Фавна (божество)

Фа́вна ( ) є римська богыня, котра подля разных жерел ся держит жонов, сестров авадь доньков Фавна (римського еквівалента Пана).Joseph Clyde Murley, The Cults of Cisalpine Gaul (Banta, 1922), p. 28 (зазначує, ож Фавна ся не споминат у пописах у Цізалпійськуй Ґаллії). Марк Теренцій Варон раховав ї жунськым удповідником Фавна тай казав, ож усі фавны мали пророчі способності. Фавна щи ся называт Фатуа () вадь Фента Фавна ().

 Имня 

 Етимолоґія 
Имня Fauna тото жунська форма латинського имени Faunus, котрым ся называт божество сілської місности. Само имня Faunus ся вцілови выводит уд праіталіцького  вадь , уд праіндоевропського  „добродячный“. Зато имня юй Жорж Дюмезіл товмачив як „Добродячна“.Georges Dumézil, Camillus: A Study of Indo-European Religion as Roman History (University of California Press, 1980), p. 208.

У свойому концептуалному пудході ид римськым божествам, Міхаел Ліпка видит Фавна тай Фавну прикладом характерно римської тенденції ґендерно-компліментарных пар у даякі сфері функціоналности. Дві фіґуры, мужська и жунська, ниґда не мавут єднаку популарность, тай єден партнер (не фурт жона) такоє гибы змоделованый из другого.Michael Lipka, Roman Gods: A Conceptual Approach (Brill, 2009), pp. 141–142 На розкопках у Екланумі у Ірпінії была найдена оскійська памнятка, котра обсяговала попис „Fatuveís“ (= Fatui, ґенитив єднотного числа), што указує на італіцькоє походжіня концепції.E. Vetter Handbuch der italischen Dialekte Heidelberg 1953 p. 114 n. 165; J. Champeaux "Sortes et divination inspirée. Pour une préhistoire des oracles italiques"  in Mélanges de l'École française de Rome. Antiquité  102, 2 1990 p. 824 and n. 52. Поєдны верзії такой удмітувут Фавну ги сугубо „штучну конструкцію научної казуїстикы“.Robert Schilling, "Roman Gods," Roman and European Mythologies (University of Chicago Press, 1992, from the French edition of 1981), p. 70.

Уд имени божества пушла колективна назывка „фавна“ на звірькув.

 Античні інтерпретації 
Варон обясньовав роль Фавна тай Фавны ги пророчых божеств:

Мавр Сервій Гонорат ідентифікує Фавна ги Фатукла () тай каже, ож жона му Фатуа вадь Фавна, выводячи имена, як и Варон, уд  „говорити“, „бо вни годні пророчити будучность“.Мавр Сервій Гонорат, примітка до Енеїды 7.47; ник. щи приміткы до 7.81 тай 8.314. Ранньохристиянськый автор Лактанцій называт ї  тай пише, ож она и сестра, и жона Фавна; подля Лактанція, Фатуа співала  „судьбы“ жонам, як Фавн співав їх чоловікам.Лактанцій, Institutiones I 22, 9, цитувучи Ґавія Бассуса. Марк Юніан Юстин писав, ож Фатуа, жона Фавна, „повна божественного духа, ревно проґнозовала будучность ги у безумстві ()“, а часослово на божественно іншпіровану бесіду є .Юстин, 43.1.8.

Хоть дакулко етимолоґув у античности выводили имена Фавна тай Фавн уд  „говорити“, Макробій Амбросій Теодосій капчав имня Фавны на  „облюбовати, укоховати“, „бо вна укохує вшытко, што є на хосен жывым створам“.Quod omni usui animantium favet: Macrobius, Saturnalia 1.12.21–22, Loeb Classical Library translation, Robert A. Kaster, Macrobius. Saturnalia Books 1–2 (Harvard University Press, 2011), p. 147, note 253. Подля Макробія, Книгы Понтіфув () раховали „Бона Деа“, „Фавна“, „Опс“ тай „Фатуа“ именами єдної богыні, Маї.

 Ник. щи 

 Старовікый Рим
 Фавн

 Референції