ਇੰਦਰਾਣੀ ਏਕਥ ਗਾਇਲਟਸਨ

ਇੰਦਰਾਣੀ ਏਕਾਥ ਗਾਇਲਟਸਨ (1952–1994) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਅਤੇ ਕਾਲਮਨਵੀਸ ਸੀ।

 ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ 
ਉਸਦਾ ਜਨਮ 1952 ਵਿੱਚ ਚਾਈਬਾਸਾ, ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਕੋਲਾ-ਖਾਨ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਰਨਾਰਡ ਕਾਲਜ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਭਾਰਤ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਲੋਰੇਟੋ ਕਾਨਵੈਂਟ ਸਕੂਲ - ਨੇੜਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਮਸ਼ੇਦਪੁਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੈਥੋਲਿਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।

 ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ 
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਲਕੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ "ਪੰਜਾਬੀ ਲਹਿਜ਼ੇ" ਕਾਰਨ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਤਿੱਬਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਇੱਕ ਚਾਹ-ਬਾਗ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਸਾਮ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦਾਰਜੀਲਿੰਗ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਇੱਕ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਾਵਲ ਲਿਖੇ: ਡਾਟਰਜ਼ ਆਫ਼ ਦਾ ਹਾਊਸ, ਕ੍ਰੇਨਜ਼ ਮਾਰਨਿੰਗ (1993) ਅਤੇ ਹੋਲਡ ਮਾਈ ਹੈਂਡ, ਆਈ ਐਮ ਡਾਈਂਗ, ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ See: Khushwant Singh, Women and Men in my Life, 1995. As of 2013, the book was not available through such agencies as Amazon. ਉਸਦੀ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।

 ਖੁਸ਼ਵੰਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ 
ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ਵੰਤ ਸਿੰਘ, ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਾਰਤੀ ਮੈਨ-ਆਫ-ਲੈਟਰਸ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ ਉਸਨੂੰ ਅਧਿਆਇ-ਦਰ-ਅਧਿਆਇ ਮੇਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੇਂਗੁਇਨ ਬੁੱਕਸ ਦੇ ਮੁਖੀ ਡੇਵਿਡ ਡੇਵਿਡਰ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ।

 ਸਾਹਿਤਕ ਚੋਰੀ ਦਾ ਘੁਟਾਲਾ 
ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਨਾਵਲ, ਕ੍ਰੇਨਜ਼ ਮਾਰਨਿੰਗ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਗੌਜ ਦੁਆਰਾ ਦ ਰੋਜ਼ਮੇਰੀ ਟ੍ਰੀ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ 1956 ਵਿੱਚ ਹੋਡਰ ਐਂਡ ਸਟੌਟਨ ਦੁਆਰਾ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਪੋਸਟ ਫੌਰਨ ਸਰਵਿਸ ਦੀ ਮੌਲੀ ਮੂਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: "ਏਕਥ-ਗਾਇਲਟਸਨ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੈਟਿੰਗ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਪਰ ਅਕਸਰ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਦਰ-ਸ਼ਬਦ ਇੱਕੋ ਰੱਖਿਆ"।  ਜਦੋਂ ਸਾਹਿਤਕ ਚੋਰੀ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰੇਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੇਂਗੁਇਨ ਬੁੱਕਸ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਵਿੱਚ ਬੈਲਨਟਾਈਨ ਬੁਕਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਯੂਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। 

 ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ 
1994 ਵਿੱਚ ਸੋਡੀਅਮ ਫਾਸਫੇਟ ( ਚੂਹਾ ਜ਼ਹਿਰ ) ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਸਾਹਿਤਕ ਚੋਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜੱਦੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਖੁਸ਼ਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵੂਮੈਨ ਐਂਡ ਮੈਨ ਇਨ ਮਾਈ ਲਾਈਫ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। Khushwant Singh, Women and Men in My Life, 1995

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਵਲਕਾਰ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਪੱਤਰਕਾਰ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1952
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Webarchive template wayback links