ਜੋੜ (ਸੰਗੀਤ)

ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਜੋੜ (ਹਿੰਦੀਃ ਜੋਰ, [dɪdʊːr]] ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋੜ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਇੱਕ ਰਾਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਭਾਗ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਮੁੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਖਰ ਝਾਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧ੍ਰੁਪਦ ਵੋਕਲ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਨੋਮਤੋਂਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਯੰਤਰ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਕੰਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਲੈਅ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

 ਮੂਲ ਅਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ 
ਜੋੜ ਨੋਮਤੋਂਮ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਂਤ੍ਰਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ ਅਤੇ   ਤਾਲ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਇੱਕ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋੜ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਲਾਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਝਾਲਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।

 ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ 
ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ 2 ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈਃ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕੀ ਸੰਗੀਤ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਭਾਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਕਾਰੀ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਬਦ "ਸੰਗੀਤਾ" ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੀਤ, ਸਾਜ਼ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਮੌਖਿਕ ਸੁਭਾਅ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਗ ਅਤੇ ਧਰੁਪਦ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੱਗੀਤ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋੜ ਦਾ ਸੰਗੀਤਕ ਭਾਗ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਚੱਕਰਵਾਤੀ ਅਤੇ ਰੇਖਿਕ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

 ਰਾਗ 
ਰਾਗ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ 5 ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਜ਼ੀਰ ਅਲੀ ਜੈਰਾਜਭੋਏ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈਃ 

 ਸਕੇਲ
 ਚੜਨ ਅਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ
 ਅਸਥਿਰਤਾ
 ਨੋਟਸ ਅਤੇ ਰਜਿਸਟਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ
 ਸੰਕੇਤ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰਸਜਾਵਟ

ਰਾਗ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੀ ਇੱਕ ਕਲਾਸੀਕਲ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਰੰਗ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਰੰਗਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਭਾਰਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੁਰੀਲੀ ਢਾਂਚੇ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸੰਚਾਰ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮੌਕੇ ਤੇ ਸੁਧਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਗ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੈਮਾਨੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪਿਕ ਸੁਰੀਲੀ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਆਮ ਰਾਗ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਲਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਤ ਵਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਗ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੇ  ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋੜ ਅਲਾਪ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅਲਾਪ-ਜੋੜ-ਝਾਲਾ-ਗਤ ਫਾਰਮੈਟ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਰਾਗ ਦੇ ਅਨਮੀਟਰਡ ਯੰਤਰਿਕ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਕੰਪਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਰੀਲੀ ਰੇਂਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਾਰਮੈਟ ਧਰੁਪਦ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ, ਆਲਾਪ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਅਤੇ ਅਲਾਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਝਾਲਾ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਸਿਖਰ/ਸਿਖਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਕੰਪਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਗ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੀਟ ਜਾਂ ਤਾਲ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅੰਦੋਲਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਾਗ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਰਤੇ ਗਏ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਢੰਗ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਗ ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

 ਧਰੁਪਦ 
ਧ੍ਰੁਪਦ ਰਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਲਾਪ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਵਾਲੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇਸ ਵਿਧਾ ਨੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਲਾਪ-ਜੋੜ-ਝਾਲਾ-ਗਤ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ। ਧ੍ਰੁਪਦ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਦੀ ਚਡ਼੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ ਧਰੁਪਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਸਥਿਰ ਆਇਤ' ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ (ਅਲਾਪ) ਦੂਜੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।  

ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਇਹ ਧ੍ਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ, ਕਿ ਅਲਾਪ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਅਲਾਪ-ਜੋੜ ਭਾਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸੰਸਕਰਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਿਆਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ-ਆਲਾਪ ਅਤੇ ਜੋੜ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਢਾਂਚਾਗਤ ਵੰਡ ਹੈ। ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਭਾਗ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਪਨ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਗ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋੜ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਾਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਬੀਟ ਹਨ। ਤੀਬਰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਲਾਪ ਤੋਂ ਜੋੜ ਤੱਕ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧੇਰੇ ਲੈਅ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਆਮ ਸਾਜ਼, ਰੁਦਰ ਵੀਨਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ ਜੋ ਇੱਕ ਸੁਰੀਲੀ ਤਾਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨੈਪੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰੁਪਦ ਦਾ ਅੰਤਮ ਬਿੰਦੂ ਜੋੜ ਭਾਗ ਦੌਰਾਨ ਅਲਾਪ ਵਿੱਚ ਵਜਾਏ ਗਏ ਆਖਰੀ ਸੁਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੈਕਸ਼ਨਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਜੋਰ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਧਰੁਪਦ ਵਿਚ ਤਾਲ ਰਚਨਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

 ਬਣਤਰ 

 ਰਿਦਮ 
ਜੋੜ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਜ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਿਤਾਰ ਵਾਦਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਗਿਟਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇਕਸਾਰ ਲੈਅ ਨਾਲ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਦੀ ਇੱਕ ਵੋਕਲ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਸੁਰ ਸੰਗਤੀ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਏਗੀ। ਧੰਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦੱਧਿਆਲਾ ਦੁਆਰਾ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਦੋ ਰਾਗ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋਰ, ਅਲਾਪ ਦੇ ਨਾਲ, 5 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਟੈਂਪੋ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘੱਟ ਗਈ।

ਵਿਲ, ਕਲੇਟਨ, ਵਰਥੀਮ, ਲੀਐਂਟ, ਬਰ੍ਗ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਗ ਦੇ ਜੋਰ ਅਤੇ ਅਲਾਪ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਬਜ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਅਲਾਪ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਨੌਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਪਨ ਦਰਾਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਹਨ। ਜੋੜ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਗ ਦੇ 3-ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਫਾਰਮੈਟ ਵਿੱਚ, ਅਲਾਪ-ਜੋੜ-ਝਾਲਾ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਅਲਾਪ ਇਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਤਾਲ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਲਾਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਹ ਝਾਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੋੜ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤੇਜ਼ ਬੀਟ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਲਾਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰ ਲੈਅ ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੋੜ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਬੀਟ ਪੈਟਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਸ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਨਬਜ਼ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰਾਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੋਰ ਅਲਾਪ ਅਤੇ ਝਾਲਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਲਾਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਧੁਨ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਝਾਲੇ ਤੱਕ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਗਮਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੇਂਜ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅੰਤਰ ਜੋੜ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਗਾਣੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

 ਤਬਦੀਲੀ 
ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ, ਅਲਾਪ-ਜੋੜ-ਝਾਲਾ ਵਿਚਕਾਰ ਤਬਦੀਲੀ ਨਿਰੰਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਗਾਮੀ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ (ਭਾਵ "ਸ਼ਾਮਲ") ਇੱਕ ਰਾਗ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਆਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਲ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਲਾਪ ਦੇ ਸਮਾਨ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਗ ਜੋਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਕੰਪਨ ਨੂੰ ਧੁਨ ਯੰਤਰ ਵਾਦਕ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪੈਮਾਨੇ ਅਤੇ ਪੈਟਰਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਅਲਾਪ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਬਦੀਲੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਢੋਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਨਬਜ਼ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਲਾਪ, ਜੋਰ ਅਤੇ ਝਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸੰਗੀਤਕ ਸੰਕੇਤ ਵਿੱਚ, ਜੋੜ ਆਲਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਸਥਿਰ ਬੀਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋੜ "ਆਲਾਪ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਦਮ ਹੈ", ਪਰ ਪੂਰੇ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਭਾਗਾਂ ਜਾਂ ਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਲਾਪ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਆਲਾਪ ਭਾਗ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜਪ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਲਾਪ ਅਤੇ ਜੋਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਧੁਨੀ ਕ੍ਰਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਟਿੰਬਰਲ-ਰਿਦਮਿਕ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਚਿਕਾਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧ, ਇੱਕ ਪੁਲ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਲਾਪ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਗ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੁਆਰਾ, ਜਿੱਥੇ ਢੋਲ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਲਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਥੀਮ, ਜੋੜ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਢੋਲ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਧੁਨ ਵਾਲੇ ਸਾਜ਼ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਲਾਕਾਰ ਹਰੇਕ ਅੱਖਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਣ-ਸਮੀਖਿਆ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ੇ

 ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ  

ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ 2 ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈਃ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕੀ  ਸੰਗੀਤ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਭਾਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਕਾਰੀ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਬਦ "ਸੰਗੀਤ" ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਗੀਤ, ਸਾਜ਼ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਮੌਖਿਕ ਸੁਭਾਅ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਰਾਗ ਅਤੇ ਧਰੁਪਦ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੱਗੀਤ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋੜ ਦਾ ਸੰਗੀਤਕ ਭਾਗ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਚੱਕਰਵਤੀ ਅਤੇ ਰੇਖਿਕ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

 ਰਾਗ 
ਰਾਗ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ 5 ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਜ਼ੀਰ ਅਲੀ ਜੈਰਾਜਭੋਏ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈਃ 

 ਸਕੇਲ
 ਚਡ਼੍ਹਨ ਅਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ(ਅਰੋਹ-ਅਵਰੋਹ)
 ਅਸਥਿਰਤਾ
 ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਵ ਅਤੇ ਠੇਹਰਾਵ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ
 ਸੰਕੇਤ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰਸਜਾਵਟ

ਰਾਗ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਰੰਗ ਅਤੇ ਰੰਗ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਭਾਰਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੁਰੀਲੀ ਢਾਂਚੇ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਲਈ ਸੰਚਾਰ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਧਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਐ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਗ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੈਮਾਨੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪਿਕ ਸੁਰੀਲੀ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਟੌਿਨਕ ਅੰਤਰਾਲ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਆਮ ਰਾਗ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਲਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਗ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋੜ ਅਲਾਪ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਲਪ-ਜੋੜ-ਝਾਲਾ-ਗਤ ਫਾਰਮੈਟ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਰਾਗ ਦੇ ਅਨਮੀਟਰਡ ਯੰਤਰਿਕ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਨਬਜ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਰੀਲੀ ਰੇਂਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਾਰਮੈਟ ਧਰੁਪਦ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ, ਆਲਾਪ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਅਤੇ ਅਲਾਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਝਾਲਾ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਸਿਖਰ/ਸਿਖਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਅਤੇ ਝਾਲੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਨਬਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਗ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੀਟ ਜਾਂ ਤਾਲ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅੰਦੋਲਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਰਾਗ ਨੂੰ ਟੁਕਡ਼ੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਰਤੇ ਗਏ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਢੰਗ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਗ ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

 ਧਰੁਪਦ 
ਧ੍ਰੁਪਦ ਰਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਲਾਪ, ਜੋਰ ਅਤੇ ਝਾਲਾ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇਸ ਵਿਧਾ ਨੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਲਾਪ-ਜੋਰ-ਝਾਲਾ-ਗਾਟ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ। ਧ੍ਰੁਪਦ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਦੀ ਚਡ਼੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜਲਵਾਯੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ ਧਰੁਪਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਸਥਿਰ ਆਇਤ' ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ (ਅਲਪ) ਦੂਜੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।  

ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਇਹ ਧ੍ਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ, ਕਿ ਅਲਾਪ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਾਪ-ਜੋੜ ਭਾਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸੰਸਕਰਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਿਆਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ-ਆਲਾਪ ਅਤੇ ਜੋੜ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਢਾਂਚਾਗਤ ਵੰਡ ਹੈ। ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਭਾਗ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਬਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਗ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋੜ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਾਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਬੀਟ ਹਨ। ਤੀਬਰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਲਾਪ ਤੋਂ ਜੋੜ ਤੱਕ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧੇਰੇ ਲੈਅ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਆਮ ਸਾਜ਼, ਰੁਦਰ ਵੀਨਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ ਜੋ ਇੱਕ ਸੁਰੀਲੀ ਤਾਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨੈਪੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰੁਪਦ ਦਾ ਅੰਤਮ ਬਿੰਦੂ ਜੋਰ ਭਾਗ ਦੌਰਾਨ ਅਲਾਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇ ਗਏ ਆਖਰੀ ਨੋਟ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੈਕਸ਼ਨਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਜੋਰ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਧਰੁਪਦ ਵਿਚ ਤਾਲ ਰਚਨਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।