Usu dû suffissu sicilianu «-iscu» ca veni dû latinu «-iscus»

Lu sicilianu è na lingua neolatina ca sarva assai furmi latini, p'asempiu lu suffissu sicilianu «-iscu» veni dirittamenti dû latinu «-iscus» ("rilativu a") mentri nta l'àutri lingui neolatini vinni canciatu 'n «-esco» o 'n «-esque».

Diffusioni

Stu rastu dû latinu s'attrova nta tutta la Sicilia. L'autura siciliani ùsanu sti furmi veru siciliani.

 Asempi 

 arabbiscu, 'rabbiscu (dû latinu "arabiscus")
 brittaniscu
 tidiscu, tudiscu (dû latinu "tudiscus", "tediscus")
 muriscu
 Franciscu, Frangiscu (dû latinu "Franciscus")
 principiscu
 mirdiscu
 gruttiscu
 barbariscu
 baruniscu
 gigantiscu, giantiscu (dû latinu "gigantiscus")
 ominiscu 
 brigantiscu
 maniscu (ca ntô tuscanu veni a diri "manesco", "maneggevole")
 napulitaniscu
 diauliscu, diavuliscu
 fimminiscu (dû latinu "feminiscus")

ecc.

Rifirimenti ca ùsanu palori cu stu suffissu 
Vucabbulariu di Piccittu, 1950-1980
Vucabbulariu di Camilleri, 1998 (cu quarchi ccizzioni)
Vucabbulariu sicilianu-italianu di Luciu Zinna, 2002

Rifirimenti ca nun ùsanu palori cu stu suffissu

Ntâ littiratura siciliana
Fimmini beddi di Ninu Martoglio:
Non sacciu lu tudiscu e lu francisi
Parra Mastru Cuncettu di Ninu Martoglio:
ca, tantu lu tudiscu
quantu l'astrecu

Sicilianu standard usatu ntâ wikipedia

Raccumannamu d'usari sempri stu "suffissu sicilianiscu" e cunzidiramu l'àutri usi (brittanescu, tideschi, murescu, tidescu, tudesca, ecc.) comu erruri.

Catigurìa:Lingua siciliana