ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾ-ਗਮਨ

ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾ-ਗਮਨ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਿਨਸੀ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਖਰੀਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੇਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਨਵੰਬਰ 2008 ਵਿੱਚ ਨਾਰਵੇ ਦੀ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 1 ਜਨਵਰੀ 2009 ਨੂੰ ਜਿਨਸੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਉੱਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਾਰਵੇ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਹੋਇਆ। "ਜਿਨਸੀ ਸੇਵਾਵਾਂ" ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ ਨਾਰਵੇਈ ਅਪਰਾਧਿਕ ਕੋਡ ਦੀ ਧਾਰਾ 378 ਅਤੇ ਧਾਰਾ 202 (3) ਦੇ ਤਹਿਤ ਵੀ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ।

 ਇਤਿਹਾਸ 
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਯੁੱਗ

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਵਿਭਚਾਰ ਅਤੇ ਵਿਭਚਾਰ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਮ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਧਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ, ਜਿਨਸੀ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਵਲ ਕਾਨੂੰਨ (ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜੁਰਮਾਨੇ ਦੇ ਨਾਲ) ਤੋਂ ਅਪਰਾਧਿਕ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਮੱਧਯੁਗੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ, ਫ੍ਰੋਸਥਿੰਗ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਸੈਕਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੰਕਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਕਸ ਕਰਦੀ ਹੈ"। ਉੱਚ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗਕਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮਨ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਰਚ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ ਵਿਪਰੀਤ ਲਿੰਗੀ ਸੰਬੰਧ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਜਿਨਸੀ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਅਤੇ ਗੜਬੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

 ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ 
1842 ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਕ੍ਰਿਮੀਨਲ ਕੋਡ (ਨੋਰਸਕੇ ਲੋਵ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ 1902 ਵਿੱਚ ਪੀਨਲ ਕੋਡ (ਸਟ੍ਰਾਫੇਲੋਵਨ) ਨੂੰ ਸੋਧਣ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, [3] ਜਦੋਂ ਸੈਕਸ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਅਤੇ ਖਰੀਦ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਵੀ, ਇਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਓਸਲੋ, ਬਰਗਨ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਡਹਾਈਮ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਨੈਤਿਕ ਬੁਰਾਈ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਗਲੀ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। "ਸ਼ਾਨਦਾਰ" ਅਤੇ "ਅਸ਼ਲੀਲ" ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। [5][6] ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦਾ ਨਿਯਮ (ਰੈਗੂਲੇਸ਼ਨਿਜ਼ਮ) ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਜਿਨਸੀ ਰੋਗ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਡਾਕਟਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। [7][8][9][10] ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 1816 ਵਿੱਚ ਬਰਗਨ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਾਰਵੇਈ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ, 1840 ਵਿੱਚ ਓਸਲੋ (ਜਿਸਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਿੱਚ, ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਾਂਡਹਾਈਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਨਿਯਮ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਸਤਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੰਡ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਉਲਟ ਸੀ ਜਿਸਨੇ 1842 ਵਿੱਚ ਵਿਭਚਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧਿਕ ਅਪਰਾਧ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਮੀਡੀਆ, ਚਰਚ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸਨੂੰ "ਮਹਾਨ ਸਮਾਜਿਕ ਬੁਰਾਈ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ 'ਪਤਿਤ ਔਰਤਾਂ' ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ 'ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਦਾਖਲ ਹੋਣ' ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਨੌਕਰਾਂ ਵਰਗੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ।[11]

ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਸੰਗਠਿਤ ਸਮਾਜ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਸੰਗਠਨ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ "ਨੈਤਿਕ ਮਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਾਜ" ਸਨ, ਜੋ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਨ। (ਯੂਨੈਸਕੋ 1989, ਪੰਨਾ 13)

ਅੰਤ ਵਿੱਚ 1887 ਵਿੱਚ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਯਮਵਾਦ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਸੀ।[11] ਹਾਲਾਂਕਿ, 1902 ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਜ ਦੁਆਰਾ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੁਣ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਘੁੰਮਣਾ-ਫਿਰਨਾ ਅਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੈਕਸ ਵੇਚਦੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ "ਪੁਨਰਵਾਸ" ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।[12]

 ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ 
1993 ਵਿੱਚ ਲਿਲੇਹੈਮਰ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਨ-ਸਕੈਂਡੇਨੇਵੀਅਨ ਕਾਨਫਰੰਸ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸੈਕਸ ਵਰਕਰਾਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਘਟਾਉਣ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰੋ-ਸੈਂਟਰੇਟ ਤੋਂ ਲਿਵ ਜੇਸਨ ਨੇ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੱਟੜਪੰਥੀ "ਵੂਮੈਨਜ਼ ਫਰੰਟ" (ਕਵਿਨੇਫ੍ਰੋਂਟੇਨ), ਇੱਕ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਕਾਰਕੁਨ ਸਮੂਹ ਦੇ ਦੰਡਕਾਰੀ ਪਹੁੰਚ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।[13] ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਹੋਰ 30 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣੀ ਸੀ।[12] ਕਵਿਨੇਫ੍ਰੋਂਟੇਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1972 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ।[14]

 ਕਾਨੂੰਨੀ ਢਾਂਚਾ 
ਅਪਰਾਧਿਕ ਕੋਡ ਸੰਗਠਿਤ ਅਪਰਾਧ (ਧਾਰਾ 60a), ਤੀਜੀਆਂ ਧਿਰਾਂ (ਟ੍ਰੇਡਜੇਪਾਰਟਸ), ਅਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਲਾਲ[15] (ਹਾਲਿਕ, ਹੈਲੀਕਰ (pl.))[1][16] ਜਾਂ ਮੈਡਮ (S 202), ਜਿਨਸੀ "ਸੇਵਾਵਾਂ" ਦੀ ਖਰੀਦ (S 202a), 18 (S 203) ਦੇ ਅਧੀਨ ਖਰੀਦ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰੀ (menneskehandel)[1] (S 224) ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

 ਨਾਰਵੇਈ ਜਨਰਲ ਸਿਵਲ ਪੀਨਲ ਕੋਡ (ਸਟ੍ਰਾਫੇਲੋਵਨ) 
ਧਾਰਾ 60a

"ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ਕਿਸੇ ਸੰਗਠਿਤ ਅਪਰਾਧਿਕ ਸਮੂਹ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੰਡ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀਮਾ ਦੁੱਗਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੈਦ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਅਪਰਾਧਿਕ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਵੱਧ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੈਦ ਦੁਆਰਾ ਸਜ਼ਾਯੋਗ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਉਪਬੰਧ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਬੰਧਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।"

ਧਾਰਾ 202

"ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ a) ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ b) ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਘੋਰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੁਰਮਾਨੇ ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋਵੇਗੀ।

ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਜਨਤਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿਨਸੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਨਸੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।"

ਧਾਰਾ 202a

"ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ a) ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਭੁਗਤਾਨ ਜਾਂ ਭੁਗਤਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਿਨਸੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, b) ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਿਨਸੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ c) a) ਜਾਂ b) ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ

ਜੁਰਮਾਨਾ ਜਾਂ 6 ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਦੀ ਕੈਦ ਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜੇਕਰ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਕਿਰਿਆ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਜ਼ਾਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ 1 ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੀ ਕੈਦ ਹੈ।"

ਧਾਰਾ 203

"ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ, ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, 18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਿਨਸੀ ਕਿਰਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੁਰਮਾਨਾ ਜਾਂ 2 ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੀ ਕੈਦ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਮਰ ਬਾਰੇ ਗਲਤੀ ਕਰਨਾ ਅਪਰਾਧਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਿਹਨਤੀ ਨੇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।"

ਧਾਰਾ 224

"ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਧਮਕੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗਲਤ ਆਚਰਣ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਦਾ ਹੈ a) ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਿਨਸੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ, b) ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸੇਵਾਵਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੀਖ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, c) ਕਿਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੌਜੀ ਸੇਵਾ, ਜਾਂ d) ਉਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਗ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।

ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ a) ਸਬੰਧਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਲਿਜਾਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਪੈਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, b) ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ c) ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੀੜਤ ਧਿਰ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਭੁਗਤਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।

ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ 18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਹਿਲੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਪੈਰੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਂ ਧਮਕੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਗਲਤ ਆਚਰਣ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਮਰ ਬਾਰੇ ਗਲਤੀ ਅਪਰਾਧਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮਿਹਨਤੀ ਨੇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।

ਘੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰੀ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਕੈਦ ਦੁਆਰਾ ਸਜ਼ਾਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿ ਕੀ ਅਪਰਾਧ ਘੋਰ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਖਾਸ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਕੀ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ 18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦਾ ਸੀ, ਕੀ ਘੋਰ ਹਿੰਸਾ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਕੀ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।"

 ਹੋਰ ਐਕਟ 
ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤ ਐਕਟ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਹਾਤਿਆਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਪਾਰਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਪਾਰਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਹਾਤਿਆਂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਸਾਜ ਪਾਰਲਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਟੈਕਸ ਅਤੇ ਵੈਟ

ਸਾਰੀ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪਰ ਲਾਗੂਕਰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਕਮਾਈ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਅਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨੇ ਸਵੈ-ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਜੋਂ ਰਜਿਸਟਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵੈਟ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।[3][17][18]

ਭਲਾਈ

ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਲਾਭਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਲੋਕ ਨੌਕਰੀ ਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋਣ 'ਤੇ NAV ਤੋਂ ਆਰਥਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਐਕਟ

ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਾ 27 ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪੁਲਿਸ ਐਕਟ

ਧਾਰਾ 7 (ਜਨਤਕ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ) ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਉਲੰਘਣਾ ਤੋਂ ਡਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦਖਲ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਬਾਲ ਭਲਾਈ ਐਕਟ

18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਐਕਟ ਦੇ ਤਹਿਤ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਣਗਹਿਲੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਲ ਭਲਾਈ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਨ।

ਸੰਚਾਰੀ ਰੋਗ ਨਿਯੰਤਰਣ ਐਕਟ

ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਲਈ ਰੋਕਥਾਮ ਦੇਖਭਾਲ, ਨਿਦਾਨ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰਾਂ 'ਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

 ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ 
2013 ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਾਰਵੇ [17] (ਆਬਾਦੀ 5 ਮਿਲੀਅਨ) ਵਿੱਚ 3,000 ਸੈਕਸ ਵਰਕਰ (ਪ੍ਰੋਸਟੀਟਿਊਰਟ, ਪ੍ਰੋਸਟੀਟਿਊਰਟ (ਪਲ.))[19] ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।[20] ਸੈਕਸ ਵਪਾਰ ਤੋਂ ਕਮਾਈ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ 390 ਮਿਲੀਅਨ ਕਰੋਨਰ (£39 ਮਿਲੀਅਨ, $US63 ਮਿਲੀਅਨ, €48 ਮਿਲੀਅਨ) ਹੈ।[17]

ਨਾਰਵੇਈ ਵੇਸਵਾਵਾਂ "ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ" ਅਤੇ "ਸੈਕਸ ਵਰਕਰ" ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅੰਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ" ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਸ਼ਬਦ (ਨੇਡਲੇਟੇਨਡੇ ਓਰਡ) ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਲੇਡੇਸਪੀਕ (ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਫਿਲ ਡੇ ਜੋਈ), ਜਾਂ ਹਜੇਲਪੇਪਲੀਏਰ (ਸਿਹਤ ਕਰਮਚਾਰੀ) ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।[21] ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਲੀ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ (ਗੇਟਪ੍ਰੋਸਟਿਟਿਊਸਜੋਨ) ਅਤੇ ਵੇਸਵਾਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ (ਬੋਰਡੇਲ, ਬੋਰਡੇਲਰ (ਪਲ.)) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।[1] ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗਲੀ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੇਸਵਾਘਰ ਦੇ ਕੰਮ (bordellvirksomhet)[1] ਦੋਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ "ਸੇਵਾਵਾਂ" ਦੀ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ, ਤਕਨੀਕੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਗਲੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੋਂ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈਟ ਵੱਲ "ਸੇਵਾਵਾਂ" ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਹੈ।[1] ਜਦੋਂ ਕਿ ਵੇਸਵਾਘਰ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਾਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ (de jure), ਸੈਕਸ ਖਰੀਦ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ (de facto) ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰ ਮੁਫਤ ਵੇਸਵਾਘਰ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੁਕਤੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।[22][23][24] ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਸੀ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਮੁੱਦੇ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[25]

ਖਰੀਦ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਵਿਗਾੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਪੈਸਾ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਟੈਕਸਯੋਗ ਹੈ।[3][17][18] ਹਾਲੀਆ ਵਿਧਾਨਕ ਪ੍ਰਸਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਕੁਝ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਦੀ ਘਾਟ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।[17] ਜੁਲਾਈ 2014 ਵਿੱਚ, ਨਧਾਈਮ ਸਿਟੀ ਮਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਗਲੀ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦਾ ਪੱਧਰ 2009 ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। [26]

 ਸੈਕਸ ਖਰੀਦ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ 
ਪਹਿਲਾ ਵਿਚਾਰ

1997 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਦੀ ਖਰੀਦ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧੀਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; [27] ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨਾ ਤਾਂ ਨਿਆਂ ਵਿਭਾਗ (ਜਸਟਿਸ-ਓਗ ਪੋਲੀਟਾਈਡਪਾਰਟੀਮੈਂਟੇਟ) ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਟੋਰਟਿੰਗ (ਸੰਸਦ) ਇਸ ਕਦਮ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। [28] ਫਿਰ ਨਾਰਵੇ ਨੇ 2000 ਵਿੱਚ 18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੈਕਸ ਦੀ ਖਰੀਦ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧੀਕਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ (ਕਾਨੂੰਨ 76, 11 ਅਗਸਤ; ਦੰਡ ਸੰਹਿਤਾ ਆਰਟ. §203)। [29] [30]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Webarchive template wayback links