ਪਵਿੱਤਰ ਵੀਹ

ਸੈਕਰਡ ਟਵੀਨਿਟੀ ਨਰਸਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਸੀ ਜੋ ਨਰਸ ਕੋਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਮੈਂਬਰ ਸੀ। ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ 1908 ਵਿੱਚ ਗਠਿਤ, ਸੈਕਰਡ ਟਵੀਟੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਵਿਆਪਕ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਿਰਫ ਫੀਲਡ ਨਰਸਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਇਲਾਜ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਬਲਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਸਾਂ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਗ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ

 ਇਤਿਹਾਸ 
1901 ਵਿੱਚ ਆਰਮੀ ਨਰਸ ਕੋਰ ਦੇ ਗਠਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਨੇਵੀ ਦੇ ਬਿਊਰੋ ਆਫ਼ ਮੈਡੀਸਨ ਐਂਡ ਸਰਜਰੀ (BUMED) ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਸੰਗਠਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ। ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ 13 ਮਈ 1908 ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਗਠਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।[1] ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ 22 ਤੋਂ 44 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਨਹੀ ਹੋ ਸਕਦੇ  ਸੀ।[2] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਰਮੀ ਨਰਸ ਕੋਰ ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਮੈਂਬਰ ਐਸਥਰ ਵੂਰਹੀਸ ਹਾਸਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[3] ਹਾਸਨ ਅਤੇ ਬਿਊਰੋ ਆਫ਼ ਮੈਡੀਸਨ ਐਂਡ ਸਰਜਰੀ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਹੋਰ 19 ਨਰਸਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਸਿੰਗ ਸਕੂਲਾਂ ਤੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਗ ਹੁਨਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।[4]

ਸੈਕਰਡ ਟਵੰਟੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਦੇ ਯੂ.ਐਸ. ਨੇਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ [1] ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿਗਰਾਨੀ ਡਿਊਟੀ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ, ਨੌਰਫੋਕ ਅਤੇ ਐਨਾਪੋਲਿਸ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[6] ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫਿਲਾਡੇਲਫੀਆ ਅਤੇ ਪੁਗੇਟ ਸਾਊਂਡ ਸਮੇਤ ਕਈ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਈਨਮੈਂਟਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।[6] ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਅਮਰੀਕੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਗੁਆਮ, ਸਮੋਆ ਅਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਸੈਕਰਡ ਟਵੰਟੀ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।[7]

ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਬੋਰਡ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਨਰਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਖੁਦ ਦਿੱਤਾ।[1] 1910 ਵਿੱਚ, ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਹਾਸਨ ਨੇ ਨਰਸ ਕੋਰ ਲਈ ਯੋਗ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟਦੀਆਂ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲਾਗਤ ਘਟਾਉਣ ਵਰਗੀਆਂ ਪਹਿਲਕਦਮੀਆਂ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਇੰਟਰਵਿਊ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਲਿਖਤੀ ਲੇਖ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਾਲ ਬਦਲ ਕੇ।[2] ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹਸਪਤਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਔਰਤ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨਰਸਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਰਦ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।[3] ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਮੌਜੂਦਾ ਮਰਦ ਨਰਸਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਰਸਿੰਗ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ।[3] ਹਾਲਾਂਕਿ, 1908 ਵਿੱਚ ਸੈਕਰਡ ਟਵੰਟੀ ਦੇ ਗਠਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਲਾ ਨਰਸਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਸਪਤਾਲ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।[3]

 ਸੇਵਾ 
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਨਰਸਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸੈਕਰਡ ਟਵੰਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਹੋਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਚੀਫ਼ ਨਰਸ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਲਿਓਨਹਾਰਡਟ, ਜੋ 1911 ਵਿੱਚ ਗੁਆਮ ਦੇ ਨੇਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਸਥਾਨਕ ਚਮੋਰੋ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਖਲਾਈ ਸਕੂਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਛੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕਾਰਨ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਟੀਬੀ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਅਤੇ ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। [11] ਲਿਓਨਹਾਰਡਟ ਦੁਆਰਾ ਦਾਈਆਂ ਦੀ ਕੁਝ ਸਿਖਲਾਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਲਾਜ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਪਹੁੰਚਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਮਝੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ। [1][2] ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਗਰਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਸਲੀ- ਅਤੇ ਲਿੰਗ-ਅਧਾਰਤ ਵਿਤਕਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। [3]

ਚੀਫ਼ ਨਰਸ ਬੀਟਰਿਸ ਬੋਮੈਨ, ਜੋ 1916 ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਨਰਸਿੰਗ ਦੇ ਕੋਰਸ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਏ, ਜਿਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਰਸਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। [15] ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬੋਮਨ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਬਣੀ, ਉਸਨੇ ਨਰਸਿੰਗ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇਕਸਾਰ ਮਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਅਤੇ ਨਰਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਇਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਨੇਵਲ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਿਰੀਖਣ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ। ਬੋਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨੇਵੀ ਨਰਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਪੋਸਟ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਕੋਰਸ ਲੈ ਕੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲ ਅੱਪ-ਟੂ-ਡੇਟ ਰਹਿਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ। [16]

 ਹਵਾਲੇ 

 ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ 

 Budreau, Lisa M. Answering the Call : The U.S. Army Nurse Corps, 1917–1919 : A Commemorative Tribute to Military Nursing in World War I. Washington, DC : Office of the Surgeon General, Borden Institute, Walter Reed Army Medical Center, 2008.  .
 Daly, Nora Elizabeth. Memoirs of a World War I Nurse. [S.l.] : Iuniverse Inc., 2011.  .
 Gavin, Lettie. American Women in World War I : They Also Served. Niwot, Colo. : University Press of Colorado, 1997.  .
 Hallett, Christine E. Containing Trauma : Nursing Work in the First World War. Manchester : Manchester University Press, 2009.  .
 Hunter, Nick. Women in World War I. Chicago, Illinois : Heinemann Library, [2014].   .
 Lamb, Helen Jordan. World War I : An American Nurse with the British Troops in France, Nov. 1916-Feb. 1919. Provo, Utah : Stevenson's Genealogical Center, 1981. .
 Powell, Anne. Women in the War Zone : Hospital Service in the First World War. Gloucestershire : History Press, 2009.  .
 Sarnecky, Mary T. A History of the U.S. Army Nurse Corps. Philadelphia : University of Pennsylvania Press, 1999.  .
 Stevenson, Sarah Sand. Lamp for a Soldier : The Caring Story of a Nurse in World War I. Bismarck : North Dakota State Nurses' Association, 1976. .
 United States, and National Naval Medical Center (U.S.). Navy Nursing The Traditions Continue (film). Bethesda, MD: National Naval Medical Center, 1996. 
 Wigle, Shari Lynn and Anderson, Grace. Pride of America, We're With You : The Letters of Grace Anderson, U.S. Army Nurse Corps, World War I. Rockville, MD : Seaboard Press, 2007.  .

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 WWI and WWII US Navy Nurse Corps.
 The Navy Nurse Corps.
 Nurses and the U.S. Navy.
 Naval Nurses.
 The Nurse Corps. 
 The "Sacred Twenty": The Navy's First Nurses.