انی کاٹھگڑھ

نوجوان شاعر انی کاٹھگڑ چڑھدے پنجاب دا اکّ پنجابی غزل دا نامور نام ہے۔ اسدا جنم ۹۵ ںمئ ۱۹۸۶نوں  پنڈ کاٹھگڑھ ، بلاچور  ضلع نواں شہر وچ ہویاـ

غزل 
اس رات بھٹکدے لئی بنیا سی جو سہارا۔
لازم نہیں اوہ تارا چمکیگا پھر دوبارہ۔
میں دھیان لا رہا ساں، پھر دھیان وچّ آ کے،
اس تہس-نہس کرتا میرا جوگ-جوگ سارا۔
خونخار خنجراں نوں نظماں سنا رہا ہاں،
اے منسپھو وکیلو بندی اے کہڑی دھارا۔
توں مون ویکھ مینوں ہرگز بھرم نہ کھاویں،
اسمان تکّ اچھلدے کئی وار میرا پارا۔
مٹی، اکاش، پانی، ‘وا، اگّ توں بناں وی،
کجھ ہے، بغیر جسدے ہندا نہیں گزارا۔
سلگھدی رتّ وچ کجھ پل لئی پالا بنے کوئی،
رگاں دی ٹک-ٹکا-ٹک دی سمجھ والا بنے کوئی۔
سروتے مور وی بندے، سروتے ناگ وی بندے،
ذرا الغوزیاں نوں سر کرن والا بنے کوئی۔
بڑا کجھ چھیدیا جائے کسے پتھر دے گل خاتر،
کئی معصوم کلیاں دی جدوں مالا بنے کوئی۔
پتنگا بھرم کھا جائے اوہ کھا جائے پتنگے نوں،
پتنگا ہضم ہو مکڑی دا پھر جالا بنے کوئی۔
کہے ہر دل، سنے ہر دل، زباں ہووے جاں نہ ہووے،
کوئی بھاشا بنے ایسی ورنمالا بنے کوئی۔

غزل
الیکے آپ بہرنگے تصور وچ، اپنے آپ نوں الجھا رہا ہے۔
ایہہ سرپھریا جیہا اژگر، ذہن وچ نگلدا آپ نوں ہی جا رہا ہے۔
بچیگا ایس ‘توں کہڑا ادارہ، سیاست لہو وچ ہے اساڈے،
‘بڑا کجھ’ ہے اساڈے آدی توں جو، اساڈے نال تریا آ رہا ہے۔
نظریہ مختلف ہے ہر نظر دا، کوئی ‘قاصد’ کوئی ‘دیوار’ آکھے،
دھرا اسمان دے وچکار ایہہ جو، سلیٹی-میگھ بن کے چھا رہا ہے۔
وسے نے شور وچ وی سر، سنو تاں! کوئی وی رنگ بدرنگا نہیں ہے،
کدوں، کتھے تے کس مقدار وچ، بس مصور ایہہ سمجھ نہ پا رہا ہے۔
بدلدے وقت پی کے فلسفے وی، نشہ کیول شراباں وچ نہیں ہے،
سراں ورگی مناں دی مانسکتا، اروہ، اوروہ بدلدا جا رہا ہے۔
نظر اک دور دی کمزور، آکھے! کہ پہلی وار ایہہ سبھ ہو رہا ہے،
نواں کجھ وی نہیں، اتہاس کہندی، ‘انی’ جو ہو رہے، ہندا رہا ہے۔