ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਵਾਦ

ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਨੇ ਨਾਰਵੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਗਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।

 1840 ਦਾ ਦਹਾਕਾ: ਨਾਰੀਵਾਦ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲਹਿਰ 
1840 ਵਿੱਚ, ਨਾਰਵੇਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਅਸਮਰੱਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਝੌਤੇ, ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਸਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀਆਂ  ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਇਕੱਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੇਠ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਮੈਗਨਸ VI ਲਾਗਾਬੋਟਰ (1263–1280) ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਵਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਲਈ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀਹ ਸਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈ V (1670–1699) ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਨਾਰਵੇਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਨਾਰਵੇ (1687) ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਡੈਨਿਸ਼ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਣਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਬਾਲਗ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, 1845 ਵਿੱਚ, "ਇਕੱਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਹੁਗਿਣਤੀ 'ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ" ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੀ ਉਮਰ 25 ਸਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।

19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਮਿੱਲਾਂ (1840) ਅਤੇ ਤੰਬਾਕੂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਈ ਰਾਖਵੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਦਯੋਗਾਂ ਅਤੇ "ਛੋਟੇ ਹੱਥਾਂ" ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਭਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਾਹਿਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕਦਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਸੀ: ਇਹਨਾਂ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਹੀ ਲੱਭੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਮਹਿਲਾ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਨਾ ਵਿਨਸਨੇਸ, ਮੈਰੀ ਵੇਕਸਲਸਨ ਅਤੇ ਅੰਨਾ ਮੈਗਡੇਲੀਨ ਥੋਰੇਸਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

 1854 ਤੋਂ 1879: ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ 

ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੀ, ਪਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰਸਮੀ ਸਮਾਨਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। 1854 ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਬਰਾਬਰ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਹੀ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰ ਬਾਰੇ ਕਾਨੂੰਨ ਗਰਮ ਬਹਿਸ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। (ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸੰਯੁਕਤ ਸ਼ਾਸਨ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸੀ।)

1863 ਵਿੱਚ, ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜੋ 1845 ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ: ਔਰਤਾਂ ਨੇ 25 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਲਈ। ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ "ਉਮਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ" ਬਾਲਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। 1869 ਵਿੱਚ, ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਾ ਕੇ 21 ਸਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਬਚਾਅਯੋਗ ਸੀ। ਕਾਨੂੰਨ ਕਮੇਟੀ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੱਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਉਮਰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ। 1866 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਮੁਫ਼ਤ ਉੱਦਮ (ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਾਇਸੈਂਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।

ਪਰ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਹਿਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਕੈਮਿਲਾ ਕੋਲੇਟ ਪਹਿਲੀ ਲੇਖਕ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਾਵਲ, ਦ ਡਾਟਰਸ ਆਫ਼ ਦ ਪ੍ਰੀਫੈਕਟ (1855), 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਬੁਰਜੂਆ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਸਮਾਜ ਦੇ ਮਿਆਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟਕਰਾਅ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਸਤਾ ਹੈਨਸਟੀਨ ਨੇ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਕਾਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਵੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਰੰਗੀਨ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਹੈਨਰਿਕ ਇਬਸਨ ਦੀ ਦ ਪਿਲਰਸ ਆਫ਼ ਸੋਸਾਇਟੀ (1877) ਵਿੱਚ ਲੋਨਾ ਹੇਸਲ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।