विद्यापतिः

विद्यापतिः (ई. १३५२–१४४८) मैथिली - संस्कृतकविः, संगीतकारः, लेखकः, दरबारी, राजपुरोहितः च आसीत् । सः शिवभक्तः आसीत्, परन्तु प्रेमगीतानि, भक्तिपूर्णवैष्णवगीतानि च लिखितवान् ।  सः 'मैथिल कवि: कोकिल: ( मैथिली  कवि: कोकिल: ) इति नाम्ना अपि प्रसिद्धः अस्ति । विद्यापते  प्रभावः केवलं मैथिली-संस्कृत-साहित्ये एव सीमितः नासीत्, अपितु अन्येषु पूर्वभारतीय-साहित्य-परम्परासु अपि व्याप्तः आसीत् । 

विद्यापतिसमयस्य भाषा प्राकृतः —अवधि:-उत्पन्नः अवधी —मैथिली- भोजपुरी-आदीनां पूर्वीयभाषाणां प्रारम्भिकसंस्करणेषु विकसितुम् आरब्धा आसीत् , एवं च एतासां भाषाणां निर्माणे विद्यापतेः प्रभावः " इटलीदेशस्य दान्तेः, इङ्ग्लैण्डदेशस्य चॉसरस्य च सदृशः" इति मन्यते । सः " बङ्गलासाहित्यस्य पिता " इति उच्यते । 

विद्यापतिः भारतीयसाहित्यस्य "प्रेमपरम्परायाः" प्रमुखस्तम्भेषु अन्यतमः इति प्रसिद्धः अस्ति तथा च "भक्तिपरम्परायाः" अपि च मैथिलीस्य सर्वोच्चकविः इति नाम्ना प्रसिद्धः अस्ति तस्य काव्ये मैथिल्याः  मध्ययुगीनरूपं प्रतिबिम्बितम् अस्ति | सः वैष्णवधर्मस्य, शैवधर्मस्य, शाक्तभक्तेः च सेतुत्वेन अपि स्वीकृतः अस्ति । मिथिलावासिनां कृते "देसिल बयना सब जन मिट्ठा" इति आदर्शवाक्यं दत्त्वा उत्तरबिहारे लोकभाषायाः जनचेतनायाः पुनरुत्थानाय महत्त्वपूर्णः प्रयासः कृतः

विद्यापतेः  कल्पनारम्य -भक्ति-भावनाभिः निमग्नाः रचनाः अद्यापि मिथिला- लोकगीतेषु जीवन्ति . तस्य अमरः कृतयः पदावली, कीर्तिलता च सन्ति |

 प्रारम्भिकजीवनम् 
१४०२ तः १४०६ पर्यन्तं मिथिलाराजस्य शिवसिंहस्य विद्यापतेः च निकटमैत्री आसीत् । शिवसिंहः सिंहासनारोहणमात्रेण विद्यापतिं स्वगृहग्रामं बिस्फी इति ताम्रपट्टिकायाम् अभिलेखितं पदं प्रदत्तवान् । थालीयां शिवसिंहः तं " नवजयदेवः " इति वदति । सुल्तानस्य आग्रहेण कविः स्वराजेन सह देह्लिनगरम् अपि गतः । तस्य समागमस्य विषये एकः कथा कथयति, यत् कथं सुल्तानः राजानं गृहीतवान्, विद्यापतिः च स्वस्य दिव्यशक्तयः प्रदर्श्य तस्य मुक्तिं वार्तालापं कृतवान् । शिवसिंहस्य अनुकूलसंरक्षणं दरबारीवातावरणं च विद्यापतेः  मैथिलीभाषायां लिखितैः प्रेमगीतैः प्रयोगान् प्रोत्साहयति स्म, एषा भाषा न्यायालये सर्वेषां आनन्दं लब्धुं शक्नोति स्म । १४०६ तमे वर्षे शिवसिंहः मुस्लिमसेनया सह युद्धे अदृश्यः अभवत् । एतस्य पराजयस्य अनन्तरं विद्यापतिः तस्य दरबारः च नेपालदेशस्य राजबनौलीनगरे एकस्य राज्ञः दरबारस्य शरणं प्राप्तवान् । १४१८ तमे वर्षे शिवसिंहस्य मुख्यराज्ञी लखीमादेवी १२ वर्षाणि यावत् शासनं कृतवती तदा अन्तरराज्यपश्चात् शिवसिंहस्य उत्तराधिकारी पद्मसिंहः अभवत् । विद्यापतिः पद्मसिंहस्य सेवां कर्तुं पुनः आगत्य मुख्यतया विधिग्रन्थाः, भक्तिपुस्तिकाः च लेखनं निरन्तरं कुर्वन् आसीत् ।

सः शिवभक्तः इति कथ्यमानस्य मैथिलब्राह्मणस्य गणपतिठाकुरस्य पुत्रः आसीत् . सः तिरहुतस्य शासकस्य राजागणेश्वरस्य दरबारस्य पुरोहितः आसीत् । तस्य कतिपये निकटवर्ती पूर्वजाः स्वकीयरूपेण उल्लेखनीयाः आसन्, यथा तस्य प्रपितामहः देवादित्यठाकुरः, यः हरिसिंहदेवस्य दरबारस्य युद्धशान्तिमन्त्री आसीत्।

१४३० तमे वर्षे अथवा ततः पूर्वं सः स्वग्रामं बिस्फी-नगरं प्रत्यागतवान् इति विश्वासः अस्ति । सः बहुधा शिवमन्दिरं गच्छति स्म । तस्य द्वे भार्या त्रयः पुत्राः  चतस्त्रः कन्याः च आसन् ।

विद्यापतिः उत्तरबिहारस्य मिथिलाप्रदेशस्य वर्तमानस्य मधुबनीमण्डलस्य विस्फी (अधुना बिस्फी) इति ग्रामे शैवितब्राह्मणकुटुम्बे अभवत् ।. विद्यापतिः ("ज्ञानस्य स्वामी") इति नाम विद्या ("ज्ञानम्") पतिः ("स्वामी") इति संस्कृतशब्दद्वयात् निष्पन्नम् । तस्य स्वस्य संरक्षकाणां च कृतीनां परस्परविरोधिनां सूचनानां कारणेन तस्य जन्मतिथिविषये सम्यक् भ्रमः अस्ति ।

विद्यापतिः स्वयं मैथिल्याः ओइनवारवंशस्य विविधराजानाम् दरबारेषु कार्यं कृतवान् । विद्यापतिः सर्वप्रथमं कीर्तिसिंहस्य दरबारे कार्यं कृतवान्, यः प्रायः १३६५ तः १३८० पर्यन्तं मिथिला-राज्ये शासनं कृतवान् ।अस्मिन् काले विद्यापतिः स्वस्य संरक्षकस्य दीर्घपद्यस्तुतिः "कीर्तिलता" इति रचितवान् ।अस्मिन् ग्रन्थे दिल्ली-नगरस्य दरबारीणां प्रशंसायाः विस्तारितः अंशः अस्ति, यत् तस्य पश्चात् प्रेमकाव्यस्य रचनायां निपुणतां सूचयति । यद्यपि कीर्तिसिंहेन अग्रे ग्रन्थाः न निर्मिताः तथापि कीर्तिसिंहस्य उत्तराधिकारिणः देवसिंहस्य दरबारे विद्यापतिः पदं प्राप्तवान् । गद्यकथासंग्रहः "भूः परिक्रमा" देवसिंहस्य तत्वाधानेन लिखितः । विद्यापतिः देवसिंहस्य उत्तराधिकारिणा शिवसिंहेन सह घनिष्ठमैत्रीं कृत्वा प्रेमगीतेषु ध्यानं दातुम् आरब्धवान् । सः मुख्यतया १३८० तः १४०६ पर्यन्तं प्रायः पञ्चशतं प्रेमगीतानि लिखितवान् ।तस्य कालस्य अनन्तरं सः यत् गीतं रचितवान् तत् शिवस्य,  दुर्गायाः, गङ्गायाः च भक्तिप्रशंसा आसीत्।

 राजनैतिकजीवनम् 
विद्यापतिः येषां राजानां कृते कार्यं करोति स्म, तेषां स्वातन्त्र्यं प्रायः मुस्लिमसुल्तानानाम् आक्रमणेन तर्जितं भवति स्म । कीर्तिलता एकस्याः घटनायाः उल्लेखं करोति ,यस्मिन् ओइनवारराजः राजागणेश्वरम्  १३७१ तमे वर्षे तुर्कीसेनापतिः मलिकारसलानः मारितः ।१४०१ तमे वर्षे विद्यापतिः जौनपुर-सुल्तान -अर्सलनमं,पातितुं गणेश्वरस्य पुत्राणां वीरसिंहकीर्तिसिंहयोः सिंहासने स्थापिते च योगदानं दत्तवान् सुल्तानस्य साहाय्येन अरसलान् पदच्युतः, ज्येष्ठः पुत्रः कीर्तिसिंहः मिथिला-राज्यस्य शासकः अभवत् ।

तस्य कालस्य विग्रहाः तस्य कृतीषु स्पष्टाः सन्ति । कीर्तिलता इति प्रारम्भिकप्रशंसने सः मुसलमानानां प्रति कथितस्य सम्मानस्य विषये स्वस्य संरक्षकस्य धूर्ततया आलोचनां कृतवान् ।

 प्रेमगीतम् 
द्वितीयसंरक्षकस्य देवसिंहस्य, विशेषतया च उत्तराधिकारिणः शिवसिंहस्य अधीनं कार्यं कुर्वन् विद्यापतिः राधाकृष्णयोः विषये प्रेमगीतानि मैथिलीभाषायां रचयितुम्  आरब्धवान् । सः १३८० तः १४०६ पर्यन्तं प्रेमगीतानां रचनां कृतवान् इति दृश्यते यद्यपि १४४८ तमे वर्षे स्वस्य मृत्युसमीपपर्यन्तं लेखनं कृतवान् । तस्य संरक्षकस्य मित्रस्य च शिवसिंहस्य युद्धे अदृश्यस्य अनन्तरं सः स्वदरबारं प्रत्यागत्य प्रेमगीतलेखनं त्यक्तवान् इव दृश्यते एतानि गीतानि, येषां संख्यान्ते पञ्चशतं भविष्यति, ते परम्परां भङ्गं कृतवन्तः । ते पूर्वप्रयुक्तसाहित्यसंस्कृते औपचारिककाव्यानि न तु लोकभाषायां मैथिलीयां गीतरूपेण लिखितवन्तः । विद्यापतिपर्यन्तं मैथिलीं साहित्यमाध्यमरूपेण न प्रयुक्तम् ।

सः संस्कृतप्रेमकाव्यस्य परम्परां "सरलं, संगीतमयं, प्रत्यक्षं च" मैथिलीभाषायां प्रयुक्तवान् । संस्कृतपरम्परातः तस्य उत्तराधिकारे सौन्दर्यवर्णनार्थं मानकबिम्बानां धनम् अन्तर्भवति स्म । विद्यापतिः अपि मधुबनीनगरस्य ("मधुवने" अथवा मधुरभाषणात् दूषितस्य) गृहस्य सौन्दर्येन आकृष्टः आसीत्, यत्र आम्रवृक्षाः, तण्डुलक्षेत्राणि, इक्षुः, कमलतडागाः च सन्ति।

जयदेवस्य गीतगोविन्दस्य परम्परायां विद्यापतिगीतेषु युगपत् प्रेमप्रशंसा कृष्णस्य च स्तुतिः कृता आसीत्; कृष्णस्य स्तुतौ प्रेमप्रसङ्गस्य स्तुतिः अपि अन्तर्भवति स्म। गीतानां तीव्रता, काव्यात्मकता च एतेषां गीतानां कार्ये अभिन्नं भागं आसीत् यत् साक्षात् ईश्वरस्य पूजां कर्तुम् आध्यात्मिकं पुण्यं अर्जयितुं च मार्गः आसीत् । विद्यापतिः जयदेवस्य कार्यक्रमस्य निरन्तरता भिन्नभाषायां "नवजयदेव" इति उपाधिं प्राप्तवान् । तस्य कार्यं पूर्ववर्तीतः द्विधा भिन्नम् आसीत् । तस्य गीतानि परस्परं स्वतन्त्रानि आसन्, गीतगोविन्दस्य विपरीतम्, यस्मिन् द्वादश-कन्टोः सन्ति ये दम्पत्योः वियोगस्य पुनर्मिलनस्य च सर्वव्यापी कथां कथयन्ति। जयदेवः कृष्णस्य दृष्ट्या लिखितवान्, विद्यापतिः राधायाः दृष्ट्या लिखितवान्; "युवतीरूपेण तस्याः शनैः शनैः जागरितं यौवनं, तस्याः शारीरिकम् आकर्षणं, तस्याः लज्जा, संशयाः, संकोचः च, तस्याः सरल्यं, तस्याः प्रेम्णः आवश्यकता, तस्याः उत्साहस्य समर्पणं, तस्याः उपेक्षायाः सर्वथा पीडा – एतानि सर्वाणि स्त्रियाः दृष्ट्या अतुलनीयकोमलतायाः च वर्णनानि सन्ति।

एतेषु गीतेषु प्रायः राज्ञः शिवसिंहस्य राज्ञीनाम्  उल्लेखः भवति, येन ताः दरबारस्य आनन्दं प्राप्तुम् अभिप्रेताः इति सूचयति । कदाचित् तेषां काव्येषु कृष्णः शिवसिंहराजेन सह, राधा च राज्ञः मुख्यराज्ञ्या लखीमादेव्या सह परिचयः भवति। तानि दरबारगायकेन जयतिना गायितानि, या गीतानि सङ्गीतेन स्थापयति स्म । ते नृत्यकन्याभिः शिक्षिताः अन्ते न्यायालयात् परं प्रसृताः ।

 भक्तिगीतम् 
यद्यपि सः राधाकृष्णयोः प्रेम्णः विषये शतशः प्रेमगीतानि लिखितवान् तथापि सः कृष्णस्य विष्णुस्य वा विशेषभक्तः नासीत् । तस्य स्थाने सः शिव- दुर्गा-योः विषये एव ध्यानं दत्तवान्, परन्तु विष्णु - गङ्गयोः विषये गीतानि अपि लिखितवान् । सः विशेषतया शिवपार्वतीविषये प्रेमगीतैः शिवं परमब्रह्मत्वेन प्रार्थनाभिः च प्रसिद्धः अस्ति ।

 प्रभावः 

 ओडियासाहित्यम् 
विद्यापतिः प्रभावः बङ्गालमार्गेण ओडिशा, प्राप्तवान् । विद्यापतिना लोकप्रियतायाः कृत्रिमसाहित्यभाषायाः ब्रजबोली -भाषायाः प्रारम्भिकरचना गजपति-गोदावरी-प्रान्तस्य राज्यपालस्य ओडिशा-राजस्य प्रतापरुद्रदेवस्य रामानन्द-रायस्य श्रेयः अस्ति सः चैतन्यमहाप्रभुस्य शिष्यः आसीत् . सः १५११–१२ तमे वर्षे ओडिशाराज्यस्य दक्षिणप्रान्तीयराजधानीराजमुण्ड्री -नगरे गोदावरीनद्याः तटे प्रथमवारं मिलित्वा चैतन्यमहाप्रभुं प्रति ब्रजबोलीकाव्यानि पाठितवान् विद्यापतिस्य काव्यैः प्रभाविताः अन्ये उल्लेखनीयाः ओडिया साहित्यकाराः कविः चम्पती रायः राजा प्रताप मल्लदेवः (१५०४–३२) च आसन् ।

 बंगलसाहित्यम् 
चैतन्यः, चण्डीदासः इत्यादयः बङ्गलावैष्णवाः विद्यापतिस्य राधा-कृष्ण-विषये प्रेम-गीतानि वैष्णव-गीतरूपेण स्वीकृतवन्तः । मध्ययुगीनकालस्य सर्वे प्रमुखाः बङ्गलाकविः विद्यापतिना प्रभाविताः आसन् । फलतः षोडशशताब्द्यां ब्रजबोली इति नाम्ना प्रसिद्धा कृत्रिमसाहित्यभाषा विकसिता । ब्रजबोली मूलतः मैथिली (मध्ययुगीनकालस्य यथा प्रचलितम्) अस्ति, परन्तु तस्य रूपाणि बङ्गलाभाषायाः सदृशं कर्तुं परिवर्तितानि सन्ति । गोबिन्ददासकबीरराजः, ज्ञानदासः, बलरामदासः, नरोत्तमदासः च इत्यादयः मध्ययुगीनबङ्गलाकवयः अस्याः भाषायां स्वपदानां (काव्यस्य) रचनां कृतवन्तः । रवीन्द्रनाथ टैगोरः पाश्चात्यहिन्दी (ब्रजभाषा) पुरातनबङ्गलाभाषायाः च मिश्रणेन स्वस्य भानुसिंहठाकुररपदबली (१८८४) रचयित्वा विद्यापतिस्य अनुकरणरूपेण भाषायाः नाम ब्रजबोली इति कृतवान् (प्रारम्भे एतानि गीतानि नवआविष्कृतस्य कविस्य भानुसिंहस्य गीतानि इति प्रचारितवान्) । बङ्गलपुनर्जागरणकाले १९ शताब्द्याः अन्ये जनाः यथा बङ्किमचन्द्रचटर्जी इत्यादयः अपि ब्रजबोलीभाषायां लिखितवन्तः ।

टैगोरः विद्यापतिना अतीव प्रभावितः आसीत् । सः कविस्य भरबदरं स्वधुरे स्थापयति स्म। कोलकातानगरस्य सीलदास्थानकस्य समीपे एकः सेतुः तस्य नामधेयेन (विद्यापतिसेतुः) अस्ति ।

 श्रृंगाररसस्य कविः विद्यापतिः 
शुक्लः हिन्दीसाहित्यस्य आरम्भस्य तिथिं १०५० तमे वर्षे स्थापयति ।सः मन्यते यत् हिन्दीसाहित्यस्य आरम्भः प्राकृतस्य अन्तिमे अपभ्रंशपदे भवितव्यः, यत् सः वीरागथकालः इति मन्यते |.  अस्मिन् सन्दर्भे सः अस्य कालस्य प्रारम्भिकग्रन्थानां मध्ये विद्यापतिं प्रमुखलेखकत्वेन उल्लेखयति, अस्मिन् कालखण्डे तस्य प्रमुखग्रन्थानां महत्त्वं महत् अस्ति । कीर्तिलता, कीर्तिपातकः, पदावली च अस्य प्रमुखाः ग्रन्थाः सन्ति । कीर्तिलतायाः विषये स्पष्टतया लिखितम् अस्ति यत् कीर्तिलता चन्दबरदाई इत्यस्य पृथ्वीराजरासो इत्यस्याः एव शैल्यां लिखिता इति दृश्यते । भृङ्गभृङ्गयोः संवादः । अस्मिन् संस्कृतस्य प्राकृतस्य च मीटरस्य उपयोगः भवति | संस्कृत-प्राकृत-मीटर्-भाषायाः अपि रासो-भाषायां बहुप्रयोगः भवति । रासो इव कीर्तिलता अपि प्राकृतभाषायां गाथामीटर् इत्यस्य उपयोगं करोति । 

उपर्युक्तवर्णनात् विद्यापतिं प्राचीनकालस्य क्षेत्रे स्थापनं युक्तं स्यात् इति स्पष्टं भवति । विद्यापतिश्लोकानां माधुर्यं कौशलं च अप्रतिमम्। अयोध्यासिंह उपाध्यायः 'हरियाउधः', स्वस्य काव्यस्य प्रशंसाम् कुर्वन् लिखितवान् यत्, "विद्यापतिस्य श्लोकानां पठनं गीतागोविन्दस्य रचयिता जयदेवस्य सुमधुरश्लोकानां पठनेन यः अनुभवः प्राप्यते सः एव भवति । कोकिलसदृशस्य स्वरस्य कारणात् सः 'मैथिलकोकिलः' इति उच्यते

मैथिलीकविः विद्यापतिः चतुर्दशशताब्द्याः षष्ठे दशके (१३६० तमे दशके) जन्म प्राप्य पञ्चदशशताब्द्याः अष्टमे दशके मृतः इति इतिहासकारेषु सर्वत्र स्वीकृतम् अस्ति । अतः साहित्यिक-ऐतिहासिकदृष्ट्या विद्यापतिः तस्मिन् कालखण्डे (१०५० तः १३७५ पर्यन्तम्) जन्म प्राप्नोत् स्यात्, परन्तु तस्य कृतीनां शब्दावली भक्तिकालस्य लक्षणं प्रतिबिम्बयति । 

विद्यापतिः संस्कृते, अवधी, मैथिलीभाषायां च काव्यस्य रचनां कृतवान् |  एतदतिरिक्तं भूपरिक्रमा, पुरुषपरीक्षा, लिखनावली इत्यादीनि अनेकानि ग्रन्थानि साहित्ये योगदानं दत्तवन्तः।कीर्तिलता, कीर्तिपातक इति नामाः कृतयः अवधीभाषायां लिखिताः सन्ति। पदावली तस्य हिन्दीरचना तस्य यशः कारणम् । पदावली कृष्ण- राधा विषये रोमान्टिक श्लोकाः सन्ति । एतेषां आधारेण सः हिन्दीभाषायां राधा-कृष्णविषये रोमान्टिककाव्यस्य प्रवर्तकः इति प्रसिद्धः अस्ति । 

विद्यापतिस्य रोमान्टिककवित्वस्य कारणं सर्वथा स्पष्टम् अस्ति । सः दरबारकविः आसीत्, तस्य प्रत्येकं श्लोकेषु दरबारीवातावरणस्य प्रभावः प्रतिबिम्बितः अस्ति । पदावली कृष्णस्य कामरूपस्य चित्रणं करोति । यथा अत्र चित्रितः कृष्णस्य चित्रणं कर्तुं कोऽपि भक्तकविः साहसं न करिष्यति। अपि च राधा अपि मोहितनायिकारूपेण चित्रिता अस्ति । विद्यापतिः खलु कविः आसीत्; तस्य भक्तत्वस्य अपेक्षा अनुचितं स्यात्। नायिकायाः वक्षसि स्थितस्य मोतीहारस्य वर्णनेन तस्य काव्यहृदयस्य भावात्मकगहनता, सौन्दर्यभावना च प्रकाश्यते । एकं उदाहरणं विचार्यताम्- १.

 किमर्थं न ददासि मम किञ्चित् देसी मचोनेस् ?
 मा मम दूरं गच्छ, अहं वञ्चितः अस्मि।
 भनै विद्यापति, तनु देव काम।
 तत्र मोरा बामा इति दुकानम् आसीत् ।
 गिरिवर गरुआपयोधर परजीवी।
 ग्या गया मौटिक हरा।
 काम कम्बू भरि कनक सम्भूपारी।

विद्यापतिस्य काव्यं रोमान्सस्य भोगस्य च विषयः अस्ति, पूजा, ध्यानं च तस्य उद्देश्यं नास्ति।  राधाकृष्णौ साधारणौ स्त्रीपुरुषौ इव परस्परं प्रेम्णा। विद्यापतिः एव स्वस्य ग्रन्थे कीर्तिपातक-ग्रन्थे लिखितवान् अस्ति - सीताविरहदुःखं सहनकारणात् प्रेमकलायां निपुणः रामस्य बहुभिः महिलाभिः सह वसितुं प्रबलः इच्छा आसीत् । कृष्णरूपं च गोपीभिः सह प्रेम्णः विविधरूपेण क्रीडति स्म। अतः स्पष्टं भवति यत् कविस्यैव दृष्ट्या कृष्णराधा च श्रृंगाररसस्य नायिका नायिका च आस्ताम् ।

विद्यापति ने नारी का नख-शिख वर्णन अपनी कविता में किया है, तथा मूलतः शृंगार रस का प्रयोग किया हैं। इससे स्पष्ट हो जाता है कि उनकी शृंगारी मनोवृत्ति थी। अतः उनसे भक्त जैसे काव्य-व्यवहार की अपेक्षा करनाकदाचिद् एक तरह का उनसे अन्याय ही है।उन पर गीतगोविन्द के रचनाकार जयदेव का प्रभाव है।  गीतगोविन्द में शृंगार रस का भरपूर प्रयोग हुआ है, तथा जो चित्र जयदेव ने श्री कृष्ण का गीतगोविन्द में प्रस्तुत किया है ठीक वैसा ही चरित्रांकन विद्यापति ने पदावली में किया है। स्पष्ट है जयदेव और विद्यापति ने जो चित्र अपनी रचनाओं में प्रस्तुत किया है वह महाभारतकालीन धर्मस्थापना वाले श्रीकृष्ण से नितान्त भिन्न है। महाभारत में राधा जहां श्रीकृष्ण की प्रेरक शक्ति के रूप में दिखाई देतीं हैं, वहीं पदावली में विद्यापति ने कृष्ण की उद्दाम कामवासनाओं से प्रेरित राधा का रूप देखने को मिलता है।  पदावली में जो कुछ वर्णित है उससे कोई भी उन्हें भक्त कवि नही मान सकता क्योंकि भक्त कवि अवने आराध्य को इस प्रकार श्रृंगार से मण्डित करने का दुस्साहस नहीं कर सकता। विशेषकर, दूती एवं सखी-शिक्षा-प्रसंग में जो राधाकृष्ण का अमर्यादित रूप प्रस्तुत किया गया है वह केवल कोई् श्रृंगारी कवि ही कर सकता है, भक्त कवि नहीं।अतिशय श्रृंगार का एक वर्णन विद्यापति की पदावली से देखिए-

 लीलकमल भामर धरु वरी ।
 प्रकाशमानः धावन् च मेला-स्तब्धः।
 ले भेल बेकत पयोधर सोम।
 कनक-कनक केशाः कहिं कहि लोभः।
 अर्ध क्षुधा व्याघ्रः दुःखी।
 केचे-कुम्भे कहि गेल अप्प आस।

केचन समीक्षकाः अपि तं भक्तं मन्यन्ते । केचन विद्वांसः मन्यन्ते यत् तस्य काव्येषु निम्बार्केन प्रस्ताविते द्वैतद्वैतसिद्धान्तानुसारं रागानुगभक्तिदर्शनं प्रतिबिम्बितम्, तस्य काव्येषु राधा-कृष्णस्य लीलावर्णनानि भक्तिसन्दर्भे एव द्रष्टव्यानि इति। डॉ. ग्रियर्सन् इत्यस्य अपि एतत् मतं वर्तते यत् "विद्यापतिस्य प्रायः सर्वाणि काव्यानि वैष्णवीकाव्यानि वा स्तोत्राणि वा सन्ति, सर्वे हिन्दुजनाः विद्यापतिस्य काव्यानि यौनकामना विना प्रशंसन्ति। श्री नागेन्द्रनाथगुप्तः भक्तं घोषयन् विद्यापतिस्य काव्यानि शुद्धाध्यात्मेन ओतप्रोत इति वर्णितवान् । डॉ. जनार्दनमिश्रः विद्यापतिस्य काव्यानि आध्यात्मिकविचारैः, दार्शनिकरहस्यैः च परिपूर्णाः इति मन्यन्ते स्म । डॉ. श्यामसुन्दर दास के अनुसार मैथिल कोकिल विद्यापति हिन्दी वैष्णवी साहित्य के प्रथम कवि है। तस्य कृतयः राधाकृष्णयोः पुण्यप्रेमसम्पन्नाः सन्ति।

केचन समीक्षकाः वदन्ति यत् विद्यापतिः पदावलीं वैष्णवसाहित्यरूपेण रचितवान् | गीतागोविन्दवत्, तस्य पदावल्यां राधाकृष्णयोः प्रेम्णः प्रतिबिम्बं चित्रितम् अस्ति । सः सामाजिकरूपेण स्वस्य देवतां पूजयति स्म । अस्मात् दृष्ट्या तेषां राधा-कृष्ण-गणेश-शिव-पूजनाय विद्यापतिनाम् उद्धृताः । राधापूजने समर्पितं श्लोकं विचार्यताम्- १.

 राधास्य अपाररूपं पश्यतु।
 अपुरुषस्य बिहि अनि मिला ओल ।
 खिति-बल, लावनी-सर।
 अङ्घि अङ्ग अनङ मुर्चायत, २.
 सः अधीरः अस्ति।

न केवलमेतत्, प्रार्थना-पुरुष-स्त्री-प्रसङ्गे अनेके देवा-देवता-राधाकृष्ण-दुर्गा-शिव-विष्णु-सूर्य-आदीन् अपि पूजिताः सन्ति। केचन समीक्षकाः सन्ति ये विद्यापतिस्य रोमान्टिककाव्येषु ध्यानं न दत्त्वा केवलं तस्य प्रार्थनासम्बद्धकाव्यस्य आधारेण एव तं भक्तिकविं मन्यन्ते। सत्यमेव यत् तस्य केचन भक्तिकाव्यानि सन्ति, परन्तु तस्य रचनाः अधिकं रोमान्टिकाः सन्ति, भक्तिकाव्येषु अपि रोमान्सस्य अतिशयेन वर्णनं कृतम् अस्ति।

विद्यापतिस्य अनेकेभ्यः श्लोकेभ्यः स्पष्टं भवति यत् सः वस्तुतः वैष्णवः नासीत्; केवलं परम्परानुसारेण पुस्तकारम्भे गणेशादिकं पूजितम्। तस्य श्लोकाः अपि द्विधा विभक्तुं शक्यन्ते । 1-राधा कृष्ण के सम्बन्ध में, 2-शिव गौरी के सम्बन्ध में। राधाकृष्णसम्बद्धेषु श्लोकेषु भक्तिस्य उदात्ततायाः गम्भीरतायाश्च अभावः अस्ति तथा च एतेषु श्लोकेषु कामगन्धः स्पष्टतया दृश्यते। धर्मं, दर्शनं, अध्यात्मं वा प्राप्तुं न शक्यते। शिवगौरीसम्बद्धेषु श्लोकेषु कामवर्णः नास्ति, ते भक्तिवर्गे स्थापयितुं शक्यन्ते।  १०

राधाकृष्णयोः काव्येषु विद्यापतिः केवलं लौकिकप्रेमस्य वर्णनं करोति । राधाकृष्णौ सामान्यपुरुषास्त्री इव अल्पभक्तिप्रियौ दृश्यन्ते। एवं विद्यापतिः रोमान्टिककविः इति वक्तुं शक्यते; तस्य काव्येषु प्रत्येकं पदे माधुर्यं दृश्यते। सः राधाकृष्णयोः नामानि पूजार्थं न प्रयुङ्क्ते, अपितु तान् साधारणनायकान् इति उपस्थापयति, विद्यापतिस्य लक्ष्यं च स्वश्लोकेषु रोमान्सस्य चित्रणं भवति। कविस्य काव्यस्य अन्तर्निहितः विषयः रोमान्सः अस्ति । राजपरिवाराश्रितः सन् सः निःसंदेहं राज्ञः प्रीत्यर्थं रोमान्टिकग्रन्थान् रचयति स्म ।  ११ अपि च विद्यापतिकाले भक्तिरचनापेक्षया रोमान्टिकरचनाः अधिकाः आसन् । जयदेवस्य गीतागोविन्द इत्यादीनि कृतयः अस्मिन् वर्गे अन्तर्भवन्ति ।

 लेखनकार्यम् 
महाकविः विद्यापतिः संस्कृत, अवधी, मैथिली इत्यादीनां बहूनां भाषाणां गहनविद्वान् आसीत् । शास्त्रलोकयोः जनलोके च अपवादात्मकाज्ञा आसीत् । संस्कारः वा धर्मः वा, दर्शनं न्यायः वा, शृङ्गारः वा भक्तिरचना वा, विरहस्य वा प्रेमस्य वा पीडा, कस्यचित् राज्ञः उपलब्धीनां स्तुतिः वा गयायां सामान्यजनानाम् कृते पिण्डदानस्य (पवित्रं नैवेद्यस्य) अर्पणं वा, विद्यापतिः सर्वेषु क्षेत्रेषु कालातीतकृतीनां कृते विख्यातः अस्ति। महाकविः ओइनवारवंशस्य अनेकराजानाम् शासने निवसति स्म, तेषां मार्गदर्शनं स्वस्य पाण्डित्येन दूरदर्शनेन च करोति स्म । येषु नृपाः तस्य आदरपूर्वकं सम्मानं कृतवन्तः तेषु सन्ति- १.

(क) देवसिंह

(ख) कीर्तिसिंह

(ग) शिवसिंह

(घ) पद्मसिंह

(च) नरसिंहः

(छ) धीरसिंह

(ज) भैरव सिंह एवं

(झ्) चन्द्रसिंह।

तदतिरिक्तं महाकविः अस्य वंशस्य त्रयाणां राज्ञीनां सल्लाहकारत्वेन सेवां कर्तुं अपि सौभाग्यं प्राप्तवान् ।

(क) लखीमादेवी (देई) ९.

(ख) विश्वदेवी, तथा

(ग) धीमती देवी।

 समग्ररचना: 

 संस्कृते 

 भूपरिक्रमणः (राजा देवसिंहस्य आज्ञया विद्यापतिः लिखितवन्। इसमें बलराम से सम्बन्धित शाप की कहानियों के बहाने मिथिला के प्रमुख तीर्थ-स्थलों का वर्णन है। हिन्दी अनुवाद सहित बिहार राष्ट्रभाषा परिषद्, पटना से प्रकाशित।)
 पुरुषपरीक्षा (मैथिली अनुवाद सहित मैथिली अकादमी, पटना से तथा हिन्दी अनुवाद सहित चौखम्बा सुरभारती प्रकाशन, वाराणसी से प्रकाशित)
 गोरक्षविजय नाटक (१.बिहार राष्ट्रभाषा परिषद्, पटना से प्रकाशित। २.कामेश्वर सिंह दरभंगा संस्कृत विश्वविद्यालय, दरभंगा से प्रकाशित 'मिथिला परम्परागत नाटक-संग्रह' में संकलित।)
 लिखनावली (दरभंगा से प्रकाशित। सम्प्रति अनुपलब्ध।)
 विभागसार (मैथिली अकादमी, पटना से मैथिली अनुवाद सहित तथा विद्यापति-संस्कृत-ग्रन्थावली, भाग-१ के रूप में 'शैवसर्वस्वसार' के साथ हिन्दी अनुवाद सहित कामेश्वर सिंह दरभंगा संस्कृत विश्वविद्यालय, दरभंगा से प्रकाशित)
 शैवसर्वस्वसार (  "     "      "  )
 शैवसर्वस्वसार-प्रमाणभूत पुराण-संग्रह (विद्यापति-संस्कृत-ग्रन्थावली, भाग-२ के रूप में 'दानवाक्यावली' के साथ हिन्दी अनुवाद सहित कामेश्वर सिंह दरभंगा संस्कृत विश्वविद्यालय, दरभंगा से प्रकाशित)
 दानवाक्यावली (  "     "      "  )
 गंगावाक्यावली (रानी विश्वासदेवी की आज्ञा से रचित।)
 दुर्गाभक्तितरंगिणी (हिन्दी अनुवाद सहित, कामेश्वर सिंह दरभंगा संस्कृत विश्वविद्यालय, दरभंगा से प्रकाशित)
 व्याडीभक्तितरङ्गिणी (१.प्रो॰ प्रेमशंकर सिंह कृत मैथिली अनुवाद एवं विस्तृत भूमिका सहित मिथिलादर्पण प्रकाशन, मुंबई से प्रकाशित; प्रथम संस्करण-2008. २.'विद्यापति की तीन कृतियाँ' शीर्षक से 'वर्षकृत्य' एवं 'गयापत्तलक' के साथ 'कला प्रकाशन', बी.33/33, ए-1, न्यू साकेत कॉलोनी, बी॰एच॰यू॰, वाराणसी-5 से प्रकाशित, अनु॰सं॰ पं॰ गोविन्द झा, हीरानाथ झा; प्र॰सं॰ 2016.)
 गयापत्तलक ('विद्यापति की तीन कृतियाँ' शीर्षक से 'वर्षकृत्य' एवं 'व्याडीभक्तितरङ्गिणी' के साथ 'कला प्रकाशन' से प्रकाशित, अनु॰सं॰ पं॰ गोविन्द झा, हीरानाथ झा; प्र॰सं॰ 2016.)
 वर्षकृत्य ('विद्यापति की तीन कृतियाँ' में संकलित)
 मणिमञ्जरी नाटक (मैथिली अकादमी, पटना से प्रकाशित)
वर्गः:अपरीशीलितानुवादयुतानि पृष्ठानि