عربي ادب

عربي ادب ( ALA-LC : الادب العربي ) هغه لیکني دي چي د نثر او شعر په توګه په عربي ژبه کي د لیکوالانو لخوا لیکل سوي وي. خپله ادب کلمه هم چي د یاد علم لپاره کارول کیږي او د آداب معنی لري، عربي ریښه لري. 

عربي ادب په پنځمه پیړۍ کي راڅرګند سو چي د لیکل سوي ژبي یوازي ټوټې یې خلکو ترلاسه کړې. عربي ادب د اسلامي طلايي دورې په اوږدو کي زیات پرمختګ وکړ، او تر نن ورځي پوري ژوندئ پاته دی، چي له همدې امله د اسلامي نړۍ تر ټولو غوره او پراخه ادب ګڼل کیږي. 

 تاریخ 

 تر اسلام مخکي 
له اسلام څخه وړاندي عربي شعر او ادب ته په عنعنوي عربي ادبیاتو کي د " الشعر الجاهلی " نوم کاریږي، چي د جاهلیت شعر مانا ورکوي.  تر اسلام دمخه به د عکاظ په بازارونو کي شعرونه ویل کېدل او د مکې د قریشو ژبه دلته زیاته په ادب باندي پوښلې وه. 

اسلامي دوره

د رشيدون ، يا راشده خلافت په زمانه کي ادبي مرکزونه په حجاز، مکې، مدينې، دمشق، کوفه او بصره کي جوړ او رامنځ ته سول.  په دې دوره کي ادبي تولید او په ځانګړي ډول شعرونو د اسلام د خپراوي لپاره زیات کار وکړ.  د زړورو جنګیالیو د ستایني، په جهاد کې د سرتیرو د هڅولو او په جګړه کي د وژل شویو کسانو د ماتم لپاره لوی شمېر اشعار ولیکل سوه.  د دې دورې د پام وړ شاعران کعب بن زهیر او حسان بن ثابت دي.​