ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨਕਈ

ਸਰਦਾਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨਕਈ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Sardar Kahan Singh Nakai; ਮੌਤ 1873) ਨਕਈ ਮਿਸਲ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਮੁਖੀ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਖ ਮੁਖੀ, ਰਣ ਸਿੰਘ ਨਕਈ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰਨੀ ਕਰਮੋ ਕੌਰ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਸੀ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਦਾਤਾਰ ਕੌਰ, ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਚੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਸੌਂਪੀਆਂ ਗਈਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ, ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਜੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਦਾ ਚਾਚਾ ਸੀ।

 ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ 
ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ ਨਕਈ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਮੁਖੀ ਸਰਦਾਰ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨਕਈ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਜੀ, ਰਣ ਸਿੰਘ ਨਕਈ ਨਕਈ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਾਸਕ ਸਨ, ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਯੋਧਾ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਮਿਸਲ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਆਦਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬੁਚੇਕੇ, ਚਾਂਗਾ ਮੰਗਾ, 69 ਦੇ ਤਾਲੂਕਿਆਂ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਲਾਹੌਰ ਤੋਂ ਕਿਲੋਮੀਟਰ, ਛਿੱਛਾ, ਦੇਵਸਲ, ਫਤਿਹਪੁਰ, ਜੇਠਪੁਰ, ਕਸੂਰ, ਕੋਟ ਕਮਾਲੀਆ ਦਾ ਖਰਾਲ ਕਿਲਾ, ਸ਼ਰਕਪੁਰ, ਗੁਗੇਰਾ ਪਰਗਨਾ, 5 ਰਾਵੀ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਿ.ਮੀ., ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਗੜ੍ਹ। ਉਸਨੇ ਸੈਯਦਵਾਲਾ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਕਮਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰੁੱਧ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੈਯਦਵਾਲਾ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। 

ਰਣ ਸਿੰਘ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਖੀ ਵਜ਼ੀਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਇਲਾਕਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ। 1785 ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਰਚਕੀਆ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਨ੍ਹਈਆ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਜੈ ਸਿੰਘ ਕਨ੍ਹਈਆ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਵਜ਼ੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੈ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਜ਼ੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘ ਵਿਚਕਾਰ ਮਤਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਰਿਹਾ ਅਤੇ 1789 ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨਕਈ ਮਿਸਲਦਾਰ ਦਾ ਵਾਰਸ ਬਣਿਆ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਬੀਬੀ ਰਤਨ ਕੌਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਵਿਆਹ ਸਰਦਾਰ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਤਾਰਾਗੜ੍ਹੀਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਬੀਬੀ ਦਯਾ ਕੌਰ ਜਿਸਦਾ ਵਿਆਹ ਸਰਦਾਰ ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਵੇਗਲੀਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।

1797 ਵਿੱਚ, ਨਕਈਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰਚੱਕੀਆ ਮਿਸਲ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਮੰਗਣੀ 1780 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ, ਬੀਬੀ ਰਾਜ ਕੌਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ  ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਹ ਜ਼ਮਾਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜਰਨੈਲ ਸ਼ਹਿਨਚੀ ਖਾਨ ਅਤੇ 12,000 ਸੈਨਿਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜਾਬ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ, ਰਾਜ ਕੌਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੇ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਨਾਮ 'ਦਾਤਾਰ ਕੌਰ' ਰੱਖਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੁਕਰਚੱਕੀਆ ਮਿਸਲ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਨਾਮ "ਰਾਜ ਕੌਰ" ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ (ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਧੀ)। ਉਸੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਹ ਜ਼ਮਾਨ ਨੇ ਪੰਜਾਬ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਮੁਲਤਾਨ ਸੂਬੇ ਦੇ ਗਵਰਨਰ, ਮੁਜ਼ੱਫਰ ਖਾਨ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਸਯਦਵਾਲਾ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। 1799 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ, ਖਜ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਨੂੰ ਭੰਗੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। 1801 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਦਾਤਾਰ ਕੌਰ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਾਰਸ, ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜਾ" ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।

 ਨਕਈ ਮਿਸਲ ਦਾ ਮੁਖੀ 
1807 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਚਾਚਾ, ਖਜ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਕੀਤੇ ਪਹਿਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਾਕਪਟਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੱਤਣਾ ਸੀ। 

1801 ਵਿੱਚ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਿਸਲਾਂ ਦੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਖੀ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨਕਈ ਇਲਾਕੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ 1807 ਵਿੱਚ ਸਰਦਾਰ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਰਦਾਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਕਈਆਂ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਬਣਿਆ, ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਣਮੱਤੇ ਨਵੇਂ ਤਾਜ ਪਹਿਨੇ ਨਕਈ ਮੁਖੀ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਕਈ ਇਲਾਕਾ ਮੁਲਤਾਨ ਅਤੇ ਕਸੂਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਅਫਗਾਨ ਨਵਾਬ ਮੁਜ਼ੱਫਰ ਖਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਕਾ ਗੁਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਕਈ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ।

ਨਕਈਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਰਦਾਰ ਕਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। 1811 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੁਜ਼ੱਫਰ ਖਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ (ਟੈਕਸ) ਲੈਣ ਲਈ ਮੁਲਤਾਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕ੍ਰਾਊਨ ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ; ਸਰਦਾਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਮੁਲਤਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਿਸਲ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਨਕਈ ਮੁਖੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕ ਦੀਵਾਨ ਹਕੀਮ ਰਾਏ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਲਾਹੌਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਭਤੀਜੇ ਦੀ ਮਿਸਲ ਵਿਰੁੱਧ ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੋਹਨ ਲਾਈ ਸੂਰੀ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ

"ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕੁੰਵਰ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨਕਾਈਆਂ ਦਾ ਨਾਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।"ਸਰਦਾਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।

 ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬਹਿੜਵਾਲ ਵਿਖੇ ਜਾਗੀਰ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸਦੀ ਸਾਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਸੀ। ਖਜ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਵਾਂਕੋਟ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਜਾਗੀਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਰਕਪੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਦੁਆਬਾ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜਾਗੀਰ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਸਾਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸਰਦਾਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਬਹਿੜਵਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਨਕਈ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਹੇ।

1846 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦਾ ਸੈਨਾ ਕਮਾਂਡਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁਲਤਾਨ ਵਿੱਚ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਰਦਾਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1860 ਵਿੱਚ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਮੈਜਿਸਟਰੇਟ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਅਹੁਦਾ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। 

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਿਸਲਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ