ਗ੍ਰੇਸ ਗੈਸੇਟ

ਗ੍ਰੇਸ ਗੈਸੇਟ (28 ਮਾਰਚ, 1871-1955) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਕਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਜੰਗੀ ਸੱਟਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

 ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਗ੍ਰੇਸ ਗੈਸੇਟ ਦਾ ਜਨਮ ਸ਼ਿਕਾਗੋ, ਇਲੀਨੋਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, [1] ਜੋ ਕਿ ਨੌਰਮਨ ਥੀਓਡੋਰ ਗੈਸੇਟ ਅਤੇ ਮਾਰਥਾ ਗ੍ਰੇਵਜ਼ ਗੈਸੇਟ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਉਸਦੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ, ਅਮੇਲੀਆ ਬੋਗਸ ਗੈਸੇਟ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। [2]

ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੈਸੇਟ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਿੱਚ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਐਥਲੈਟਿਕ ਕਲੱਬ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾਪਕ ਮੈਂਬਰ ਸੀ। [1] ਉਸਨੇ ਮੈਰੀ ਕੈਸੈਟ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, [2] ਅਮਰੀਕੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਦਾਇਰੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਰਟਰੂਡ ਸਟਾਈਨ ਅਤੇ ਐਲਿਸ ਵੁੱਡਸ ਉਲਮੈਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। [3]

 ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਜੀਵਨ 
ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੈਸੇਟ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ 1898 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਚੈਂਪਸ ਐਲੀਸੀਸ ਸੈਲੂਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੋਰਟਰੇਟ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।[1] ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ 1899 ਦੇ ਸੈਲੂਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਐਂਟਰੀ, ਇੱਕ ਮਿਸ ਮੌਰਿਸ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੋਰਟਰੇਟ, ਮੋਂਟਪਾਰਨਾਸੇ ਵਿੱਚ ਰੂ ਬੋਇਸੋਨੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੋਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਕਾਦਮਿਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਰਾਫੇਲ ਕੋਲਿਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, 1906 ਦੇ ਆਸਪਾਸ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਮੈਰੀ ਕੈਸਾਟ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ ਗਈ - ਗੈਸੇਟ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਪੋਸਟ ਲਈ ਕੈਸਾਟ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਲਿਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਕੈਟਾਲਾਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ।

1900 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਗੈਸੇਟ ਪੈਰਿਸ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਅਤੇ ਗੋਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਨੇ 1903, 1909 ਅਤੇ 1910 ਦੇ ਪੈਰਿਸ ਸੈਲੂਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ 1905 ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਾਲਾਨਾ ਫਾਈਨ ਆਰਟ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਅਤੇ 1905 ਅਤੇ 1907 ਵਿੱਚ ਪਿਟਸਬਰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨੇਗੀ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਦੀਆਂ ਸਾਲਾਨਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। 1910 ਵਿੱਚ, ਮਿਸਟਰ ਗ੍ਰੇਂਜਰ ਫਾਰਵੈਲ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦਾ ਪੋਰਟਰੇਟ ਹੈਲਨ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਦੇ ਆਰਟ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰਜ਼ਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। [1] 1910 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਟਾਈਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਲਾਇਸੀਅਮ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨੌਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੋਲਾਂ ਪੋਰਟਰੇਟ ਕਮਿਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮ 'ਇੱਕ ਖਾਸ ਵੀਰ ਗੁਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ।' ਦਰਅਸਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਘਰੇਲੂ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਪੋਰਟਰੇਟ ਉਸਦੀ ਕਲਾਤਮਕ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ - 1912 ਵਿੱਚ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਰੂਲੀਅਰਜ਼ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੋਵਾਂ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ, ਗੈਸੇਟ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਗਰਟਰੂਡ ਸਟਾਈਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅਮਰੀਕੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਔਰਤ ਸਮਾਜਿਕ ਚੱਕਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਐਲਿਸ ਵੁੱਡਸ ਉਲਮੈਨ ਅਤੇ ਐਮਿਲੀ ਡਾਸਨ, ਮੈਰੀ ਬੇਰੇਨਸਨ ਦੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

 ਕੈਰੀਅਰ 
ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੈਸੇਟ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਫ਼ੀ ਊਰਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਊਲੀ-ਸੁਰ-ਸੀਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਹਸਪਤਾਲ ਲਈ ਸਰਜੀਕਲ ਸਪਲਾਈ ਦੀ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ।[1] 1916 ਵਿੱਚ ਗੈਸੇਟ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਕੋ-ਅਮਰੀਕਨ ਕਰੈਕਟਿਵ ਸਰਜੀਕਲ ਉਪਕਰਣ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਤਕਨੀਕੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਟ੍ਰੈਕਸ਼ਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਸਹਾਇਤਾ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਮੇਟੀ ਸੀ।[2] ਉਸਨੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਰਜਨਾਂ ਅਤੇ ਨਰਸਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਗੈਸੇਟ ਸਸਪੈਂਸਰੀ ਹੈਮੌਕ ਵਰਗੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਯੰਤਰ ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਆਰਾਮ, ਸਮਰੂਪਤਾ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ ਸੀ।[3] ਉਸਨੇ ਮੈਡੀਕਲ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।[4]

ਗੈਸੇਟ ਨੂੰ ਕਸਟਮ ਯੰਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਗ ਕੱਟਣ, ਵਿਗਾੜ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਜਾਂ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗੀ," ਉਸਨੇ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਲਿਖਿਆ। "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ। ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" [1] "ਉਸਨੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਲੱਤਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ," 1918 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। [2] ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਕਸਰ ਅਮਰੀਕੀ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, [3] ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਦਕ ਐਲਿਸ ਸਟੋਨ ਬਲੈਕਵੈੱਲ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਤਾਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ: "ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਇਲੀਨੋਇਸ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਆਵੇਗੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੀਬ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਉਸਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਤਾਧਿਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੋਟ ਪਾਵੇ।" [4]

 ਬਾਅਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 
ਗੈਸੇਟ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਜ਼ੈਨਵਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।[1] ਉਸਨੇ ਕਲਾਸਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ,[2] ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ, ਲਾ ਕਲੇ (1938), ਅਤੇ ਲਾ ਸੈਂਟੇ (1950)। 1944 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਫ੍ਰੈਂਕਲਿਨ ਡੀ. ਰੂਜ਼ਵੈਲਟ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵਿਗੜ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਿਕਿਤਸਕ ਲੂਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਕੇਟ ਹੀ ਦਿੱਤਾ। [3] [4] ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1955 ਵਿੱਚ ਵੁੱਡਸਟੌਕ, ਵਰਮੋਂਟ ਵਿੱਚ 84 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 Bennet Harvey collection's scrapbook on Chicago artist Grace Gassette's work in World War I Paris, Lake Forest College Library.

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1955
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1871