Вінниця

Ві́нниця (, , ) є варош в западноцентралнуй Украйині на Подолії, адміністративный центр Вінницької области тай Вінницького района. Вінниця лежит на берегах Южного Буга и має населеня 

 Історія 

 Рання історія 
Вінниця была важным торговым и політичным центром зачинавучи з 14. стороча, кой Федор Коріатович, стрычаник великого князя литовського Олґерда, поклав на берегах Южного Буга у 1363. році фортецю уд татарськых набігув.

У 15. столітьови великый князь литовськый Александер Яґеллончик дав Вінниці маґдебурзькоє право. У 1566 она стала частьов Брацлавського воєводства. У 1569–1793. роках варош быв у Короні Корольства Польського. У році 1648 Вінниця стала епіцентром козацькых повстань пуд проводом Богдана Хмельницького; а у фебруарі 1651. року бігом обороны Вінниці козацькый полк Ивана Богуна удбив атаку 20,000-ї польської армії. Вінниця была частьов Гетьманщины до 1667. року, и в 1672–1699 — частьов Османської імперії. Пуд польськым правліньом Вінниця мала статус корольського вароша. 18. марця 1783 Антоній Протазій Потоцькый удкрыв у Вінници Польську торгову компанію. 1. піхотный полк польської коронної армії розміщовав ся у вароши у році 1788, докідь го не релоковали до Пйотркова Трибуналського.

 Пузньомодерна історія 
міні|Вінниця на поштувці 1910. рокув
По Другому поділови Польщі у 1793. році Російська імперія анексовала варош и реґіон. Росія яла укоріньовати римокатолицизм: католицькі церьквы у вароши перечиньовали на православні, у тум числі днешньый Спасо-Преображенськый собор.

У російському списованьови 1897. року Вінниця мала 30,563 чоловік населеня и так была третьым майвеликым варошом Подолії по Камянцю-Подольському тай Умани. Из завершеньом ставбы желізничных споєнь у 1871 Вінниця зачала скоро ся економічно тай інфраструктурно розвивати. Вароськый архітектор Григорій Артинов поклав шор будов: водонапорну турню, театер, церьквы, готелі тай хыжі — котрі и до днесь формувут ландшафт вароша.

Бігом Украйинської револуції 1917–1920. рокув Вінниця ся трираз убирала містом розміщеня державных структур Украйинської народної републікы (УНР). Директорія УНР ся розміщовала у готельови „Савой“, што значило, ож Вінниця была де факто головным варошом републікы. 16. мая 1920. року у Вінници ся удбыла стріча голув УНР и Польщі, Симона Петлюры тай Юзефа Пілсудського.

При совєтськуй владі Вінниця стала індустріалным ґіґантом из фокусом на выробництво цукру, айбо читаво пострадала бігом Голодомора 1932–1933. рокув.

У 1937–1938 бігом Великого терора (Єжовщины) НКВД справили масову згубу 9,000–11,000 чоловік у Вінници — ся подія стала знама ги Вінницька траґедія.Valery Vasiliev, Yuriy Shapoval, "Stages of «Great Terror»: The Vinnytsia Tragedy", Zerkalo Nedeli, № 31 (406), 17–23 August 2002, (in Russian , in Ukrainian  )

 Друга світова война 
міні|„Послідньый жыд у Вінници“ — фотоґрафія незнамого жыдувського чоловіка, котрого дораз устрілит Einsatzgruppe D, гадано вчинена 28. юлія 1941 у Бердичові (а не Вінници)
Бігом Другої світової войны, Вінниця была окупована німецькыма катунами 19. юлія 1941. Попри довоєнноє жыдувськоє населеня у булше ги 34,000 чоловік, лиш 17,000 из них ся лишили, а вшыткі другі были навперед успішно евакуйовані удну Совєтського союза. Почти вшыткі жыдове, котрі ся лишили у Вінници пуд націстськов окупаційов были забиті бігом Голокоста німецьков бріґадов смерти Einsatzgruppe C. У 1942. році читавый дараб жыдувського района Єрусалимка быв изгубленый німцями. Тот період ілуструє знама фотоґрафія „Послідньый жыд у Вінници“.

Адолф Гітлер быв розмістив свою восточну штабквартиру Führerhauptquartier Werwolf у штабквартирі Вермахта коло вароша. Комплекс быв покладеный у 1941–1942 російськыми полонеными, многі з котрых пак были убиті. Гітлерово бываня было деревлянов хыжков у приватнуй загороді из окремым бетонным бункером. Комплекс обсяговав дас 20 другых деревляных хыжув, електроштацію, сады, колодязі, три бункеры, басейн на плаваня тай оборонні позиції.

Гітлер бывав у „Верволфі“ дакулко тыжнюв у 1942 тай на зачаткови 1943. На днешньый день мож навщивити немногі останкы комплекса, котрі у єдному из звітув ся описувут ги „ворох бетона“ позад того, ож націшты го знесли у 1944. На авґуст 2018. року планы вытворити повноцінный музей на місті „Верволфа“ не были реалізовані.

 Пузньый совєтськый період 
По завершеню Другої світової войны Вінниця стала локаційов воєнної базы совєтськых воздушных сил, котра обсяговала аеропорт, болницю, арсеналы тай другі воєнні установкы. Уд 1960. року и до кунця 1990. рокув у Вінници была штабквартира 43. ракетної армії Ракетных войськ стратеґічного призначеня. 2. окрема воздушно-артілерійська бріґада, котра пак стала 24. воздушнов армійов, розміщовала ся у Вінници у 1960–1992. роках.

 Независла Украйина 
Командованя Воздушных сил ЗСУ ся розміщовало у Вінници уд року 1992. Бігом повномасштабної інвазії РФ в Украйині, 25. марця 2022 центер командованя быв читаво пошкодженый російськыми крылатыми ракетами.

14. юлія 2022. року центер Вінниці быв атакованый трьома російськыми крылатыми ракетами: проєктілы трафили у місну клініку NeuroMed тай офіцірськый дум, котрый ся хосновав ги концертный зал. Уд атакы умерли 27 чоловік (межи нима троє дітий), 80 были госпіталізовані. На слідувучый день Міністерство обороны РФ заявило, ож цільов были высокопоставлені украйинські воєнні офіціры тай представителі загатарных компаній воєнної індустрії.

12. октовбра 2022, пілот Вадим Ворошилов (позывный „Karaya“) збив коло Вінниці 5 дронув „Шахед 136“. Позад уймы, вчиненої аеропланови, Ворошилов ся катапултовав у Вінницькуй области по тому, як удвюг свуй унищовач уд вароша. За вто го нагородили званьом Героя Украйины.

У 2023. році Вінниця удкрыла представительськый офіс Европської унії.

 Референції 

Катеґорія:Міста Україны
Катеґорія:Вінницька область
Катеґорія:Населены пункты Украины