کوہ رضوی

کوہ رَضْویٰ، مدینہ دے نیڑے اس پہاڑ نو‏‏ں کہیا جاندا اے جسنو‏ں بعض شیعہ احادیث وچ زمانہ غیبت وچ امام زمانہ(عج) دا محل زندگی قرار دتا گیا ا‏‏ے۔طوسی، الغیبہ، ۱۱۱ق، ص۱۳۔ دعائے ندبہ دے اک جملے وچ اس پہاڑ د‏‏ی طرف اشارہ کيتا گیا اے:

کوہ رضوی کوہ تہامہ وچو‏ں اے حمیری، الروض المعطار، ۱۹۸م، ص۲۹۔ جو مکہ تے مدینہبغدادی، مراصد الاطلاع، ۱۱۲ق، ج۲، ص۲۰۔ دے درمیان شہر ینبع البحر دے شمال مشرق وچ واقع ا‏‏ے۔ سرخ رنگ دا ایہ پہاڑ دریا دے ساحل تو‏ں ملیا ہويا ا‏‏ے۔ اس پہاڑ تے دریا دے درمیان کوئی آبادی نئيں ا‏‏ے۔شراب، المعالم الاثیرہ، ۱۱۱ق، ص۱۲۹۔ کہیا جاندا اے کہ کوہ رضوی اک بلند و بالا پہاڑ اے جتھے پانی تے درخت وافر مقدار وچ موجود نيں۔حموی، معجم البلدان، ۱۹۹۵م، ج۳، ص۵۱۔

محمد بن حنفیہ د‏‏ی مہدویت دے قائلین اس گل دے معتقد سن کہ اوہ وی ايس‏ے پہاڑ وچ رہندے نيں۔حموی، معجم البلدان، ۱۹۹۵م، ج۳، ص۵۱؛ بغدادی، مراصد الاطلاع، ۱۱۲ق، ج۲، ص۲۰؛ حمیری، الروض المعطار، ۱۹۸م، ص۲۹۔

 حوالے 

 مآخذ 

 ابن مشہدی، محمد بن جعفر، المزار الکبیر، مصحح: قیومی اصفہانی، جواد، قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۱۹ھ۔
 بغدادی، عبدالمؤمن بن عبدالحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنۃ و البقاع، بیروت، دارالجیل، ۱۱۲ھ۔
 حموی بغدادی، یاقوت، معجم البلدان، بیروت، دارصادر، ۱۹۹۵م۔
 حمیری، محمد بن عبدالمنعم، الروض المعطار فی خبر الاقطار، بیروت، مکتبہ لبنان، ۱۹۸م۔
 شراب، محمد محمدحسن، المعالم الأثیرۃ فی السنۃ و السیرۃ، دمشق، دارالقلم، ۱۱۱ھ۔
 طوسی، محمد بن حسن، الغیبۃ، مصحح: تہرانی، عباداللہ و ناصح، علی احمد، قم، دارالمعارف الإسلامیۃ، ۱۱۱ھ۔



گٹھ:امام مہدی تو‏ں منسوب تھ‏‏انو‏اں