Монолоґ

У драми моноло́ґ (од грец. μονόλογος, зоз μόνος mónos „сам“ и λόγος lógos „слово, бешеда“) є бешеда, хтора ше вигваря єдним персонажом, часто же би проговориц свойо думки вголос, адресовац другого персонажа лєбо авдиторию. Монолоґи часто ше стретую и у драматичних медийох (пєсох, филмох), и у нєдраматичних, наприклад у поезиї.

 Подобни прийоми 
Монолоґи маю досц общого зоз другими литературними прийомами, наприклад солилоквиями, апострофами и апартами. Алє медзи нїма є розлика.

У монолоґох, як и у, наприклад, солилоквийох, задзеєни лєм єден голос, алє солилоквий ше адресує лєм самому соби лєбо авдиториї, а нє другому персонажу. Под час апострофох особа гвариц до придуманого чловека, нєживого предмета лєбо идеї. Апарти су кратки и їх нє чую други персонажи (тиж и у тих ситуацийох, кед лоґично муша чуц, наприклад кед апарт єдней особи претаргує його диалоґ зоз другу особу).