ابتدائی پنجابی ادب

ہن تک پنجابی ادب دی سبھ توں مصدقہ تے پرچلت ویلا ونڈ ڈاکٹر پرمندر سنگھ، پروفیسر کرپال سنگھ کسیل تے  گوبند سنگھ لامبا ولوں پنجابی ادب دی اتپتی تے وکاس نام دی کتاب وچ کیتی گئی اے۔ اس کتاب وچ شروع توں 1500ء تک دے ویلے نوں ‘ابتدائی ویلا’ دا نام  دتا گیا اے۔ اس لئی ہن اسیں شروع توں لے کے 1500ء  تک پنجابی ادب وچ پرچلت ادب دھراواں بارے مختصر جہی جانکاری ایداں اے۔

 پرچلت ادب دھراواں 
ابتدائی دور وچ پنجابی ادب وچ بہت ادبی دھراواں موجود ہون گیاں، پر ساڈے تک جو پہنچیاں یا جیہناں دی کھوج کرن مگروں حاصل ہویاں ہن اوہناں وچ ہیٹھ لکھیا دھاراواں موجود نیں:-

 ناتھ جوگیاں دا ادب 

ڈاکٹر موہن سنگھ دے مطابق پنجابی ادب، اٹھویں نوویں صدی وچ لکھیا جان لگ پیا سی تے پہلاں پہلے ادیب ناتھ جوگی سن۔ اوہناں نے برصغیر پاک و ہند تے ہور گواڈھی دیساں وچ اپنے وچاراں دا پرچار کردیاں بہت سارے روحانی ادب دی رچنا کیتی۔ ڈاکٹر۔ موہن سنگھ مطابق پنجاب دا چپا-چپا ناتھ-جوگیاں دے ٹکانیاں نال بھرپور اے۔ پنجابی دا پرتھم شاعر گورکھ ناتھ، مچھندر ناتھ دا چیلا سی۔ اج گرو مچھندر ناتھ تے اس دے ہم عصر جالندھر ناتھ دی رچنا وچ وی پنجابی دے شبد ملدے ہن مگر اوہناں دی بولی مکھ روپ وچ سدھکڑی سی تے اس اپر اپبھرنش دا بہت اثر سی۔ اجھ ناتھ-جوگیاں وچوں پرتھم شاعر مچھندر ناتھ سی۔ ایہہ جوگی باہری بھیکھ دی تھاں اندرونی جوگ نوں ہی سارتھک منندے سن۔ ایہناں نے عورت دا کافی خلاف کیتا۔ عورت نوں اناں نے باگھن، ڈائن ناواں نال مخاطب کیتا۔ جویں :

“دامِ کاڈھ باگھنِ لے آیا، ماؤ کاے میرا پت بیاہیا”

ناتھ جوگی ادب وچ گورکھ ناتھ دا نام کافی چرچت رہیا اے، پر ایہناں توں علاوہ چورنگی ناتھ، رتن ناتھ تے گوپی چند وی ناتھ جوگیاں وچ ذکر جوگ نام نیں۔

 صوفی شاعری 
ناتھ جوگیاں وانگ مسلمان تے صوفی شاعراں دی پرانے تے وچکار ویلہ پنجابی ادب نوں وڈملی دین اے۔ صوفی وچاردھارا دا باپ شیخ فرید الدین مسعود شکرگنج (1173–1266ء) اے، جو شیخ فرید دے ناں نال مشہور اے۔ شیخ فرید صوفیاں دے چشتی سلسلے دا منن والے سی تے خواجہ بختیار کاکی دا مرید سی۔ فرید جی دے 112 شلوک تے 4 شبد گرو گرنتھ صاحب وچ درج ہن۔ اس رچناں توں بناں 39 دوہے ہتھ-لکھتاں وچ ملدے ہن۔ فرید جی دی رچنا دی بولی لیہندی جاں ملتانی اے۔ اصل وچ اپبھرنش دے اثر توں مکت خالص پنجابی وچ لکھن والا پہلا شاعر شیخ فرید ہی سی ۔ فرید جی نوں وچار دا پرانا تے بولی دا نواں شاعر کیہا جاندا اے۔ فرید دی رچنا نوں پڑ کے ایہہ نرنا کرنا مشکل ہو جاندا اے کہ ایہہ حال بولی اے جاں 800 سال پرانی اے۔ دیکھو نمونا:
“رکھی سکھی کھا کے ٹھنڈا پانی پیؤُ۔
فریدا دیکھ پرائیاں چوپڑیاں نہ ترسائے جیؤ۔”
ایہہ پیار دے راہ اتے چل کے ربّ نوں حاصل کرنا لوچدے سن بابا فرید شکرگنج توں علاوہ داتا گنج بخش تے شرف الدین بو علی قلندر اُگھے صوفی شاعر سن، جنہاں نے صوفی وچاردھارا نوں پرگٹاؤن لئی لوک-شاعری روپاں، کافیاں تے دوہیاں دی ورتوں کیتی۔

 بھگتی متّ دا ادب 
اٹھویں صدی عیسوی وچ جنوبی ہند وچ بھگتی لہر دا آغاز ہویا۔ بھگتی ادب وچ ذات پات دا کھنڈن کیتا گیا۔ ایہنے ہؤمیں تو دور رہن دا حکم دندے رہے تے پربھو دا سمرن کردے رہن دا درس وی دتا۔ ایہناں نے انسان نوں اندروں سچا ہون دا نصیحت دتا تے بھگتی وچ لگے رہن لئی کہیا۔ اوہناں نے کہیا کہ انسان نوں “ انجن ماہِ نرنجن رہنا” چاہیدا اے۔ اس مت دا موڈھی رامانند نوں منیا جاندا اے۔ایہناں توں علاوہ جے دیو، ترلوچن، دھنا، نامدیو، ہوئے ہن۔ ایہناں وچوں بھگت نامدیو، کبیر تے رویداس دی رچنا نوں گرو گرنتھ صاحب وچ وی مقام حاصل اے۔

 بیر رسی ادب 
بیر شاعری-دھارا ‘پرانے واراں’ راہی ساہمنے آئی۔اس دور دیاں چھ مشہور لوک-واراں رائے کمال دی موجدی کی وار ، ٹنڈے اسراجے کی وار ، للا بہلیما کی وار، حسنے مہمنے کی وار تے موسے کی وار، رچیاں گئیاں، ایہناں دی رچناں پاؤڑیاں وچ ہوئی۔ اناں واراں دیاں دھنیاں اپر گرو گرنتھ صاحب وچ آئیا چھ واراں نوں گاؤن دی ہدایت کیتی گئی اے۔ ایہہ واراں اپنے مکمل روپ وچ ساڈے تک نہیں پجیاں۔ انہاں واراں دی بولی ٹھیٹھ پنجابی اے۔ ایہہ روپکاں، اپماواں تے مورت چتراں نال سمجت ہن۔ اناں وچ انکھ تے گرو دے مطلب بھرے ہوئے ہن۔ جویں:
بھبکیو شیر سردل رائے رن مارو وجے 
خان سلطان بڈ سورمے وچ رن دے گجے 
(ٹنڈے اسراجے کی وار)

 لوک ادب 
ایہہ دور اک طرحاں نال لوک ادب دا ہی یگ سی۔ اس دھاراں نے کئیاں کاو روپاں دی ورتوں کیتی کئیاں گیت، واراں ، بولیاں، کہاوتاں، بجھارتاں، گھوڑیاں، سدا، سہاگ، سٹھنیا، الاہنیاں، پٹیا، اکھریاں، باراں ماہ، ستوارے وغیرہ لوک ادب دے اتم نمونے بنے۔ کِسے دیس دا وشسٹ ادب ادوں تک ہوند وچ نہیں آؤندا جد تک اس دیش کول کوئی لوک ادب ناں ہووے۔ لوک ادب وچ مکھ طور تے لوک گیت تے بجھارتاں شامل ہن۔ ایہناں دے رچنہاریا دا کوئی ناں جاں پچھان نہیں ہندی ایہہ عامَ لوک ہندے ہن۔ لوک-گیت دی اداہرن پیش اے۔
                                                                   تیرے لونگ دا وجا لشکاراں،
				ہالیاں نے حل ڈکّ لئے۔

بجھارتاں دی بولی حال پنجابی نال بہت ملدی اے۔ اس ویلے اک پنڈت ‘سرتا’ ہویا اے، جس دیاں بجھرتاں بہت مشہور ہن۔ ایہہ شاعر گرو نانک توں پہلاں ہویا منیا جاندا اے۔ اداہرن:
چونے گچّ کوٹھڑی دروازہ اے ای نہ۔ 
				(آنڈا)
 سار انش 
اس دور وچ اس توں اگلے سمیاں نالوں بہت گھٹ پنجابی ادب پیدا ہویا پر ایہہ منن یوگ اے کہ اج جو پنجابی زبان تے ادب نے ترقی کیتی اے اسدیاں جڑھاں اس دور نال ضرور جڑیاں ہوئیاں ہن تے اس دور وچوں گزر کے ہی اس نے ترقی کیتی اے۔ اج دا پنجابی ادب سدھے یا اسدھے روپ وچ کِسے دور دی ہی دین اے۔ اس دور وچ زیادہتر ادھیاتمک رچنا ہی ہوئی اے۔

حوالہ کتاباں

1. پنجابی ادب دی اتپتی تے ترقی : ڈاکٹر پرمندر سنگھ، کرپال سنگھ کسیل، ڈاکٹر گوبند سنگھ لامبا 
2. پنجابی ادب دی تنقیدی تریخ : جیت سنگھ سیتل
3. آدی کالین پنجابی ادب : دیوندر سنگھ
4. History of Punjabi Literature : Dr. Mohan Singh

 ہور دیکھو 
 پنجابی ادب دی تریخ

 باہرلے جوڑ 
A.P.N.A

 حوالے 

گٹھ:پنجابی ادب
گٹھ:پنجابی ساہت دا اتہاس