Йосиф Рубій

Йосиф Рубій (*1838 АндріёваМихайло Шмайда. Андріёва зазначена лем у сего автора, с. 35. — †3. януар 1919 Пряшів) — публіціста, етноґраф, з року 1862 выкладач ґрекчины і латины на Пряшівскій ґімназії, молодшый соратник Александра Духновича.Иван Поп. 

Закончив ґімназію в Ужгороді (1858), учив ся в духовной семінарії у Відню (1861) и едночасно навщивляв лекції на тамошной універзітї.Федір Ковач. 
Ту го Адолф Добрянскый познакомив з російськым амбасадором у Відню М. Раєвскым, в кругу котрого Йосиф Рубій зознамив ся з російськыма писателями, доставав російску літературу, котру пропаґовав на Подкарпатю, и став ся запаленым русофилом. Ёго надмірна запаленость выволала побоёваня в кругу М. Раєвского, зашто ректор духовной семінарії спровадив го закончити духовну науку в ужгородской семінарії (1861–1862), по закончіню котрой Рубій одказав ся прияти священство. Намісто того достав  діплому професора ґімназії на універзітї в Пешті, а пак понад 40 рокы выкладав класічны языкы на ґімназії в Прешові. 
Став ся секретарём основаного и веденого А. Духновичом «Общества св. Иоанна Крестителя». Быв актівный участник створеня «Общества св. Василія Великого» и ініціатор (около 1863) май
радікалного, а зато полулеґалного, «Общества Андрея Первозванного». Як участник и орґанізатор сих обществ  утримовав контакт и доставав грошову помоч од Московского славянского комитета. Через М. Раевского доставав русскы книгы и часописы, шырив их серед русинской інтеліґенції. Про М. Раевского складовав спискы русинскых штудентох и професорох, котры бы хотїли одыйти до Росії на науку и роботу.

 Творы 
Публіковав історичны, фолклорны, етноґрафічны, лінґвістічны матеріалы в часописах Свѣтъ і Новый свѣтъ. Выдав моноґрафічну працу Історія пряшівской ґімназії 1837–1890 (1890). Заховав ся і рукопис збіркы пісень.

 Жрідла 




 Референції 

Катеґорія:Русиньскы етноґрафы