څرک

څرک 
څرک په پښتو ادبیاتو کې د ډېر نازک، ژور او ځینې وخت نالیدلي حالت د څرګندولو لپاره کارول کېږي. دا کلمه د داسې شی یادونه کوي چې په ظاهري سترګو نه ښکاري، خو په احساساتو، نیت او چلند کې شتون ولري. په ادبي ستومالوژۍ کې څرک هغه نری اثر ګڼل کېږي چې د انسان په خبرو، فکر او اړیکو کې ځان څرګندوي. په ولسي کارونه کې دا کلمه د اړیکې د کمېدو، رښتینې خو لږې پاملرنې، یا د یو چا د نه راضي کېدو لپاره راځي. د مثال لپاره، کله چې دوه کسان سره خوابدي شي یا د یو کار د نه ترسره کولو خبرې وکړي نو وایي "زه به یې یو څرک هم ونه کړم". په دې وینا کې شخص د پرېکون، بې اعتنایي یا د نه ورکولو ټینګ نیت ښکاره کوي. د پښتو ادب کې څرک د احساساتو د نرمو خو ژورو خوځښتونو لپاره مهم ځای لري. څومره چې یو حالت ښکاره نه وي، همغومره د څرک د کارونې اړتیا پیدا کېږي. د انسان په خبرو کې وړې نښې ګاه د لویو بدلونونو پیل وي. ادیب د همدې وړو نښو، نری غږ او پټ حالت له لارې د اړیکو رنګونه بیانوي.

سرچینه