ਨਾਰਵੇ ਦਾ ਜਰਮਨ ਕਬਜ਼ਾ

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਨਾਜ਼ੀ ਜਰਮਨੀ ਦੁਆਰਾ ਨਾਰਵੇ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ 9 ਅਪ੍ਰੈਲ 1940 ਨੂੰ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਵੇਸਰਬੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਰਮਨ ਹਮਲਾ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਿਰੋਧ 10 ਜੂਨ 1940 ਨੂੰ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 8 ਮਈ 1945 ਨੂੰ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮਰਪਣ ਤੱਕ ਨਾਜ਼ੀ ਜਰਮਨੀ ਨੇ ਨਾਰਵੇ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪੂਰੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਡੈਨ ਨਾਸਜੋਨੇਲ ਰੇਗਜੇਰਿੰਗ ('ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਰਕਾਰ') ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਪੱਖੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਨਾਰਵੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾਰਵੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਕੋਨ ਸੱਤਵਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਲੰਡਨ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਾਵਤਨੀ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਈ। ਸਿਵਲ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੀਚਸਕੌਮਿਸਰੀਏਟ ਨੋਰਵੇਗਨ (ਨਾਰਵੇ ਦੇ ਰੀਚ ਕਮਿੱਸਰੀਏਟ) ਦੁਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜਰਮਨ ਪੱਖੀ ਕਠਪੁਤਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫੌਜੀ ਕਬਜ਼ੇ ਦੇ ਇਸ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ "ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਲ", "ਕਬਜ਼ੇ ਦੀ ਮਿਆਦ" ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ "ਯੁੱਧਾਂ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 ਪਿਛੋਕੜ 
ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ (1914-1918) ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 1933 ਤੋਂ ਨਾਰਵੇਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਨੀਤੀ ਤਿੰਨ ਕਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ:

ਵਿੱਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਵਿੱਤੀ ਤਪੱਸਿਆ;

ਨਾਰਵੇਈ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸ਼ਾਂਤੀਵਾਦ;

ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤ, ਇਸ ਧਾਰਨਾ 'ਤੇ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਹ ਨਿਰਪੱਖ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਨਾਰਵੇ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।

1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਵਧਣ ਕਾਰਨ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਕਾਰਕਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਵੇਈ ਫੌਜੀ ਸਟਾਫ ਅਤੇ ਸੱਜੇ-ਪੱਖੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ, ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਹਾਕੋਨ VII ਦੁਆਰਾ, ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ। 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ, ਨਾਰਵੇਈ ਸੰਸਦ (ਸਟੋਰਟਿੰਗ) ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਫੌਜ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਰਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਵੀ, ਬਜਟ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਬਜਟ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰੱਥ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।

 ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ 
ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਰਜੀਹ ਰਹੀ, ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਨਾਰਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। 28 ਅਪ੍ਰੈਲ 1939 ਨੂੰ, ਨਾਜ਼ੀ ਜਰਮਨੀ ਨੇ ਨਾਰਵੇ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਨੋਰਡਿਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਹਮਲਾਵਰ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਨਾਰਵੇ ਨੇ ਜਰਮਨ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵੀਡਨ ਅਤੇ ਫਿਨਲੈਂਡ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। 1939 ਦੀ ਪਤਝੜ ਤੱਕ ਉੱਤਰੀ ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਰੂਟਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸਦੇ ਲੰਬੇ ਪੱਛਮੀ ਤੱਟਵਰਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜ਼ਰੂਰੀਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾਰਵੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਗੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੜਨ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਸਤੰਬਰ 1939 ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ 1940 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੌਜੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਨਾਕਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯਤਨ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਨਾਰਵੇਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੋਸਿੰਗਫਜੋਰਡ ਵਿੱਚ ਅਲਟਮਾਰਕ ਘਟਨਾ, ਨੇ ਨਾਰਵੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਵੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਵਪਾਰਕ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਣਨੀਤਕ ਹਿੱਤ ਨਾਰਵੇ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਤੱਟਰੇਖਾ ਤੱਕ ਦੂਜੀਆਂ ਜੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੁਆਰਾ ਸਰਕਾਰ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਵੀ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਪਾਰੀ ਬੇੜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦਰਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਢੋਆ-ਢੁਆਈ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਰਮਨੀ ਵਿਰੁੱਧ ਵਪਾਰਕ ਨਾਕਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ।[1] ਮਾਰਚ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ 1940 ਵਿੱਚ, ਨਾਰਵੇ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੈਲੀਵਰੇ ਵਿੱਚ ਸਵੀਡਿਸ਼ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਹ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਮੋਰਚਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇਗਾ।[2]

ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਾਰਵੇਈ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ (ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਵਿਲਫ੍ਰੇਡ) ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਨਾਰਵੇਈ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ: ਨਾਰਵਿਕ, ਟ੍ਰੋਂਡਹਾਈਮ, ਬਰਗਨ ਅਤੇ ਸਟਾਵੇਂਜਰ 'ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਉਤਰਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਖਣਨ ਜਰਮਨ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਦੀ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਐਂਗਲੋ-ਫ੍ਰੈਂਚ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਖਣਨ ਦੀ ਮਿਤੀ 5 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ 8 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੱਕ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, 1 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਅਡੌਲਫ ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਨਾਰਵੇ 'ਤੇ ਜਰਮਨ ਹਮਲੇ ਨੂੰ 9 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; 8 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾਰਵੇਈ ਸਰਕਾਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮਾਈਨ ਵਿਛਾਉਣ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਰਮਨ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਾਮਬੰਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।[3]

 ਜਰਮਨ ਹਮਲਾ 
ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ: ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਵੇਸੇਰਬੰਗ ਅਤੇ ਨਾਰਵੇਈ ਮੁਹਿੰਮ

 ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਾਰਵੇਈ ਤੱਟ 'ਤੇ ਮਾਈਨਿੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਰਮਨੀ ਨੇ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਨਾਰਵੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ:

 ਰਣਨੀਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬਰਫ਼-ਮੁਕਤ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿੱਥੋਂ ਇਸਦੀਆਂ ਜਲ ਸੈਨਾਵਾਂ ਉੱਤਰੀ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ;

 ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾਂ ਤੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ;

 ਇਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ; ਅਤੇ

 "ਜਰਮਨ ਸਾਮਰਾਜ" ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ।

ਨਾਰਵੇ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਹਾਲਵਦਾਨ ਕੋਹਟ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤਰੀ ਬਿਰਗਰ ਲਜੰਗਬਰਗ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਾਰਨ, ਨਾਰਵੇ 8-9 ਅਪ੍ਰੈਲ 1940 ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਫੌਜੀ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। 7 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜਲ ਸੈਨਾ ਜਰਮਨ ਹਮਲੇ ਦੇ ਬੇੜੇ ਨਾਲ ਸਮੱਗਰੀ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀ।[4]: 55  ਬਲਿਟਜ਼ਕਰੀਗ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਨਾਰਵੇ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਵੇਸੇਰੂਬੰਗ ਨੂੰ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਰਮਨ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 10,000 ਆਦਮੀ ਸਨ। ਜਰਮਨ ਜਹਾਜ਼ ਓਸਲੋਫਜੋਰਡ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੱਪ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਤੋਪਖਾਨੇ ਅਤੇ ਆਸਕਰਸਬਰਗ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਟਾਰਪੀਡੋ ਨੇ ਜਰਮਨ ਫਲੈਗਸ਼ਿਪ ਬਲੂਚਰ [4]: 65  ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਬਲੂਚਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ 1,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਓਸਲੋ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਨਾਰਵੇ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨੇ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੱਤੀ। [5]

ਓਸਲੋ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਨਾਰਵਿਕ ਤੱਕ (ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਤੋਂ 1,200 ਮੀਲ (1,900 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ) ਮੁੱਖ ਨਾਰਵੇਈ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ 'ਤੇ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਟੁਕੜੀਆਂ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ 'ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।[4]: 58  ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਪੈਰਾਸ਼ੂਟ ਬਟਾਲੀਅਨ ਨੇ ਓਸਲੋ ਅਤੇ ਸਟਾਵੇਂਜਰ ਏਅਰਫੀਲਡਾਂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ 800 ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਨਾਰਵੇਈ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਨਾਰਵਿਕ, ਟ੍ਰੋਂਡਹਾਈਮ (ਨਾਰਵੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਨਾਰਵੇ ਦੀ ਰਣਨੀਤਕ ਕੁੰਜੀ) ਵਿਖੇ ਨਾਰਵੇਈ ਵਿਰੋਧ,[4]: 60  ਬਰਗਨ, ਸਟਾਵੇਂਜਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟੀਅਨਸੈਂਡ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਓਸਲੋ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧ ਉਦੋਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਹਵਾਈ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ। ਓਸਲੋ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਫੌਜੀ ਪਿੱਤਲ ਬੈਂਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਾਰਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ।[3] ਨਾਰਵੇਈ ਰਾਜਧਾਨੀ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 1,500 ਪੈਰਾਟਰੂਪਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।[6]

ਓਸਲੋ ਅਤੇ ਟ੍ਰੋਂਡਹਾਈਮ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਜਮਾਉਣ 'ਤੇ, ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਵੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਕਈ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਫੌਜੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਇਸਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਨਾਰਵੇਈ ਸਰਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਬਚਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਬਲੂਚਰ, ਜੋ ਰਾਜਧਾਨੀ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਮਲੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਓਸਲੋਫਜੋਰਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।[5] ਮਿਡਟਸਕੋਜੇਨ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਸੁਧਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨੇ ਜਰਮਨ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਰੋਕਿਆ।

ਹਮਲੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ, ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਲਾਮਬੰਦੀ ਆਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲੇ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਝਟਕੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਆਮ ਉਲਝਣ ਕਾਰਨ ਨਾਰਵੇਈ ਲਾਮਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ। ਨਾਰਵੇਈ ਫੌਜ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਈ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਰਮਨ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਰਮਨ, ਪੈਂਜ਼ਰ ਅਤੇ ਮੋਟਰਾਈਜ਼ਡ ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤੇ ਗਏ, [4]: ​​80% ਆਪਣੀ ਬਿਹਤਰ ਗਿਣਤੀ, ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਟੱਲ ਸਾਬਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ ਨਾਰਵੇਈ ਫੌਜ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਰਣਨੀਤਕ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।[5]

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇਵੀ ਨੇ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਨਾਰਵਿਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਪਣਡੁੱਬੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਫਜੋਰਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਦਿੱਤਾ।[4]: 90% ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜਾਂ 14 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਨਾਰਵਿਕ ਵਿਖੇ ਉਤਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਟ੍ਰਾਂਡਹਾਈਮ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਮਸੋਸ ਅਤੇ ਅਂਡਲਸਨੇਸ ਵਿਖੇ ਉਤਰੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸੋਸ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਸੈਨਿਕ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਓਸਲੋ ਤੋਂ ਗੁਡਬ੍ਰਾਂਡਸਡਲ ਨੂੰ ਅੰਡਲਸਨੇਸ ਵਿਖੇ ਫੋਰਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਜਰਮਨਾਂ ਕੋਲ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 25,000 ਆਦਮੀ ਸਨ।