पाशायीभाषाः

पाशायी अथवा पाशाई (زبان پشه‌ای) ईशान्य-अफगानिस्थानस्य कपिसा, लघमान्, नाङ्गर्हर्, नुरिस्थान, कुनार, काबुल (सुरोबीमण्डलम्) च प्रदेशयोः भागेषु पाशाई-जनाः भाष्यमाणानां हिन्द-आर्यभाषाणां समूहः अस्ति । पाशायीभाषासु २००३ तमे वर्षात् पूर्वं लिखितरूपं नासीत् । अत्र चत्वारि परस्परम् अबोधनीयानि प्रजातयः सन्ति, येषु केवलं प्रायः ३०% शाब्दिकसादृश्यम् अस्ति–

ईशान्य
वायव्य
आग्नेय
नैरृत्य

सामान्याः शब्दाः
पाशायीशब्दानां केचन सामान्याः शब्दाः अधः दत्ताः सन्ति ।Journal of the Asiatic Society of Bengal, Volume 33 , एशियाटिक् सोसाएटी आफ् बङ्गाल्, पृष्ठ २७२ ध्यानं कुर्वन्तु यत् पाशायीभाषायाः चतस्रः उपभाषाः परस्परं सर्वथा भिन्नाः सन्ति अतः तेषु कस्मिन् अपि शब्दाः भिन्नाः अपि भवितुम् अर्हन्ति ।

 पाशायी (नस्तालीक्) पाशायी (देवनागरी) संस्कृत अर्थः  पनजए पुरुषः  ज़ाईफ़् महिला (स्त्री)  तातए पिता / तातः  आई  माता (मराठीभाषायाम् "आई" इति)  लाया भ्राता  साया भगिनी / सोदर्या  घोड्डा / ग़ोड्डा  अश्वः / घोटकः (हिन्दीभाषायां "घोड़ा" इति)  गा धेनुः / गो (हिन्दीभाषायां "गाय" इति)  माचह्  मत्स्यः (हिन्दीभाषायां "मछली" इति)  बकुट्टा बृहत् (हिन्दीभाषायां "बड़ा" इति)  चोण्टा क्षुद्र (हिन्दीभाषायां "छोटा" इति)  दार् बालिका  अङ्गार् अग्निः (हिन्दीभाषायाम् "आग" इति)  चाल् केशः / वालः (हिन्दीभाषायां "बाल" इति)  अञ्च् नेत्रम् / अक्षि (हिन्दीभाषायाम् "आँख" इति, काश्मीरीभाषायाम् "अच्" इति)  नास्त नासिका (प्राकृते "𑀡𑀓𑁆𑀓 / णक्क" इति)  कूच उदरम्

 सम्बद्धाः लेखाः 
 दार्दिकभाषाः
 हिन्द-आर्यभाषाः
 भारतस्य भाषाः

 सन्दर्भाः 
वर्गः:भाषाः