ਜਪਾਨੀ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚ

ਜਪਾਨੀ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਈ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਕਾਗੁਰਾ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਵਲ ਬੀਜਣ (ਡੇਂਗਾਕੁ) ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਫਡ਼ਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਦੇ ਨਾਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਲੋਕ ਨਾਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।1] ਇਹਨਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਉਪ-ਫਿਕਸਡ-ਓਡੋਰੀ,-ਅਸੋਬੀ ਅਤੇ-ਮਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।1] ਮਾਈ ਅਤੇ ਓਡੋਰੀ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਬੂਓ (ੁਮ੆ਨ੍ਨ) ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਾਚ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਸ਼ਬਦ ਵਜੋਂ ਘਡ਼ਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਈ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੂ ਅਤੇ ਓਡੋਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਜੋਡ਼ ਕੇ।2]

ਮਾਈ ਨਾਚ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਖਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੋਹ ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਨਾਚ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਹਨ।[1] ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਦੀ ਮਾਈ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਭਿੰਨਤਾ ਕਿਓਮਾਈ, ਜਾਂ ਕਿਓਟੋ-ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਨਾਚ ਹੈ। ਕਿਓਮਾਈ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਟੋਕੁਗਾਵਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਓਟੋ ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕੋਰਟ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਓਡੋਰੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਊਰਜਾਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਬੂਕੀ ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਨਾਚ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।[1]

 ਵਰਗੀਕਰਨ 
ਇੱਥੇ ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਰਗੀਕਰਨ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮਾਈ ਅਤੇ ਓਡੋਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨੋਹ ਮਾਈ ਜਾਂ ਜਿਨਤਾ ਮਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਓਟੋ ਅਤੇ ਓਸਾਕਾ ਦੇ ਅਨੰਦ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ।

ਮਾਈ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਓਡੋਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਨਾ ਬੋਨ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਲੋਕ ਨਾਚ ਅਤੇ ਨਾਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਰਵਾਇਤੀ ਕਬੁਕੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ। ਓਡੋਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਊਰਜਾਵਾਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੈ।


ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Articles containing Japanese language text