ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ

ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ( ), ਜਿਸਨੂੰ ਟੈਗੋਰ ਗੀਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੰਗਾਲੀ ਬਹੁਮੰਤਵੀ ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਰਚੇ ਗਏ ਭਾਰਤੀ ਉਪਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਗੀਤ ਹਨ, ਜੋ 1913 ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਗੈਰ-ਯੂਰਪੀਅਨ ਵੀ ਸਨ। ਟੈਗੋਰ ਲਗਭਗ 2,232 ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਇਹ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਂਦ, ਮੁਰਕੀ, ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਸਜਾਵਟ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਗੀਤ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ, ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਸੰਗੀਤ, ਪੱਛਮੀ ਧੁਨਾਂ ਅਤੇ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਲਨ, ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਕਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਹੈ।  ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੋਵੇਂ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਤਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਛੇ ਨਵੇਂ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਰਵਾਇਤੀ ਤਾਲ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਸਹਿਜ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਬਿੰਦਰਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਕਈ ਭਾਗ ਜਾਂ 'ਪਰਜੇ' ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਪ੍ਰੇਮ', 'ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ', 'ਭਾਨੁਸਿੰਘਰ ਪੋਦਾਬੋਲੀ', ਆਦਿ। ਭਾਨੁਸ਼ਿੰਗਰ ਪੋਦਾਬੋਲੀ ਦੇ ਗੀਤ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ।

 ਇਤਿਹਾਸ 
ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕ, ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਧੂਰਜਤੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਮੁਖਰਜੀ ਦੁਆਰਾ ਟੈਗੋਰ ਦੇ 70ਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ 27 ਦਸੰਬਰ, 1931 ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜੈਅੰਤੀ ਉਤਸਰਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ ਨਾਲ ਅਭੇਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ — ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾਵਲਾਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਾਂ ਨਾਟਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ — ਗੀਤ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਠੁਮਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅਰੰਭਕ ਬ੍ਰਾਹਮੋ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਭਜਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਰਧ-ਕਾਮੁਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਧੁਨੀ ਰੰਗ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਨਕਲ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿੱਤੇ ਰਾਗ ਦੇ ਧੁਨ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਕਲ ਕੀਤੀ; ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਸ਼ਰਤ ਤੱਤ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਲਗਭਗ ਨੌਂ-ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਭੰਗਾ ਗਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਧੁਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਗਏ ਪੱਛਮੀ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ, ਬੰਗਾਲੀ ਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰੀ ਸੁਆਦਾਂ "ਬਾਹਰੀ" ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੱਕ "ਤਾਜ਼ੇ ਮੁੱਲ" ਨਾਲ ਸੁਧਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਠੁਮਰੀ ("ਓ ਮੀਆਂ ਬੇਜਾਨੇਵਾਲੇ") ਤੋਂ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਗਾਥਾਵਾਂ ("ਪੁਰਾਣੋ ਸ਼ੀ ਡਾਇਨਰ ਕੋਠਾ" ਤੋਂ " ਔਲਡ ਲੈਂਗ ਸਿਨੇ") ਤੱਕ ਵਿਭਿੰਨ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਿਆ।

ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ:

Category:Articles with hAudio microformats
ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਸਿਤਾਰ ਵਾਦਕ ਵਿਲਾਇਤ ਖਾਨ ਅਤੇ ਸਰੋਦੀਆ ਬੁੱਧਦੇਵ ਦਾਸਗੁਪਤਾ ਅਤੇ ਅਮਜਦ ਅਲੀ ਖਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਲੋਕਧਾਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ] ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਬੰਗਾਲੀ ਸਾਹਿਤ ਮੰਥਨ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਜਨੂੰਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹਨ।ਧਨ ਗੋਪਾਲ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ  ਇਹ ਗੀਤ ਦੁਨਿਆਵੀ ਨੂੰ ਸੁਹਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਵੀ ਨੇ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ, ਅਮੀਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਸਭ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ। ਗ਼ਰੀਬ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਦੇ ਅਭਿਆਸੀ ਬਹੁਤ ਰਵਾਇਤੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਨਾਵਲ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਬੰਗਾਲੀਆਂ ਲਈ, ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਅਪੀਲ, ਭਾਵਾਤਮਕ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਟੈਗੋਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੀਖਿਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ "[t] ਇੱਥੇ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਨਾ ਗਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। . . ਪਿੰਡ ਦੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਬਜ਼ਰਵਰ ਦੇ ਏ.ਐਚ. ਫੌਕਸ ਸਟ੍ਰਾਂਗਵੇਜ਼ ਨੇ ਦ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਆਫ਼ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਗੈਰ-ਬੰਗਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਬੀਂਦ੍ਰਸੰਗਿਤ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇਸਨੂੰ "ਇੱਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦਾ ਵਾਹਨ... [ਜੋ] ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਇਸ ਜਾਂ ਉਸ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਸਟਮ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਨ ਲਈ।"

1971 ਵਿੱਚ, ਅਮਰ ਸ਼ੋਨਰ ਬੰਗਲਾ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੀਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ 1905 ਦੀ ਫਿਰਕੂ ਲੀਹਾਂ 'ਤੇ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ-ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ: ਹਿੰਦੂ-ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਤੋਂ ਮੁਸਲਿਮ-ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਪੂਰਬੀ ਬੰਗਾਲ ਨੂੰ ਖੋਹਣਾ ਖੇਤਰੀ ਖੂਨ-ਖਰਾਬੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸੀ। ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਚਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬੰਗਾਲੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਤਾਰ ਸੰਪਰਦਾਇਕਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਨ ਗਣ ਮਨ ਸ਼ਧੂ-ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬੰਗਾਲੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਿਤ ਰਜਿਸਟਰ, ਅਤੇ ਟੈਗੋਰ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਬ੍ਰਹਮੋ ਭਜਨ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਪਉੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1911 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਕਲਕੱਤਾ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ 1950 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਗਣਰਾਜ ਦੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੁਆਰਾ ਇਸਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੀਤ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

 ਗੀਤ 
ਉਸਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,  ਅਤੇ ਮਾਨਵਵਾਦ, ਸੰਰਚਨਾਵਾਦ, ਆਤਮ ਨਿਰੀਖਣ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਰੋਮਾਂਸ, ਤਰਸ, ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ, ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।  ਸੰਗੀਤ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਹਰ ਮੌਸਮ, ਅਤੇ ਬੰਗਾਲੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਲੂ ਲਈ ਇੱਕ ਧੁਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।  ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ - ਪਹਿਲਾ, ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਣਨਾ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ, ਕੁਦਰਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ। ਕੁਦਰਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਨੁਸਿਮ੍ਹਾ ਠਾਕੁਰਰ ਪਦਾਵਲੀ (ਜਾਂ ਭਾਨੁਸਿੰਘਰ ਪੋਦਾਬੋਲੀ ), ਟੈਗੋਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਬੰਗਾਲੀ ਨਾਲੋਂ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ - ਇਹ ਭਾਸ਼ਾ, ਬ੍ਰਜਬੁਲੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਠਾਂ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ। ਜੈਦੇਵ ਦੀ ਗੀਤਾ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲੱਭੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੇ ਮੇਘਦੂਤਾ ਅਤੇ ਅਭਿਗਿਆਨਮ ਸ਼ਕੁੰਤਲਮ ਵਰਗੇ ਕਾਵਿ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਟੈਗੋਰ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਘਰੇਲੂ ਪੜ੍ਹਾਈ। ਟੈਗੋਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬਿਰਤਾਂਤਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵਰਤਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਅਲੰਕਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਅਕਸਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਟੈਗੋਰ ਬਾਰੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸੰਭਵ ਮੂਡ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਸੰਭਵ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ. ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਬਿੰਦਰਸੰਗੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ। ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੇ ਲੇਖਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਗਤੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਨਿਰਜੀਵ ਹਸਤੀ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕਵਾਦੀ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਾਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਸੁਰੀਲੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦੇ ਕਿਊਰੇਟਰ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣ ਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਝਲਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕਈ ਵਰਗੀਕਰਨ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਅਕਸਰ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਉਹ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ - ਭਗਤੀ (ਪੂਜਾ ਪੋਰਜਾਏ), ਰੋਮਾਂਟਿਕ (ਪ੍ਰੇਮ ਪੋਰਜਾਏ) [ਨੋਟ: ਇਹ ਅਕਸਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗੀਤ ਸੁਣਨ 'ਤੇ, ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਕਿ ਇਹ ਭਗਤੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਾਂ ਰੋਮਾਂਟਿਕ। ਟੈਗੋਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੇਖਾ ਧੁੰਦਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੋਮਰੈ ਕੋਰਿਆਚੀ ਜਿਬੋਨੇਰੋ ਧਰੁਬੋਤਾਰਾ। ਨਾਲ ਹੀ, ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਇਹ ਵੰਡ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕਰਨ, ਸੰਕਲਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋੜ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੈਲੀ-ਵਰਗੀਕਰਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ੋਰੋਟ), ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਰਦੀਆਂ (ਹੇਮੋਂਟੋ), ਸਰਦੀਆਂ (ਸ਼ੀਟ), ਬਸੰਤ (ਬੋਸ਼ੋਂਟੋ); ਵਿਭਿੰਨ (ਬਿਚਿਤਰੋ), ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ (ਦੇਸ਼ਤਮਬੋਧੋਕ)। ਭਾਵੇਂ ਦੇਸ਼ਤਮੋਬੋਧ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਨੁਵਾਦ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਖਾਸ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਮੌਕਿਆਂ (ਅਨੁਸ਼ਟਥਾਨਿਕ) ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਨਾਟਕਾਂ ਅਤੇ ਨਾਚ-ਨਾਟਕਾਂ ਲਈ ਰਚੇ ਗਏ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।

 ਸੰਗ੍ਰਹਿ 
ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਾਰੇ 2,233 ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਗੀਤਾਬਿਟਨ ("ਗਾਡਨ ਆਫ਼ ਗੀਤ") ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੰਗਾਲੀ ਸੰਗੀਤਕ ਸਮੀਕਰਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਮੌਜੂਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਛੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਿੱਸੇ ਹਨ ਪੂਜਾ (ਪੂਜਾ), ਪ੍ਰੇਮ (ਪ੍ਰੇਮ), ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ (ਮੌਸਮ), ਸਵਦੇਸ਼ (ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ), ਅਨੁਸਥਾਨਿਕ (ਮੌਕੇ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼), ਬਿਚਿਤਰੋ (ਫੁਟਕਲ) ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਯੋਨਾਟਿਆ (ਨ੍ਰਿਤ ਨਾਟਕ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰੀ)।

64 ਜਿਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸਵਰਾਬੀਤਨ ਵਿੱਚ 1,721 ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਸੰਕੇਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਖੰਡ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1936 ਅਤੇ 1955 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਸਭ ਨੂੰ ਕਾਲਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਬੀ ਛਾਇਆ (1885), ਗਣੇਰ ਬਾਹੀ ਜਾਂ ਵਾਲਮੀਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ (1893), ਗਣ (1908), ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ੌਂਗਿਤ (1909) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

 ਘਾਤਕ 
ਸ਼ਾਂਤੀਨਿਕੇਤਨ ਵਿਖੇ ਟੈਗੋਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਭਾਰਤੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਭਵਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਇਸ ਦੇ ਕੋਡੀਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ (ਇਸਦਾ ਸੁਹਜ ਅਤੇ ਗਾਇਨ ਸ਼ੈਲੀ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਠੋਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਟੈਗੋਰ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ। ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਕਨਿਕਾ ਬੈਨਰਜੀ । ਸੁਚਿਤਰਾ ਮਿੱਤਰਾ, ਹੇਮੰਤ ਕੁਮਾਰ, ਦੇਬਾਬਰਤਾ ਬਿਸਵਾਸ, ਸਾਗਰ ਸੇਨ, ਸੁਬਿਨੋਏ ਰਾਏ, ਚਿਨਮਯ ਚਟੋਪਾਧਿਆਏ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਸੇਨ।

 ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਭਾਵ 
ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਇੱਕ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬੰਗਾਲ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਭਿਕਸ਼ੂ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਰਾਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਰਾਗ ਜੈਜੈਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਗਗਨੇਰ ਥਲੇ ।

ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਕੋਲਕਾਤਾ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਰਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਭਜਨ ਅਤੇ ਭਜਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਆਗੁਨੇਰ ਪੋਰੋਸ਼ਮੋਨੀ, ਕਲਾਂਤੀ ਅਮਰ ਖੋਮਾ ਕੋਰੋ ਪ੍ਰਭੁ, ਬਿਪੋਡੇ ਮੋਰ ਰੋਕਾ ਕੋਰੋ ਅਤੇ ਆਨੰਦਲੋਕੇ ਮੰਗੋਲਾਲੋਕ ਹਨ।

 ਡਿਜੀਟਾਈਜੇਸ਼ਨ 
ਜੁਲਾਈ 2016 ਤੱਕ, ਸਾਰੇਗਾਮਾ ਦੁਆਰਾ 7,864 ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਡਿਜੀਟਾਈਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰਨ ਲਈ ਔਨਲਾਈਨ ਉਪਲਬਧ ਹੈ।

 ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਬੰਗਾਲ ਦਾ ਸੰਗੀਤ
 ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ

 ਹਵਾਲੇ 

 ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ 










 ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਨਾ 
ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਸਾਲ ਲਈ, ਵੇਖੋ:

  Chandra, Sudhir (2002). Rabindrasangeet: Rag-Shur Nirdeshika. Papyrus, Kolkata.
  Mukhopadhyay, Prabhat Kumar (2003). Gitabitan: Kalanukromik Shuchi. Tagore Research Institute, Kolkata.

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 tagoreweb.in ਵਿੱਚ ਟੈਗੋਰ ਦੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ