ਚੁਰਪੀ

ਚੁਰਪੀ (ਤਿੱਬਤੀਃ), ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਰਖਾ ਅਤੇ ਚੋਗੋ/ਚੁਗੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਪਨੀਰ ਹੈ ਜੋ ਨੇਪਾਲ, ਭੂਟਾਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁਰਪੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਇੱਕ ਨਰਮ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ (ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਈਡ ਡਿਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਕਿਸਮ। ਚੁਰਪੀ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਪਨੀਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।

 ਤਿਆਰੀ 
ਛੁਰਪੀ ਸਥਾਨਕ ਡੇਅਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੱਸੀ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।[1] ਲੱਸੀ ਨੂੰ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਠੋਸ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਤਰਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪਤਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਪਾਦ ਇਤਾਲਵੀ ਰਿਕੋਟਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦਹੀਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਮ, ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਤਿੱਖਾ ਸੁਆਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਮੀਰਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਖ਼ਤ ਕਿਸਮ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਨਰਮ ਛੁਰਪੀ ਨੂੰ ਜੂਟ ਦੇ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸਨੂੰ ਛੋਟੇ ਘਣ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 ਖਪਤ 
ਨਰਮ ਛੁਰਪੀ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਆਦੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਜੋਂ ਪਕਾਉਣਾ, ਮੋਮੋ ਲਈ ਭਰਾਈ ਵਜੋਂ, ਸੇਨਪੇਨ (ਚਟਨੀ) ਲਈ ਟਮਾਟਰ ਅਤੇ ਮਿਰਚਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਣਾ ਅਤੇ ਸੂਪ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਛੁਰਪੀ ਨੂੰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਦਲ ਵਜੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਰੋਤ ਹੈ।

ਸਖ਼ਤ ਛੁਰਪੀ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਗਿੱਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਗੱਮ ਵਾਂਗ ਚਬਾ ਕੇ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਛੁਰਪੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬਲਾਕ ਦੋ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨੇਪਾਲੀ ਪਕਵਾਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭੂਟਾਨੀ ਪਕਵਾਨ