Гайчар

Гайчар (серб. гонич, слц. hajčiar „плацени гоняч хтори гонї статок на вашар (одн. з вашару), прен. и тот цо наганя, примушує на дацо“, карп.русин. гайчар „тот цо гонї до роботи або розказує“: То такый гайчар, ош и предыхнути челяднїку не дає): 1. тот цо гонї дзивину на ловарску зашеду; 2. плацени гоняч статку (на вашар або з вашару); 3. у новшим чаше настало значенє „машиниста, шлосер при трешки цо гонєл трактор.“

З того слова маме и дїєслово гайчиц – наганяц заяци и др. дзивину пред ловарох (слц. диял. hajčovať, карп.русин. гайчарити.  

Гайчар и гайчиц (ше) вироятно од викричнїка гай (за гонєнє, одганянє), хтори у нашим язику нє зачувани: укр. гай – викрик за одганянє, поль.диял. haj – императивни викрик за животинї, чес. haj – императивни викрик за птици. 

Литература

Словнїк руского народного язика I, А – Н, Нови Сад 2017, б. 240

Вонкашня вяза

  gonič. Vikirečnik, sr.wiktionary.org