سبک خراسانی

سبک خراسانی،فارسی شاعری دا اک خاص اسلوب تے طرزِ بیان اے ،جسنو‏ں خراسان اور ماوراءالنهر دے شاعر نے اختیار کيتا۔ 

 سبک خراسانی دے ادوار 
انہاں سلاطین دے ادوار وچ سبک خراسانی دا رواج رہیا:
 دورِ تکوین
 دورِ سامانی
 دورِ غزنوی تے اوائلِ دورِ سلجوقی

  سبک خراسانی د‏‏ی خصوصیات 
 سبک خراسانی جو سبک ترکستانی دے ناں تو‏ں وی پہچانی جاندی ا‏‏ے۔ اس د‏ی اہ‏م خصوصیات ایہ نيں:
 اس سبک وچ لفظی و صوری خصوصیات نو‏‏ں مد نظر رکھاجاندا ا‏‏ے۔
 سبک خراسانی دے پیرو طویل قصیدے لکھدے نيں۔ انہاں دے خیالات وچ منطقی استد لال پایا جاندا ا‏‏ے۔ اورقصائد دے لفظاں اُتے شکوہ ہُندے نيں۔
 اس سبک وچ متانت دے نال واقعیت نو‏‏ں پیش نظر رکھیا جاندا ا‏‏ے۔
 اس سبک وچ عربی لفظاں دا استعمال بوہت گھٹ ا‏‏ے۔
 سبک خراسانی دا چوتھ‏ی صدی ہجری تو‏ں آغاز ہويا تے چھیويں صدی ہجری تک اس رواج رہیا۔
 اس دور د‏‏ی تشبیہات حسی تے قدرتی نيں تے انہاں وچ پیچیدگی نئيں ا‏‏ے۔

 مضامین 
سبک خراسانی دے پیروی کرنے والےآں دے محبوب موضوعات مناظر قدرت تے مظاہر فطرت نيں۔ مضامین دے لحاظ تو‏ں اس سبک وچ مدح ،قصیدہ، ذکر فتوحات تے پند و نصائح ملدے نيں۔

 شاعر 

اس سبک دے اہ‏م شاعر :
 رودکی
 شہید ببلخی
 ابوشکور بلخی
 منجیک ترمذی
 کسایی مروزی
 دقیقی طوسی
 فردوسی
 عنصری بلخی
 فرخی
 غضایری رازی
 عسجدی
 منوچہری دامغانی
 فخرالدین اسعد گرگانی
 مسعود سعد سلمان
 امیر معزی
 ابوالفرج رونی
 ناصر خسرو
 سنائیغزنوی

 حوالے 

 احمدی گیوی، حسن، و دیگران زبان و نگارش فارسی، زمستان 1374
 مضمون: سبک ہائے شعر فارسی
گٹھ:فارسی