Куньґов

Куньґов кер. , всл. kuňhov „хижка.” Од мадь. kunyhó „хижка”. (хлопски род).

Куньґов то на високо посцелєна посцељ. Випатрала так як посцель ``на поверх.`` На корунки, под верх, прибили ше дещички, на хтори ше покладли дески, од єдней по другу корунку. Так ше направела посцељ ``на поверх``. Горня часц вше була засцелєна, а долня часц, куньґов, ше нє засцельовала. У куньґове ше спало. Ту през дзењ лєгнул дахто од старших членох фамелиї, найчастейше пополадню, тот хто бул вистати од роботох од вчас рана.

Ту спали и тоти менши дзеци тиж през дзень, а векши вноци. Влєце, у вельких горучавох, спало ше и под отвореним конком у сунякалове (гуторело ше и куньґов).

 Литература 
Олена Папуґа, Руске обисце, Нови Сад, 2012. рок, бoк 37.

Словнїк руского народного язика I, Нови Сад, 2017. рок, бoк 655.