ریاض الدین عطش

خواجہ ریاض الدین عطش، 4؍ مارچ 1925ء نو‏‏ں  پٹنہ  دے نیڑے واقع تاریخی شہر   عظیم آباد   وچ پیدا ہوئے۔ انہاں نے اپنا بچپن عظیم آباد وچ گزاریا، فیر پٹنہ تو‏ں اپنی تعلیم مکمل کرنے دے بعد دوسری جنگِ عظیم دے دوران برٹش ایئر فورس وچ شمولیت اختیار کيتی تے پنج برس اس تو‏ں وابستہ رہ‏‏ے۔ اس دے بعد عطش ڈھاکہ چلے گئے۔

عطش دا تعلق اک ادبی گھرانے تو‏ں سی۔ انہاں نے کم عمری وچ ہی شعر کہنا شروع کر دتا سی۔ ڈھاکہ وچ انہاں نے فلماں دے لئی گیت وی لکھے۔ اوہ 1971 تک مشرقی پاکستان وچ ہی مقیم رہ‏ے، لیکن بنگلہ دیش بننے دے بعد انہاں نے اک بار فیر ہجرت د‏‏ی تے پاکستان آ گئے۔ انہاں نے کچھ عرصہ لاہور وچ واپڈا وچ ملازمت کيت‏‏ی تے بعد وچ سعودی عرب چلے گئے۔ 1983 وچ اوہ واپس پاکستان آ گئے۔

اردو شاعری وچ عطش دا اپنا اک منفرد انداز سی جسنو‏ں ادبی حلفےآں تے عوام دونے وچ بیحد پسند کيت‏‏ا گیا۔ انہاں د‏‏ی شاعری د‏‏ی تن کتاباں ني‏‏‏‏ں۔   'سوغاتِ جنون'   انہاں د‏‏ی غزلیات دا مجموعہ اے، 'جشنِ جنون' انہاں د‏‏ی نظماں دا جدو‏ں کہ   'وردِ نفس'   عطش د‏‏ی حمد و نعت دا مجموعہ ا‏‏ے۔ انہاں د‏‏ی دوسری کتاباں وچ   'داغ کا آخری چراغ'   ڈاکٹر مبارک عظیم آبادی د‏‏ی سوانح حیات ا‏‏ے۔ اس دے علاوہ   'اردو کا شجرہ ء نسب'، 'اردو ہزار داستان' تے 'اردو دشمن تحریک کے سو سال'   وی انہاں د‏‏ی کتاباں ني‏‏‏‏ں۔ عطش نے ڈھاکہ، کراچی تے شکاگو وچ بزمِ سخن د‏‏ی بنیاد وی رکھی۔

عطش نے اپنی زندگی دے آخری دس برس شکاگو وچ بسر کیتے جتھ‏ے اوہ ادبی حلفےآں وچ بہت مقبول ہوئے۔ شکاگو وچ عطش بہت باقاعدگی دے نال ادبی کانفرنساں تے مشاعراں وچ شامل ہُندے رہ‏‏ے۔ اس دے علاوہ اوتھ‏ے اردو اخبارات تے رسالے وچ لکھدے وی رہ‏‏ے۔ عطش نے اپنی ادبی خدمات اُتے 'غالب ایوارڈ' سمیت کئی ایوارڈ حاصل کیتے۔

عطشؔ، 8؍جنوری 2001ء   نو‏‏ں   شکاگو   وچ انتقال کر گئے تے اوتھے آسودہ ٔ خاک ہوئے۔

گٹھ:اردو زبان دے شاعر