Янко Сабадош

Янко Сабадош (*19. юний 1928 - †16. децембер 2015), науковец, дружтвени и културни роботнїк.

 Биоґрафия 
Янко Сабадош народзени 19. юния 1928. року у Руским Керестуре. Оцец Василь и мац Мария родз. Паплацко мали три дзивки, Веруну, Леону и Марию и сина Янка.

Янко Сабадош роснул у, за тедишнї условия, маєтнєйшей польопривредней фамилиї. У тим нашим валалє закончел и основну школу. До ґимназиї почал ходзиц у Зомборе и там закончел перши два класи, а вец предлужел у Новим Садзе, дзе 1948. року и матуровал.

Под час аґрарней реформи охабене його фамилиї лєм 5 гольти жеми (бо оценєне же Янков оцец нє землєдїлец, бо мал совласнїцку учасц у єдней фабрики,  хтора тиж була национализована!), а у фамилиї их було штверо одроснути дзеци, векшина уж були и попристановяни, алє и даєдним з нїх було потребне помагац. Прето Янко у досц чежких материялних обставинох предлужел здобувац високе образованє на Правним факултету у Беоґрадзе, дзе дипломовал 1957. року. После дипломованя жадал робиц у своїм валалє, алє тедишнї валалски власци го иґноровали як „кулацкого” сина, гоч за тото нє було причини. Прето вон мушел роботу глєдац вонка зоз свойого валалу. По кратшей роботи у привреди, у Вербаше, прияти є на роботу у Заводу за явну управу АП Войводини у Новим Садзе, вец предлужел робиц у Ради Союзу синдикатох Сербиї и Югославиї, а потим у Союзней конференциї ССРНЮ на виглєдовацких и аналитичних роботох, одкаль 1989. року пошол до пензиї. 

Под час роботи предлужел и последипломски студиї и 1974. року маґистровал зоз тему Вплїв оддвоєного третированя рускей од українскей народносци у СФР Югославиї на єй културни и политични живот на Факултету политичних наукох у Беоґрадзе. Под час пририхтованя маґистерскей роботи Янко Сабадош за потреби Института дружтвених наукох у Беоґрадзе пририхтал и єдну студию з насловом Русини (Концепция, политика владаюцих кругох у державох у  хторих жили, конституованє до єдинственей нациї; вибор литератури, библиоґрафия). Докторску дисертацию пририхтал под насловом Револуцийни и националноошлєбодительни рухи українского народу концом 19. и на початку 20. вику и одбранєл ю тиж на Факултету политичних наукох у Беоґрадзе 1990. року. Tеми вязани за историю Руснацох вон обявйовал у руских периодичних публикацийох и на наукових конференцийох у Новим Садзе, Беоґрадзе, Києве, Вуковаре и Руским Керестуре.

Понеже Янко Сабадош векшину свойого роботного вику препровадзел оддалєни од стредкох културних збуваньох рускей и українскей националней заєднїци, ширша руска явносц релативно мало позна творче дїло културного дїяча. 

Гоч нє бул професийно вязани за дїялносц руских културних институцийох, вон вше интензивно провадзел процес нашого културного живота и скоро вше ше активно уключовал до наукових розправох кед бул розпатрани наш национални идентитет або питаня з обласци дальшого розвою нашей националней култури и образованя. Вон ше трудзел з науковима арґументами зоз историї Руснацох ошвициц їх национални идентитет и дилеми  хтори ше у науковей явносци у вязи з тим зявйовали и зявюю аж по нєшкайши днї. Мож повесц же скоро цали його творчи опус пошвецени праве тому проблему, гоч його дружтвена и културна активносц вельо ширша.

 Допринос рускей литератури 

У рускей културней явносци ше зявел ище як студент 1951. року зоз приповедку под насловом Дуня (зоз НОБ), обявену у „Руским слове”, потим зоз приповедку Врацаю ше нашо (зоз рабства), вец 1952. року у часопису Шветлосц зоз рецензию (ШВ ч.3, боки 225–235), под насловом О велїх нєобявених темох прешлосци и єдней обробеней (приповедки Евґения Планчака Михалова дїдовщина), потим драму Огень в ноци (ШВ ч.4, боки 292–315) 1952. року. Уж у першим чишлє спомнутого часопису у 1953. року (на бокох 14–19) обявює виривок зоз ширшого литературного твору з насловом Нєщесце Кирила Натеґача. У истим чишлє (на бокох 49–68) обявює и статю з насловом Даскельо слова о нашей драмскей литератури.Ж. И. (Янко Сабадош), Даскельо  слова о нашей драмскей литератури, Шветлосц, Руски Керестур,  ч. 1, II, януар-марец 1953, б. 49-68.

Очековало ше же у Янкови Сабадошови достанєме доброго писателя и литературного критичара, алє ше обставини пременєли. Янко ше у рокох цо шлїдзели перше цалком пошвецел студийом, а вец го баржей прицаговала мало позната история нашого народу.

 Инициятор снованя Союзу Руснацох и Українцох Югославиї 

У другей половки шейдзешатих рокох прешлого вику активовал ше на указованю на проблеми културного розвою припаднїкох рускей народносци у Югославиї пре нєришени його кадрови и материялни обставини. Гоч и нє вше мал обєктивни погляди у оценьованю причинох таких обставинох, його активносц наишла на розуменє єдного числа руских културних дїячох и резултовала зоз формованьом єдней инициятивней ґрупи з єденац членох зоз Шиду, Коцура, Петровцох, Нового Саду, Вуковару, Руского Керестура, Липовлянох, Баня Луки, Беоґраду, Нового Саду и Прнявора,  хтора 1967. року виробела єден писани реферат на тему Проблематика културного розвою при югославянских Русинох–Українцох (стан, проблеми, дальши розвой).Янко Сабадош, Проблематика културного розвитку Русинох-Українцох у СФРЮ, Шветлосц, VI, ч. 1, Нови Сад,  януар-марец  1968, б. 61-65.

Уж 1968. року Янко Сабадош публиковал статю з насловом Проблематика културного розвитку Русинох–Українцох у СФРЮ у часопису Шветлосц  (ч. 1, б. 61–65), а 1970. року участвовал на науковим совитованю у Новим Садзе зоз тему Проблеми на линиї опредзельованя Русин–Українєц при тей народносци у СФРЮ Јанко Сабадош, Проблеми на линији опредељивања Русин-Украјинац код ове народности у СФРЈ, 1971, Штампарија  Руске слово Руски Крстур, с. 3-51. (Традицийна култура югославянских Русинох, „Руске слово” Н. Сад и Етноґрафски институт САНУ Беоґрад, 1971, б. 239–287). Дзешец роки познєйше участвовал на Першим науковим совитованю Русинох и Українцох Горватскей, отриманим у другей половки юния 1980. року, у рамикох Петровского дзвона, зоз тему Зоз историї роботнїцкого и селянского руху Русинох медзи Першу и Другу шветову войну (Зборнїк роботох, Вуковар, 1981, б. 153–165, видал Союз Русинох и Українцох Горватскей).

Под час 1987. и 1988. року у часопису „Нова думка” обявел серию статьох под заєднїцким насловом Русини и Українци Югославиї медзи двома шветовима войнами у седем обсяжних предлуженьох (числа 61, 62 и 63 од 1987. и 64, 65, 66 и 67 од 1988. року). Остатнї його виступ бул на медзинародней науковей конференциї на тему Приселєне и живот Руснацох у Бачкей, Сриме и Славониї 1745–1995 отриманей у Новим Садзе 27–28 септембра 1995. року у рамикох означованя 250–рочнїци живота Руснацох на тих просторох. Його тема глашела: Дружтвени и културно процеси медзи Русинами у южней Угорскей у другей половки ХХ вику (Зборнїк роботох „Руснаци–Русини”, Завод за учебнїки и наставни средства Беоґрад и Филозофски факултет, Катедра за руски язик и литературу Нови Сад, 1996, боки 255–280).

У спатраню цалосней културно–науковей дїялносци Янка Сабадоша нє мож заобисц и факт же вон як дружтвени дїяч мал барз значну учасц у снованю Союзу Руснацох и Українцох Югославиї и Сербско–українского дружтва у Беоґрадзе, хторому бул велї роки на чолє.

Янко Сабадош, вєдно зоз Симеоном Сакачом, єден з перших иницияторох ище зоз шейдзешатих рокох прешлого вику снованя єдней єдинственей орґанизациї за шицких Руснацох и Українцох Югославиї за ришованє заєднїцких проблемох у Сербиї, Горватскей и Босни и Герцеґовини. У октобре 1967. року Янко Сабадош написал материял под назву Проблеми културного розвою при югославянских Русинох-Українцох4, хтори, як резултат велїх скорейших стретнуцох и догваркох у мено ґрупи ентузиястох у  хторей були: Владимир Бесерминї теди зоз Шиду, Янко Фейса зоз Коцура, Штефан Гудак зоз Петровцох, Микола М. Кочиш зоз Нового Саду, Владимир Костелник з Вуковару, Дюра Латяк з Руского Керестура, о. Роман Миз з Липовлянох, Иван Пецюх з Баня Луки, Янко Сабадош з Беоґраду, Симеон Сакач з Нового Саду и Иван Сваток з Прнявора придати до Покраїнского комитету СКС за Войводину на розпатранє и ришованє. У тим материялу ше, медзи иншим, глєдало и снованє орґанизациї-установи за шицких Русинох и Українцох у Югославиї. Теди согласаносц за снованє такей орґанизациї нє достата. 

Медзитим, политични фактори у СР Горватскей потримали снованє Союзу Русино-Українцох за територию Горватскей,  хтори на початку 1968. року у Вуковаре, дзекуюци велькому закладаню Влади Костелника и помоци Янка Сабадоша, и основани. Аж 1988. року, после познатих дружтвених пременкох у тедишнєй Социялистичней Федеративней Републики Югославиї указала ше можлївосц за єй снованє. Теди формована нова инициятивна ґрупа за снованє и пририхтованє Сновательней схадзки будуцого Союзу Руснацох и Українцох Югославиї,  хтору творели: Янко Сабадош, Владимир Хромиш, Симеон Сакач, др Юлиян Тамаш, Євген Кулеба, Гавриїл Такач и Борис Гралюк.

Янко Сабадош, у сотруднїцтве зоз спомнутима членами Инициятивней ґрупи написал нови материял под назву: Проблеми и чежкосци у витворйованю уставних правох русинскей и українскей народносци у СФР Югославиї, а Владимир Хромиш – материял под назву Уставноправне положенє русинскей-українскей народносци у Югославиї. На основи тих материялох порушана акция у Союзней конференциї ССРНЮ (дзе теди бул професийно заняти Янко Сабадош) и єй Одбор за медзинационални одношеня розпатрел тоти материяли. После тей схадзки Янко Сабадош написал другу верзию материялу,  хтора була на явней розправи. 

У першей половки 1989. року отримани схадзки републичних конференцийох ССРН Горватскей, тиж и Босни и Герцеґовини и Покраїнскей конференциї ССРН Войводини, на  хторих розпатрани проблеми наведзени у спомнутих материялох и потримани намаганя за їх розришованє, а 11. юлия 1989. року отримана схадзка Координацийного одбору за медзинационални одношеня Союзней конференциї ССРНЮ ма  хторей принєшени заключеня под назву Актуални питаня унапредзованя положеня Руснацох и Українцох у Югославиї. У тих заключеньох, медзи иншим, потримане снованє Союзу Руснацох и Українцох Югославиї.

Янко Сабадош цалого свойого живота у своїх обявених написох и зоз своїм дружтвеним анґажованьом стал на становиску же Руснаци лєм окремна часц українского народу, а нє самостойного карпато-русинского народу. Мож го тримац за єдного з идеолоґох проукраїнского односно українофилского руху на подручох бувшей Югославиї.

Др Янко Сабадош умар 16. децембра 2015. року (88) у Беоґрадзе дзе є и поховани.

После його шмерци, 2021. року, фамелия подаровала його библиотеку Филолоґийному факултету у Беоґрадзе, ґрупи за українистику при Катедри за славистику, дзе була и фасцикла зоз рукописами на руским язику. Тоти рукописи пририхтал за друкованє Михал Рамач, а потим Сабадошову кнїжку Розваляни салаш обявела НВУ Руске слово.

 Литература 
 Др Янко Сабадош (1928-2015), Руски християнски календар 2017, НВУ Руске слово и Християнски часопис Дзвони, б. 200.

 Вонкашнї вязи 
 Янко Сабадош, вебсайт НАР, Руски вертикали, 25. новембер 2023.

 Референци 

Катеґория:Руснаци у Сербиї
Катеґория:Науковци
Катеґория:Українофили
Катеґория:Дїяче у култури
Катеґория:Дружтвено-политични активисти
Катеґория:19. юний
Катеґория:Народзени 1928
Катеґория:16. децембер
Катеґория:Умарли 2015