Рутеньскый язык

У 16. і 17. столітю рутеньскый язык підпав під вплив польского языка і церковнославяньского языка, што довело до поступного перепаду його хоснуваня у офіціалных сферох.

Рутеньскый язык мав дві головны функціональны формы:
 канцелярьскый язык — формальный, хоснованый в урядовых і правных документох.
 простый язык — народна форма, хоснована у літературі і освіті.

В пізнїйшых столітях рутеньскый язык поступні ся трансформував до сучасных выходославяньскых языків: 
 білоруського — на югу,
 україньского — на севері,
 русиньского — у реґіоні Карпат.

Днес рутеньскый язык ся поважує за історічного предшественика тых языків і є предметом досліджіня лінґвістів і істориків.

Язык быв в минулости даколи называный русиньшчіна, што є уж днесь новый термін, хоснованый на означіня модерного карпатського языка — русиньского. Подобно быв занеханый і термін малорускый язык, бо выходив з концепції надрядженности російского языка.

 Етімолоґія 
Тот язык выник зос старославяньского языка і служыв як офіціалный язык адміністрації, судів, літературы і освіты. Писаный быв у кіріліцї, і у текстох ся хосновали терміны як:Prosta mova v Ukraini ta Bilorusi XVI stThe Development of the «Lexicon of Humility» in Church Slavonic and Old Ukrainian Biblical Monuments of the 16th Century
 руськый язык (“ру́скаꙗ мо́ва” і “ру́скїй ѧзы́къ”),
 простый язык (“проста(ѧ) мова”, “простй ѧзыкъ”, “простый руский (язык)”, “простая молва” і “проста мова''”).

 Референції 

Катеґорія:Рутеньскый язык
Катеґорія:Выходославяньскы языкы