ਬੰਗਾਲੀ ਪਕਵਾਨ

ਬੰਗਾਲੀ ਖਾਣਾ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਰਸੋਈ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਅਸਾਮ ਦਾ ਕਰੀਮਗੰਜ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਜਲਵਾਯੂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਪਕਵਾਨ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਸਮੇਤ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਸਦੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰੀ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੈਰਾਮੁੰਡੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੇਟਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਆਮ ਹੈ। ਬੰਗਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੀਟ ਵੀ ਇੱਕ ਆਮ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿਕਨ, ਮਟਨ ਮੀਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਬੀਫ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦਾਲਾਂ ਨੇ ਖੁਰਾਕ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੰਗਾਲੀ ਭੋਜਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਡਾ, ਪੋਇਲਾ ਬੋਸ਼ਾਖ, ਈਦ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਪੂਜਾ ।

 ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ 
ਮੁਗਲ ਪ੍ਰਭਾਵ

ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਬੰਗਾਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਫ਼ਾਰਸੀ ਅਤੇ ਅਰਬੀ ਪਕਵਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।[6] ਬਿਰਿਆਨੀ, ਕੋਰਮਾ ਅਤੇ ਭੂਨਾ ਵਰਗੇ ਪਕਵਾਨ ਕਦੇ ਉੱਚ ਦਰਬਾਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਰਸੋਈਏ ਆਪਣੀਆਂ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਰਗ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।[7] ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਲਕਾਤਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜਲਾਵਤਨ ਨਵਾਬਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਸੂਰ ਤੋਂ ਟੀਪੂ ਸੁਲਤਾਨ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਅਵਧ ਦੇ ਬੇਦਖਲ ਕੀਤੇ ਨਵਾਬ ਵਾਜਿਦ ਅਲੀ ਸ਼ਾਹ ਲਈ ਪਨਾਹਗਾਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਲਾਵਤਨ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਮਸਾਲੇ ਮਿਕਸਰ (ਮਸਾਲੇ ਮਿਕਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ) ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਹੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਘੱਟਦੀ ਗਈ, ਉਹ ਸਥਾਨਕ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਘੁਲ-ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸੋਈਆਂ ਕੋਲ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ (ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਫਰਾਨ ਅਤੇ ਗਦਾ), ਘਿਓ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਮਿਰਚ ਨਾਲ ਮੀਟ ਨੂੰ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕਰਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ।[8]

 ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਬੰਗਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ 
ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਬਾਦੀ ਲਈ ਆਮ ਭੋਜਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਪ (ਤਵੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਕਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪੱਸਲੀਆਂ), ਰੇਜ਼ਾਲਾ (ਪਤਲੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਇਲਾਇਚੀ ਦੇ ਗ੍ਰੇਵੀ ਵਿੱਚ ਮਾਸ) ਅਤੇ ਕਾਠੀ ਰੋਲ (ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਬਾਬ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।[8]

ਮੁਗਲਾਂ ਦਾ ਮਾਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਟਨ ਅਤੇ ਬੀਫ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਬੰਗਾਲੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਵਰਗੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਮੀਟ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।[7]

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰਵਾਇਤੀ ਮਿਠਾਈਆਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਪੇਸਟ ਅਤੇ ਗੁੜ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸਨ, ਪਰ ਮੁਗਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਧੀਨ ਇਲਾਇਚੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਵਰਗੇ ਮਹਿੰਗੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੁੱਧ, ਕਰੀਮ ਅਤੇ ਖੰਡ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ।[7]

 ਬੰਗਾਲੀ ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ 
ਹਿੰਦੂ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ "ਕੌੜੇ" ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਯੋਗ ਅਤੇ ਨਵੀਨਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।[9] ਜਦੋਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੰਗਾਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਮਾਸ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਹ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਲਈ ਵਰਜਿਤ ਸੀ। ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਵੀ "ਗਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ" ਭੋਜਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਲੋਟ ਅਤੇ ਲਸਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਅਦਰਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੰਗਾਲੀ ਕਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਦੋਵੇਂ। ਮਹਿੰਗੇ ਮਸਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੇਸਰ, ਦਾਲਚੀਨੀ ਜਾਂ ਲੌਂਗ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ - ਜੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ। ਗਿਰੀਦਾਰ, ਸੁੱਕੇ ਮੇਵੇ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਰੀਮ, ਘਿਓ ਜਾਂ ਦਹੀਂ) ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਲੱਭ ਸਨ।[10] ਇਹਨਾਂ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨੇ ਬੰਗਾਲੀ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਸੈੱਟ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਸਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

 ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਵੰਡ 
ਵੰਡ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਲੀਹਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵਿਸਥਾਪਨ ਨੇ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ (ਸਾਬਕਾ ਪੂਰਬੀ ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਵਿੱਚ, ਮੁਗਲਈ ਭੋਜਨ ਆਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੀਫ ਕਬਾਬ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜ਼ਰਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰਨੀ-ਪੇਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਖਾਧੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੇਂਡੂ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਕਨਾ ਤਲੇ ਹੋਏ, ਪੌਪਡ ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।[11][12]

ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਕੋਲਕਾਤਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੱਛਮੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਫ ਪੇਸਟਰੀ, ਚੰਨਾ, ਚਾਕਲੇਟ ਅਤੇ ਚਿਪਸ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਚੋਪ, ਗ੍ਰੇਵੀ ਕਟਲੇਟ, ਸਪੰਜ ਰਸਗੋਲਾ ਅਤੇ ਲੇਡੀਕੇਨੀ ਵਰਗੇ ਪਕਵਾਨ।[11] ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਕੋਲਕਾਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪਕਵਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਤਾਲੂਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।[12][13]

 ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ 
ਬੰਗਾਲੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਖਾਣਯੋਗ (খাদ্য, ভক্ষ্য, ਜਾਂ ਭੋਜਨ); চরব্য, ਚੋਰਬੀਓ, ਜਾਂ ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੌਲ ਜਾਂ ਮੱਛੀ; চোষ্য, ਚੋਸ਼ਯੋ, ਜਾਂ ਚੂਸਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੰਬਲ ਅਤੇ ਤਕ; লেহ্য, ਲੇਹਯੋ, ਜਾਂ ਚੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਟਨੀ; ਅਤੇ ਪੇਯ, ਪੇਯੋ, ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।[14]

 ਖੇਤਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ 
ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਬਿਰੀਆਨੀ

ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਪਕਵਾਨਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਸੁੰਦਰਬਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਬੰਗਾਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਮਹਿੰਗੇ ਚੂਈ ਝਾਲ ਮਿਰਚਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਛਿੱਲ ਕੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਤਰੀ ਬੰਗਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੰਗਾਲੀ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੋਗਰਾ ਦੀ ਮਿਸ਼ਤੀ ਦੋਈ, ਨਾਟੋਰ ਦਾ ਕੱਚਾਗੋਲਾ ਅਤੇ ਪੋਰਾਬਾਰੀ ਦਾ ਚੋਮਚੋਮ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਠਾਈਆਂ ਵੀ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨੇਤਰੋਕੋਨਾ ਦੀ ਬਾਲਿਸ਼ ਮਿਸ਼ਤੀ (ਸਿਰਹਾਣਾ-ਮਿੱਠਾ), ਮੁਕਤਾਗਾਛਾ ਦਾ ਮੋਂਡਾ, ਨਬਾਦਵਿਪ ਦਾ ਲਾਲ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਮਿਲਾ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰੋਸ਼ਮੋਲਾਈ।

 ਗੈਲਰੀ 

 ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਪਕਵਾਨ
 ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ
 ਬੰਗਾਲੀ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ
 ਚੌਂਕ

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬੰਗਾਲੀ ਖਾਣਾ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਚਿਕਨ ਪਕਵਾਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਣ-ਸਮੀਖਿਆ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ੇ