ابن باجه

ابن باجه (په عربي: أبو بکر محمد بن يحيى بن الصائغ) پوره نوم ابوبکر محمدبن يحيى او لقب يې صائغ يا ابن باجه دى. دی د منځنيو پېړيو لوېديځپوهان د (Ayempace) په نامه پېژني. دی د اندلس له نامتو پوهانو څخه ؤ، چې په رنځپوهنه، شمېرپوهنه، ستورپوهنه، او فلسفه کې يې پوره لاس درلود. له دې څخه پرته يې ټنگ ټکور په ځانگړي توگه (عود غږونه)کې پوره مهارت درلودو له وجې فارابي سره پرتله کېده. ابن باجه د يوولسمې پېړې په وروستۍ برخه کې ومړ.

کله چې ځوان شو، نو په ۱۱۱۸ز کال يې د اشبېلې لار ونيوله، او هورې يې استوگنه غوره کړه. او د منطق کتابونو ليکلو لپاره يې ځان وقف کړ. د نوموړو کتابونو څخه يې يو د اسکوريال په کتابتون کې شته، چې دا کتاب يې د شوړال په څلورمه کال ۵۱۲هجري سپوږميز کال ليکلې ؤ.

 د ابن باجه دندې 

 ليکنې 
 شرح کتاب السماع الطبيعي- د ارستو
 قول على بعض کتاب الآثار العلويه- د ارستو
 قول على بعض کتاب الکون و الفساد- د ارستو
 قول على بعض المقالات الاخيره من کتاب الحيوان- د ارستو
 تآلیف اشراقیة
 رسائل ابن باجة الإلهیة
 کلام علی شیء من کتاب الأدویة المفردة لجالینوس
 کتاب التجربتین علی أدویة ابن وافد
 کتاب اختصار الحاوی للرازی
 کلام فی المزاج بما هو طب

 د تدبير المتوحد د کتابگوټي لنډيز 

 د ابن باجه د فلسفې شننه 

 د نوم بدلونه 

 د ابن باجه زده کوونکي او ددوي فن 

 سرچينې 

 تاريخ فلاسفه الاسلام، ليکوال: محمد لطفي جمعه، چاپځاى: مصر

 مسلمان فیلسوفان  90px| ابن سینا بلخي | ابن عربي | ابي نصر الفارابي | غزالي | ابن خلدون | ابن رشد | ابن طفیل | علامه اقبال | سيد جمال الدين افغاني| امير حمزه شينوارې | امام فخر الدين رازي | رابعه بلخي | غني خان | ابو الاعلى مودودي | شاه ولي الله | {سېد محمد طباطبايي | عمر خيام |ابن مسکوی | سېد حسن نصر | جلال الدین رومي |شقیق بلخي | شېخ الاشراق سهروردي

وېشنيزه:فلسفه
باجه, ابن
باجه, ابن
وېشنيزه:مسلمان فيلسوفان
وېشنيزه:فيلسوفان