ਸੇਵਾਪੰਥੀ

ਸੇਵਾਪੰਥੀ ( ਪੰਜਾਬੀ :ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸੇਵਾ ਦੀ ਸੰਗਤ"  ), ਵਿਕਲਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਵਜੋਂ ਸਪੈਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਦਾਨਸ਼ਾਹੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,  ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਿੱਖ ਸੰਪਰਦਾ  ਜਾਂ ਆਦੇਸ਼ ( ਸੰਪਰਦਾ ) ਹੈ ਜੋ ਭਾਈ ਕਨ੍ਹਈਆ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।, ਨੌਵੇਂ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਅਨੁਯਾਈ। Kaur, Sukhdeep. "THE NIRANKARI SECT IN THE 19 TH CENTURY."  ਕਨ੍ਹਈਆ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅਟਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। Mahal, Ramandeep. "Bhai Kanhaiya ji: A Humanitarian Soul."

 ਇਤਿਹਾਸ 
ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਯਾਈ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਕਨ੍ਹਈਆ ਲਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਧੰਮਣ (ਧੀਮਾਨ) ਖੱਤਰੀ ਦਾ ਜਨਮ 1648 ਵਿੱਚ ਸੋਹਾਦਰਾ ਨਾਮਕ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਨ੍ਹਈਆ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਸੇਲੀ ਟੋਪੀ ਦਿੱਤੀ। Kaur, Sukhdeep. "THE NIRANKARI SECT IN THE 19 TH CENTURY."

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ 10ਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਗੱਦੀ ' ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਭਾਈ ਕਨ੍ਹਈਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਨ੍ਹਈਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਦੁਆਰਾ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ। Mahal, Ramandeep. "Bhai Kanhaiya ji: A Humanitarian Soul."

ਅਨੰਦਪੁਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਭਾਈ ਕਨ੍ਹਈਆ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ( ਮੁਗਲਾਂ ) ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ। Kaur, Sukhdeep. "THE NIRANKARI SECT IN THE 19 TH CENTURY." Mahal, Ramandeep. "Bhai Kanhaiya ji: A Humanitarian Soul." ਇਸ ਕਾਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਾਰਾਜ਼ ਸਿੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਖਮੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਨ੍ਹਈਆ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।  ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਕਨ੍ਹਈਆ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀਆਂ 'ਤੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖ ਹੁਕਮ ਹੋਵੇਗਾ। Taak, Sangeeta, Sugandha Sawhney, and Madeeha Majid. "Sikhism and the International Humanitarian Law." -19 ISIL YB Int'l Human. & Refugee L. 18 (2018): 1.

ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦੇ ਲੰਗਰ ਹਾਲ ਦੀ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। 

ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।

 ਫਿਲਾਸਫੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ 
ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਸਿੱਖ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਕਸਰ ਪੰਜਾਬ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ-ਮੁਸਲਿਮ ਆਬਾਦੀ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਸਨ। ਸੰਪਰਦਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਨਸਲੀ ਸਿੰਧੀ ਸਿੱਖ ਸਨ। Singh, Jagraj (2009). A complete guide to Sikhism. Chandigarh, India: Unistar Books. p. 249. ISBN 978-81-7142-754-3. OCLC 319683249. Sewa Panthi Sampardai: Literally sewa panthi sampardai means fellowship of service. It was founded by Bhai Ghahnaiya, who during the siege of Anandpur toured the battlefield carrying water and serving it to the friend and foe alike. Sewa Panthis are principally Sindhi Sikhs, celibate and very few. They have established a big dera at Goniana Mandi in Bathinda district and now are mainly devoted to the cause of education in addition to preaching of Sikhism. ਇਸ ਕਾਰਨ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਵਾਪੰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਫੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮੀ ਸਾਹਿਤ ਨਾਲ ਰੁਝੇਵੇਂ ਆਮ ਰਹੇ ਹਨ। Sidhu, Sumail Singh. "Contesting Vision of Sikh Identity In Punjab: 1800-1930." Unpublished Ph. D Thesis,(New Delhi: Jawaharlal Nehru University, 2007): 172. ਸੇਵਾ ਪੰਥੀ ਸ਼ਾਂਤੀਵਾਦੀ ਹਨ।  ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਹੈ, ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਖੁਦ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਪਾਹੁਲ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮਾਰਸ਼ਲ ਖਾਲਸਾ ਆਰਡਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਨ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। Sidhu, Sumail Singh. "Contesting Vision of Sikh Identity In Punjab: 1800-1930." Unpublished Ph. D Thesis,(New Delhi: Jawaharlal Nehru University, 2007): 172. ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖਾਲਸੇ ਦੁਆਰਾ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਹਿੰਸਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਗ੍ਰਹਿਸਥੀ (ਘਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ) ਦਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। Sidhu, Sumail Singh. "Contesting Vision of Sikh Identity In Punjab: 1800-1930." Unpublished Ph. D Thesis,(New Delhi: Jawaharlal Nehru University, 2007): 172. Singh, Jagraj (2009). A complete guide to Sikhism. Chandigarh, India: Unistar Books. p. 249. ISBN 978-81-7142-754-3. OCLC 319683249. Sewa Panthi Sampardai: Literally sewa panthi sampardai means fellowship of service. It was founded by Bhai Ghahnaiya, who during the siege of Anandpur toured the battlefield carrying water and serving it to the friend and foe alike. Sewa Panthis are principally Sindhi Sikhs, celibate and very few. They have established a big dera at Goniana Mandi in Bathinda district and now are mainly devoted to the cause of education in addition to preaching of Sikhism. ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਸਹਿਜਧਾਰੀ ਸਨ/ਹਨ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਆਪਣੀ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿੱਚ ਸਹਿਜਧਾਰੀ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।  ਇਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। 

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਪਰਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਜਿਹੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸ-ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੰਪਰਦਾ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਿਆਹੀ ਨੂੰ "ਰੋਸ਼ਨਾਈ" ਜਾਂ "ਅਦਨਸ਼ਾਹੀ ਸਿਆਹੀ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। Nirankari, Maan Singh (2008). Sikhism, a Perspective. Edited by Neelam Man Singh Chowdhry. Chandigarh: Unistar Books. p. 154. ISBN 978-81-7142-621-8. OCLC 289070938. The Addanshahi Sehajdhari Sikhs earn their livelihood by performing religious duties. The ink used by the ancient writers was prepared by members of the Addanshahi sect and was known as Roshanai or "Addan Shahi" ink. This sect contributed a lot in the propagation of Sikh religion by founding many religious centers. As a result many people came under the Sehajdhari Sikh fold. Some of the descendents from this sect were Sant Baba Sham Singh of Amritsar, Baba Jhanda Singh and Baba Kharag Singh of Bir Sahib who undertook the construction Sri Guru Ram Das community kitchen at Darbar Sahib.

 ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ 
ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਸਿੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਖੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੇਵਾਪੰਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਪਰਚਾਈ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਕਿ ਸੇਵਾਪੰਥੀ ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਜੀਵਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। Ayyappappanikkar, K. Ayyappa Paniker (1997). Medieval Indian Literature: Surveys and selections. Volume 1 of Medieval Indian Literature: An Anthology, Sahitya Akademi. Vol. 1. Ayyappappanikkar, Sahitya Akademi. New Delhi: Sahitya Akademi. p. 451. ISBN 81-260-0365-0. OCLC 40418059. Parchai, another form of life-stories, was also popular in India. A flourishing tradition of parchai about the lives of such bhaktas as Trilochan, Dhanna, Raidas, Kabir, Namdeva and Pipa came into being in the Braj-Sadhukari linguistic style. It seems that the vartakars move their vartas around saguna bhaktas, while the parchais did so around the nirguna sants. In the Punjab many a writer adopted the parchai style and wrote what are called parchis in Punjabi. These parchis, in Punjabi, were written in the Braj-Sadhukari language in the verse form (Suhajram: Parchian Sewaram) as well as in Punjabi prose (Sewadas Udasi: Parchian Guru Gobind Singh). Just as sakhis relate to the lives of gurus and their Sikhs, so the parchis pertain to the lives of Sewapanthi mahatmas. Sewapanth is a branch of the Sikh Panth itself. Sewapanthis were Sahajdhari Sikhs, i.e. those who believe in the tenets of the gurus, but do not keep the external form, especially the unshorn hair. On account of the fact that they could not be easily distinguished from the non-Sikhs in their external form, they came to be spared of the tyrannies of the Mughal rulers which the Sikhs with their easily identifiable external form had to undergo. The use of parchi nomenclature in contradistinction to sakhi and janamsakhi seems to be linked to the relatively distinctive identity of the Sewapanthis. In spite of the fact that they also have a narrative form, and a spiritual context, like the other genera, yet they reflect the distinctive Sewapanthi of Addanshahi tradition. In medieval times, the preservation of a distinctive identity was, perhaps, a compulsion for the various traditions. Was it, in some way, linked with the instinct for social survival? The parchis were also, perhaps, their more pervasive strategies aimed at survival through critical times.

 ਉਦਾਸੀ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ 
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਬੰਧ ਹਨ। Sidhu, Sumail Singh. "Contesting Vision of Sikh Identity In Punjab: 1800-1930." Unpublished Ph. D Thesis,(New Delhi: Jawaharlal Nehru University, 2007): 172. ਭਾਈ ਅਦਨ ਸ਼ਾਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਬਾਬਾ ਗੁਰਦਾਸ ਦਖਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ। ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਹੈ।

 ਮੁਖੀ 

 ਭਾਈ ਕਨ੍ਹਈਆ
 ਭਾਈ ਸੇਵਾ ਰਾਮ 
 ਅਦਨ ਸ਼ਾਹ 

 ਉੱਘੇ ਸੰਤ 

 ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ  Nirankari, Maan Singh (2008). Sikhism, a Perspective. Edited by Neelam Man Singh Chowdhry. Chandigarh: Unistar Books. p. 154. ISBN 978-81-7142-621-8. OCLC 289070938. The Addanshahi Sehajdhari Sikhs earn their livelihood by performing religious duties. The ink used by the ancient writers was prepared by members of the Addanshahi sect and was known as Roshanai or "Addan Shahi" ink. This sect contributed a lot in the propagation of Sikh religion by founding many religious centers. As a result many people came under the Sehajdhari Sikh fold. Some of the descendents from this sect were Sant Baba Sham Singh of Amritsar, Baba Jhanda Singh and Baba Kharag Singh of Bir Sahib who undertook the construction Sri Guru Ram Das community kitchen at Darbar Sahib.
 ਸੰਤ ਅਮੀਰ ਸਿੰਘ 
 ਬਾਬਾ ਝੰਡਾ ਸਿੰਘ 
 ਬੀੜ ਸਾਹਿਬ ਵਾਲੇ ਬਾਬਾ ਖੜਗ ਸਿੰਘ 

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਧਰਮ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ