ਮੈਰੀ ਈ. ਗਲੇਡਵਿਨ

ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਗਲੇਡਵਿਨ (24 ਦਸੰਬਰ, 1861-22 ਨਵੰਬਰ, 1939) ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮੂਲ ਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਨਰਸ ਸੀ ਜੋ ਤਿੰਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ। ਉਹ ਫਲੋਰੈਂਸ ਨਾਈਟਿੰਗਲ ਮੈਡਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਛੇ ਅਮਰੀਕੀ ਨਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ 1920 ਵਿੱਚ ਰੈਡ ਕਰਾਸ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

 ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਗਲੈਡਵਿਨ ਦਾ ਜਨਮ ਸਟੋਕ-ਅਪੌਨ-ਟ੍ਰੈਂਟ, ਸਟੈਫੋਰਡਸ਼ਾਇਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਗਲੈਡਵਿਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾਹ ਗਲੈਡਵਿਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਐਕਰੋਨ, ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਈ। ਉਸਨੇ 1887 ਵਿੱਚ ਬੁਚਟੇਲ ਕਾਲਜ (ਹੁਣ ਐਕਰੋਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ) ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਬੋਸਟਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ 1902 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਸਮੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।[1][2]

 ਕੈਰੀਅਰ 
ਗਲੈਡਵਿਨ ਕਾਲਜ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੌਰਵਾਕ, ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ 1898 ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਸ਼-ਅਮਰੀਕੀ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਚਿਕਮੌਗਾ, ਜਾਰਜੀਆ ਵਿੱਚ ਟਾਈਫਾਈਡ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਦੌਰਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਿਊਬਾ, ਪੋਰਟੋ ਰੀਕੋ ਅਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਮਰੀਕੀ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਯੂਨਿਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਯੁੱਧ ਸੇਵਾ ਮੈਡਲ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰੂਸੋ-ਜਾਪਾਨੀ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਯੂਨਿਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ, ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਨਰਸਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਲੈਡਵਿਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਆਰਡਰ ਆਫ਼ ਦ ਕਰਾਊਨ [ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ] ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।[1]

ਉਹ 1904 ਤੋਂ 1907 ਤੱਕ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਦੇ ਬੇਵਰਲੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ 1907 ਤੋਂ 1913 ਤੱਕ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੇ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਸੀ। ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ 1913 ਦੇ ਗ੍ਰੇਟ ਡੇਟਨ ਹੜ੍ਹ ਦੌਰਾਨ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।[1][2] ਉਹ ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਬੀ. ਐਫ. ਗੁਡਰਿਚ ਟਾਇਰ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਲੀਵਲੈਂਡ ਦੇ ਸਿਟੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਸੀ। ਉਹ ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਨਰਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ [3] ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ 1911 ਵਿੱਚ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਨਰਸਿੰਗ 'ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕੀਤੀ।[4]

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਗਲੈਡਵਿਨ ਅਮਰੀਕੀ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰਬੀਆ ਗਈ, ਬੇਲਗ੍ਰੇਡ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ, [1][2] ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੀਸ ਦੇ ਸੈਲੋਨਿਕਾ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਰਬੀਅਨ ਕਰਾਸ ਆਫ਼ ਚੈਰਿਟੀ ਮੈਡਲ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ 1920 ਵਿੱਚ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਮੇਟੀ ਤੋਂ ਫਲੋਰੈਂਸ ਨਾਈਟਿੰਗੇਲ ਮੈਡਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੇ ਅਮਰੀਕੀ ਨਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਲੈਡਵਿਨ ਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਅਤੇ ਮਿਨੀਸੋਟਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਗ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਐਥਿਕਸ: ਟਾਕਸ ਟੂ ਨਰਸਿਜ਼ (1930) [3] ਅਤੇ ਜੇਨ ਡੇਲਾਨੋ ਦੀ ਜੀਵਨੀ (1931), [4] ਅਤੇ ਅਮੈਰੀਕਨ ਜਰਨਲ ਆਫ਼ ਨਰਸਿੰਗ ਲਈ ਲੇਖ ਲਿਖੇ।[5] ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਲਈ ਅਕਸਰ ਬੁਲਾਰਾ ਵੀ ਸੀ, [6] ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1929 ਤੋਂ ਬਾਅਦ। [7][8] "ਜੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਉਹ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਜੋ ਮੈਂ ਖੂਨੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੁੱਧ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।" [9]

 ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ 
ਗਲੈਡਵਿਨ ਦੀ ਮੌਤ 1939 ਵਿੱਚ ਐਕਰੋਨ ਸਿਟੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ 77 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।[1] 1978 ਵਿੱਚ, ਐਕਰੋਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਨਰਸਿੰਗ ਲਈ ਨਵੀਂ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਨਾਮ ਮੈਰੀ ਈ. ਗਲੈਡਵਿਨ ਹਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।[2] ਉਸਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਾਇਰੀ, ਫੋਟੋਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਣਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਯਾਦਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਐਕਰੋਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਲੇਖਬੱਧ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੈਡਲ ਸਮਿਟ ਕਾਉਂਟੀ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।[3][4]

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 



ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1939
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1861