ਰੁਦਰ ਵੀਨਾ

ਰੁਦ੍ਰ ਵੀਣਾ () ( ਰੁਦਰਵੀਣਾ  ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਵਿਨਾ  ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) — ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਿਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰੁਪਦ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ ਹੈ।ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਵਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਵੀਨਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਡੂੰਘੇ ਬਾਸ ਗੂੰਜ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। 

ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਜ਼ੈਨ-ਉਲ ਆਬਿਦੀਨ (1418-1470) ਦੇ ਸ਼ਾਸਨਕਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਦਾਲਤੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਗਲ ਦਰਬਾਰੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਖਿਡਾਰੀ, ਧਰੁਪਦ ਅਭਿਆਸੀ ਵਜੋਂ, ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਤ ਸਨ; ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਏਕੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਵਾਇਤੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਧਰੁਪਦ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਨਰ-ਉਭਾਰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੈਰ-ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਆਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 

 ਨਾਮ ਅਤੇ ਵਿਆਸਪੱਤੀ 
ਨਾਮ "ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ" ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵੀਣਾ" (ਸਰਸਵਤੀ ਵੀਣਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੋ)। ਮੌਖਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰੁਦਰ ਵਿਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਟੰਬਾ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ ਲੌਕਾਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਪਾਰਵਤੀ ਜਾਂ ਕਲਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਡੰਡੀ ਨਲੀ ਮੇਰੁਡੰਡਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੋਵੇਂ। ਧੁਰਾ। ਡਾਂਡੀ ਦੇ ਫਰੇਟਡ ਖੇਤਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੌਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ - ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੱਕ ਦੀ ਦੂਰੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਣ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।

ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੁਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਸਾਧਨ ਦਾ ਨਾਮ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਰੱਖਿਆ।

ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਨਾਮ "ਬਿਨ" (ਕਈ ਵਾਰ "ਬਿਨ" ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਮੂਲ "ਵੀਣਾ" ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅੱਜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਈ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ "ਵੀਣਾ" ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਿਤ ਵਿਉਤਪੱਤੀ ਇੱਕ ਪੂਰਵ-ਆਰੀਅਨ ਮੂਲ ਤੋਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਬਾਂਸ" (ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤਾਮਿਲ ਵੇਨਮ, "ਗੰਨਾ" ਜਾਂ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਬਾਂਸ ਦੀ ਬੰਸਰੀ, ਵੇਨੂ), ਇੱਕ ਹਵਾਲਾ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਟਿੱਕ ਜਾਂ ਟਿਊਬ ਜ਼ੀਥਰ - ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਬਿਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਡਾਂਡੀ ਟਿਊਬ ਅਜੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਂਸ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

 ਫਾਰਮ ਅਤੇ ਉਸਾਰੀ 
ਸਾਕਸ-ਹੋਰਨਬੋਸਟਲ ਵਰਗੀਕਰਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਟਿੱਕ ਜ਼ੀਥਰ ਜਾਂ ਟਿਊਬ ਜ਼ੀਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੀਨਾ ਦਾ ਸਰੀਰ (ਡਾਂਡੀ ) 137 ਤੋਂ 158 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਾਂਸ ਜਾਂ ਟੀਕ ਦੀ ਇੱਕ ਨਲੀ ਹੈ। ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (54 ਤੋਂ 62 ਇੰਚ) ਲੰਬਾ, ਕੈਲਾਬਸ਼ ਲੌਕੀ ਤੋਂ ਬਣੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਟੁੰਬਾ ਰੈਜ਼ੋਨੇਟਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ 'ਤੇ ਤੁੰਬਾ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ 34 ਤੋਂ 37 ਹੈ cm (13 ਤੋਂ 15 ਇੰਚ) ਵਿਆਸ ਵਿੱਚ; ਜਦੋਂ ਵੀਨਾ ਖਿਡਾਰੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚਮੜੇ ਦੇ ਥੌਂਗਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਡੀ ਨਾਲ ਟੁੰਬਾ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਯੰਤਰ ਟੁੰਬਾ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਲਈ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਪੇਚ ਟਿਊਬਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਡਾਂਡੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਰਾਂ ਪੁਲ (ਜਵਾਰੀ) ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਮੋਰ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਰ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਖੋਖਲੀ ਹੈ, ਸਾਜ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ।Koch, Lars-Christian (direction). Rudra vina: der Bau eines nordindischen Saiteninstruments in der Tradition von Kanailal & Bros [Rudra veena: manufacturing of an Indian string instrument in the tradition of Kanailal & Bros] (DVD) (in English with German and English subtitles). Berlin: Ethnologisches Museum, Staatliche Museen Preussischer Kulturbesitz. 2007. OCLC 662735435. ਇਹ ਖੋਖਲਾ ਡਾਂਡੀ ਦੀ ਨਲੀ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਜਵਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਧਾ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੰਤਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਿਰਾ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈ ਮਕਾਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਮੋਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਡੰਡੀ ਦੀ ਨਲੀ ਵਾਂਗ, ਮਕਰ ਪੈਗਬਾਕਸ ਵੀ ਖੋਖਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 
ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਵਿਚ ਡੰਡੀ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ 21 ਤੋਂ 24 ਚਲਣਯੋਗ ਫਰੇਟ (ਪਰਦਾ) ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਫਰੇਟ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਪਤਲੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲੈਟ ਸਿਖਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਡਾਂਡੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੇਲਣ ਲਈ ਲੱਕੜ ਦੇ ਵਕਰਦਾਰ ਅਧਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਗਭਗ ਦੋ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (0.75-1.5 ਇੰਚ) ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਫਰੇਟਸ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਸਮਕਾਲੀ ਵੀਨਾ ਖਿਡਾਰੀ ਫ੍ਰੇਟਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਲਈ ਮੋਮ ਵਾਲੇ ਸਣ ਦੇ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਗ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਾਈਕ੍ਰੋਟੋਨਸ (ਸ਼੍ਰੂਤੀ) ਵਿੱਚ ਫਰੇਟਸ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫ੍ਰੇਟ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਤਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵੀਨਾ ਖਿਡਾਰੀ ਪਿੱਚ (ਮੇਂਡ) ਨੂੰ ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਮੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਤਾਰਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਧੁਨੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਚਿਕਰੀ ਤਾਰਾਂ (ਜੋ ਕਿ ਨਬਜ਼, ਜਾਂ ਤਾਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਲਈ ਰਾਗ ਦੇ ਤਾਲ ਵਾਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ), ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਰੋਨ ( ਲਾਰਜ ) ਸਤਰ ਇਹ ਤਾਰਾਂ ਸਟੀਲ ਜਾਂ ਕਾਂਸੀ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੰਭਿਆਂ ਤੋਂ (ਅਤੇ ਜੇ ਪੈਗਬਾਕਸ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਗਿਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ) ਤੋਂ ਮੋਰ ਤੱਕ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੋਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਵਾਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜਵਾਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ । ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਮੋਰ ਖੋਖਲੇ ਮੋਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖੁੱਲਣ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਚਿਕਰੀ ਅਤੇ ਡਰੋਨ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੌੜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਾਰਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਂਬਰ ਸਟੈਗ ਐਂਲਰ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਘਟਦੀ ਆਬਾਦੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਾਰਤ ਨੇ 1995 ਤੋਂ ਸਾਂਬਰ ਹਿਰਨ ਦੇ ਆਂਟਲਰ ਦੇ ਵਪਾਰ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।Timmins, R.J.; Kawanishi, K.; Giman, B.; Lynam, A.J.; Chan, B.; Steinmetz, R.; Baral, H. S.; Samba Kumar, N. (2015). "Rusa unicolor". IUCN Red List of Threatened Species. 2015: e.T41790A85628124. ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਸਣ ਜਾਂ ਢਿੱਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਈਬੋਨੀ ਖੰਭਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਂਲਰ ਸਟ੍ਰਿੰਗ ਸਪੋਰਟ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਟਿਊਨਿੰਗ ਲਈ ਮੂਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਯੂਰਪੀਅਨ ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਯੰਤਰਾਂ 'ਤੇ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਨੋਟਸ ਨਾਲ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ-ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਸੈਲੋ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ C <sub id="mwwA">2</sub> ( ਮੱਧ C ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਅਸ਼ਟੈਵ ), G 2, D ਨਾਲ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 3, ਅਤੇ ਫਿਰ A 3 — ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਚਲਣਯੋਗ ਰੂਟ ਨੋਟ ਜਾਂ ਟੌਨਿਕ ( ਮੂਵਏਬਲ ਡੋ ) ਹੈ। ਚਾਰ ਧੁਨੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਟੌਨਿਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪੰਜਵਾਂ ਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਟੌਨਿਕ (ਸਾ ); ਟੌਨਿਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾ ; ਅਤੇ ਟੌਨਿਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਅਸ਼ਟੈਵ।  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ma ਸਟ੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ D 2 ਨਾਲ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਮੇਲੋਡੀ ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ D 2, A 2, E 3, ਅਤੇ A 3 ਨਾਲ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ; ਜੇਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ma ਸਤਰ ਨੂੰ B♭ 1 ਨਾਲ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਮੇਲੋਡੀ ਸਤਰ B♭ 1, F 2, C 3, ਅਤੇ F 3 ਨਾਲ ਟਿਊਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।

 ਇਤਿਹਾਸ 
ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਘੱਟ ਹੀ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੁਰਬਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਤਾਰਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਧਰੁਪਦ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਅਲਾਪ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆ ਮੋਹੀਉਦੀਨ ਡਾਗਰ ਨੇ ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ ਨੂੰ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ ਅਤੇ ਮੁੜ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲੌਕੀ, ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਟਿਊਬ ( ਡਾਂਡੀ ), ਮੋਟੇ ਸਟੀਲ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ (0.45-0.47) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। mm) ਅਤੇ ਬੰਦ javari that . ਇਹ ਇੱਕ ਨਰਮ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪੈਕਟ੍ਰਮ ( ਮਿਜ਼ਰਾਬ ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ਡਜਾ ਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ 22 ਸ਼ਰੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਲਮਣੀ ਮਿਸ਼ਰਾ ਦੁਆਰਾ ਸਾਧਨ ਨੂੰ ਸ਼ਰੂਤੀ ਵੀਣਾ ਵਜੋਂ ਹੋਰ ਸੋਧਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

 ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 
ਮੋਹਨ ਵੀਨਾ

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ 
 ਰੁਦਰ ਵੀਣਾ