ਹੈਨਰੀਟਾ ਰੋਡਮੈਨ

ਹੈਨਰੀਟਾ ਰੋਡਮੈਨ (29 ਅਗਸਤ, 1877-21 ਮਾਰਚ, 1923) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿੱਖਿਅਕ ਅਤੇ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਆਹੀਆਂ ਮਹਿਲਾ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਜਣੇਪਾ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ।

 ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ 
ਰੋਡਮੈਨ ਦਾ ਜਨਮ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਐਸਟੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰੈਵਰੈਂਡ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਰੋਡਮੈਨ ਅਤੇ ਹੈਨਰੀਟਾ ਬਲੈਕਵੈੱਲ ਰੋਡਮੈਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।[1] ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੈਸਟ ਫਾਰਮਜ਼, ਬ੍ਰੌਂਕਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਐਪੀਸਕੋਪਲ ਪਾਦਰੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰੌਂਕਸ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਬਰਨਬਾਸ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸਨ।[2][3] ਉਹ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਟੀਚਰਜ਼ ਕਾਲਜ ਤੋਂ 1904 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਈ ਸੀ।[4]

 ਕੈਰੀਅਰ 
ਰੋਡਮੈਨ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੇ ਵੈਡਲੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਫਾਰ ਗਰਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿੱਤਾਮੁਖੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੀ।[1][2] ਵਿਆਹੁਤਾ ਮਹਿਲਾ ਅਧਿਆਪਕਾਂ 'ਤੇ ਸਕੂਲ ਬੋਰਡ ਦੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਫਰਵਰੀ 1913 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਦੋਸਤ, ਹਰਮਨ ਡੀ ਫ੍ਰੇਮਰੀ (ਉਰਫ਼ ਹਰਮਨ ਡਿਫ੍ਰੇਮ) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੈਸ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਗੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।"[3] ਉਸਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਬੋਰਡ ਨੂੰ, ਛਪਾਈ ਵਿੱਚ, "ਮਦਰ ਬੈਟਰਸ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ।[4] ਉਸਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬੋਰਡ ਨੀਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਸੁਰਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਰੋਡਮੈਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੋਈ।[5][6]

ਰੋਡਮੈਨ ਲਿਬਰਲ ਕਲੱਬ ਅਤੇ ਹੇਟਰੋਡੌਕਸੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।[1] ਉਸਨੇ ਲਿਬਰਲ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਅਫਰੀਕੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਲਈ ਅੰਦੋਲਨ ਕੀਤਾ; 1913 ਵਿੱਚ ਉਹ ਗ੍ਰੀਨਵਿਚ ਵਿਲੇਜ ਵਿੱਚ ਮੈਕਡੌਗਲ ਸਟਰੀਟ ਵਿੱਚ ਲਿਬਰਲ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਰਹੀ।[2][3]

1914 ਵਿੱਚ, ਰੋਡਮੈਨ ਨੇ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਗੱਠਜੋੜ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਰੋਡਮੈਨ ਨੇ ਸ਼ਾਰਲਟ ਪਰਕਿਨਸ ਗਿਲਮੈਨ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੂਹਿਕ ਰਿਹਾਇਸ਼, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਰਸੋਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ।[1] ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਬਿਲਡਿੰਗ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ,[2] ਇੱਕ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਖ਼ਤ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।[3][4]

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਵੂਮੈਨ'ਜ਼ ਪੀਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਬੋਰਡ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਵਾਦ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ।[1]

 ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਨਾਟਕਕਾਰ ਫਲਾਇਡ ਡੈੱਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੋਡਮੈਨ ਕੋਲ "ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਅਸਾਧਾਰਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਸੀ। ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੋਲਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪੇਟੀਕੋਟ ਅਤੇ ਸੈਂਡਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੈਂਡਾਈਡ।" [1] ਉਸਦੀ ਬੋਹੇਮੀਅਨ ਜਨਤਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ: ਉਹ ਫੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਰੀ ਵਰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸੈਂਡਲ ਪਹਿਨਦੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਬੌਬ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹ ਸਿਗਰਟ ਪੀਂਦੀ ਸੀ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵਾਲੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਡਿਨਰ ਪਾਰਟੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਮੈਰੀ ਆਸਟਿਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਡਿਨਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਜੇਮਸ ਵੈਲਡਨ ਜੌਹਨਸਨ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ। [2] ਮਾਰਗਰੇਟ ਸੈਂਗਰ ਨੂੰ ਹੈਨਰੀਟਾ ਰੋਡਮੈਨ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਇੱਕ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਵੀ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ "ਨਾਰੀਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਨਾਰੀਵਾਦੀ" ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਰੋਡਮੈਨ ਦੇ ਗ੍ਰੀਨਵਿਚ ਵਿਲੇਜ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ। [3]

ਹਰਮਨ ਡੀ ਫ੍ਰੇਮਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਜੋੜਾ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਾਮਨ-ਲਾਅ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੈਂਕ ਸਟਰੀਟ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। [1]

ਰੋਡਮੈਨ ਨੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ "ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਰੋਡਮੈਨ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਰਚ 1923 ਵਿੱਚ 45 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦਿਮਾਗੀ ਟਿਊਮਰ ਦੀ ਅਸਫਲ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।[1]

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1923
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1877
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਰੀਵਾਦੀ