Велика Украйина

міні|Границі Украйины, заявлены делеґаціёв УНР на Паризькӯв мирнӯв конференції (1919—1920)
Вели́ка Укра́йина () — ірредентисташска політична концепція. Термін «Велика Украйина» быв первый раз хоснованый у трудах Грушевського. У началі 1918 року М. Грушевськый писав, што, удділивши ся уд Російськой Рішы, «украйинці» получили возмогу творити не леш «слободну и независну Украйину», но и «Украйину Великую», великую не територіёв, ци богатством, авадь господством над другыми, а вышше всёго, «соціално-моралными цінностями», воплощіням котрых мали были быти «высока» наука, култура, искуство. У ёго представліню, Велика Украйина мада была стати «палладіумом демократическых вольностий» и «аренов націоналного розуміня». Въедно из «украйинцями» у ню̄в, мавучи права автономії, слободно жили бы другі националности. У дальнійшӯм, пуд терміном Велика Украйина пуднимало ся иппен инноє: сформулованое украйинськыми політическыми діятелями представліня за Украйину из бӯлшыв територіёв и вплывом, чим современна, котра має охватывати усі «укра́йиньскі» етніцькі території.

 Історія украйиньского ірредентизма 
Дисять заповедий Украйиньской народной партії были сформулованы її лідером Миколаём Міхновскым у 1904 році.

Тоты заповеди были своёго рода кодексом партии. Они призывали ид построєню «єдиной, неділимой, уд Карпат до Кавказа самостойной, слободной, демократицькой Украйины — республікы робочых людий».

 Состав реґіонӯв «Великой Украйины» 
Украйиньскый ірредентизм предполагав припой територій на выходови, северови и западови, потӯм вошедшых у состав РФ, Польска, Мадярщины, Словеньска, Ґрузії, Білоруси, Молдавії, Румыниї и територій ныні зайнятых «Украйинов»:
 Стародубщина и Сіверщина, ид северови уд Черніговщины;
 Выходна Слобожанщина, юго-выходны дарабы Курьской, Білгородьской и Воронезькой областий:
 Донщина, северо-западна часть Ростовськой области;
 Кубань и Ставрополя.

На западови же, исі реґіоны включавуть:
 Подністровье, лівый берег Дністра у Молдавії (Придністровье (de facto) / западна Молдавія (de jure));
 Пряшӯвська Русь, северо-выходна часть Словеньска: Пряшӯвськый край, Кошицькый край, заселеный у векшыні Русинами;
 Пудкарпатя, ныні Закарпатьска область Украйины, у якӯв .
 Юго-выходна територія Польска: в удношіню Любліньского и Пудкарпатьского воєводств;
 Закерзоня и Перемышльщины: Лемковина (Лемко-Русиньска Републіка, Републіка Команча), Бойкӯвщина, Надсяня, Любачӯвщина, Холмщина, Южноє Пудляшя;
 Берестейщина и Піщина, юго-западна часть Білоруси: Брестськой и Гомельской областий (Піньска область);
 Южный Мараморош и Южна Буковина, север Румыниї: території Марамороша и Сучавы, .

 Удкликованя 

Катеґорія:История Украины
Катеґорія:Ірредентізм
Катеґорія:Україна