Грушово

Грушово  — село в Украйинї, в Закарпатськуй области, Тячувському районї. Є частьов Тересвюської варощикової громады.

 Ґеоґрафія 
Грушово розміщіне на правому берегови рїкы Апшици, котра є правов притоков рїкы Тисы.

У селови струмок Потиць паде в рїку Апшицю.Історія міст і сіл української рср | Грушеве, Тячівський район, Закарпатська областьГрушеве — Інформаційно-пізнавальний портал | Закарпатська область у складі УРСР  (На основі матеріалів енциклопедичного видання про історію міст та сіл України, том — Історія міст і сіл Української РСР. Закарпатська область. — К.: Головна редакція УРЕ АН УРСР.)

 Історія 
Є данї із археолоґічных жрїдел, о тум, што перві поселиня на теріторії села сут до середины первого тисячогуддя, V—VI стогуддя нашої еры, коли проходило грубе переселиня народу, дїля ісканя новых зимиль. Безспорно, часть переселинцю облюбила гору, на котруй росло безчисленость дикых груш, а долу текли дві чистї рїкы, і лишилися туйкы на все. Вырыли перві зимлянкы, потум зачали будовати камняно глинянї хыжкы, обробляти зимлю, збирати садовину, пасти худобу, імняти рыбу тай заниматися промыслом.Сайт Грушовської селищної рады | Історія с. Грушово

Село Грушово тай Грушовськый монастырь на ёго теріторії уперве упоминаются у історичных кроніках ги спалинї золотов ордов у XIII стогуддї, а в 1307 годови — ги удрожинї.
В XIV стогуддї Грушово удносилося д мармарошськым воёводам, а уд 1404 г. — Грушовському православному монастырёви (в 1390 годови заложене Грушовська абація).
За думньом окремых ученых, монастырь у Грушові муг быти заложеный іщи у XI ст. — по удходови монґоло-татар із Мадярщины грушувські монахы жаловалися мадярському корольови за страту дарьчых ґрамот (1240 гуд). Так із XIII стогуддя еґзістує писменне упоминаня. У XVII стогуддї монастырь став центром перводрукарства русинськым языком в Пудкарпаті, айбо пудкуниць стогуддя быв понищеный єзуїтами. Удродили монастырь лем у наш час. Із 2006 года в Грушові фурт жиют монахы. По знищеньови Грушовського монастыря єзуїтами село перийшло у власность феодалу Довгаю.

 Населиня 

 Бисїда 
населиня за рудным языком за даными списаня 2001 года:
ЯзыкКулькостьПроцентукрайинськый573497.24%румынськый831.41%російськый681.15%мадярськый40.07%білоруськый30.05%арменськый10.02%словенськый10.02%инакі/не указали30.04%Усього5897100%

 Храмы 
міні|301x301пкс|Грушувськый Арханґела Михаїла чоловiчый монастырь
За думаньом даякых ученых, монастырь у Грушові муг быти заложеный іщи в XI стогодю. По удходу монґоло-татар, із Мадярщины грушувські монахы жаловалися мадярському королёви за страту дарьчых ґрамот (1240 гуд). жалованя настоятиля того монастыря до короля Бейлы IV о нападу монґоло-татар указує, же еґзістованя Божого храма не є выключене. Ныні тоты документы усокочуются у Будапештови. Окроме того, є інтересный документ, оріґінал котрого находится у актах константінополськых патріарху. Ун говорит про надлежность зимиль монастырёви. На прошіня румынської державы їм зробили копію. Є іщи 11 ґрамот, што пудтвержуют, же королї признавали еґзістованя монастыря у Грушові. Є і 15 тонн документу, што є неперевіринї. Може быти, із часом тоты документи розкрыются.

Сяк, із XIII стогуддя є писменне упоминаня за монастырь. У XVII стогуддьови монастырь став центром перводрукарства русиньськым языком на Пудкарпатёви, айбо на кунци того стогудя, у 1664 годови, єзуїты го понищили. Поновили монастырь аж у наші часы. Із 2006 года у Грушові фурт жиют монахы. По знищиню Грушувського монастыря єзуїтами село перийшло у власность феодалу Довгаю.

Грушувськый монастырь здобыв важливе значіня в половинї XIV стогудяя, коли волошськый войовода Сас († 1364) узяв Грушувську обитиль пуд своє сокочіня і розбудовав новый монастырь. Потум його сыны, войоводы Балица і Драґ, збудовали монастырьску цирькву і дали Грушувському монастырёви статкы трьох сел: Грушова, Кривого і Тересвы, а так само і млином на рїцї Сопунка, де она тече д Тисї.

У 1391 годови воёвода Драґ, із вуйськом православных русину і волоху, прийшов на сокочіня Константінопола выд турку. Ун помагав Мануїлови II Палеологови утвердитися на тронови, поновити варошські муры і засокотити православнї сятынї Константінопола уд напада мусулман. За се Вселеньськый Патріарх Антоній IV подарив войоводї Драґови Томос (знаный ги Ґрамота Вселенського Патріарха 1391 года), по котрому Грушувськый монастырь де юре став духовным православным центром дїля усьых Карпат, а Драґо-Сасы дустали право назначати авадь рекомендовати екзарху у Карпатах, тай не лиш, ай і у Ґалицькуй метрополії.

Коли засокотили монастырь, Балица і Драґа пуйшли із прошіньом до Константінополського патріарха Антонія IV (1391—1397), штобы взяв Грушувскый монастырь пуд свуй дозур і дав му права ставропігії. Так патріарх Антоній IV ґрамотов уд 14 авґуста 1391 г. проголосив Сятомихайловськый монастырь у Грушові ставропігіалным, што означало його вынятя із власти місного єпіскопа і пудпорядкованя власти патріарха. Тогдышнёго Іґумена Грушувського монастыря Пахомія ун назначив свойым екзархом.

Іґумен Пахомій, бывши уповноваженый патріарха, здобыв широкі права, котрї ся тягнули як на духовенство, так і на вірнику усьых цирьков, што належали ід посілостам войовод Балици і Драґа. Пахомій мав право выдавати нові розпоряжіня для усокочіня порядка, розглядати і рішати споры миже духовниством, а так само благословляти нові храмы. Но, не маючи єпіскопскых сячінь, ун не муг высячати новых сященику авадь диякону.

Коли став осідком патріаршого екзарха, Грушувськый монастырь дустав статус архімандрії. Настоятиль монастыря, ги архімандрит, муг хосноватися даякыми єпіскопськыми удзнаками, уприклад, мітрув, жезлом і золотым нагрудным хрестом. Грушувськый монастырь став централным монастырьом Мараморощины і пудпорядковалися му иншы близькі монастырі. Гий знано, архімандрит Сімеон у 1456 годови узяв пуд свою охорону два малї монастырї в Сарвасові і Сопунци, котрї были оберадинї житилї коронного вароша Довге Поле. дякуючи його інтервенції король, коли перевірив дїло, наказав житилям вернути монастырям незаконно забрану зимлю.

Войовода Драґ быв стратеный у 1402 годови нїмцьом Сіґізмундом Люксембурґом, што служив за предлог незаконного завойованя маєтка друбного волоха. Управдї то была удомщіня за поход 1391 года і розбудованя православя в Карпатах. Його брат Балица умер у 1404 годови. Но сыны Балици пудтвердили всї посїлости, подаринї монастырю, і дале обсулужовали го ги ктіторы. Айбо у половинї XV стогуддя усї наслїдникы Драґа і Балици, іскали лїпше житя, переселилися на долину Мадярщины, де іщи сто году билися. Ныні незнано, ци вони умерли в бойово із турками і австрійцями, авадь ізмадярилися. Грушувськый монастырь зато утратив свойых покровитилю і часть посїлостю.

Без покровитилю монастырь став безсокотным і став міхом для напада мадярськых феодалув із сусіднёго Довгого Поля. Тоты присвойили собі монастырьську зимлю, нападали на монастырь і обкрадали го. Часто ся то кончало кровопролитьом. Грушувськый архімандрит мусив іскати сокочіня выд короля, но і король часто не муг помочи. Тож фурт по стогудю довгопульцї допускалися насилства і обкраданьом против монастыря і його братії.

Пуд куниць XV ст. стався пуд загрозов і сам ставропігійськый статус ювілейного монастыря. Як король Владислав ІІ у 1491 годови затвердив Мукачувськым єпіскопом «за старым звыком» Івана, то ун, іґноруючи патріарховські права Грушувського монастыря, старався пудпорядковати собі і всі мараморошськы парафиї, як то было колись. Грушувскый архімандрит Іларий, обы засокотити права патріаршого екзарха, просився до самого короля. У 1494 годови король Владислав ІІ затвердив права, наданї Іларію патріярхом, айбо із условіём, што і ун, і ёго наступницї мают показовати Мукачувському єпіскопу файну пудлежность і послуханость. Історик Лучкай наголосив: «Із тої ґрамоты видно, што король Владислав пудпорядковав Мараморош Мукачувському єпіскопу».

Як єп. Іван, неникаючися на затвержинї корольом права Грушувського монастыря, дале забирав єпіскопські данины (катедратик) із парохій, принадлежачых Іларію, архімандріт щи раз попросився за помочов ід корольови у 1498 годови. Сего раза король Владислав ІІ сам узявся за дїло миже архімандрітом Іларійом і єпіскопом Іваном. Як ся то кончило, через недостаток документу не є знано. Но пуд куниць Мукачувськый єпіскоп добився свого, бо в 1551 годови король Фердінанд І вызнав його власть над цїлым Мараморошськым комітатом і Грушувськым монастырём. Так Сятомихайловськый монастырь у Грушові втратив патріарховські права ставропігії і докус пудпорядковався Мукачувському єпіскопу Васильови. То ясно вытїкат із декрета ґрофа Юрія Баторія, власника Бычкувської домінії, до котрої у тот час надлежало і Грушово, выданого 19 фебруара 1556 года. Приблизно тогды Мукачувськый монастырь быв понищеный, і Баторій передав Грушувськый монастырь із його маєтками Мукачувському єпіскопу Іларіонови. Так Грушувскый монастырь остаточно утратив патріарші привілиї і зостав ся пуд властёв Мукачувскых єпіскопу аж до свого знищиня у час повстаня коло Текелі 1680 года.

Грушувськый монастырь быв не лем духовным центром цирьковного житя Мараморощины, айбо і важливым културным осередком Пудкарпатя. Туй была монастырьська ошкола, в котруй монахы переписовали і готовили богослужибнї книжкы. За народным переданьом, туй вже давно еґзістовала словлянська друкарня. І не чудно, што знаный історик М. Лучкай (†1843) твердив еґзістованя Грушувскої друкарни в половинї XVI ст. гий факт. Май пузнї научинї тоже признавали, што друкарня в Грушувскум монастырї – то не казка, ай історична реалность. У історії румынської літературы Грушувська друкарня занимала важливе місто. Грошми трасілванського князя Юрія І Ракоці (1631–1638) туй выдано перву валашську книжку — товмачіня Нового Завіта. У монастырї робила ошкола каліґрафвії, і туй уперве товмачіня на румынськый язык «Псалтырь», «Єванґеліє» тай «Дїятильсва Апостолув». У XVII сд. монастырь став центром перводрукарства русинськым языком в Пудкарпатьови. Його заклав Швайполт Фіол — словлянськый перводрукач, котрый у 1483–1491 годах выдав у Кракови перві выхудно-словлянські книжкы кирилицьов.

Із Грушувського монастыря поширьовалося дїло, што было заложена Кірілом і Мефодіём. Усї експонаты збиралися многыми годами, а їх кулькость могла бы выстачити на дисяткы выставковых залу. Дакотрї із них – унікалні і могли бы стати украсов хотьякого столичного музия. Серед них: рукопис «Єванґеліє» 600-гуднёї давности, стародавня цирьковна фінджа, образ пудкарпатської ошколы живописа, рїдкі маркы рузных крайин і друге.

Окроме, у музийови зобрано булше 200 зразку убираня, майвеце гуцулського, 250 рушнику ручної роботы, прядкы, груба часть предмету простого житя (бочкы, дужанкы, розписана посуда). І усьо то є унікалне, бо орнаменты і вышиванї мотивы ся не повторюют. У цїлому експонаты роздїлинї на 12 ґруп – залежно уд тематікы.

 Цирьква Благовіщиня пр. Богородици. 1883. 
У 1751 годови упоминатся деривляна цирьква Успіня Пресвятої Дівы Марії, із баштов тай двома звонами, украшена всьыми образами, ай на єднї сяткові ризы было треба 100 ринськых. У 1801 годови ся упоминат деривляна цирьква у файному вызирови, забезпечена всьыми атрібутами.с. Грушово Церква Благовіщення

Типирїшня цирьква –  мурована базиліка. Усерединї над входом указана дата будовы – 1883 гуд, хоть ся упоминат і дата 1890 г.  двирі мают напис на горїшнюй части вудну: «Катринець Василь куратор | Двирі чинив Поповичъ Димитріи и Сируга ми…галь». По повалїня Карпатської Руси парох Грушова Карло Купар і пять силян были розстрїлянї мадярами. То ся стало 19 марця 1939 года в урочищи Кевелів коло села Квасы.

Інтерєр цирьквы перемальовано в 1992 годови. Повирьх старых ікон гарно вырїзбленого іконостасу наклїплено нові іконы на полотнї. У цирькви прячися часть стовбура 150-гудної яблыни, котру, розколов 17 децембря 1997 года, житиль села увидїв на обыдвох половинах ясне зображіня хреста.

 Приселкы 
Кічера

Кічера — бывше село в Украйинї, в Закарпатськуй области.

Ізкапчане із селом Грушово

Упоминаня: 1892: Kusira, 1898: Kusira, 1907: Kicsera, 1913: Kicsera

Потокы

Потокы — бывше село в Украйинї, в Закарпатськуй области.

Ізкапчане із селом Грушово

Упоминаня: 1855: Potoicz, 1892: Potoczi, 1898: Potoczi, 1907: Nápotoczi , 1913: Nápotoczi .

 Туй уродилися 

 Жигайло Денис Володимирович — голова ревізійної комісії ДДПУ ім. Франка, заступник головы профбюро ІФМЕІТу, учасник команди квн «3D»
 Мацола Роман Миколайович — украйиньскый політик, меценат, народный депутат Украйины, засновник орґанізациї «Інститут солідарности громад».

 Турістічні міста 

 крайознавчый народный музий «Сріберна Земля» ім. Василя Тегзы;
 храм Благовіщіня пр. Богородици (датованый 1883 г.);
 Грушувськый Арханыела Михаїла чоловiчый монастырь.

 Удкликаня 

Катеґорія:Села Закарпатьской области

Катеґорія:Статя написана не кодіфікованов бесїдов