حسین بن طلال

حسين بن طلال ( زوکړه: د ۱۹۳۵ کال د نومبر ۱۴ – مړینه: د ۱۹۹۹ کال د فبروري ۷) د ۱۹۵۲ کال د اګست له ۱۱مي څخه تر ۱۹۹۹ کال پوري د اردن پاچا وو. 

حسین په عمان کي د طلال بن عبدالله او مېرمني زین الشرف په کهاله کي وزېږېدی، او د خپل پلار تر ټولو مشر زوی وو. نوموړي خپلي لومړنۍ زده کړي په عمان کي سرته ورسولې، او ورپسې د لوړو زدکړو په پار بهر ته ولاړی. په ۱۹۵۱ کال کي د طلال له پاچا کېدو وروسته حسین د هغه د ځایناستي په توګه وټاکل سو، خو د اردن پارلمان یو کال وروسته طلال د خپلي ناروغۍ له امله استعفا ته اړ کړ، او د حسین د بلوغ تر وخته پوري د یاد هیواد چاري د واکمنۍ شورا ته وسپارل سوې، څو چي د ۱۹۵۳ کال د می په دوهمه نیټه حسین د ۱۷ کلونو په عمر پر تخت کښیناست. حسین څلور ځله واده کړی وو، او یوولس ماشومان یې درلودل.

د حسین په مشرۍ اردن له اسراییلو سره درې جګړې ترسره کړې، چي په دې کي د ۱۹۶۷ کال شپږ ورځنۍ جګړه د اردن د لویدیځې غاړې په له لاسه ورکولو سره پای ته ورسېده. تر یادي ناکامۍ درې کاله وروسته حسین په ۱۹۷۰ کال کي فلسطیني جنګیالي له اردن څخه وشړل، او یاده پېښه چي د اردن هیواد په تاریخ کي د تور سپتمبر په نوم یادیږي، یو له ناوړو سیاسي او فوځي پیښو څخه وه. حسین په ۱۹۹۴ کال کي د عربو دوهم ولسمشر سو چي له اسراییلو سره یې د سولې تړون لاسلیک کړ، او په دې توګه یې د فلسطین له نظامي ملاتړ څخه بشپړ لاس واخیست.

په معاصره عربي نړۍ کي حسین چي د لسګونو وژنکو هڅو او د نسکورولو له دسیسو څخه ژوندی پاته سو، د سیمي یو له تر ټولو اوږدمهاله واکمنانو څخه بلل کیږي. نوموړی په ۱۹۹۹ کال کي د سرطان له امله د ۶۳ کلونو په عمر مړ او د واک ګدۍ یې مشر زوی عبدالله ته پاته سوه.