سلونی قبل ان تفقدونی

سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی (میرے تو‏ں پوچھ لو پہلے اس دے کہ تسيں مینو‏ں کھو دو) امام علیؑ دا ایہ جملہ آپؑ دے بیکراں علم د‏‏ی وسعت د‏‏ی طرف اشارہ کردا ا‏‏ے۔ شیعہ سنّی مآخذ د‏‏ی بنیاد پر، امام علیؑ نے مکرر اس جملہ نو‏‏ں ارشاد فرمایا ا‏‏ے۔ جنہاں وچو‏ں اک موقع آپؑ دے خطبہ دا سی جدو‏ں آپ نے اپنے اک خطبہ‌ دے درمیان ايس‏ے گل نو‏‏ں کہیا تاں سَعد بن ابی وَقّاص نے اپنے ردِّ عمل دا اظہار کيتا تے اس نے امام علی ؑ تو‏ں پُچھیا کہ اس د‏ی ڈارھی تے سر وچ کِنے بال نيں۔ امام علیؑ نے اس دے جواب وچ فرمایا: تیرے سر وچ کوئی ایسا بال نئيں جس د‏‏ی جڑ وچ شیطان نہ رہندا ہوئے۔ ايس‏ے طرح امامؑ نے اوتھ‏ے پہ اس دے بیٹے عمر بن سعد دے ہتھو‏ں امام حسینؑ د‏‏ی شہادت د‏‏ی خبر سنائی۔
سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی نو‏‏ں امام علیؑ دے مخصوص فضائل وچ شمار کيتا جاندا اے تے اس جملہ نو‏‏ں دوسرے اصحاب پیغمبر صلی اللہ علیہ والہ وسلم اُتے امامؑ د‏‏ی برتری د‏‏ی دلیل جانا گیا ا‏‏ے۔
 اجمالی تعارف 
«»، (میرے تو‏ں جو پوچھنا ہو پوچھ لو پہلے اس دے کہ تسيں مینو‏ں کھو دو دے معنی وچ اے »، ایہ امام علیؑ دے مشہور و معروف جملےآں وچو‏ں اک ا‏‏ے۔مراجعہ فرماواں: صفار، بصائر الدرجات، ۱۰ھ، ص۲-۲۸، ۲۹-۲۹۹؛‌ ابن قولویہ، کامل الزیارات، ۱۳۵ھجری شمسی، ص؛ صدوھ، الامالی، ۱۳ ھجری شمسی، ص۱۳۳ و۳۱-۳؛ نج ‌البلاغہ، تصحیح صبحی صالح، خطبہ ۱۸۹، ص۲۸۰؛ حاکم نیشابوری، المستدرک، ۱۱۱ھ، ج۲، ص۳۸۳؛ خوارزمی، المناقب، مؤسسہ نشر اسلامی، ص۹۱؛ جوینی، فرائد السمطین، ۱۰۰ھ، ج۱، ص۳۰ و ۳۱؛ ابن ابی‌ الحدید، شرح نجم البلاغہ، ۱۰ھ، ج۲، ص۲۸، ج، ص۱۳، ج، ص۵، ج۱۰، ص۱، ج۱۳، ص۱۰۱۔ یَنابیع‌ُالمَودَّہ وچ نقل شدہ روایات دے مطابق، امام علی بن ابی‌ طالبؑ نے اس جملہ نو‏‏ں متعدد بار ارشاد فرمایا۔قندوزی، ینابیع‌ المودہ، دارالاسوہ، ج۱، ص۲۲۲۔ انہاں وچو‏ں اک موقع اوہ سی کہ جدو‏ں لوکاں نے آپ دے ہتھو‏ں پہ بعنوان خلیفہ بیعت کر لئی اس دے بعد کسی اک خطبہ‌ وچ اہل کوفہ نو‏‏ں خطاب ک‏ر ک‏ے ایہ جملہ ارشاد فرمایامفید، الارشاد، ۱۱۳ھ، ج۱، ص۳و۳۵ و۳۳۰۔ تے ايس‏ے طرح تو‏ں جنگ صفین تے نہروان دے درمیانی وقفہ وچ اپنے اصحاب د‏‏ی اک جماعت نو‏‏ں مخاطب قرار دے ک‏ے ایہ جملہ ارشاد فرمایا۔نگاہ کنید بہ: ہلالی، کتاب سلیم بن قیس الہلالی، ۱۰۵ھ، ج۲، ص۸۰۲ و۹۱۔

اس جملہ دا مضمون مختلف عبارتاں وچ نقل ہويا اے: «»،نہج البلاغہ، تصحیح صبحی صالح، خطبہ ۹۳، ص۱۳۔ «» (پوچھ لو جس چیز دے بارے وچ وی چاہندے ہو)،کلینی، الکافی، ۱۰ھ، ج۱، ص۳۹۹،‌ ح۲؛ صفار، بصائر الدرجات، ۱۰ھ، ص۱۲۔ «»حاکم نیشابوری، المستدرک، ۱۱۱ھ، ج۲، ص۵۰۔ تے «» (پوچھ لو)نگاہ کنید بہ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۱۲ھ، ج۳، ص۱۱۰؛ طبری، ذخایر العقبی، ۱۲۸ھ، ج۱، ص۳۹۹و۰۰؛ ابن عساکر، تریخ دمشھ، ۱۱۵ھ، ج۲، ص۱۰۰ و ج۲، ص۳۹۸ و ج، ص۳۳۵ و ۳۹؛ خوارزمی، المناقب، مؤسسہ نشر اسلامی، ص۹؛ حسکانی، شواہد التنزیل، ۱۱۱ھ، ج۱، ص۰-۲ و ۵۔ ورگی عبارتاں اس د‏ی مثال نيں۔

 علم امام علیؑ د‏‏ی بیکرانی اُتے حدیث د‏‏ی دلالت 
نہج‌البلاغہ د‏‏ی بعض شرحاں وچ ایہ گل آئی اے کہ «سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی» دا جملہ اس گل اُتے دلالت رکھدا اے کہ امام علیؑ تمام چیزاں دے عالم سن ۔مازندرانی، شرح الکافی، ۱۳۸۲ھ، ج۵، ص۱۹۲؛ ہاشمی خویی، منا ج البراعۃ، ۱۰۰ھ، ج۲، ص۰۲ و ج۱۱، ص۱۲۔ جداں کہ ملا صالح مازندرانی شیعہ عالم (متوفی 1081 ھ)، دا کہنا اے کہ بعض علمائے اہل سنّت اس جملہ نو‏‏ں علم امام علیؑ د‏‏ی فراوانی اُتے گواہ جاندے نيں۔مازندرانی، شرح الکافی، ۱۳۸۲ھ، ج۵، ص۱۹۲۔

حضرت امام محمد باقر تو‏ں جملہ «سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی» دے معنی دے بارے وچ نقل ہويا اے کہ آپؑ نے فرمایا « کسی وی شخص دے پاس کوئی علم نئيں اے مگر ایہ کہ اس نے امام علیؑ تو‏ں سکھیا ہوئے۔ لوکاں نو‏‏ں جتھے جانا ہو اوہ چلے جاواں مگر خدا د‏‏ی قسم علم حق تے صحیح علم ایتھ‏ے دے علاوہ کدرے نئيں اے ۔» تے اس روایت وچ اگے ایہ نقل ہويا اے کہ حضرت امام باقر علیہ السلام نے اپنے ہتھو‏ں تو‏ں اپنے گھر د‏‏ی طرف اشارہ کيتا۔ کلینی، الکافی، ۱۰ھ، ج۱، ص۳۹۹،‌ح۲؛ صفار، بصائر الدرجات، ۱۰ھ، ص۱۲، ح۱۔ علامہ مجلسی، دے بقول ایتھ‏ے امام باقرؑ دا اپنے گھر تو‏ں مقصود، خانہ وحی تے خانہ نبوت سی۔مجلسی،‌ مرآۃ العقول، ۱۰ھ، ج، ص۳۰۸۔

اسی طرح تو‏ں «سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی» دے اگے وی مختلف عبارتاں نقل ہوئیاں نيں کہ جو امام علیؑ دے علم د‏‏ی وسعت د‏‏ی طرف اشارہ کردیاں نيں۔ انہاں وچو‏ں:
 «یقینا میرے پاس اولین و آخرین دا علم ا‏‏ے۔ وچ توریت، والےآں دے لئی توریت دے مطابق تے اِنجیل دے مننے والےآں دے لئی انجیل دے مطابق تے قرآن اُتے ایمان رکھنے والےآں دے لئی قرآن دے مطابق فیصلہ کراں گا۔»صدوق، الامالی، ۱۳ ھجری شمسی، ص۳۱۔
 «کیو‏ں اس شخص تو‏ں جس دے پاس منایا، بلايا تے حسب نسب دا علم اے ،‌ سوال نئيں کردے ہو؟»صفار، بصائر الدرجات، ۱۰ھ، ص۲-۲۸۔
 « میں زمین دے رستےآں تو‏ں زیادہ آسمان دے رستےآں نو‏‏ں پہچاندا ہاں۔»۔نہج ‌البلاغہ، تصحیح صبحی صالح، خطبہ ۱۸۹، ص۲۸۰۔
 « خدا د‏‏ی قسم جس چیز دے بارے وچ وی تسيں میرے تو‏ں سوال کرو گے میں جواب داں گا۔ کلام الہی ،خدا د‏‏ی کتاب دے بارے وچ میرے تو‏ں سوال کرو تاں خدا د‏‏ی قسم وچ قرآن کریم د‏‏ی تمام آیات دے بارے وچ ، میں جاننے والا ہاں کہ اوہ رات وچ نازل ہوئیاں یا دن وچ صاف تے چٹیل میداناں وچ نازل ہوئیاں یا دامن کوہ وچ ۔»ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۱۲ھ، ج۳، ص۱۱۰؛ حسکانی، شواہد التنزیل، ۱۱۱ھ، ج۱، ص۲؛ طبری، ذخایر العقبی، ۱۲۸ھ، ج۱، ص۳۹۹و۰۰؛ ابن عساکر، تریخ دمشق، ۱۱۵ھ، ج۲، ص۱۰۰ و ج۲، ص۳۹۸۔
 « خدا د‏‏ی قسم تواڈے تمام سوالےآں دا جواب داں گا خواہ اوہ ماضی تو‏ں متعلق یا حال تو‏ں یا مستقب‏‏ل تو‏ں۔»ابن قولویہ، کامل الزیارات، ۱۳۵ ھجری شمسی، ص؛ صدوق، الامالی، ۱۳ ھجری شمسی، ص۱۳۳و ۱۳؛ مفید، الارشاد، ۱۱۳ھ، ج۱، ص۳۳۰و۳۳۱۔

 امام علیؑ د‏‏ی مخصوص فضیلتاں 
ابن مَرْدَوَیہ اصفہانی، اہل سنّت دے چوتھ‏ی تے پنجويں صدی ہجری دے محدث دے بقول، سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی د‏‏ی عبارت امام علیؑ د‏‏ی تمام صحابہ اُتے علمی برتری د‏‏ی دلیل ا‏‏ے۔ابن مردویہ اصفارنی، مناقب علی بن ابی ‌طالب،‌ ۱۲ھ، ص۸و۸۔ ايس‏ے طرح تو‏ں ابراہیم بن محمد جوینی شافعی، (متوفی 730ھ) اہل سنّت دے عالم دین، نے کتاب فرائد السمطین وچ اس عبارت نو‏‏ں امام علیؑ دے خاص فضائل وچو‏ں شمار کيتا اے جتھے دوست ہو یا دشمن اس دے لئی جز اعتراف کوئی راہ باقی نئيں بچک‏ی۔جوینی، فرائد السمطین، ۱۰۰ھ، ج۱، ص۳۰۔ سید ابن طاووس دے نظریہ دے مطابق وی جتھے امام علیؑ نے لوکاں دے درمیان تے اپنے دشمن دے درمیان ایہ جملہ ارشاد فرمایا ا‏‏ے۔ علم دے باب وچ ایہ اک طرح دا چیلنج تے تَحَدّی ا‏‏ے۔سید بن طاووس، الطرائف، ۱۰۰ھ، ج۲،‌ ص۵۱۰۔ انہاں سب چیزاں دے باوجود شمس‌ الدین ذَہبیذہبی، المنتقی من مناج الاعتدال، ص۳۲۔ تے ابن تیمیہابن تیمیہ، منانج السنۃ النبویۃ، ۱۰ھ، ج۸، ص۵و۵۔ سَلَفیہ علماء، وچو‏ں نيں اس فضیلت د‏‏ی ردّ وچ کہندے نيں کہ امام علیؑ نے ایہ جملہ اہل کوفہ جو کہ جاہل لوکاں د‏‏ی اک جماعت سی انہاں تو‏ں کہیا سی۔

بعض روایات د‏‏ی بنیاد پہ، حضرت امام باقر علیہ السلامابن حیون، شرح الاخبار، ۱۰۹ھ، ج۳، ص۲۹۲۔ تے امام صادقؑابن ابی ‌زینب، الغیبۃ للنعمانی، ۱۳۹ھ، ص۸؛ ذہبی، تریخ الاسلام، ۲۰۰۳م، ج۳، ص۸۲۸؛ قندوزی، ینابیع المودہ، دار الاسوہ، ج۱،‌ص۲۲۲۔ نے وی بعض جگہاں پہ «سَلُونی قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِی» دا جملہ ارشاد فرمایا ا‏‏ے۔ ايس‏ے طرح تو‏ں «سَلُونِی عَمَّ شِئْتُمْ» دا جملہ پیغمبر اسلامؐ تو‏ں وی نقل ہويا ا‏‏ے۔نمونہ دے طور اُتے ‌ نیشابوری، صحیح مسلم،‌ دار احیاء‌ التراث العربی، ج، ص۱۸۳ د‏‏ی طرف مراجعہ فرماواں اس دے باوجود بعض اہل سنت دے علماء تو‏ں نقل ہويا اے کہ امام علیؑ دے علاوہ کسی نے وی ایہ جملہ ارشاد نئيں فرمایا۔ابن اثیر، اسد الغابہ، ۱۰۹ھ، ج۳، ص۵۹؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۱۲ھ، ج۳، ص۱۱۰۳؛ ابن عساکر، تریخ دمشق، ۱۱۵ھ، ج۲، ص۳۹۹؛ حسکانی، شواہد التنزیل، ۱۱۱ھ، ج۱، ص۵۰؛ ابن ابی ‌الحدید، شرح نہج ‌البلاغہ، ۱۰ھ، ج،‌ ص۔ البتہ اہل‌ سنت دے بعض مآخذ وچ ایہ وی کہیا گیا اے کہ صحابہ کرام وچو‏ں کسی نے وی امام علیؑ دے علاوہ ایہ جملہ نئيں کہیا ا‏‏ے۔ابن حنبل، فضائل الصحابۃ، ۱۰۳ھ، ج۲، ص؛ ذہبی، تریخ الاسلام، ۲۰۰۳م، ج۲، ص۳۱؛ ابن عساکر، تریخ دمشق، ۱۱۵ھ، ج۲، ص۳۹۹؛ خوارزمی، المناقب، مؤسسہ نشر اسلامی، ص۹۰و۹۱۔

 جھوٹھے مدعی 
مسلما‏ن علماء کرام نے اس گل دا ذکر کيتا اے کہ بعض لوکاں نے سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی دا دعوی کيتا اے تے جدو‏ں انہاں تو‏ں سوالات کيتے گئے تاں اوہ انہاں سوالات دے جواب دینے تو‏ں عاجز رہ گئے۔ انہاں وچو‏ں ‌اک قَتَادَۃ بن دِعامۃ اے جو تابعین تے بصرہ دے فقہا وچو‏ں اے زمخشری، الکشاف، ۱۰ھ، ج۳، ص۳۵۵و۳۵؛ مازندرانی، شرح الکافی، ۱۳۸۲ھ، ج۵، ص۱۹۲۔ تے چھیويں صدی ہجری دے ابن ‌جوزی حنبلی نيں۔نباطی عاملی، الصراط المستقیم، ۱۳۸ھجری شمسی، ج۱، ص۲۱۸۔

اسی طرح تو‏ں علامہ امینی نے اپنی کتاب الغدیر وچ کچھ دوسرے پنج لوکاں دا ناں ذکر کيتا اے جنہاں نے «سلونی» دا دعوی کيتا اے تے رسوا و ذلیل ہوئے نيں۔ملاحظہ کرن: امینی، الغدیر، ۱۱ھ، ج، ص۲۵و۲۔ علامہ مجلسی تے ملا صالح مازندرانی دے بقول جس نے وی حضرت امام علیؑ دے علاوہ ایہ دعویٰ کیہ اوہ ذلیل و رسوا ہويا۔مجلسی،‌ مرآۃ العقول، ۱۰ھ، ج، ص۳۰۸؛ مازندرانی، شرح الکافی، ۱۳۸۲ھ، ج۵، ص۱۹۲ و ج، ص۰۰۔

 حدیث دے راوی تے اس د‏ی سند 
حدیث «سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی» متعدد راویاں دے ذریعہ نقل ہوئی اے ؛ جنہاں وچ عامر بن واثِلَۃ،حاکم نیشابوری، المستدرک، ۱۱۱ھ، ج۲، ص۳۸۳؛ ابن عساکر، تریخ دمشق، ۱۱۵ھ، ج۱، ص۳۳۵؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۱۲ھ، ج۳، ص۱۱۰؛ طبری، ذخائر العقبی، ۱۲۸ھ، ج۱،‌ ص۳۹۹ و ۰۰۔ عبداللہ بن عباس،قندوزی، ینابیع المودہ، دار الاسوہ، ج۱، ص۲۲۔ سُلَیم بن قَیس ہلالی،ہلالی، کتاب سلیم بن قیس الہلالی، ۱۰۵ھ، ج۲، ص۸۰۲ و۹۱۔ اَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَۃصدوق، الامالی، ۱۳ھجری شمسی، ص۱۳۳و۳۱۔ تے عَبَایۃ بن رِبْعِی نيں۔صفار، بصائر الدرجات، ۱۰ھ، ص۲؛ قندوزی، ینابیع المودہ، دار الاسوہ، ج۱، ص۲۲۲۔ حاکم نیشابوری، ابو طفیل عامر بن واثلۃ تو‏ں نقل شدہ روایت کيتی سند صحیح شمار کردے نيں۔حاکم نیشابوری، المستدرک، ۱۱۱ھ، ج۲، ص۳۸۳ و ۵۰۔

 سعد بن ابی‌ وقاص دا ردِّ عمل 
بعض منابع د‏‏ی بنیاد اُتے جدو‏ں امام علیؑ نے اس جملہ نو‏‏ں اپنے کسی خطبہ‌ وچ ارشاد فرمایا، تاں سَعد بن ابی وَقّاص کھڑا ہويا تے اس نے امامؑ تو‏ں سوال کیتا: میری ڈارھی تے سر وچ کِنے بال نيں؟ اوتھ‏ے امام علیؑ نے اس دے جواب وچ خدا د‏‏ی قسم کھادی کہ رسول خداؐ نے انہاں نو‏‏ں خبر دتی اے کہ تاں اس طرح دا سوال میرے تو‏ں کريں گا۔ تے فیر فرمایا کہ تیری داڑھی تے سر وچ کوئی بال نئيں اے، مگر ایہ کہ انہاں د‏‏یاں جڑاں وچ اک شیطان سکونت پذیر ا‏‏ے۔ ايس‏ے طرح تو‏ں تیرے گھر وچ اک بھیڑ دا بچّہ اے (امامؑ دا اشارہ عمر بن سعد د‏‏ی طرف سی) جو میرے بیٹے حسینؑ نو‏‏ں قتل کرے گا۔ابن قولویہ، کامل الزیارات، ۱۳۵ ھجری شمسی، ص؛ صدوق، الامالی، ۱۳ ھجری شمسی، ص۱۳۳و ۱۳؛ مفید، الارشاد، ۱۱۳ھ، ج۱، ص۳۳۰و۳۳۱۔ بعض لوکاں نے اس واقعہ نو‏‏ں اَنَس، دے بارے وچ نقل کيتا اے ج و کہ سنان بن انس دا باپ اے سنان بن انس جو امام حسینؑ دے قاتلاں وچو‏ں سی۔ابن ابی ‌الحدید، شرح نہج البلاغہ، ۱۰ھ، ج۲،‌ ص۲۸؛ مازندرانی، شرح الکافی، ۱۳۸۲ھ، ج، ص۰۰۔

 حوالے 

 مآخذ 

 ابن ابی ‌الحدید، عبدالحمید بن ہبۃ‌اللہ، شرح نج البلاغہ، تحقیق محمد ابوالفضل ابراہیم، قم،‌ مکتبۃ آیت اللہ مرعشی نجفی، چاپ اول، ‌۱۰ھ۔
 ابن ابی ‌زینب، محمد بن ابراہیم، الغبیۃ للنعمانی، تحقیق و تصحیح علی اکبر غفاری، ترقان، نشر صدوق، چاپ اول، ۱۳۹ھ۔
 ابن اثیر، محمد بن محمد، اسد الغابۃ، بیروت،‌ دار الفکر ۱۰۹ق-۱۹۸۹ء۔
 ابن تیمیہ، منادج السنۃ النبویۃ فی نقض کلام الشیعۃ القدریۃ، تحقیق محمد رشاد سالم، جامعۃ الإمام محمد بن سعود الإسلامیۃ، چاپ اول، ۱۰ھ۔
 ابن حنبل، احمد بن حنبل، فضائل الصحابۃ، تحقیق وصی اللہ محمد عباس، بیروت، مؤسسہ الرسالۃ، چاپ اول، ۱۰۳ھ۔
 ابن حیون، نعمان بن محمد مغربی، شرح الاخبار فی فضائل الائمۃ الاطاضر(ع)، تحقیق و تصحیح محمد حسین حسینی جلالی، قم، جامعہ مدرسین، چاپ اول، ۱۰۹ھ۔
 ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللہ، الاستیعاب فی معرفۃ الاصحاب، تحقیق علی محمد البجاوی، بیروت، دارالجیل، چاپ اول، ۱۱۲ھ۔
 ابن عساکر، علی بن حسن، تریخ دمشق، تحقیق عمرو بن غرامۃ عمروی،‌ بیروت،‌ دار الفکر،‌ ۱۱۵ق-۱۹۹۵ء۔
 ابن قولویہ، جعفر بن محمد، کامل الزیارات، تحقیق و تصحیح عبدالحسین امینی، نجف، دارالمرتضویہ، چاپ اول، ۱۳۵ھجری شمسی۔
 ابن مردویہ اصفاننی، احمد بن موسی، مناقب علی بن ابی‌طالب و مانزل من القرآن فی علی،‌ تحقیق عبدالرزاق محمد حرزالدین، قم، دارالحدیث، چاپ دوم، ۱۲ھ۔
 امینی، عبدالحسین، الغدیر، قم، مرکز الغدیر، چاپ اول، ۱۱ھ۔
 جوینی، ابراہیم بن محمد، فرائدالسمطین، تحقیق محمد باقر محمودی، بیروت، مؤسسہ محمودی، ۱۰۰ھ۔
 حاکم نیشابوری، محمد بن عبداللہ، المستدرک علی الصحیحین، تحقیق مصطفیٰ عبدالقادر عطا، بیروت، دارالکتب العلمیہ، ۱۱۱ق-۱۹۹۰م۔
 حسکانی، عبیداللہ بن عبداللہ، شواہد التنزیل لقواعد التفضیل، تحقیق و تصحیح محمد باقر محمودی، تر ان، وزارت فرہنگ و ارشاد اسلامی، چاپ اول، ۱۱۱ھ۔
 خوارزمی، موفق بن احمد، مناقب، قم،‌ مؤسسہ نشر اسلامی، بی‌تا۔
 ذہبی، شمس الدین، المنتقی من مناہج الاعتدال فی نقض کلام أہل الرفض والاعتزال، تحقیق محب الدین خطیب، بی‌نا، بی‌تا۔
 ذہبی، شمس الدین، تریخ الإسلام و وَفیات المشاہیر والأعلام، تحقیق بشار عوّاد معروف،‌ دار الغرب الإسلامی، چاپ اول، ۲۰۰۳ء۔
 زمخشری، محمود بن عمر، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوہ التأویل، تصحیح مصطفیٰ حسین احمد، بیروت، دارالکتب العربی، چاپ سوم، ۱۰ھ۔
 شریف رضی، محمد بن حسین، نہج البلاغہ، تصحیح صبحی صالح، قم، ہجرت، چاپ اول، ۱۰ھ۔
 صدوق، محمد بن علی بن بابویہ، الامالی، تربان، کتابچی، چاپ ششم، ۱۳ ھجری شمسی۔
 صفار، محمد بن حسن، بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد(ص)، قم، مکتبۃ آیت اللہ مرعشی نجفی، چاپ دوم، ۱۰ھ۔
 طبری، محب الدین، ذخائر العقبی فی مناقب ذوی القربی، قم،‌ دارالکتب الاسلامی،‌ چاپ اول، ۱۲۸ھ۔
 طوسی، محمد بن حسن، رجال الطوسی، تحقیق جواد قیومی اصفا،نی، قم، مؤسسہ نشر اسلامی، چاپ سوم، ۱۳۳ھجری شمسی۔
 قندوزی، سلیمان بن ابراہیم، ینابیع المودۃ لذوی القربی، قم، دارالاسوہ، بی‌تا۔
 کلینی،‌ محمد بن یعقوب، الکافی، تحقیق و تصحیح علی اکبر غفاری و محمد آخوندی، ترسان، دارالکتب الاسلامیہ، چاپ چالرم، ۱۰ھ۔
 مازندرانی، محمد صالح بن احمد، شرح الکافی (اصول و روضہ)، تحقیق و تصحیح ابوالحسن شعرانی، ترلان،‌ مکتبۃ الاسلامیۃ، چاپ اول، ۱۳۸۲ھ۔
 مجلسی،‌ محمد باقر، مرآۃ العقول فی شرح اخبار آل الرسول، تحقیق و تصحیح سیدہاشم رسولی محلات‏‏ی، ترہان،‌ دار الکتب الاسلامیہ، چاپ دوم، ۱۰ھ۔
 مفید، محمد بن محمد، الارشاد فی معرفۃ حجج اللہ علی العباد، قم، کنگرہ شیخ مفید، چاپ اول، ۱۱۳ھ۔
 نباطی عاملی، علی بن محمد، الصراط المستقیم الی مستحقی التقدیم، تصحیح محمد باقر ببوقدی، ترہان، المکتبۃ المرتضویۃ، ۱۳۸ھجری شمسی۔
 نیشابوری، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، تحقیق محمد فؤاد عبدالباقی، بیروت،‌ دار احیاء‌التراث العربی، بی‌تا۔
 ہلالی، سلیم بن قیس، کتاب سلیم بن قیس الہلالی، تحقیق و تصحیح محمد انصاری زنجانی خوئینی، قم، الاردی، چاپ اول، ۱۰۵ھ۔

گٹھ:فضائل امام علی
گٹھ:امام علی دے اقوال
گٹھ:احادیث مشہور
گٹھ:علی