ਪਿਆਰ (ਗੁਣ)

ਪਿਆਰ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Pyaar (Love) ਹਿੰਦੀ: प्यार) ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਿਆ (ਪਿਆਰ) ਅਤੇ ਕਾਰ (ਕੰਮ) ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

 ਵੇਰਵਾ 
ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਕਾਮ (ਅਤਿ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ, ਪੰਜ ਚੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ) ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।  ਕਾਮ ਨੂੰ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ:

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਿਚਕਾਰ ਆਦਰਸ਼ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਤਮਾ-ਦੁਲਹਨ ਵਜੋਂ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ (ਕਾਂਤ) ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਾਮ ਦੀਆਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤਰੱਕੀ ਵੱਲ ਭੇਜਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੰਨਾ 534 'ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਧਿਕਾਰ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮੁਕਤੀ (ਮੁਕਤੀ) ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਦੀ ਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

 ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਪੰਜ ਗੁਣ

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਵਾਕਾਂਸ਼
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ