Петро Миговк

Петро Миговк, *, Горбкы, Жупа Угоча, Мадярске кральовство – †, Берегово, УССР — учитель, украинскый и русинскый прозаик, поет, драматик.Ґабор В. В.

 Биография 
Походив  з родины худобного селянина.Хланта І. В. Быв едным з тых представительох селянской молодежи, котрых якась внуторна сила поганяла продовжовати велику народну роботу русинскых будительох XIX. стороча.Алмашій, Михайло 
Закончив горожанку в Севлюши (теперь Виноградово), пак — учительску семинарию в Ужгородѣ  (1925) и зачав педагогичну роботу  директором зачаточной школы в селѣ Черна Севлюшского округу. Працовав по розличных селах Подкарпатской Руси. Од року 1939 працовав учительом в Королевѣ. 

Быв ведучым хора при читални Просвѣты и драматичного кружка. Выступовав як прозаик, поет и драматик од половкы  в периодичных и почасных выданях украинского напряму: Свобода, Наш родный край, Пчолка, Альманах українських письменників (Севлюш, 1936). Часто выступовав зоз своима литературныма дѣлами на Кошицком радиу, вр высыланях на Подкарпатску Русь: в року 1938 тут была поставлена його радиогра За порадами. Выступовав зоз статьями в педагогичных выданях Учитель, Наша школа тай иншых. По падѣ Карпатской Украины быв арештованый на пару мѣсяци в концентраку Варюлопош (коло Нѣредьгазы), але быв неодовго амнестованый и продовжив учительску и литературну чинность. Пензионовав в року 1951. Яко пензиста жив в родинѣ своей дѣвкы в Береговѣ.https://vin-library.do.am/main66-24.html

 Литературна творба 
ДовойноваУже  од року 1924 вершы Миговка ся появляють в подкарпатской периодицѣ, а перва проза, новела Даремний скарб — в року 1926 в ужгородской новинцѣ Свобода. Вершована гра Малі кати появлена в журналѣ Пчолка (1930, № 9). перед тым  в роках  там появляв вершы. А в року 1932 Пчолка выдала гры Миговка На дорогу щастя и Михля. Журнал Наш родный край появив гры Вінок матері (1933) и Подвійна радість (1934). Альманах  підкарпатських українських письменників (1936) подав його поезию, прозу ай сценку Концесія. Быв перекладованый и публикованый тыж в словацкых и чешскых выданях.Виноградівська міська бібліотека

ВойноваНайактивнѣйше выступуе в роках  в подкарпатской пресѣ тыж под псевдами , , , Кривич, Харлампий Луч,  В Литературной недѣли ставать ся едным з основных ей авторох. Под розличныма псевдонимами публикуе повѣданя, вершы, переклады, статьи, гры. Окремыма книжками выходять Малѣ люде (оповѣданя) (Унгваръ, 1941), Смѣшный лицарь (посля роману Сервантеса Донъ Кихотъ) (1943), Вѣрный приятель (оповѣданя) (1943).Михаил Капраль, сс. 118, 121.

ПовойноваВ совѣтской добѣ быв замовчованый и не публикованый.Иван Поп.

 Жерела и одказы 
 Алмашій, Михайло: Русинська педагогічна енциклопедія. — Ужгород: Карпатська Вежа, 2005. — 304 с.  С. 159.
 Михаил Капраль: Подкарпатское Общество Наук / Публикації: 1941–1944. — Ужгород: ПоліПрінт, 2002 
 Иван Поп: Энциклопедия Подкарпатской Руси. — Ужгород: Изд-во В.Падяка, 2001. — 431 с.   С. 252.
 Хланта І. В.: Петро Міговк: поет, прозаїк, драматург //Літературне Закарпаття у ХХ столітті : біобібліограф. покажч. / — Ужгород: Закарпаття, 1995 — 967 с. 




Референции

Катеґорія:Русиньскы писателї
Катеґорія:Русиньскы поеты
Катеґорія:Русиньскы педаґоґы
Катеґорія:Русинскы драматици