ကဝိကျော်

မောက်သူဇာမြို့စား ကဝိကျော်ရေ လေးမြို့ ခေတ်တွင် ဒုတိယ ပုရိန်မြို့ ကို တည်ထောင်ရေ ဒဿရာ ဇာ မင်း (သက္ကရာဇ် ၄၈၅-၅ဝ၁)ဧ့ ထင်ယှားရေ မင်းတိုင်ပင်ခံ ပညာဟိအမတ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပါရေ။ ကဝိကျော်ဧ့ လျှောက်ထုံးတိစော် လေးမြို့ ခေတ် စာပီစုတွင် ထင်ယှားလှရေ။ အုံနိမိတ်၊ ကြိုးကြာနိမိတ်ရို့နန့် စပ်ရေ လျှောက်ထုံးတိတွင် အမတ်ကြီးဧ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်တတ်ရေ ဉာဏ်ရည်ကိုတွိ့ရရေ။

ဒဿရာဇာမင်း ဘိသိက်ခံသည်နန့် စပ်လျဉ်းပြီးကေလည်း ကဝိကျော်ရေ ဘိသိက်ခံရာ အင်္ဂါစုံအပ်ကြောင်းကို သုဝဏ္ဏဒေဝီ သိုးလိုက်ရတု စပ်ဟပ်မျိုးနန့် လျှောက်ထားခရေ။ မင်းကောင်းမင်းမြတ်ရို့ဧ့ ထုံး၊ ရှေးပညာဟိရို့ဧ့ စကားပုံပြင်ကိုပြပြီးကေ မင်းအားဆုံးမလမ်းညွှန်ပီးရေ။ ပညာဟိကဝိကျာ် ဗဟုသုတဉာဏ်ရည်ကို ၎င်းဧ့ကဗျာ တွင် ကောင်းစွာတွိ့ရရေ။

ဘိဇယကမင်္ဂလာလျှောက်ထုံး

နွယ်မြစ်စဉ်လာ၊ မြတ်ရာဇာထိုး၊ စကြာရောက်ရာ၊ အကြောင်းပေ၊ ပရေမေဘုန်းသမ္ဘာ၊ မဟာဇနိန်၊ သာကိန်ဒကရာဇာတို့ ၊ ကြီးကျယ်စွာမင်းတံဆိပ်၊ ဘိသိက်တော်ခံ၊ ထိုင်းနိုင်ငံကို၊ စိုးစံကွပ်ညှပ်နိုပ်၍၊ သူတို့ ထိပ်ရှေးစဉ်လာ၊ ဘိသိက်သွန်းရိုး၊ မော်ကွန်းထိုးသည်၊ မင်းမျိုးမြတ်ကညာနှင့်၊ လက်ယာရစ်ခရုသင်း။ မင်းတို့ သုံးရ၊ ဗြဟ္မာဏလည်း၊ မူလသိက္ခာ၊ ကျမ်းအမှာကို၊ မှီစွာကျင့်ရိုး၊ ဘေးဘိုးဆင်းသက်၊ ဘိသိက်ဆက်မှန်ရာ၏၊ ဂင်္ဂါငါးရပ်ရေ၊ စီးတွေမပြန်၊
ဝဋံကြာမျိုး၊ မညှိုးပန်းသပြေနှင့်၊ ညွှန့် စေမြက်မြေဇာ၊ ရေသဘန်းပျဉ်၊ ယှဉ်သည်နံသင့်ရာ၌၊ ပန်းစုံစွာသစ်လေးပင်၊ တောင်မြောက်လေးရပ်၊ တင့်အပ်စိုက်ထားကျင်မှ၊ စစ်အင်္ဂါလေးပါးခင်း။ ပုဏ္ဏားငါးရာ၊ ဖြူစွာခရုသင်းနှင့်၊ သဲးတလင်းညီညွတ်ရာ၊
ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၊ ပွဲလမ်းမပြတ်၊ မဏ္ဍပ်သုံးဆောင်မှာလည်း၊
ဖြူ-ဝါ နီဆင်စရိုး၊ ငှက်-ပျော်- ကြံ−အုန်းပင်လုံးသီးပင်၊ ဝန်ကျင် ရေပြည်အိုးနှင့်၊ မညိုးသပြေရွက်ပေ။ ဒန်းဒဆတ်သွားတည့်၊ ချရားခက်ဆိုင်၊ စကားလှိင်၍ သင်းကြိုင် ဝေကြောင်းကားမှ၊ ပြောင့်မမှားသည်။ တရား၌လိမ္မာ၊ အမတ်သဌေး၊ ဘိဘေရိုးမှန်ဂျာနှင့်၊ မင်္ဂလာအခါနက္ခတ်ကောင်း၊ ပညာမြော်မြင်၊ရေမြေ ရှင်လည်း။ ဂုဏ်လျှင်အသိ၊ ဂတိလေးပါ၊ တရားတည်စေကြောင်းတည်း။

ရှေးထုံးဟောင်းကျမ်းအလာ၊ မညီယုတ်တတ်၊ ပေါ့ပျက်မရှိသာခဲ့၊ ကြီးတေဇာကျွန်းလုံးမိုး
ဘိသိက်ခံပြီး သစ္စာကြီးသည့်၊ စောထီးမင်းကောင်းမျိုးတို့၊ ဆိုရိုးရှေးအမှား ကိုယ်၏အသက်၊ ပုရွက်ခြပုံး၊ နှလုံးမ ခြားသတည်း၊ သတ္တဝါတို့ ၊ မေတ္တာဆုံခွေရစ် ညွှန်သခါတက်လေ၊ ကြက်သရေကြောင့်၊ ပြိုးပေလူနတ်ချစ်၏။ လေးပါးအပြစ်ရှင်းရှင်းကာ၊ ပြည်သူ့ လုပ်ခွင်မလွန် စားတိုးရာသည်။ မဟာနွယ်ဖြစ်ဘုန်း ပွင့်သစ်၊ ရဟန်းသိက္ခာ၊ မင်း မှာဘိသိက်၊ သူတော်စိတ်သည်၊ မဘိတ်ကျင့်ရိုး၊ မြတ်အကျိုးတည်း။ 

ကြိုးကြာငှက်လျှောက်ထုံး

ဒဿရာဇာမင်း လက်ထက်တွင် အနောက်ဘင်္ဂါ (၁၂) မြို့ ရို့ရေ သက်လူမျိုးတိနန့် ပေါင်းကာ သောင်းကျန်း လေရာ၊ အမတ်ကိုယ်ရံကြီးဇေယျဗိုလ်ကို ချီစီရေကာလ တပ်ဦးတွင် ကြိုးကြာငှက်ရေ သားရေတစ်ခုကို ကိုက်ချီပြီးကေ ပျံဝဲလာရာ ငှက်နန့်သားရေကို ဖမ်းမိလီရေ။ ယင်းနိမိတ်ကို ပညာဟိကဝိကျော်ရေ ဒေပိုင် လျှောက် ထားနိမိတ်ဖတ်ကြားခရေ။

“တပ်ဦးတွင် မြင်သော နိမိတ်၊ တိတ်ရအလို၊ ထိုငှက်ကြိုးကြာ၊ နံမှာကုလား၊ မှောက်မှက်ရောယှက်။ သက်ကား သားရေ၊ မိတ်ဆွေပြုလျက်၊ ခြားနားချက်မှာ၊ တိတ်အလာပေ၊ သားရေနှင့် ငှက်ပျံလျက်မလွှတ်၊ ကိုင်းညွှတ်တုံ ချင်းအစာလည်း၊ မကွာစုံဘက်မို့ ဆက်လာပြန်၊ ထိုကျွန်နှစ်ပါး၊ ကုလားနှင့်သက်၊ ငှက်နှင့်သားရေ၊ အနေမ ယွင်း၊ ချက်ချင်းမကြာ၊ အောင်မြင်ပါမည်”

မင်းကြီးလည်း ပညာဟိ ကဝိကျော်အား ဆင်ပေါက်တစ်စီး ဆုပီးတော်မူရေ။

ကိုးကား

ရခိုင်စာဆိုတော်များ (ထွန်းရွှေခိုင်-မဟာဝိဇ္ဇာ)

Category:ရခိုင်စာဆိုတော်တိ