Мантия

Мантия то епископске (владическе) нєбогослужебне облєчиво и нє даяке порядне облєчиво. То плащ без рукавох хтори прекрива цале цело, на предку лєм на ґалєру закапчани, а вец у двох полох нєзакапчани пада до долу. 

Мантия ше шиє зоз лилового гадвабу, украшена є з пантлїками у трох водоровних шорох, а спредку на першох и долу на каждей поли таблїчки на хторих вишити або намальовани образи (икони) штирох евангелистох з їх символами. 

Мантию ноши архиєрей (владика) у торжествених кресних ходох (литийох, процесийох). До мантиї облєченого владику ше провадзи у святочним ходу з дому до храму Божого (святого храму). У тим ходзе владика нє покрива главу зоз митру, бо митра литурґийни покривач глави, алє зоз паникамилавку або голєм з колпаком. Так робели грекокатолїцки владикове заключно зоз архиепископом Гавриїлом Букатком.

Владика у мантиї и колпаку припровадзени до святого храму на солею, вимодлї приступни молитви, знїма мантию и колпак (або паникамилавку) и облєка ше до богослужебного облєчива (ризох).

Литература

 Дзвони, християнски часопис, марец – април, 2006 рок, протоєрей ставрофор о. Йоаким Холошняй
 Церковни литурґийно литурґични словнїк, , бок 193,  о. др Роман Миз

Вонкашня вяза