Лудвік Лазарь Заменгоф

Лу́двік Ла́зарь За́менгоф (15. децембра 1859 – 14. апріль 1917) быв творець есперанта, майпошыреного межинародного штучного языка.

Заменгоф офіційно представив есперанто у 1887. році, хоть зачаткові його ідеї ся датувут 1873. роком. Ун быв зачудованый ідейов світа без войны тай вірив, ож тото возможно из помочов нового межинародного штучного языка (МШЯ), котрый бы быв серсамов про невтралну, справедливу тай рувноправну комунікацію.Guilherme Moreira Fians, Hoping for the language of Hope , University of Amsterdam, ACLC Seminar, Amsterdam Institute for Humanities Research (AIHR), Заменгоф успішно сформовав комуніту, котра пережыла світові войны 20. стороча тай дакулько провб реформовати есперанто вадь вытворити май сучасні МШЯ (есперанто само замістило ищи єден язык из подобнов мотиваційов, волапӱк). Окрем того есперанто ся розвив як и другі языкы: через взайимодію тай креативность його хосновачув.Humphrey Tonkin, Fourth Interlinguistic Symposium, p. 213, JKI-12-2017[1] (pdf).

Позад його досягнень тай пудпоры межикултурного діалоґа ЮНЕСКО убрало Заменгофа ги єдну из свойих вызначных особ 2017. року, на 100-роча його смерти.Fourth Interlinguistic Symposium, p. 209, [http://jki.amu.edu.pl/files/JKI-12-2017%5B1&#x5D;.pdf JKI-12-2017[1]]. Подля комуніт хосновачув есперанта, на 2019. рук было дас 2 міліоны людий, говорячых на языкови, у тум числі дас 1,000 носителюв, айбо доказы того ся пуддавали читавому сомніву, а послідня масштабна провба уточнити статистику ся стала у 2004. році.

 Имня 
Заменгоф походив из многоязыкового реґіона; його имня ся сохтує транслітеровати так:





  Eli’ezer Ludvig Zamenhof
  Leyzer Leyvi Zamenhof





Заменгоф ся родив у файні ашкеназькых жыдув, и родакы го назвали гебрейськым имньом Еліезер, што ся часто адаптує ги Лазарь, айбо позад того, ож у тот час тот реґіон быв частьов Російської імперії, його записали у свідоцтві за рожденя ги , хоснувучи їдіську форму имени тай русіфіковану верзію фамілії;Birth Certificate N 47: "Leyzer Zamengov, son of Mordkha Fayvelovich Zamengov and Liba Sholemovna Sofer"  многі далші російськоязычні документы хосновали и його патронім, . Його фамілія має німецькі коріня тай ориґінално ся записовала Samenhof (у німецькому языкови S на зачаткови ся читат ги /z/), айбо позад транскрипції у їдіш () и назад она стала ся писати ги Zamenhof.

У дорослум віці Заменгоф писав си имня и як Лейзер, и як Лазарь, а в університеті яв хосновати имня Лудовік (), годно быти, ож на честь Френсіса Лодвіка, котрый у 1652. році опубліковав понуку за штучні языкы. Кой брат Леон став доктором и зачав ся писати „Др. Л. Заменгоф“, Заменгоф зачав изась хосновати своє имня Лазарь тай уд 1901. року ся пудписовав „Др. Л. Л. Заменгоф“, обы го не путали з братом. Не знати, котра з тых букв Л означовала котроє з його имен; порядок „Лудовік Лазарь“ тото сучасна конвенція.

 Жывотопис 
Лудвік Лазарь Заменгоф ся родив 15. децембра 1859 у файті Марка Заменгофа тай Розалії Заменгоф (), у многоетнічнум вароши Бялысток, ныні Польща (на тот час , Російська імперія). Заменгоф ходив у хедер до 13 рокув, а пак у старшу ошколу в Варшаві. Інтересовав ся поезійов и драмов, написав дакулько робут, у тум числі пятьактову пєсу за Бабілонську турню.

Держит ся, ож Заменгоф быв білінґвом и володів їдішом и російськым, айбо подля слув його самого ун головно приказовав по польськы. Отець му быв учительом французького и німецького, и уд нього Лазарь ся научив бесідовати на обох, а кроме того и на івриті. Лазарь ищи знав білоруськый, котрый товды быв популарный у Бялыстоці. У Варшаві польськый став рудным про його дітий. У ошколі, ун учив класичні языкы: латинськый, грецькый, арамайськый. Пак научив ся мало по анґліцькы, айбо сам казав, ож не дуже добрі го знав. Інтересовав ся таліянськым, литовськым и выучив волапӱк кой тот ся появив у 1880. році. До того часу його проєкт межинародного языка уже быв добрі проробленый.Christer Kiselman, "Esperanto: Its origins and early history" , in Andrzej Pelczar, ed., 2008, Prace Komisji Spraw Europejskich PAU, vol. II, pp. 39–56, Krakaw.

 Провбы вытворити межинародный язык 
Населеня Бялыстока было дуже разноє: там были и полякы-католикы, и сповідувучі російськоє православіє (головно державні чиновникы), и жыдувська їдішоязычна меншина, и малі ґрупы білорусув, німцюв, и другі етнічності. Заменгоф быв смутный и фрустрованый позад многых спорув, котрі ся ставали помежи сими ґрупами — ун думав, ож головнов причинов ненависти тай передсудув было взайимноє непорозуміня позад удсутности ворошного языка. Заменгоф писав, ож кідьбы такый язык екзістовав, ун бы муг стати серсамов на невтралноє комунікованя межи челядьов разных етнічных и языковых походжінь.

Штудувучи у варшавськуй старшуй ошколі Заменгоф пробовав учинити межинародный язык из богатов и сложнов ґраматиков. Кой ун пак учив анґліцькый, та рішив, ож межинародный язык має мати май легку ґраматику. У провбах вытворьовати межинародні языкы му помагало знаня многых языкув: рудных їдіша тай російського, польського, німецького, файноє пасивноє розуміня латины, іврита, французького, базові знаня грецького, анґліцького и таліянського.Holzhaus, Adolf: Doktoro kaj lingvo Esperanto. Helsinki: Fondumo Esperanto. 1969

У 1878 ун завершив свуй проєкт „Lingwe uniwersala“. На слідувучый рук Заменгоф пушов у Москву штудовати медицину и там почуствовав на собі проявы антисемітськых настроюв у Російськуй імперії того часу, позад чого став ся інтересовати сіонізмом. Ун вернув у Варшаву докунчити свої штудії тай зачав офталмолоґічну резиденцію (ординатуру) у 1885. році. Ун зачав свою дохторську практику у Вейсєєї. По 1886. році робив офталмолоґом у Плоцьку тай Відню и паралелно робив над свойим проєктом межинародного языка.


Ун ся перетягнув у Ґродно и зачав наново быти задіяный у сіонізмі, а пак розробляв свою реліґію, гілелізм, пак названый гомаранізмом. Два рокы Заменгоф пробовав зобрати гроші на уданя буклета, описувучого його язык, докідь не дустав фінанчну помуч уд отця його будучної жоны. У 1887. році світ увиділа книга у російському языкови з назывков „Международный языкъ. Предисловіе и полный учебникъ“, удана пуд псевдонімом „Дръ Эсперанто“ ( — ). Заменгоф зачатково назвав свою бесіду „lingvo internacia“, межинародным языком, айбо тоты, ко його учили, яли го называти есперантом позад псевдоніма автора, и тото скоро стало офіційнов назывков языка. Про Заменгофа есперанто быв не просто комунікаційным інструментом, а способом продвигати мирноє спувєствованя челяди разных култур.thumb|left|190px|Заменгоф за свойим робочым столом у варшавському квартільови, 1910

 Гомаранізм 
Кроме свойих лінґвістичных робут Заменгоф удав реліґійну філозофію, котру называв гомаранізмом (, пораз ся слобудно товмачит ги „гуманітаризм“ авадь „гуманізм“).Meaning in the Age of Modernism: C. K. Ogden and his contemporaries , Thesis of James McElvenny, 2013 Гомаранізм быв закладеный на принципах и ученях Гілела Старшого. Заменгоф казав за гомаранізм: „Тото направду обєкт ушыткого мого жывота. За нього бым уддав усьо.“Edmond Privat, The Life of Zamenhof, p. 117.

 Їдіш и никаня на сіонізм 
У 1879. році Заменгоф написав першу ґраматику їдіша, часточно пак опубліковану в їдішоязычному журналі „Lebn un visnshaft“.Вілнюс, 1909; ник. есперантовоє товмачіня  (За ґраматику їдіша тай реформу в їдіші) у  (Жыд из ґета: уд сіонізма до гілелізма), , том 5, 1976. Повный ориґіналный російськый текст сього рукописа быв опублікованый онь у 1982 из паралелным есперантовым товмаченьом Адолфа Голцгавса, у „“ (Провба ґраматикы новожыдувського языка), Гелсінкы, бб. 9–36. У туй роботі ун не лиш дає обзор їдішової ґраматикы, айбо и предлагат переход на латинськоє письмо тай другі правописні іновації. У тот такой період Заменгоф написав дакотрі другі роботы у їдішови.

У 1882. році Російську імперію, у тому числі Конґресову Польщу накрыла габа поґромув, што тручнуло Заменгофа поучаствовати у Ховевей Ціон и закласти сіоніштськоє штудентськоє общество у Варшаві. Ун лишив тото кываня по уданьови „Unua Libro“ у 1887, а в 1901. році удав заяву „Гілелізм“ по російськы, у котруй написав, ож сіоніштськый проєкт ся провалит, бо жыдове не мавут ворошный язык.


У 1914. році ун ся удказав уд понукы прикапчати ся ид новуй орґанізації жыдув-есперантіштув „TEHA“. У свому письмі ид орґанізаторам ун уповів: „Глубоко м пересвідченый, ож хотьякый націоналізм дає людству лиш майчитавый смуток […] Правда, ож націоналізм утисканых народув — ги природна самозащитна реакція — є многым май простимый ги націоналізм народув утискавучых; айбо кідь націоналізм силных є неблагородный, та націоналізм слабых є немудрый; и єден, и другый порождавут и пудпорувут єден другого“. Юдаїштська Біблія тото єдна из многых робут, котрі Заменгоф потовмачив есперантом.

 Смерть 
Заменгоф умер 14. апріля 1917. року у Варшаві, годнобыти на серце,"Ludwig Lazar Zamenhof – Founder of Esperanto" , Department of Planned Languages. и быв захованый на варшавському жыдувському теметові на ул. Окоповуй. Бесіду на опроводі справив головный рабін Великої сінаґоґы у Варшаві, Самуел Абрагам Познаньськый, котрый уповів: „Буде час, кой польська земля и нація порозумівут, яку славу дав сесь великый сын Божый своюй отцюзнині.“

 Файта 
Заменгоф и його жона Клара Зілбернік уростили трьох дітий: сына Адама тай доньок Зофію и Лідію. Лідія дуже ся заінтересовала есперантом и в дорослі рокы стала учительков языка, вандровала Европов и в Америку, обы выкладати есперанто. Через цімборство из Мартов Рут Лідія стала багаїштков. Ушыткі троє Заменгофовых дітий были убиті націштами бігом Голокоста., p. 116 : "Between world wars, Esperanto fared worse and, sadly, became embroiled in political power moves. Adolf Hitler wrote in Mein Kampf that the spread of Esperanto throughout Europe was a Jewish plot to break down national differences so that Jews could assume positions of authority.... After the Nazis' successful Blitzkrieg of Poland, the Warsaw Gestapo received orders to 'take care' of the Zamenhof family.... Zamenhof's son was shot... his two daughters were put in Treblinka death camp."

Заменгофув онук, сын Адама, Луї-Крістоф Залєскі-Заменгоф, жыв у Франції уд 1960. рокув до свойої смерти у 2019, а його донька, Марґарет Залєскі-Заменгоф, дотеперь активна у есперантовому кываньови.

 Почесті 
У 1905. році Заменгоф дустав орден почесного леґіона за вытвореня есперанта. У 1910 Заменгоф быв першый раз номінованый на Нобелову премію мира чотырьма членами британського парламента (у т. ч. Джеймсом О’Ґрейдійом и Філіпом Сновденом) тай професором Стенлійом Лейном Пулом. Премія товды пушла Межинародному біру мира. Заменгоф быв номінованый на тоту премію 12 раз. На честь пятого універзалного есперантового конґреса у Барселоні король Іспанії Алфонсо XIII. вчинив Заменгофа командором () ордена Ізабелы Католицької.


Мала планета 1462 Заменгоф є названа на честь Л. Л. Заменгофа. Она была удкрыта 6. фебруара 1938. року фінськым астрономом Ӱрйом Вейселе. На честь есперанта названа мала планета 1421 Есперанто.

По вшыткому світі сут стувкы улиць, паркув и мостув, названых на честь Заменгофа. У Литві майзнама улиця Заменгофа є у Каунасі, де ун даякый час бывав и мав хыжу. Улиці Заменгофа сут у Польщи, Споєному корольстві, Франції, Мадярщині, Горватії, Чеськуй республіці, Іспанії (головно в Каталонії), Італії, Ізраїльови, Белґії, Нідерландах и Бразілії. На Мадярах и у Бразілії сут берегы Заменгофа, а на Дунайови є острув Заменгофа.Hommages au Dr Zamenhof, à l'espéranto et à ses pionniers.
У подакотрых ізраїльськых варошах уличні знакы указувут Заменгофові рокы жывота, айбо пишут го Еліезером.

Заменгоф ся держит божеством у японськуй реліґії оомото, котра пудпорує хоснованя есперанта вірниками.

На честь Заменгофа названі руд лишайникув Zamenhofia тай вид Heteroplacidium zamenhofianum.

Російськый писатель Ніколай Боровко уєдно из Владіміром Ґернетом заклали были в Одесі першоє офіційноє есперантовоє общество в Росії „Esrero“, в котрому у 1896–1897. роках Боровко быв передсідов.

У загороді хыжі скулптора-есперантішты Ніколая Блажкова в Одесі быв установленый памнятник, скулптурный портрет Л. Л. Заменгофу. У 1960. роках ун го там поклав позад того, ож на мытници не позволили загнати скулптуру у Відень на есперантовый конґрес.

У Ґотенбурґови, Швеція, є Есперантова площа (), де у 2018. році ся удкрыло кафе „Zamenhof“.

У Італії є дакулько улиць, названых на честь есперанта, у т. ч. Largo Esperanto у Пізі..

У 1959. році на 100-роча рожденя Заменгофа почестовало го ЮНЕСКО;Jewish Telegraphic Agency: UNESCO to Honor Memory of Zamenhof, Jewish Creator of Esperanto , 16 December 1959 у 2015 ЮНЕСКО пуддержало удзначіня 100-роча його смерти.Unesco ; UEA: Zamenhof omaĝota 

Кажджый рук хосновачі есперанта (ги наприклад Есперантовоє общество Ню Йорка) празнувут день рожденя Заменгофа, 15. децембра, ги День Заменгофа (). 15. децембра 2009. року домашня сторунка вебглядача Google указовала зеленый флаґ из звіздов на честь 150-роча рожденя Заменгофа.Google Doodles Archive: 150th Birthday of LL Zamenhof   Retrieved 1 April 2010.

Хыжа Заменгофової файты тай памнятник Заменгофови сут містами пути жыдувської дідузнины у Бялыстоці, удкрытого у юнійови 2008 волонтерами фонда Бялыстоцького університета.Jewish Heritage Trail in Białystok  accessed 25 July 2009. У Бялыстокови є и Центер Лудвіка Заменгофа.

У 1960. році у Стовкови на Тренті, Споєноє корольство, Есперантовов асоціаційов Британії были закладені есперантські літні ошколы, котрі выкладали язык тай локално го продвигали. У вароши є дорога, названа на честь Заменгофа, Zamenhof Grove.

 Часточна бібліоґрафія 
 Ориґіналні роботы 
 Unua Libro, 1887 („Перша книга“)
 Dua Libro, 1888 („Друга книга“)
 Hilelismo – propono pri solvo de la hebrea demando , 1901 („Гілелізм: проєкт в удповідь на жыдувськоє звіданя“)
 Esenco kaj estonteco de la ideo de lingvo internacia , 1903 („Есенція и будучность ідеї межинародного языка“)
 Fundamenta Krestomatio de la Lingvo Esperanto , 1903 („Базова хрестоматія есперантського языка“)
 Fundamento de Esperanto, 1905 („Закладеня есперанта“)
 Булонська декларація, 1905
 Homaranismo , 1913 („Гомаранізм“)

 Періодика 
 La Esperantisto, 1889–1895 („Есперантішта“)
 Lingvo Internacia, 1895–1914 („Межинародный язык“)
 La Revuo, 1906–1914 („Обникованя“)

 Поезія 
 "Al la fratoj" („Братям“)
 "Ho, mia kor'" („О серце моє“)
 "La Espero" („Надія“)
 "La vojo" („Путь“)
 "Mia penso" („Моя думка“)

 Товмачіня 
 Hamleto, Reĝido de Danujo , 1894 („Гамлет, принц Данії“ Вільяма Шекспіра)
 La batalo de l' vivo  („Битка жывота“ Чарлза Діккенса)
 La revizoro, 1907 („Ревізор“ Миколы Гоголя)
 La Predikanto, 1907 (товмачіня Еклезіаста)
 La Psalmaro, 1908 (товмачіня книгы Псалмув)
 La rabistoj , 1908 („Рабловы“ Фрідріха Шіллера)
 Ifigenio en Taŭrido , 1908 („Іфіґенія на Тавріді“ Йогана Волфґанґа фон Ґыте)
 La Rabeno de Baĥaraĥ, 1909 („Бахарахськый рабін“ Гайнріха Гайне)
 La Gimnazio, 1909 („Ґімназія“ Шолема Алейхема)
 Marta , 1910 („Марта“ Елізы Оржешкової)
 Genezo, 1911 (товмачіня книгы Бытя)
 Eliro, 1912 (товмачіня книгы Выход)
 Levidoj, 1912 (товмачіня книгы Левіт)
 Nombroj, 1914 (товмачіня книгы Чисел)
 Readmono, 1914 (товмачіня книгы Второзаконя)
 Malnova Testamento (товмачіня Старого Завіта)

 Зазначкы 

 Література 







 Референції 

 Вонкашні удкликованя 
 Роботы Л. Л. Заменгофа на Project Gutenberg
 Роботы Л. Л. Заменгофа на LibriVox (public domain авдіокнигы)
 Роботы Л. Л. Заменгофа на Internet Archive

Катеґорія:Есперанто