àrabbu: ﺳﻠﻔﻴـة), o puru salafismu, è na scola di pensieru sunnita ca pigghia lu nomu da salaf al-ṣaliḥīn (L'antinati pii) li tri primi ginirazzioni dî mussurmani (VII-VIII sèculu): li Ṣaḥābi (li Cumpagni di Maumettu), li Tābiʿūn (li Siquaci, 'a ginirazzioni doppu chidda di Maumettu) e li Tābiʿ al-Tābiʿiyyīn (Chiddi ca vegnunu doppu li siquaci, 'a terza ginirazzioni), ca sugnu tutti cunsidirati - dî  salafiti - esempi di virtù riliggiusa.

Funnamentali pâ storia dî muvimenti salafiti sugnu li tre auturi e studiusi dâ Sunna:
 Ahmad ibn Hanbal (780-855)
 Ibn Taymiyya (1263–1328)
 Muhammad ibn Abd al-Wahhab (1703-1792)

 Talìa puru 
 Funnamentalismu
 Sunnismu
 Frunti al-Nusra

Catigurìa:Islam
Catigurìa:Filusufìa
Catigurìa:Riliggiuni