शीर्षासनम्

शीर्षासनं , प्रायः "आसनराजः" इति उच्यते , योगस्य अभ्यासे एकः पूज्यमुद्रा अस्ति, यः बलस्य, संतुलनस्य, गहनस्य आन्तरिकस्य च प्रतीकस्य भवति एतत् शिरःस्थापनं शरीरस्य मनसः च गहनलाभानां कृते बहुधा प्रसिद्धम् अस्ति । अधः, वयं शीर्षासनस्य प्रत्येकं पक्षे गभीरं गोतां कुर्मः , तस्य उत्पत्तिं, उद्देश्यं, निष्पादनं, अन्यत् च बहु किमपि भङ्गयित्वा व्यापकं अवगमनं प्रदातुं शक्नुमः।

आसनस्य नाम उत्पत्तिः च

नाम तथा संस्कृतार्थः 

शीर्शसन इति संस्कृतस्य शिर्षा अर्थात् "शिरः" आसनम्, अर्थ "मुद्रा" अथवा "आसन"। अतः अक्षरशः अनुवादः "शिरसः मुद्रा" अथवा "शिरःस्थापनम्" इति । शीर्षासनम् इति अपि निर्दिश्यते , यत् समानार्थं बोधयति ।

ऐतिहासिकः सांस्कृतिकः च सन्दर्भः 

शीर्षासनं प्राचीनतमेषु ज्ञातेषु योगमुद्रासु अन्यतमम् अस्ति, यत् हठयोगप्रदीपिका , योगकोरुण्टा इत्यादिषु शास्त्रीयग्रन्थेषु दृश्यते व्यावृत्तेः अभ्यासः प्राचीनकालात् एव अस्ति, शरीरस्य मनस्य च कायाकल्पस्य शक्तिशालिनी युक्तिः इति मन्यते स्म । योगसंस्कृतौ शीर्षासना इत्यादीनि व्यावृत्तयः रक्तस्य ऊर्जायाः च सामान्यप्रवाहस्य विपर्ययस्य, मस्तिष्कस्य उत्तेजनस्य, मानसिकस्पष्टतायाः वर्धनस्य च मार्गरूपेण दृश्यन्ते।

पौराणिक-व्यावहारिक-इतिहासः

शीर्षासनस्य उत्पत्तिः प्राचीनयोगिभ्यः ज्ञातुं शक्यते ये आध्यात्मिकबोधाय शारीरिकस्वास्थ्याय च एतत् कृतवन्तः । १५ शताब्द्यां स्वात्मरामेन लिखितः हठयोगप्रदीपिका , अस्य प्रथायाः दस्तावेजीकरणं कृत्वा प्रथमेषु ग्रन्थेषु अन्यतमः आसीत् । पौराणिककथासु केचन देवताः तपस्विनः च एतस्य पदस्य उपयोगं कृत्वा मानसिकं निश्चलतां, दिव्यसन्निकर्षं च प्राप्नुवन्ति इति विश्वासः अस्ति । शिरःस्थापनं मानसिकनियन्त्रणस्य प्रतीकात्मकं आसीत्, बाह्यविक्षेपाणां अपेक्षया अन्तः आत्मनः विषये केन्द्रितः आसीत् ।

 प्रयोजनं लाभश्च 

शारीरिकलाभाः 

शीर्षासना पूर्णशरीरस्य मुद्रा अस्ति या विभिन्नान् मांसपेशीसमूहान् सक्रिययति, येन सम्पूर्णशरीरस्य सुदृढीकरणस्य शक्तिशाली साधनं भवति शिरसि मस्तिष्के च रक्तप्रवाहं वर्धयति, संज्ञानात्मककार्यं सुदृढं करोति, ऊर्जायाः स्फूर्तिदायकं दौर्गन्धं च प्रदाति । केचन प्राथमिकशारीरिकलाभाः सन्ति- १.

•	वर्धितं परिसञ्चरणम् : शरीरं विपर्ययति, मस्तिष्कं, मुखं, उपरितनशरीरं च रक्तप्रवाहं सुधरयति, यत् रक्तस्य आक्सीजनीकरणे सहायकं भवति ।

•	कोरं सुदृढं करोति : उदरं, पृष्ठस्य अधःभागं च सहितं कोरमांसपेशीं संलग्नं करोति, स्थिरतां प्रवर्धयति ।

•	संतुलनं समन्वयं च सुधरति : शिरसि संतुलनं कृत्वा स्वसंवेदनं स्थानिकजागरूकतां च वर्धयति।

मानसिकं भावनात्मकं च लाभं 

शीर्षासनस्य मानसिकस्पष्टता, ध्यानं, भावनात्मककल्याणस्य च महत्त्वपूर्णः प्रभावः भवति । अस्य लाभाः सन्ति-

•	मानसिकस्पष्टता वर्धिता : मस्तिष्कं प्रति रक्तस्य प्रवाहः वर्धितः भवति चेत् पिट्यूटरी तथा पिनियल ग्रन्थिः उत्तेजितः भवति, येन ध्यानं, एकाग्रता, संज्ञानात्मककार्यं च सुधरति।

•	तनावनिवृत्तिः : एषा मुद्रा तंत्रिकातन्त्रं शान्तं करोति, चिन्तास्तरं न्यूनीकरोति, शान्तिभावं प्रवर्धयति ।

•	भावनात्मकसन्तुलनम् : शीर्षासना निश्चलतायाः शान्ततायाः च भावः आनयति, भावनात्मकस्थिरतां पोषयति ।

दीर्घकालीनलाभाः 

शीर्षासनस्य नियमितरूपेण अभ्यासः बहुविधशरीरतन्त्राणां कृते दीर्घकालीनलाभान् प्रदाति :

•	हृदयरोगः : विशेषतः मस्तिष्कं हृदयं च रक्तस्य स्वस्थप्रवाहं सुनिश्चित्य रक्तसञ्चारं हृदयस्य कार्ये च सुधारं करोति ।

•	पाचनतन्त्रम् : व्यावृत्तिः पाचनअङ्गानाम् उत्तेजनं करोति, येन उत्तमपाचनं चयापचयं च सहायकं भवति ।

•	मांसपेशी-अस्थि-स्वास्थ्यं : मेरुदण्डं, स्कन्धं, बाहुं च सुदृढं करोति, तथैव मुद्रां लचीलतां च सुदृढं करोति ।

 पदे पदे निर्देशाः

शीर्षासनं कर्तुं सटीकता, नियन्त्रणं च आवश्यकम् । अत्र पदे पदे मार्गदर्शिका अस्ति:

1.	सज्जता : कोणौ स्कन्धविस्तारं कृत्वा भूमौ जानुभ्यां न्यस्तं कृत्वा आरभत। अग्रबाहून् भूमौ स्थापयन्तु, अङ्गुलीः संयोजयित्वा शिरः कृते त्रिपादसदृशं आधारं निर्मायन्तु ।

2.	शिरःस्थापनम् : अग्रबाहुयोः मध्ये चटके शिरस्य मुकुटं हल्केन स्थापयन्तु। हस्ताः शिरःपृष्ठं पालयेयुः, स्थिरं आधारं निर्माय ।

3.	नितम्बं उत्थापयन्तु : शनैः शनैः पादौ कोहनीपर्यन्तं गच्छन्तु, पादौ सीधाः कोरं च नियोजिताः भवन्ति। नितम्बं छतम् प्रति उत्थापयन्तु।

4.	पादौ उत्थापनम् : एकदा भवतः नितम्बः उच्चः जातः तदा नियन्त्रणं धारयन् एकैकं पादौ वायुतले उत्थापयितुं आरभत । पादौ एकत्र आनय पादाङ्गुलीः दर्शयतु।

5.	संतुलनं संरेखणं च : स्वस्य कोरं नियोजितं, शरीरं च शिरःतः एड़िपर्यन्तं संरेखितं कुर्वन्तु। अनावश्यकं कमानं वा विसंगतिं वा परिहरन् भवतः शरीरं ऋजुरेखां निर्माति इति सुनिश्चितं कुर्वन्तु ।

6.	मुद्रां धारयन्तु : एकवारं संतुलितं जातं चेत्, यावत्कालं यावत् आरामं भवति तावत्कालं यावत् मुद्रायां तिष्ठन्तु, आदर्शरूपेण ५ निमेषपर्यन्तं, श्वसनं मुद्रायाः निश्चलतां च केन्द्रीकृत्य।

7.	अवरोहण : आसनात् बहिः आगन्तुं शनैः शनैः पादौ अधः अधः कृत्वा आरम्भस्थाने पुनः आगच्छन्तु । पश्चात् बालमुद्रायां विश्रामं कुर्वन्तु येन शरीरं पुनः प्राप्तुं शक्यते।

 प्रमुखसंरेखणबिन्दुः 

•	कोणाः साक्षात् स्कन्धानां अधः सन्ति इति सुनिश्चितं कुर्वन्तु।

•	शिरः लघुतया भूमौ स्पृशति, न तु शरीरस्य पूर्णभारं वहन् ।

•	ऋजुरेखां स्थापयितुं कोरं नियोजयन्तु, पृष्ठे वा कण्ठे वा अनावश्यकं तनावं निवारयन्तु।

विभिन्नस्तरस्य कृते विविधताः

•	आरम्भकः : समर्थनार्थं भित्तिना सह अभ्यासं कृत्वा आरभत, अथवा संतुलनं कर्तुं साहाय्यं कर्तुं भागीदारस्य उपयोगं कुर्वन्तु।

•	मध्यवर्ती : भित्तिसमर्थनं विना अभ्यासं कुर्वन्तु, परन्तु यथा यथा भवन्तः तान् उत्थापयितुं आरभन्ते तथा तथा पादौ नतम् एव कुर्वन्तु।

•	उन्नत : शीर्षासने स्थिरतां प्राप्त्वा एकपदविविधतायां संलग्नाः भवन्तु अथवा बाहुसन्तुलनं योजयन्तु .

 सामान्यानि त्रुटयः तानि च कथं परिहरितव्यानि च

शीर्षासनं कुर्वन् केचन सामान्याः त्रुटयः सन्ति- 

•	अशुद्धशिरःस्थानं : शिरः बहुदूरं अग्रे पश्चात् वा स्थापयितुं परिहरन्तु। मुकुटं मन्दं तलं स्पृशेत्, अग्रभुजयोः समं भारं वितरितव्यम् ।

•	पतितः कोरः : कोर मांसपेशीनां संलग्नतायां असफलता पृष्ठस्य कमानं भवितुं शक्नोति, येन असुविधा, तनावः च भवति । शिरःतः पार्ष्णिपर्यन्तं ऋजुरेखां स्थापयितुं उदरस्य स्नायुः कठिनतया स्थापयन्तु ।

•	कण्ठस्य अतिविस्तारः : कदापि शिरःस्थापनं वा कण्ठस्थानं वा बलात् न कुर्वन्तु। तनावस्य चोटस्य वा परिहाराय कण्ठः तटस्थः भवेत् ।

•	अपर्याप्तसमर्थनम् : सुनिश्चितं कुर्वन्तु यत् बाहू अधिकांशं समर्थनं प्रदास्यन्ति, न तु शिरः कण्ठः वा।

चोटनिवारणाय आसनस्य प्रयासात् पूर्वं सर्वदा उष्णतां कुर्वन्तु, क्रमिकप्रगतेः आरम्भं कुर्वन्तु ।

 मांसपेशीसमूहाः लक्षिताः

शीर्षासना मांसपेशीनां विस्तृतपरिधिं कार्यं करोति : 

•	कोर मांसपेशी : सम्पूर्णं कोरं संलग्नं करोति, उदरं, तिर्यक्, पृष्ठस्य अधःभागं च सुदृढं करोति ।

•	उपरितनशरीरम् : बाहून्, स्कन्धान्, पृष्ठस्य उपरितनं च विशेषतः ट्रेपेजियस्, डेल्टोइड् च कार्यं करोति ।

•	कण्ठः मेरुदण्डः च : यदा सम्यक् क्रियते तदा शीर्षासना कण्ठं सुदृढं करोति, मेरुदण्डस्य संरेखणं च प्रवर्धयति ।

•	पादौ : पादौ सक्रियः एव तिष्ठति, चतुर्भुजं, हम्स्ट्रिंग् च कार्यं कुर्वन्ति येन शरीरं स्थिरं सीधा च भवति ।

6. श्वसनविधयः

शीर्षासने श्वासस्य महत्त्वपूर्णा भूमिका अस्ति :

•	उज्जयी श्वास : ध्यानं नियन्त्रणं च निर्वाहयितुम् मन्दं स्थिरं च उज्जयी श्वासस्य अभ्यासं कुर्वन्तु।

•	श्वाससमन्वयनम् : मुद्रायां उत्थापयन् गभीरं श्वसन्तु तथा च संतुलितं भवितुं सुचारुतालं निर्वाहयन्तु।

•	शान्ततां स्थापयितुं : विशेषतः दीर्घकालं यावत् मुद्रायाः प्रयासे तंत्रिकातन्त्रं शान्तं कर्तुं श्वसनस्य उपयोगं कुर्वन्तु ।

 विरोधाभासाः सावधानताश्च 

शीर्षासनं न शस्यते :

•	कण्ठपृष्ठस्कन्धयोः क्षतियुक्ताः व्यक्तिः ।

•	उच्चरक्तचापयुक्ताः हृदयरोगाः वा येषां सन्ति।

•	उदरस्य उपरि यत् दबावः भवति तस्मात् कारणात् गर्भिणीभिः एतत् आसनं परिहर्तव्यम् ।

•	मोतियाबिन्दुयुक्ताः नेत्ररोगयुक्ताः जनाः एतत् व्यावृत्तिं वर्जयेयुः ।

सीमायुक्तानां कृते अनुकूलनं कर्तुं शक्यते, यथा भित्तिविरुद्धं मुद्रां कर्तुं वा समर्थितशिरःस्थापनस्य अभ्यासः वा ।

 योगाभ्यासे भूमिका 

योगाभ्यासे शीर्षासनस्य महत्त्वपूर्णं स्थानम् अस्ति :

•	हठयोग- अनुक्रमे अयं समाविष्टः भवति , यत् प्रायः आधारभूत-मुद्राणां अनन्तरं शरीरं अधिक-उन्नत-कार्यार्थं सज्जीकर्तुं क्रियते ।

•	अष्टङ्गयोगे अपि ऊर्जायाः सन्तुलनार्थं मनःसन्तोषस्य संवर्धनार्थं च प्रमुखतत्त्वरूपेण दृश्यते ।

 मनोवैज्ञानिकः भावनात्मकः च प्रभावः 

शीर्षासने शारीरिकं निश्चलता मानसिकशान्तिं जनयति | श्वसनं संतुलनं च केन्द्रीकृत्य अभ्यासकारिणः एकाग्रतां, शान्तिं, भावनात्मकस्थिरतां च वर्धयन्ति । मुद्रा मानसिकनीहारं स्वच्छं कर्तुं साहाय्यं करोति, शान्तिपूर्णं मनःस्थितिं च प्रवर्धयति ।

 दार्शनिकं आध्यात्मिकं च महत्त्वम् 

योगदर्शने शीर्षासना अहङ्कारविजयस्य, शरीरे मनसः नियन्त्रणस्य च प्रतीकं भवति । व्यावृत्तिः स्वस्य दृष्टिकोणं उल्टावस्थां कृत्वा नूतनानि अन्वेषणं प्राप्तुं, आध्यात्मिकबोधं प्राप्तुं च रूपकम् अस्ति । शीर्षासना ब्रह्माण्डेन सह गहनसम्बन्धस्य भावः प्रवर्धयति इति मन्यते ।

 उन्नतविविधताः प्रगतिश्च 

अधिक उन्नत-अभ्यासकानां कृते शीर्षासनस्य विविधताः अन्तर्भवन्ति-

•	एकपादशीर्षासना : एकैकं पादं वायुतले उत्थापनम् ।

•	कमल मुद्रा सहित शीर्षासन : कमलस्थितौ उपविश्य पादौ पारं कृत्वा शिरःस्थापनं करणं।

 विभिन्नयोगपरम्परायाः संदर्भे आसनम् 

हठयोगः, अय्यङ्गारः, विन्यासः इत्यादिषु विविधपरम्परासु शीर्षासनस्य भिन्नरूपेण उपसर्गः भवति । यद्यपि पारम्परिकहठयोगे गहनतराध्यानस्य पूर्ववर्तीरूपेण प्रायः अस्य उपयोगः भवति तथापि अय्यङ्गार इत्यादीनि अन्यशैल्याः संरेखणे अधिकं ध्यानं ददति, येन प्रत्येकं पदं सटीकरूपेण निष्पादितं भवति इति सुनिश्चितं भवति

 दैनन्दिनजीवने समावेशः 

Shirshasana , यद्यपि एकः चुनौतीपूर्णः मुद्रा, तथापि सन्तुलित-दैनिक-दिनचर्यायां एकीकृतः भवितुम् अर्हति । शरीरं स्फूर्तिं दातुं, मनः स्फूर्तिं दातुं, दिनभरि मनःसन्तोषं प्रवर्धयितुं च साहाय्यं करोति ।

 वैज्ञानिकचिकित्सा-अनुसन्धानम् 

शीर्षासना इत्यादिषु व्यावृत्तिमुद्रासु अद्यतन-अध्ययनेन ज्ञायते यत् एतेन मस्तिष्कं प्रति रक्तसञ्चारः सुधरति, चिन्ता न्यूनीकरोति, संज्ञानात्मककार्यं च वर्धते आधुनिकसंशोधनं तनावस्य न्यूनीकरणे समग्रमस्तिष्कस्य स्वास्थ्यस्य प्रवर्धनस्य च भूमिकायाः समर्थनं करोति, येन शारीरिक-मानसिक-कल्याणयोः कृते बहुमूल्यः अभ्यासः भवति।
शीर्षासनम् एकः शक्तिशाली परिवर्तनकारी च अभ्यासः अस्ति यस्य शरीरे, मनसि, आत्मायां च गहनः प्रभावः भवति । अस्य आसनस्य निपुणता शारीरिकशक्तिं, मानसिकस्पष्टतां, भावनात्मकं स्थिरतां च आनेतुं शक्नोति, येन योगपरम्परायाः महत्त्वपूर्णासु मुद्रासु अन्यतमं भवति।