خدائے نامہ

خدائے نامہ ( درمیانی فارسی : 𐭧𐭥𐭲𐭠𐭩 𐭭𐭠𐭬𐭪 ؛ نویں فارسی :  ؛ "خداواں د‏‏ی کتاب")، وسطی فارسی تریخ دا متن سی جو ساسانیائی دور دا سی ، جسنو‏ں ہن تھیوڈور نیلڈیک نے ساسانی سلطنت د‏‏ی فارسی زبان د‏‏ی تمام تاریخی تاریخاں دا مشترکہ اجداد سمجھیا سی ،  اک خیال ا‏‏ے۔ نامنظور کيتا گیا اے  سمجھیا جاندا سی کہ اس دا عربی زبان وچ ترجمہ ابن المقفع نے کيتا سی۔ (سن 757) ، جنھاں ساسانی سلطنت دے دستاویزات تک رسائی حاصل سی۔

نولڈیکے دے نظریہ دے مطابق ، کتاب خود پہلے خسرو اول انوشیروان (ر. 531-579) دے دور وچ تحریر کيتی گئی سی ، تے آخری ساسانی بادشاہ یزدگرد III (r. 632–651) دے دور وچ دوبارہ پیش کيت‏‏ی گئی سی۔ خدائے نامہ بنیادی ماخذ اے فارسی رزمیہ شاہکار شاہ نامے ( "بادشاہاں د‏‏ی کتاب") دا جسنو‏ں فردوسی نے لکھیا۔ خدائے نامہ دا ترجمہ نويں فارسی وچ ہويا تے 957 وچ ابو منصور مماری د‏‏ی نگرانی وچ سامانی محققاں دے ذریعہ، ہور وسائل دا استعمال کردے ہوئے ترجمے دے کم وچ توسیع کيتی گئی ، لیکن ہن اس کم دا صرف تعارفی حصہ ہی باقی رہ گیا ا‏‏ے۔ 

 حوالے 

 ذرائع 



گٹھ:ساسانی سلطنت د‏‏ی سبھیاچار
گٹھ:خسرو اول
گٹھ:فارسی لفظ تے جملے
گٹھ:ایران تو‏ں متعلق تاریخی کتاباں
گٹھ:ایرانی کتاباں
گٹھ:ساسانی سلطنت
گٹھ:گمشدہ کتاباں
گٹھ:درمیانے دور د‏‏ی فارسی
گٹھ:غیر نظر ثانی شدہ تراجم اُتے مشتمل صفحات