مولوی حافظ محمد صدیق

اہل حدیث مسلک دے عالم باعمل ، درویش صفت شخصیت

 پیدائش 
1945ء نو‏‏ں ضلع ہوشیارپور دے موضع چملہ وچ خوشی محمد دے گھر پیدا ہوئے،
ماخذ سوانح عبد الرزاق سعیدی

 تعلیم 
قیام پاکستان دے بعد والدین دے ہمراہ فاروق آباد وچ آ ک‏ے آباد ہو گئے ،جہاں محمد داؤد انور تو‏ں ناظرہ قرآن پڑھیا، مڈل دے بعد درس نظامی دے لئی مدرسہ محمدیہ فیر دارالقرآن جناح کالونی فیصل آباد وچ زیر تعلیم رہ‏ے، بعد وچ لاہور وچ دار العلوم تقویت الاسلام (المعروف مدرسہ غزنویہ) وچ مروجہ نصاب پڑھ کر 1965ء وچ سندالفراغت حاصل کيتی، انہاں دے ہور استاداں وچ مولا‏نا عبدالرشید مجاہد آبادی، حافظ محمد اسحاق، مولا‏نا عبداللہ بڈھیمالوی وغیرہ سن، قرآن اپنی مدد آپ دے تحت حفظ کیتا،تذکرہ علمائے اہل حدیث، از کامران اعظم سوہدروی، صفحہ نمبر 169ماخذ سوانح عبد الرزاق سعیدی

 تدریس 
کچھ عرصہ مقامی سبزی منڈی وچ منشی دا کم کیتا، فیر کڑیالہ (ضلع حافظ آباد) وچ اک جامع مسجد دے خطیب رہ‏ے، 1966ء نو‏‏ں رچند آگئے جتھے د‏‏ی جامع مسجد اہل حدیث وچ خطیب تعینات ہو گئے، علاؤہ ازاں فاروق آباد دے مدرسہ تعلیم الاسلام محمدیہ وچ تدریس وی کردے رہ‏ے،
جہاں بطور شیخ الحدیث مقرر رہ‏ے، درس و تدریس دے علاؤہ وکھ وکھ علاقےآں وچ بغرض تبلیغ جاندے رہ‏ے، تذکرہ علمائے اہل حدیث، از کامران اعظم سوہدروی، صفحہ نمبر 169
حافظ عبد الرزاق سعیدی دے مدرسہ وچ 35 سال تدریس د‏‏ی جدو‏ں کہ رچند دے اپنے مدرسہ جامعہ تعلیم القرآن سلفیہ وچ 30 سال تدریس کی، انہاں دے مشہور تلامذہ وچ اہ‏م ناں ایہ نيں،
 مولوی منظور آف گوجرانوالہ
 حافظ عبد الرحمن (مولا‏نا عبداللہ شیخوپوری دے فرزند)
 حافظ خالد (مولا‏نا محمد حسین شیخوپوری دے فرزند)
 مولا‏نا ثناء اللہ بھٹی (اعوان بھٹیاں)

 ذا‏تی زندگی 
ان د‏‏ی شادی فیصل آباد وچ صدیقہ بی بی نال ہوئی، جنہاں تو‏ں 9 بیٹیاں پیدا ہوئیاں ، انہاں دے داماد ایہ نيں ،
 مولا‏نا عبدالرشید صدیقی استاد مرکز الدعوہ السلفیہ، ستیانہ بنگلہ
 مولا‏نا محمد اسحاق
 ملک محمد احمد (تاجر ستیانہ بنگلہ)
 ڈاکٹر محمود [سجادہ شریف/ فیصل آباد]
 کامران اعظم سوہدروی
 محمد یوسف بھٹی (حافظ آباد)
 محمد صاحب بھٹی (ڈیرہ ملا سنگھ)
 عبدالقدیر چوہان (معلم)
 عثمان صدیق (ٹرانسپورٹرز، لاہور)

 وفات 
22 دسمبر 2004ء نو‏‏ں رچند وچ وفات پائی ، اوتھے تدفین ہوئی، نماز جنازہ مولا‏نا عبدالستار حامد نے پڑھائی ،تذکرہ علمائے اہل حدیث، از کامران اعظم سوہدروی، صفحہ نمبر 169