عفریت

عفریت۔ دیو۔ قوی ہیکل ۔  مڈے جُسّے والا۔ ( جمع )
قرآن  چ سورہ النمل دی آیت نمبر39  چ حضرت سلیمان علیہ السلام  دے دربار چ اک  جن دے ناں  لئی  ورتیا گیا۔
عِفْرِيْتٌ‘‘ دا مادہ ’’ اَلْعَفَرُ‘‘  اے، جس دا معنی مٹی اے۔ تفسیر مراغی چ  اے :اَلْعِفْرِیْتُ مِنَ الْبَشَرِ : اَلْخَبِیْثُ الْمَاکِرُ الَّذِيْ یُعَفِّرُ أَقْرَانَہُ  اوہ خبیث مکار جو اپنے مقابل لوکاں  نوں مٹی  اتے  ڈیگ  دے۔‘‘ مراد جو طاقت ور ہوئے  تے شریر ہوئے۔ 
اس دیودا ناںوہب نے لوذی‘ بعض لوکاں نے ذکوان تے بعض نے صخر جنی کہیا  اے۔ ایہ دیو اک پہاڑی دی طرح سی بقدر حدنگاہ اس دا اک قدم  پیندا سی۔

وانی علیہ لقوی امین . تے یقیناً میں اس نوں لیاون اتےطاقت رکھدا واں (تے) امانت دار واں۔تفسیر مظہری،قاضی ثناء اللہ پانی پتی ،سورہ النمل، آیت 39
 حوالے

گٹھ:شخصیتاں
گٹھ:مشہور لوک
گٹھ:قوماں
گٹھ:قصص القرآن
گٹھ:عربی علم الاساطیر
زمرہ:لوک کہانیاں
گٹھ:قرآن   چ  آئے ناں