ਅਬਦੁਲ-ਕਾਦਿਰ ਬੇਦਿਲ

ਮੌਲਾਨਾ ਅਬੁਲ-ਮਾਨੀ ਮਿਰਜ਼ਾ ਅਬਦੁਲ-ਕਾਦਿਰ ਬੇਦਿਲ (ਫ਼ਾਰਸੀ: مولانا ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل, ਜਾਂ ਬੇਦਲ, بیدل), ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੇਦਿਲ ਦੇਹਲਵੀ (; 1642–1720) ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸੂਫ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅਮੀਰ ਖੁਸਰੋ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਇੰਡੋ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਕਵੀ, ਜਿਸਨੇ ਛੇਵੇਂ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕੀਤਾ।Kovacs, Hajnalka. "‘The Tavern of the Manifestation of Realities’: The ‘Masnavi Muhit-i azam’by Mirza Abd al-Qadir Bedil (1644–1720)." PhD diss., University of Chicago (2013).}. p.2 ਉਹ ਫ਼ਾਰਸੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ "ਭਾਰਤੀ ਸ਼ੈਲੀ" (ਸਬਕ-ਏ-ਹੰਦੀ) ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਕੂਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਕਵੀ ਸੀ।M. Sidiqqi: Abdul-Qādir Bīdel. Encyclopaedia Iranica. 1989. Vol. IV, Fasc. 3, pp. 244-246

ਜੀਵਨ
ਬੇਦਿਲ ਦਾ ਜਨਮ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ੀਮਾਬਾਦ (ਮੌਜੂਦਾ ਪਟਨਾ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਰਜ਼ਾ ਅਬਦ ਅਲ-ਖਾਲੀਕ (ਦਿ. 1648), ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਤੁਰਕੀ ਸਿਪਾਹੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਚਘਾਤੇ ਦੇ ਅਰਲਾਸ ਕਬੀਲੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟਰਾਂਸੌਕਸਿਆਨਾ ਦੇ ਬੁਖ਼ਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਬੇਦਿਲ ਦੀ ਮੂਲ ਭਾਸ਼ਾ ਬੰਗਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਰਦੂ (ਫਿਰ ਰਿਖਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ), ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਫ਼ਾਰਸੀ ਅਤੇ ਅਰਬੀ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਸੀ।

ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1642
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1720