Фавн

У реліґії тай мітолоґії Старовікого Рима, Фавн ( ) быв божеством хащи, рувнин и полюв; коли ун учинив маржину фертилнов, имня му было Інуус. У літературі ун став рувный из грецькым божеством Паном, по чому го римляне зображовали як рогатого бога.

Фавн быв єдным из майдавньых римськых божеств, знамых ги di indigetes. Подля поета Верґілія, ун быв леґендарным корольом латинув и мав оракуларні способності,Про описы Фавна ги оракуларного божества, ник.: його просили порады у сященуй хащи у Тібурі, коло колодязя Албунеї тай на Авентинському берегови такой у старовікому Римови.Peck, Harry (1897). “Faunalia Faustina.” Harper's Dictionary of Classical Literature and Antiquities. Harper & Brothers Publishers. 662-663.

Марк Теренцій Варон писав, ож пророчі удповіді Фавн давав у формі сатурнійського стиха. Фавн указовав будучность у снах тай голосах, котрі комуніковали из тыма, ко приходив спати на його території на серсти жертовных ягнят — у процесі, котрый ся кличе інкубаційов.

Вільям Ворд Фавлер предлагав, ож Фавн и Фавоній (римськый буг віхора) ото єдно божество.

 Етимолоґія 
Имня Фавн (), типово ся выводит уд праіталіцького  вадь , што го чинит коґнатом умбрійського ,  „милосердный“; уд праіндоевропського  „добродячный“, пор. из староірськым  „добрый, добродячный, твердый“ тай середньовалійськым  „дівиця, мила“.

Иншака теорія держит, ож Фавн ото латинськый дериватив праіндоевропського  („задушовач“, т. є. означувучый „вовка“), котра ся базує на тум, ож дває луперкув (, у єдн. ч. ; „вовкочоловікы“, уд  „вовк“) часто мавут роль дочасных жерцюв бога Фавна.Briquel 1974, p. 31.Sergent 1991, p. 18: „… le terme le plus proche est latin Faunus, qui, lié aux Luperci, doit être le loup“. Товды имня Фавн тото коґнат  (май рідкый сінонім  „дикый звірь“).https://lsj.gr/wiki/θαῦνον

 Походжіня 
Фавн годен мати індоевропськоє походжіня тай быти скапчаным из ведичным богом Рудров. Держит ся, ож йому ся поклоняли традичні римські фармеры перед тым, як ун став божеством природы.

 Консорты тай файта 
У притчах Фавн ся споминат ги старый король історичного реґіона днешньої Італії Лація, правнук Сатурна, сын Піка, отець Латина через німфу Маріку (котра ся пораз споминат як мати самого Фавна). По смерти ун ся пудняв ид статусови божества земли за свої заслугы перед аґрономійов и розведеньом маржины.

Похожа на нього богыня, Фавна ци Фатуа, держит ся вадь його сестров, вадь жонов му.

 Ник. щи 

 Фавна (божество)
 Пан (божество)

 Жерела 





 Референції