ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੇਂਟਿੰਗ

ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੇਂਟਿੰਗ, ਕਾਲੀਘਾਟ ਪਟਚਿੱਤਰ, ਜਾਂ ਕਾਲੀਘਾਟ ਪਟ (ਬੰਗਾਲੀ: কালীঘাট পটচিত্র ) 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਜਾਂ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਲੀਘਾਟ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਪਟੁਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਕ੍ਰੌਲ ਚਿੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੋਲਕਾਤਾ (ਪਹਿਲਾਂ ਕਲਕੱਤਾ ) ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਮੰਦਿਰ, ਮੌਜੂਦਾ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ। ਬੋਲਡ ਰੂਪਰੇਖਾਵਾਂ, ਵਾਈਬ੍ਰੈਂਟ ਕਲਰ ਟੋਨਸ, ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬੈਕਗ੍ਰਾਉਂਡ ਵੇਰਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਇੰਗਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮਸ਼ੀਨ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਕਾਗਜ਼, ਚਿਤਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਨੂੰ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ 19ਵੀਂ ਅਤੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੈਟ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ।

ਅੱਜ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਅਤੇ ਐਲਬਰਟ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੇ ਇੱਕਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੰਗਾਂ, ਰੇਖਾ-ਚਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਲਿਥੋਗ੍ਰਾਫਾਂ ਸਮੇਤ 645 ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ।

 ਇਤਿਹਾਸ 
ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੇਂਟਿੰਗ ਦੀ ਸਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਲਾ ਆਲੋਚਕਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਅਤੇ ਅਟਕਲਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਮਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸ ਸਕੂਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਲੀਘਾਟ ਵਿਖੇ ਪਟੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਦਾਰਥਕ ਸਬੂਤ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਰੰਗ, ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹਨਾਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਹੈ ਕਿ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਉਭਾਰ ਲਗਭਗ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿਚ, ਕਾਲੀਘਾਟ ਵਿਖੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਲੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਅਤੇ ਐਲਬਰਟ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੀ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਨੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ "1830 ਤੋਂ 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ 100 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ"। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਐਸ. ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ "ਕਾਲੀਘਾਟ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ 1850 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਨਹੀਂ ਸਨ"।ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੱਕ ਸੀ ਕਿ ਕਲਕੱਤਾ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੂਰਪੀਅਨ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਵਪਾਰਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਿਤ ਇੱਕ ਆਰਥਿਕ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕਾਲੀਘਾਟ ਮੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ, ਕੁਝ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅਹਾਤੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਨਵੇਂ ਵਧ ਰਹੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਪੂੰਜੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਟੂਆ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਕਲਾਕਾਰ ਸਨ ਜੋ ਪੇਂਡੂ ਬੰਗਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿਦਨਾਪੁਰ ਅਤੇ 24 ਪਰਗਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸਨ। ਇਹ ਕਲਾਕਾਰ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਸਕ੍ਰੋਲ 'ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੇਂਟ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਅਕਸਰ 20 ਮੀਟਰ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਕਲਾ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਟਚਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹਰੇਕ ਭਾਗ ਨੂੰ ਪੈਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਟੂਆ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਾਠ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਦੋ ਹਿੰਦੂ ਮਹਾਂਕਾਵਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਵਾਇਤੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੋਥੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਇਕੱਠਾਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੌਰਾਨ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਇਆ।

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੇਂਟਿੰਗਜ਼[ <span title="Dead link tagged February 2020">ਸਥਾਈ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਕ</span> ]

 ਮੁਕੁਲ ਡੇ ਦੁਆਰਾ ਕਾਲੀਘਾਟ ਦੀਆਂ ਡਰਾਇੰਗ ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗਜ਼ 
 ਸ਼ੋਅਕੇਸ: ਨੈਸ਼ਨਲ ਗੈਲਰੀ ਆਫ਼ ਮਾਡਰਨ ਆਰਟ ਵਿਖੇ ਕਾਲੀਘਾਟ ਪੇਂਟਿੰਗ
 ਕਾਲੀਘਾਟ ਦੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ: ਮੁਕੁਲ ਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੱਛਮੀ ਮਾਸ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਧਦੀ-ਫੁੱਲਦੀ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਕਲਾ ਦੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼