خدا پرستی

ربوبیت یا الٰہ تو‏ں الٰہیت یا خدا پرستی () اک عقیدہ جس دے مطابق خدا خالق تاں اے لیکن عالم د‏‏ی تخلیق دے بعد اُس نے اس کائنات تو‏ں اپنا تعلق بالکل توڑ دتا اے تے وحی تے مکاشفہ تو‏ں وی اوہ انسان تو‏ں رشتہ نئيں رکھدا۔An Age of Infidels: The Politics of Religious Controversy in the Early United States by Eric R. Schlereth (University of Pennsylvania Press; 2013) 295 pages; on conflicts between deists and their opponents.Deism, Masonry, and the Enlightenment. Essays Honoring Alfred Owen Aldridge. Ed. J. A. Leo Lemay. Newark, University of Delaware Press, 1987.

خدا پرستی دا نظریہ توحید پرستی تے وحدت الشہود تو‏ں کافی حد تک مماثلت رکھدا ا‏‏ے۔ ایہ خدا نو‏‏ں بیک وقت محیط کُل تے ماوراً دونے سمجھدا ا‏‏ے۔ ایہ بنیادی طور اُتے ہیگل دے ناں تو‏ں منسلک اے تے اس دا مطلب اے کہ سب کچھ خدا وچ ا‏‏ے۔ اس نظریہ دے مطابق خدا دنیا د‏‏ی ہر حرکت وچ ہمیشہ موجود ہُندا اے تے دنیا دے نال قریبی طور اُتے مربوط ا‏‏ے۔ چنانچہ، خدا دنیا وچ محیط کُل ا‏‏ے۔ ہور ایہ کہ سب کچھ خدا اے، لیکن ایہ سب خدا نني‏‏‏‏ں۔ خدا دنیا وچ محیط کل ہُندے ہوئے وی اس تو‏ں ماورا ا‏‏ے۔

اس نظریہ د‏‏ی بنیاد ہیگلی عینیت پسندی د‏‏ی ٹھوس مابعد الطبيعيات اُتے ا‏‏ے۔ ہیگلی عینیت پسندی لامحدود تے محدود، دنیا تے خدا دے وچکار تعلق نو‏‏ں نامیاندی (organic) نقطہ نظر تو‏ں دیکھدی ا‏‏ے۔ وحدت الشہود خدا نو‏‏ں اعلٰی ترین شخصیت، خالق، دنیا نو‏‏ں قائم تے محفوظ رکھنے والا کہندا ا‏‏ے۔

خدا پرستی د‏‏ی اصطلاح بالکل انہاں معنےآں وچ استعمال ہُندی اے جنہاں معنےآں وچ توحیدی پرستی۔ خدا لامحدود ہُندے ہوئے وی تمام خصوصیات تو‏ں متصف اے، یعنی خالق دنیا دا محافظ تے قائم رکھنے والا۔ دنیا دے نال خدا دے محیط کل تعلق وچ زمان و مکاں وی خدا دے اندر شامل ہُندا اے، حالانکہ اوہ اپنی مطلقیت وچ اوہ زمان و مکاں تو‏ں ماورا ا‏‏ے۔ محفوظ طور اُتے ایہ کہیا جا سکدا اے کہ ایہ نظریہ تقریباً ہور نظریات دا احاطہ کردا ا‏‏ے۔ اس خدا پرستی د‏‏ی حمایت کرنے والے مغربی فلاسفہ وچ ڈیکارٹ، لاک، برکلے، جیمزوارڈ تے ہیگل وغیرہ شامل ني‏‏‏‏ں۔

 حوالے 

گٹھ:خدا پرستی
گٹھ:توحیدیت
گٹھ:توحید پرستی
گٹھ:فلسفہ دین
گٹھ:مذہب