ਮੇਘਵਾਲ

IRMeghwal
ਮੇਘਵਾਲ (ਮੇਘ ਅਤੇ ਮੇਘਰਾਜ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿੱਤਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਬੁਣਾਈ ਸੀ। ਮੇਘਵਾਲ ਕਢਾਈ ਅਤੇ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਦੂ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਘ, ਕਬੀਰ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇਵਜੀ, ਅਤੇ ਬੰਕਰ ਮਾਤਾ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।

 ਸਮਾਨਾਰਥੀ 
ਮੇਘਵਾਲ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਾਈ, ਮੇਂਘਵਾਰ , ਭਾਂਭੀ, ਮੇਘਵਾਰ, ਮੇਘਵੰਸ਼ੀ, ਕਮਾਦ, ਰਿਖੀਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

 ਮੂਲ 
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਘ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਸੰਤ ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਮੇਘਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਮੇਘ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਮੀਂਹ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ (ਹਿੰਦੀ: वार), ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇੱਕ ਸਮੂਹ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬੱਚਾ। (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ: वार:) ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਫਿਰ, ਮੇਘਵਾਲ ਅਤੇ ਮੇਘਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੇਘ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਉੱਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਪੂਤ, ਚਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਜਾਟਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਾਂਭੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਜਾਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ 5 ਮੁੱਖ ਵੰਡੀਆਂ ਆਈਆਂ:

 ਅਡੂ ਜਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭਾਂਬੀਆਂ ,
 ਮਾਰੂ ਭਾਂਬਿਸ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਪੂਤ ਸਨ,
 ਚਰਣਾਂ ਸਮੇਤ ਚਰਣੀਆ ਭਾਂਬੀਆਂ,
 ਬਾਮਨੀਆ ਭਾਂਬੀਆਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਲੀਵਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ
 ਜਾਟਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਂਬੀਆਂ

ਕੁਝ ਮੇਘਵਾਲ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ਿਆਮ ਲਾਲ ਰਾਵਤ ਨੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲਾਂ ਨੂੰ "ਭਾਵੇਂ ਪਛੜੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ" ਕਿਹਾ। ..." ਦੇਬਾਸ਼ੀਸ ਦੇਬਨਾਥ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਇੱਕ ਸਬੰਧ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਲਾਲੀ ਅਤੇ ਬੰਕਰ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੇਘਵਾਲ ਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਣਿਤ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਸਹਿਰਾਮ ਜੀ. ਇੰਖੀਆ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਮਾਰ ਸਰਨੇਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਲਈ ਮੇਘਵਾਲ ਸਰਨੇਮ ਅਪਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

 ਸੱਭਿਆਚਾਰ 
ਮੇਘਵਾਲ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਉਪ-ਜਾਤੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਤਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ: ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਟਾ ਭਾਂਬੀਆਂ, ਬਾਮਨੀਆ ਭਾਂਬੀਆਂ ਅਤੇ ਚਰਣੀਆ ਭਾਂਬੀਆਂ ਵਰਗੇ ਮੇਘਵਾਲ ਦੂਜੀਆਂ ਉਪ-ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਉਪ-ਸਮੂਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਪਛਾਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਚੇਤੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪ-ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਸੀ। 1891 ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਹਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਵਾੜ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੀ ਭੰਬੀ, ਮੇਘਵਾਲ ਜਾਤੀ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ: "ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਭਾਗ (ਅਡੂ ਜਾਂ ਅਣਮਿੱਠੇ ਭਾਂਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰੂ ਭਾਂਬੀਆਂ) ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰ-ਵਿਆਹ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਖਰੀ ਦੋ ਭਾਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਂਬੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਭਾਂਬੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਪਵਾਦ ਹੈ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਰੂ ਭਾਂਬੀ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਗਰਾ ਜਾਂ ਦੇਸੀ ਚਿੰਟਜ਼ ਦਾ ਪੇਟੀਕੋਟ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਾਟਾ ਭਾਂਬੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਟ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੱਖ ਚੂਰਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਰਨੀਆ ਭਾਂਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਰਨ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ।"

 ਭੂਗੋਲਿਕ ਵੰਡ 
ਮੇਘਵਾਲ ਗੁਜਰਾਤ, ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਘ, ਕਬੀਰ ਪੰਥੀ ਜਾਂ ਭਗਤ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰCensus India - Govt. of India ਅਤੇ ਮੇਘ, ਆਰੀਆ ਮੇਘ ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ੀਆ, ਮੇਘਬੰਸੀ, ਮਿਹਾਗ, ਰਾਖੇਸਰ, ਰੱਖੀਆ, ਰਿਖੀਆ, ਰਿਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਹਾਸ਼ਾਸ ਮੇਘਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। 1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਘਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। 

1991 ਤੱਕ, ਪੰਜਾਬ (ਭਾਰਤ) ਵਿੱਚ ਮੇਘਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ 105,157 ਸੀ।

 ਕੱਛ-ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲ 
ਕੱਛ ਵਿੱਚ, ਮੇਘਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ 4 ਹਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ:

 ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ,
 ਚਰਨੀਆ,
 ਮਾਰਮਾਰਾ, ਅਤੇ
 ਗੁੱਜਰ

 ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲ 
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖਰਗੋਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਣੇਸ਼ੀਆ, ਰਿਖੀਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਉਪ-ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਜਾਂ ਕੱਚੀ, ਚਰਣੀਆ, ਗੁਜਰਾ ਅਤੇ ਮਰਵਾੜਾ।

 ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ 
ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਦਿਹਾਤੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਗੋਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਦੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਰੰਗੀਨ ਜਿਓਮੈਟ੍ਰਿਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।ਪਹਿਲੇ  ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਿੱਤਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਬੁਣਾਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖਾਦੀ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁੱਖ ਕਿੱਤੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਢਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਨ ਅਤੇ ਸੂਤੀ ਬੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।

ਮੇਘਵਾਲ ਦੀ ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅੱਜ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਜਲੰਧਰ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੇਡਾਂ, ਹੌਜ਼ਰੀ, ਸਰਜੀਕਲ ਅਤੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਵਜੋਂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਉਦਯੋਗ ਹੈ। ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਇਕਾਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਹਾਰਾ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ, ਕਣਕ ਅਤੇ ਮੱਕੀ, ਅਤੇ ਦਾਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੂੰਗ, ਉੜਦ ਅਤੇ ਚਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ ਪਰ ਅੰਡੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤਨੀ ਜਣੇਪੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

 ਕਲਾ 
ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਘਵਾਲ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵੇਰਵਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਮੁੰਦਰੀ, ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਕਪੀਸ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਲਹਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਲਦੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ "ਲਾੜੀ ਦੀ ਦੌਲਤ" ਦਹੇਜ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਨੱਕ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਰੂਬੀ, ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਪੰਨੇ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਘਵਾਲ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕਢਾਈ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਚਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਰੰਗ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧ ਅਤੇ ਬਲੋਚਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਥਾਰ ਮਾਰੂਥਲ ਦੀਆਂ ਮੇਘਵਾਲ ਮਹਿਲਾ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਕਢਾਈ ਅਤੇ ਰੱਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਢਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਸਤੂਆਂ ਮੇਘਵਾਲ ਔਰਤ ਦੇ ਦਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।

 ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕ 

 ਅਰਜੁਨ ਰਾਮ ਮੇਘਵਾਲ (ਬੀਕਾਨੇਰ ਤੋਂ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਸੰਸਦੀ ਮਾਮਲੇ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਰਾਜ ਮੰਤਰੀ)
 ਗੋਵਿੰਦ ਰਾਮ ਮੇਘਵਾਲ (ਵਿਧਾਇਕ ਖਾਜੂਵਾਲਾ, ਬੀਕਾਨੇਰ)
 ਨਿਹਾਲਚੰਦ ਮੇਘਵਾਲ (ਸ੍ਰੀ ਗੰਗਾਨਗਰ ਤੋਂ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ)

 ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਬਲਾਇ
 ਕੋਲੀ

 ਹਵਾਲੇ 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੂਹ