ਪਰੂਰ ਸੁੰਦਰਮ ਅਈਅਰ

ਪਰੂਰ ਸੁੰਦਰਮ ਅਈਅਰ ਕੇਰਲ ਦੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਵਾਇਲਿਨ ਵਾਦਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਕਰਨਾਟਕੀ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ੈਲੀ , ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਅਈਅਰ ਨੂੰ 1972 ਵਿੱਚ ਕੇਰਲ ਸੰਗੀਤਾ ਨਾਟਕ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।

 ਵਜਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ 
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਜਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਐਸੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰੂਰ ਬਾਨੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੱਦੀ ਸਥਾਨ ਪਰੂਰ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਕੇਰਲ ਦੇ ਪਰੂਰ ਨਾਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਰਨਾਟਕੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਸੰਨ 1909 ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਵੀ. ਡੀ. ਪਲੁਸਕਰ ਤੋਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਮੁੰਬਈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਮਹਾ ਵਿਦਿਆਲਯ, ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੈਕਲਟੀ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ 1922 ਵਿੱਚ ਚੇਨਈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ  ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਨਾਟਕੀ ਵਾਇਲਿਨ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਕੁਝ ਤੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ।

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰੀਕੇਸਨਾਲੂਰ ਮੁੱਤਿਆ ਭਗਵਦਰ ਅਤੇ ਚੈਂਬਾਈ ਵੈਦਿਆਨਾਤ ਭਗਵਦਰ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੁੰਦਰਮ ਅਈਅਰ ਅਬਦੁਲ ਕਰੀਮ ਖਾਨ ਸਾਬ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੈਂਬਰ ਸਮਾਰੋਹ ਆਯੋਜਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।

 ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ 
ਉਹ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਅਮ੍ਮਲ ਦੇ ਅੱਠ ਬੱਚੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਐਸ ਸੀਤਲਕਸ਼ਮੀ (ਬੀ 1920) ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਲ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਆਰਕੈਸਟਰਾ ਵਿੱਚ ਵਾਇਲਿਨ ਵਜਾਇਆ।https://dhvaniohio.org/wp-content/uploads/2011/12/parur.pdf  ਸੁੰਦਰਮ ਅਈਅਰ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਐਮ. ਐਸ. ਅਨੰਤਰਮਨ (ਆਈ. ਡੀ. 1), ਚੌਥਾ ਬੱਚਾ ਅਤੇ ਐਮ. ਐਸ ਗੋਪਾਲਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ, ਉਰਫ ਐਮ. ਐਸਜੀ, (ਆਈ. ਡਿ. 2), ਅੱਠਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਇਲਿਨ ਵਾਦਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪਰੂਰ ਬਾਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਇਲਿਨ ਗਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅਨੰਤਰਮਣ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਐੱਮ. ਏ. ਸੁੰਦਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਐੱਮਏ. ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਐੱਸ. ਐੱਸ ਵਾਇਲਿਨ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੋਟੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਐੱਮ. ਐੱਸ. ਜੀ. ਨੂੰ ਸੰਗੀਤਾ ਕਲਾਨਿਧੀ ਅਤੇ ਪਦਮ ਭੂਸ਼ਣ ਦੇ ਖਿਤਾਬ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪਰੂਰ ਸੁੰਦਰਮ ਅਈਅਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਸੰਬਰ 1974 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।"Parūr Sundaram Iyer", The Oxford Encyclopaedia of the Music of India, Oxford University Press, 2011, doi:10.1093/acref/9780195650983.001.0001, ISBN 978-0-19-565098-3, retrieved 2021-10-08

 ਹਵਾਲੇ