Usu dâ «NGN» mmeci dâ «GN»

Ntô sicilianu scrittu, putemu nutari a li voti l'usu dâ "NGN" mmeci dâ "GN" neolatina sìmprici.

Diffusioni

Picca scrittura siciliani famusi ùsanu stu modu di scrìviri.

 Asempi 

singnuri (signuri)

vengnu (vegnu)

dingnu (dignu)

ecc.

 Nu finòminu prisenti nta àutri lingui 

Ci voli nutari ca stu finòminu funèticu nun è tìpicu sulu dû sicilianu, pirchì asisti nta àutri lingui neolatini, comu p'asempiu la lingua corsa ca havi li furmi:

magnamentu / mangnamentu (zoè 'n sicilianu: lu "manciari", lu "cibbu")

magnà / mangnà (zoè 'n sicilianu: "manciari")

ecc.

Rifirimenti ca ùsanu sta "ngn" 

Rifirimenti ca nun ùsanu sta "ngn" 
Grammàtica di Pitrè, 1870 
Vucabbulariu di Piccittu, 1950-1980
Dizziunariu etimològgicu di Giarrizzo, 1989 
Vucabbulariu di Camilleri, 1998
Dizziunariu di Luigi La Rocca, 2000
Grammàtica di Bonner, 2001

Ntâ littiratura siciliana
L'usu di sta "ngn" è assai raru ntâ littiratura siciliana.

Sicilianu standard usatu ntâ wikipedia

Raccumannamu di nun usari sta "ngn" e cunzidiramu lu sò usu comu n'erruri. Pi raggiuni etimològgichi, ‘gn’ vinni drittu di la lingua latina, e nun è na cosa unicamenti siciliana (allura s’havi a sarvari puru ntô sicilianu scrittu).

Catigurìa:Lingua siciliana