ਭਾਰਤੀ ਸੁਹਜ-ਸ਼ਾਸਤਰ (ਨਵਰਸਾ)

ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ 
ਰਸ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਾਚ ਅਤੇ ਥੀਏਟਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ, ਕਥਕ, ਕੁਚੀਪੁੜੀ, ਓਡੀਸੀ, ਮਨੀਪੁਰੀ, ਕੁਡੀਆੱਟਮ, ਕਥਕਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਸੁਹਜ ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਨਾਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਨੂੰ ਰਸ-ਅਭਿਨਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ ਹਰੇਕ ਰਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕੁਡੀਆੱਟਮ ਜਾਂ ਕਥਕਲੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਵਾਲੇ ਨਾਟਕੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਦੇਵਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੂਖਮ ਅਤੇ ਘੱਟ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਅਭਿਨੈ ਦਾ ਸਕੂਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾਵਾਦੀ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰਾ ਰਸ ਦੇ ਉਪਯੋਗਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਗੰਭੀਰ ਜਨਤਕ ਬਹਿਸਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਮੇਲਾੱਟੂਰ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਅਭਿਨੈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਾਂਡਨੱਲੂਰ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੀਮਤ ਹਨ।

 ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ 
ਰਸ ਸਿਧਾਂਤ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠ ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ ( ਨਾਟਯ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਨਾਟਕ" ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਵਿਗਿਆਨ") ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਰਚਨਾ ਹੈ ਜੋ ਭਰਤ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਟਕ 'ਪੰਜਵਾਂ ਵੇਦ' ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਤਿਤ ਯੁੱਗ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਹੈ। ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਸ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਹਜ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਰਸ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੰਦ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਰਸ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਹੈ ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਸਹੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

 ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਸੁਹਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ 
ਰਸਾਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਸੁਹਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਆਨੰਦਵਰਧਨ ਦੇ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਤੇ ਕਲਾਸਿਕ, ਧਵਨਿਆਲੋਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੌਵੇਂ ਰਸ, ਸ਼ਾਂਤ-ਰਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਵਨਾ ( ਸ਼ਾਂਤ ) ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਦੇ ਭਾਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਿਖਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਸਾਹਿਤਕ ਸੰਕਲਪ "ਧਵਨੀ " ਜਾਂ ਕਾਵਿਕ ਸੁਝਾਅ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਣਾ ਹੈ, ਰਸ-ਧਵਨੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਲਈ ਦਲੀਲ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ, ਵਾਕ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਅਸਲ-ਸੰਸਾਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਭਾਵ "ਸੁਝਾਅ" ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਹਜ ਦੂਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਦਰਸ਼ਕ ਰਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੁਖਾਂਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਂ ਰੋਮਾਂਸ ਦਾ ਸੁਹਜ ਸੁਆਦ ਹੈ।

9ਵੀਂ-10ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸਨੂੰ "ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਅਦਵੈਤ ਸ਼ੈਵਵਾਦ" (ਜਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਸ਼ੈਵਵਾਦ ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਭਿਨਵਗੁਪਤ ਨੇ ਧਵਨਿਆਲੋਕ, ਧਵਨਿਆਲੋਕ-ਲੋਕਨ (ਇੰਗਲਸ, ਮੈਸਨ ਅਤੇ ਪਟਵਰਧਨ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਵਾਦਿਤ, 1992) ਅਤੇ ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਟਿੱਪਣੀ ਅਭਿਨਵਭਾਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਗਨੋਲੀ ਅਤੇ ਮੈਸਨ ਅਤੇ ਪਟਵਰਧਨ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਭਿਨਵਗੁਪਤ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰਸ ਦੀ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੁਰ ਦੁਆਰਾ ਰੰਗੇ ਗਏ ਸਵੈ ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਅਨੰਦ ਹੈ।

 ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਮਾਵੇਸ਼ 
ਸਾਹਿਤਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਟੋਤਰਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਕਵਿਤਾ ਜਾਂ ਨਾਟਕ ਦੇ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਸਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਭਿਨਵਗੁਪਤ ਨੇ ਨਾਟਯ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਟਿੱਪਣੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰਸ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਹਾਇਕ ਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਾਸਾਂ ਦਾ ਰਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਭਗਤੀ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰਿਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੌਰ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤਿਆਗਰਾਜ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮਰਥਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਵਧਦੇ ਸੁਹਜ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੱਤੀ।

 ਰਸਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ 
ਕਾਲੀਦਾਸ ਵਰਗੇ ਕਵੀ ਰਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਸੁਹਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋਇਆ। ਸਮਕਾਲੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ "ਸੁਆਦ" ਜਾਂ "ਸਾਰ" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਸ਼ਬਦ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਜ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 ਨਵਰਸ (ਨੌਂ ਰਸ) 
alt=Sringara or Romance in Bharatanatyam|thumb|ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰਾ (ਰੋਮਾਂਸ) ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ
ਭਰਤ ਮੁਨੀ ਨੇ 200 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਅਤੇ 200 ਈਸਵੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਖੇ ਗਏ ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾਟਕੀ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠ, ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਰਸਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਸ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜੋ ਕਲਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਮੈਂਬਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਟਯ ਸ਼ਾਸਤਰ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਛੇ ਰਸਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਸ 'ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੱਠ ਮੁੱਖ ਰਸ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰੇਕ ਰਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਰੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਸ ਦੇ 4 ਜੋੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਹਾਸਯ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਆਭਾ ਕਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਆਭਾ ਲਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਰਤ ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ:

 ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰ (Śṛṅgāraḥ): ਰੋਮਾਂਸ, ਪਿਆਰ, ਆਕਰਸ਼ਕਤਾ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ। ਰੰਗ: ਹਲਕਾ ਹਰਾ
 ਹਸਯੰ (Hāsyaṃ): ਹਾਸਾ, ਹਾਸਾ, ਕਾਮੇਡੀ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਸ਼ਿਵ। ਰੰਗ: ਚਿੱਟਾ
 ਰੌਦ੍ਰਂ (Raudraṃ): ਕਹਿਰ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਸ਼ਿਵ। ਰੰਗ: ਲਾਲ
 ਕਰੁਣਯੰ (Kāruṇyaṃ): ਦਇਆ, ਦਇਆ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਯਮ। ਰੰਗ: ਸਲੇਟੀ
 ਬਿਭਟਸਮ (Bībhatsam): ਨਫ਼ਰਤ, ਨਫ਼ਰਤ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਸ਼ਿਵ। ਰੰਗ: ਨੀਲਾ
 ਭਯਾਨਕੰ (Bhayānakaṃ): ਡਰਾਉਣਾ, ਦਹਿਸ਼ਤ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਯਮ। ਰੰਗ: ਕਾਲਾ
 ਵੀਰੰ (Vīraṃ): ਬਹਾਦਰੀ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਇੰਦਰ। ਰੰਗ: ਭਗਵਾ
 ਅਦਭੁਤੰ (Adbhutaṃ): ਹੈਰਾਨੀ, ਹੈਰਾਨੀ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ: ਬ੍ਰਹਮਾ। ਰੰਗ: ਪੀਲਾ

 ਸ਼ਾਂਤਮ ਰਸ 
ਬਾਅਦ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਨੌਵਾਂ ਰਸ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਜੋੜ ਨੂੰ ਛੇਵੀਂ ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਅਲੰਕਾਰਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ " ਨਵਰਸ " (ਨੌਂ ਰਸ) ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਸਕੇ।

 ਸ਼ਾਂਤਂਮ (Śāntaṃ): ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਦੇਵਤਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ । ਰੰਗ: ਸਦੀਵੀ ਚਿੱਟਾ।

ਸ਼ਾਂਤ-ਰਸ ਰਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਇੱਕ ਬਰਾਬਰ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸੁਹਜ ਅਨੰਦ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਅਭਿਨਵਗੁਪਤ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਇੱਕ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਉਹ ਰੱਸੀ ਹੈ ਜੋ ਹਾਰ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਅੱਠ ਰਸਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਸ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤ-ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਨਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਗਏ ਆਤਮ-ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 ਰਸ (ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਅਤੇ ਭਾਵ (ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਵਸਥਾਵਾਂ) - ਨਾਟਯ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ
 ਭਾਰਤੀ ਸੁਹਜ ਸ਼ਾਸਤਰ - ਓਪਨਆਰਟ ਇੰਡੀਆ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਦਰਸ਼ਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਾਹਿਤ ਸਿਧਾਂਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਚ