भारतीययूरोपीयभाषाः

भारतीययूरोपीयभाषाः (हिन्दयूरोपीयभाषा अथवा भारोपीयभाषाः) यूरोपखण्डस्य प्रचण्डबहुमतस्य, ईरानीयसमस्थलस्य, उत्तरभारतीयोपमहाद्वीपस्य च मूलनिवासी भाषाकुटुम्बोऽस्ति । आधुनिककाले, अस्य कुटुम्बस्य काश्चन यूरोपीयभाषा यथा आङ्ग्ला, फिरङ्गी, पुर्तगाली, रूसी, डेनिश्, डच्, स्पॅनिश् च औपनिवेशिकतायाः माध्यमेन विस्तारिताः सन्ति। अधुना अनेकेषु महाद्वीपेषु भाष्यन्ते च । भारतीययूरोपीयभाषाकुटुम्बोऽनेकेषु शाखासु वोपकुटुम्बेषु विभक्तोऽस्ति । यस्य सप्त समूहा अद्यत्वेऽपि भाषाभिः सह जीविताः सन्ति – अल्बेनियन, आर्मीनियन, रौमकः, शार्मण्यिकः, बाल्टो-स्लाविक, यावनिकः, सेल्टिक, भारतपार्शवीयः; अन्ये च षड् उपविभागा येऽधुना विलुप्ताः सन्ति ।

अद्यत्वे, अधिकांशवक्तृभिः सह व्यक्तिगतभाषा भवन्ति – आङ्ग्ल, हिन्दी, स्पैनिश, वङ्गलीय, फिरङ्गीय, रूसीय, पुर्तगालीय, शर्मण्य, पार्शवीय, पञ्चापी च, प्रत्येकं दशकोटिभ्यः (१००० कोटयः) अधिकैर्वक्तृभिः सह । अन्ये बहवो भाषा लघुर्विलुप्ततायाः संकटे च सन्ति ।

समग्रतया विश्वस्य ४६% जनसङ्ख्या (३२० कोटयः) प्रथमाभाषेति भारतयूरोपीयभाषां वदति, कस्यापि भाषापरिवारस्य सर्वोच्चः । एथ्नोलॉग् इत्यस्यानुमानेनात्र प्रायश् ४४५ जीवन्ति भारतयूरोपीयभाषाः सन्ति, तेषां द्वौ-तृतीयाभागाधिकाः (३१३) हिन्द-ईरानीयशाखायाः ।

 सम्बद्धाः लेखाः 
 हिन्द-आर्यभाषाः
 भाषाकुटुम्बः
 भारतस्य भाषाः
 भारतस्य आधिकारिकभाषाः

 सन्दर्भाः 
वर्गः:भाषाः