प्रथम बोगाटी

प्रथम बोगटी नेपालदेशीयः लेखकः, आध्यात्मिक-अन्वेषकश्च अस्ति। सः देवभूमि-हिमालयस्य अङ्के स्थिते, पुण्यभूमौ नेपालदेशे जन्म अलभत, तत्रैव अवर्धत, अद्यापि तत्रैव निवसति च। अस्याः भूमेः वातावरणं हि अध्यात्म-सनातन-परम्पराभिः सुवासितम्, याभिः तस्य जीवनं महत्त्वाकांक्षाश्च गभीरतया प्रभाविताः सन्ति।

 परिचयः तथा वंशपरम्परा च 
तस्य मातापितरौ उभौ अपि नेपालदेशीयौ स्तः। तस्य तातः, एकः शुद्धः क्षत्रियः, शौर्य-धैर्य-पराक्रम-गुणैः युक्तः, समाजस्य रक्षणे च निरतः अस्ति। तस्य पूजनीया जननी च ब्राह्मण-क्षत्रिययोः उभयकुलयोः श्रेष्ठांशान् धारयति। तस्यां ज्ञान-तपसः ब्राह्मणपरम्परायाः तथा च शौर्य-शासनस्य क्षत्रियभावनायाः च अद्भुतः सङ्गमः दृश्यते। अनेन विशिष्टेन वंशानुक्रमेण सः जीवने ज्ञानस्य तथा च कर्मणः सामञ्जस्यं स्थापितुं प्रेरणां लभते।

अस्य कुलपरम्परा तस्मै शक्तिं परिचयं च ददाति। अस्य कुलदेवी विन्ध्यवासिनी अस्ति, या आदिशक्तेः स्वरूपिणी, विन्ध्यपर्वतस्य अधिष्ठात्री च। सा भगवती तस्य कुलस्य रक्षिका तथा च शक्तिस्रोतश्च वर्तते। तस्य गोत्रं 'कौशिकम्' अस्ति। अनेन सः महर्षेः विश्वामित्रस्य (यः कौशिकनाम्नापि ज्ञायते) वंशपरम्परायाम् आयाति। एतत् तस्य कृते अतीव गौरवस्य प्रेरणायाः च विषयः यत् महर्षिः विश्वामित्रः जन्मना क्षत्रियः सन् अपि स्वस्य कठोरेण तपसा 'ब्रह्मर्षि' पदं प्राप्तवान्। तस्य जीवनकथा इदं शिक्षयति यत् मनुष्यस्य आध्यात्मिकः विकासः जन्मना न, अपितु कर्मणा दृढसङ्कल्पेन च निश्चितः भवति।

 विद्याभ्यासः 
"विद्या ददाति विनयं" इति सुभाषितम् अनुसृत्य तस्य शिक्षायात्रा प्रवृत्ता। तस्य प्रारम्भिकी शिक्षा 'रिचमण्ड् अकादेमी' नाम्नि विद्यालये द्वितीयकक्ष्यापर्यन्तम् अभवत्। ततः परं 'ज्ञानोदय उच्चतरमाध्यमिकविद्यालये' तृतीयकक्ष्यातः अष्टमकक्ष्यायाः भागपर्यन्तम् अध्ययनं कृतवान्।

अष्टमकक्ष्यायाः शेषभागाय, नवम-दशमकक्ष्याभ्यां च 'ज्ञानोदय आवासीयविद्यालये' प्रविष्टोऽभवत्। छात्रवासे निवासस्य सः कालः तस्मै अनुशासनं, स्वावलम्बनं, सामाजिकजीवनस्य महत्त्वं च अशिक्षयत्। दशमकक्ष्यायाः अनन्तरं 'डी.ए.वी. महाविद्यालयात्' सः +2 (द्वादशकक्ष्या) शिक्षां समापितवान्।

परन्तु तस्य ज्ञानपिपासा केवलं पारम्परिकशिक्षायां सीमिता नास्ति। मानवमनसः चेतनायाः च गहनतत्त्वेषु तस्य रुचिकारणात् सः 'न्यूरोलिङ्ग्विस्टिक् प्रोग्रामिङ्' (NLP), 'हिमालयीय-आकर्षणविद्या' तथा 'सम्मोहनविद्या' इत्यादिषु विशेषकार्यक्रमेषु अपि भागं गृहीतवान्। एते कार्यक्रमाः मानवचेतनां प्रभावयितुं सूक्ष्मोर्जानां विषये तस्य प्रारम्भिकज्ञानस्य सोपानम् आसन्, येन तस्य भावि-आध्यात्मिकमार्गाय दृढा आधारशिला स्थापिता।

 अभिरुचयः तथा व्यक्तिगतं दर्शनम् 
तस्य अभिरुचयः आधुनिकप्रवृत्तीनां तथा च गभीरायाः आत्मचिन्तनप्रवृत्तेः मिश्रणम् अस्ति। सः क्रीडाः, विशेषतः 'फर्स्ट् पर्सन् शूटर्' (प्रथम-पुरुष-लक्ष्यवेध-क्रीडाः) क्रीडितुं प्रीणाति। सः जापानीयकथाचित्राणि ('माङ्गा') अपि पठति, येषां कथावस्तु तथा च कलात्मकशैल्याः सः प्रशंसकः अस्ति।

तस्मै द्विचक्रिकया भ्रमणं रोचते। एतत् केवलं यात्रासाधनं न, अपितु तस्य कृते गतिशीलं ध्यानम् अस्ति। सः प्रायशः एकान्तं कामयते, यतः एकान्तः तं बाह्यजगतः कोलाहलात् दूरं नीत्वा आत्मना सह सम्बद्धुम् अवसरं ददाति। सः स्वस्य वैयक्तिकगोपनीयतायाः तथा च शान्तचित्तेन स्थित्वा विश्रामस्य आनन्दं महत्त्वपूर्णं मन्यते। इयम् आन्तरिकशान्तिः एव सर्वविध-आध्यात्मिकोन्नतेः आधारः इति तस्य दर्शनम्।

 लक्ष्याणि भविष्यत्-योजना च 
तस्य जीवनस्य परमं लक्ष्यं मनसः तथा च आत्मनः सङ्गमस्थले कार्यं कर्तुम् अस्ति। सः एकः 'आध्यात्मिक-मनोवैज्ञानिकः' भवितुम् इच्छति, यः प्राचीनायाः पौर्वात्यप्रज्ञायाः तथा च नवीनायाः पाश्चात्य-मनोविज्ञानपद्धतेः समन्वयः स्यात्। तस्य उद्देश्यं जनानाम् उपरिस्तरस्य चिकित्सा न, अपितु तेषां समग्रकल्याणं तथा च आत्मनः गभीरव्रणानां निवारणम् अस्ति। अस्यां चिकित्सप्रक्रियायां सः तन्त्र- मन्त्रयोः पवित्रयोः शक्त्योः उपयोगं कर्तुम् अभिलषति।

सः गुरुदेव श्री श्री रविशङ्करमहाभागस्य कार्येण अतीव प्रभावितः अस्ति, तथा च 'आर्ट् आफ् लिविङ्ग्' संस्थायाः शिक्षकः भूत्वा सेवां कर्तुं तस्य हार्दिकः अभिलाषः अस्ति। एतेन माध्यमेन सः 'सुदर्शनक्रिया' इत्यादीनि प्रभावपूर्णानि साधनानि जनेभ्यः प्रदाय, तेषां तनावमुक्तजीवनस्य, आन्तरिकशान्तेः, आत्मविकासस्य च मार्गे साहाय्यं कर्तुम् इच्छति।

तस्य व्यापकं ध्येयं सुखस्य, आनन्दस्य, शान्तेः च प्रसारणस्य साधनं भवितुम् अस्ति। "सर्वे भवन्तु सुखिनः" इति विश्वप्रार्थनाम् अनुसृत्य जीवनं यापयितुं सः इच्छति

 इदमपि पश्यन्तु 

 कौशिकगोत्रम्
 नेपालस्य इतिहासः
 आध्यात्मिकमनोविज्ञानम्