ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ

ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਛਾਲੇ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੇ ਗਠਨ ਦੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਪਲਬਧ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 30 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਚੱਟਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਇਕਾਈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਸੰਗਠਿਤ ਜਮ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਕੁਆਇਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤੋਂ ਯੋਗ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਡੂੰਘਾਈ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਛਾਲੇ ਜਾਂ ਚਟਾਨਾਂ ਵਿਚ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਅਤੇ ਵੋਇਡ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਟਰ ਟੇਬਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਰੀਚਾਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੀਪਾਂ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਓਏਸ ਜਾਂ ਵੈਟਲੈਂਡਜ਼ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਮਿਊਂਸਪਲ, ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਖੂਹਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੰਡ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹਾਈਡਰੋਜੀਓਲੋਜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਾਈਡ੍ਰੋਲੋਜੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਖੋਖਲੇ ਜਲਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ, ਤਕਨੀਕੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਨਮੀ, ਪਰਮਾਫ੍ਰੌਸਟ (ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ), ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਬੇਡਰੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਭੂ-ਥਰਮਲ ਜਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਬਣਤਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੁਬਰੀਕੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੁਕਸ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਸਤ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਸਤਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲੋਂ ਅਕਸਰ ਸਸਤਾ, ਵਧੇਰੇ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਲਈ ਘੱਟ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਨਤਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋਂ ਯੋਗ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਹਰ ਸਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀਗਤ ਜਲ ਭੰਡਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਤਹੀ ਜਲ ਭੰਡਾਰਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਉਂਸਪਲ ਜਲ ਸਪਲਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 2 ਬਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਇਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਬੰਧੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਅਕਸਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਦੇ ਗਲਤ ਨਿਪਟਾਰੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਰਸਾਇਣ ਅਤੇ ਕੂੜਾ ਲੈਂਡਫਿਲ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਦਾਂ ਅਤੇ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕਾਂ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਦੇ ਝੀਲਾਂ, ਟੇਲਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣਾਂ ਤੋਂ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਫਰੈਕਿੰਗ, ਤੇਲ ਖੇਤਰ ਦੇ ਖਾਰੇ ਟੋਏ, ਭੂਮੀਗਤ ਤੇਲ ਸਟੋਰੇਜ ਟੈਂਕਾਂ ਅਤੇ ਪਾਈਪਲਾਈਨਾਂ, ਸੀਵਰੇਜ ਸਲੱਜ ਅਤੇ ਸੀਵਰੇਜ ਸਲੱਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਿਸਟਮ . ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁਸਪੈਠ ਲਈ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਢੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੈਂਕਾਕ )) ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੀਟਰ ਗੁਆਚ ਗਏ ਹਨ) । ਇਹ ਮੁੱਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਜਲਵਾਯੂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਜਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨਗੇ।

 ਗੁਣ 
ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸਤਹ ਦੇ ਪੋਰ ਸਪੇਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਵਾਟਰ ਟੇਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਐਕੁਆਇਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਕਰਨਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਤਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਕੁਆਇਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਕਈ ਵਾਰ " ਫੌਸਿਲ ਵਾਟਰ " ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)।

ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਤਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਇਨਪੁਟਸ, ਆਉਟਪੁੱਟ ਅਤੇ ਸਟੋਰੇਜ। ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਇਨਪੁਟ ਸਤਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਹੈ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਉਟਪੁੱਟ ਝਰਨੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਸ ਹਨ। ਟਰਨਓਵਰ ਦੀ ਇਸਦੀ ਹੌਲੀ ਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਇਨਪੁਟਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ (ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਸਥਾਈ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਔਸਤ ਦਰ ਉਸ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਔਸਤ ਖਪਤ ਲਈ ਉਪਰਲੀ ਸੀਮਾ ਹੈ।

 ਪਾਣੀ ਦਾ ਚੱਕਰ 
ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਦਾ ਲਗਭਗ ਤੀਹ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਬਰਫ਼ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 0.76% ਹੈ।Gleick, P. H. (1993). Water in crisis. Pacific Institute for Studies in Dev., Environment & Security. Stockholm Env. Institute, Oxford Univ. Press. 473p, 9. ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤਰਲ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 99% ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਗਲੋਬਲ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭੰਡਾਰਨ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਧਰੁਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਬਰਫ਼ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਪੈਕ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰ ਕੀਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕੁੱਲ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਹ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਰੋਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਸਟੋਰੇਜ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਤਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਫਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੋਕੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੀਚਾਰਜ ਵਾਟਰ ਟੇਬਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਖਾ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਤਹ ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਜਲ ਚੱਕਰ (ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਿਵਾਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ) ਦਾ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ' ਸਰੋਵਰ ' ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਸਤਹ ਪਾਣੀ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਹੈ) ਵਰਗੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਲ ਭੰਡਾਰਾਂ ਦੇ ਉਲਟ। ਮਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ) ਡੂੰਘੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ (ਜੋ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਰੀਚਾਰਜ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਹੈ) ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੱਧ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਰਟੀਸ਼ੀਅਨ ਬੇਸਿਨ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸੀਮਤ ਜਲ-ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ 2 ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਿਲੀਅਨ ਕਿਲੋਮੀਟਰ 2 ਡੂੰਘੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਰੇਸ ਐਲੀਮੈਂਟਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਕੇ, ਹਾਈਡ੍ਰੋਜੀਓਲੋਜਿਸਟ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਜਲ-ਥਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਪਾਣੀ 1 ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ.

ਗ੍ਰੇਟ ਆਰਟੇਸੀਅਨ ਬੇਸਿਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਾਈਡਰੋਜੀਓਲੋਜਿਸਟਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੇਸਿਨ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪੂਰਬੀ ਡਿਵਾਈਡ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਲਘਰਾਂ ਨੂੰ ਰੀਚਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਮਰਾਂ ਜਵਾਨ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਪੂਰੇ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ 1000 ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੈ 1 ਵਿੱਚ ਰੀਚਾਰਜ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ km ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ, ਗ੍ਰੇਟ ਆਰਟੇਸੀਅਨ ਬੇਸਿਨ ਵਿੱਚੋਂ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 1 ਮੀਟਰ ਦੀ ਔਸਤ ਦਰ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲੀਆ ਖੋਜਾਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਸਥਾਨਕ ਜਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਊਦੀ ਅਰਬ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਇਸ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਮੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰੀਸਾਈਕਲ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਲਟ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ 50-ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ-ਵਰਗ ਰਿਫਲੈਕਟਿਵ ਕਾਰਪੇਟ, ਜੋ ਕਿ ਛੋਟੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਸ਼ੰਕੂਆਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੰਜ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੁੱਕੇ ਮਾਰੂਥਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਸਿੰਚਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਾਰਪੇਟ ਖੇਤਰ ਦੇ ਲਗਭਗ 10% ਦੇ ਹਰੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਭਾਫ਼ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, ਜੇਕਰ ਇਸ ਗਲੀਚੇ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੌੜਾ ਖੇਤਰ ਹਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

 ਤਾਪਮਾਨ 
ਪਾਣੀ ਦੀ ਉੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਾਪ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਚੱਟਾਨ ਦਾ ਇੰਸੂਲੇਟਿੰਗ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਲਵਾਯੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਸਥਿਰ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਇਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੁਆਰਾ 10 ਦੇ ਕਰੀਬ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ °C (50 °F), ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬਣਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਾਪਮਾਨ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਠੰਡੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੇਡੀਏਟਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੰਪ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਠੰਡੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਨਿੱਘਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੀਟ ਪੰਪਾਂ ਲਈ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਵਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ।

 ਮਾਤਰਾਵਾਂ 
ਜਲ-ਰਹਿਤ ਤਲਛਟ ਅਤੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੀ ਹੱਦ, ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਮੋਟਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ ਅਤੇ ਖੂਹ ਦੀ ਖੁਦਾਈ ਤੋਂ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਜਲਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਟੈਸਟ ਖੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡ੍ਰਿਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ, ਚੱਟਾਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਟੈਸਟ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਪਿੰਗ ਟੈਸਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਜਲ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਬਸਟਰੇਟ ਅਤੇ ਟੌਪੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤਲਛਟ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਬਣਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਉਤਪਾਦਕ ਐਕੁਆਇਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ, ਖਰਾਬ ਅਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲਿਨ ਚੱਟਾਨਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਤਾਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੱਟ ਮਾਤਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਤਪਾਦਕ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਾੜੇ ਸੀਮਿੰਟਡ ਐਲੂਵੀਅਲ ਸਾਮੱਗਰੀ ਜੋ ਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਾਟੀ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਤਲਛਟ ਅਤੇ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਟਣ ਵਾਲੇ ਢਾਂਚਾਗਤ ਬੇਸਿਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੂੰ ਅਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਰਲ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਨੁਕਸ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੇ ਭੁਰਭੁਰਾ ਵਿਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਿਥੋਲੋਜੀਕਲ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਧੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਫਾਲਟ ਜ਼ੋਨ ਹਾਈਡਰੋਜੀਓਲੋਜੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

 ਵਰਤੋਂ 
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਭੂਮੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਜਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜਲ-ਜਲ ਮਨੁੱਖੀ ਆਬਾਦੀ ਦੁਆਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।

ਸਾਰੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। 2010 ਤੱਕ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਕਾਸੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੰਜ ਦੇਸ਼ ਭਾਰਤ, ਚੀਨ, ਅਮਰੀਕਾ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਈਰਾਨ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸਾ, 70%, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸਿੰਚਾਈ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਹੇਠਲਾ ਪਾਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਲਗਭਗ ਅੱਧਾ, ਇਸਦੇ ਸਿੰਚਾਈ ਪਾਣੀ ਦਾ 40%, ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਤਾਜ਼ੇ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲ-ਜਲ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਰਫ਼ ਜਾਂ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਤ ਰੀਚਾਰਜ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਟੋਰਿਕ ਵਾਟਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜੀਓਲੋਜੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਈਡ੍ਰੌਲਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੇ ਐਕੁਆਇਰਾਂ ਜਾਂ ਸਤਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਗੈਰ-ਪੀਣਯੋਗ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਐਕੁਆਇਰ ਪੰਪਿੰਗ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਆਰਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਣਿਜ ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਐਕੁਆਇਰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਸੁੱਕੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਜਲਘਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਰਹੇ ਹਨ (ਹੇਠਾਂ ਓਗਲਾਲਾ ਦੇਖੋ)। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਖੂਹਾਂ ਤੋਂ ਜਲਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਨਗਰ, ਸਿੰਚਾਈ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵੱਡੇ ਖੂਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਦੇ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਲਈ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੂਹਾਂ ਨੂੰ "ਵੈੱਲਫੀਲਡ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੀਮਤ ਜਾਂ ਅਣਸੀਮਤ ਜਲਘਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਡੂੰਘੇ, ਸੀਮਤ ਜਲ-ਥਲਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਸਤਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਖੂਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਕੁਲੈਕਟਰ ਖੂਹ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤਹ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਦੀ) ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਜਲਘਰ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸਿੰਚਾਈ ਲਈ ਟਿਕਾਊ ਤਾਜ਼ੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਤਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਦੋ ਸੌ ਮੀਟਰ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਕੁਝ ਰੀਚਾਰਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੀਚਾਰਜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਮੀਟੋਰਿਕ ਵਾਟਰ (ਵਰਖਾ) ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੰਤ੍ਰਿਪਤ ਸਮੱਗਰੀ ਦੁਆਰਾ ਜਲਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਚਾਈ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਲਛਟ ਜਾਂ "ਜੀਵਾਸ਼" ਐਕੁਆਇਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੀਬੀਆ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਮੁਅੱਮਰ ਗੱਦਾਫੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨਮੇਡ ਰਿਵਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਲਘਰਾਂ ਤੋਂ ਤੱਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪੰਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਲੀਬੀਆ ਦੇ ਬਦਲਵੇਂ, ਖਾਰੇਪਣ 'ਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਬਚਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ 60 ਤੋਂ 100 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਭਰੇ ਸੁੱਕਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। 2011 ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਜਲ ਦੀ ਕਮੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

 ਚੁਣੌਤੀਆਂ 
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਹੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਣੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਦਰਤੀ ਹੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਐਕੁਆਇਰ ਰੀਚਾਰਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਅਣਇੱਛਤ ਨਤੀਜੇ ਨਿਕਲੇ ਹਨ। ਦੂਸਰਾ, ਵਿਆਪਕ ਜਲਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਘਟਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। – ਨਾਲ ਹੀ, ਤੀਜਾ, ਖਾਰੇ ਘੁਸਪੈਠ। ਚੌਥਾ, ਨਿਕਾਸੀ ਤੇਜ਼ਾਬੀ ਸਲਫੇਟ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਨੀਵੇਂ ਤੱਟੀ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁਹਾਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ਾਬੀਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

 ਓਵਰਡਰਾਫਟ 
ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਭਰਪੂਰ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਓਵਰ-ਯੂਜ਼, ਓਵਰ-ਐਬਸਟਰੈਕਸ਼ਨ ਜਾਂ ਓਵਰਡਰਾਫਟ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਪਭੋਗਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਮੱਸਿਆ (ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਹੈ) ਮੌਜੂਦਾ ਖੂਹਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਖੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਡੂੰਘਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਸਥਾਨਾਂ (ਜਿਵੇਂ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ, ਟੈਕਸਾਸ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ) ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਖੂਹ ਪੰਪਿੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੇਬਲ ਸੈਂਕੜੇ ਫੁੱਟ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਈ ਹੈ। GRACE ਸੈਟੇਲਾਈਟਾਂ ਨੇ ਡੇਟਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ 37 ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜਲ-ਥਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 21 ਘੱਟ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, 1979 ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੱਧਰ 10 ਮੀਟਰ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਟਣ ਦੀ ਦਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੀਵਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਟੇਬਲ, ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਘਟਣਾ ਅਤੇ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ।

ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਓਵਰ-ਐਲੋਕੇਟਿਡ ਐਕੁਆਇਰਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਕਾਸੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। – ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਰ ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਵੇਸਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮਿਆਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕਾਰਸਟ ਜਾਂ ਗਲੇ ਦੇ ਜਲ-ਥਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੂਮੀਗਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਬੇਸ਼ਕ, ਸਾਰੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ – ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਾਰੂਥਲ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਸੁੱਕੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇ – ਅਨਿਯਮਿਤ ਬਾਰਸ਼ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮੀ ਜੋ ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਵਾਤਾਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਭੂਮੀਗਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਕੋਈ ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਣੀ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਿਗਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ (ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ ਜਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ) ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਨਮੀ ਨੂੰ ਪਰਕੋਲੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਖੁਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੂਮੀਗਤ ਬਨਸਪਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਰ ਸਾਲ ਦੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਜਲਘਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਨਮੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਈਪੋਰਹੀਕ ਜ਼ੋਨ (ਸਟਰੀਮ ਵਾਟਰ ਅਤੇ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਜ਼ੋਨ) ਅਤੇ ਰਿਪੇਰੀਅਨ ਜ਼ੋਨ ਈਕੋਟੋਨਜ਼ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।

ਇੱਕ 2021 ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ~ 39 ਮਿਲੀਅਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ  6-20% ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ  ਖੂਹ ਸੁੱਕਣ ਦੇ ਉੱਚ ਖਤਰੇ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੇਕਰ ਸਥਾਨਕ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੱਧਰ ਕੁਝ ਮੀਟਰ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ – ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡੇ ਐਕੁਆਇਰਾਂ – ਗਿਰਾਵਟ ਜਾਰੀ

 ਘਟਣਾ 
ਘਟਣਾ ਉਦੋਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾਣੀ ਭੂਮੀਗਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਪਰਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਡਿਫਲੇਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਪਲਾਟਾਂ 'ਤੇ ਟੋਇਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ, ਇਸਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਤੁਲਨ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਐਕੁਆਇਰ ਅਤੇ ਐਕੁਆਇਰਡ ਦੇ ਪੋਰ ਸਪੇਸ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਾਈਡ੍ਰੌਲਿਕ ਦਬਾਅ ਓਵਰਲਾਈੰਗ ਤਲਛਟ ਦੇ ਕੁਝ ਭਾਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੰਪਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਐਕੁਆਇਰਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਕੁਆਇਰ ਵਿੱਚ ਪੋਰ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਕੁਆਇਰ ਦਾ ਸੰਕੁਚਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਕੁਚਨ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਦਬਾਅ ਰੀਬਾਉਂਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਕੁਇਫਰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਤਹ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਸੰਗਠਿਤ ਜਲਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਬੱਜਰੀ, ਰੇਤ, ਅਤੇ ਗਾਦ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਛਾਲੇ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਐਕੁਆਇਰ ਘੱਟ-ਪਾਰਗਮਯੋਗਤਾ ਪਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੇਤ ਅਤੇ ਬੱਜਰੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸੀਮਤ ਪਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਲੀ ਨਿਕਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੀਮਤ ਪਰਤਾਂ ਸੰਕੁਚਿਤ ਗਾਦ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਐਕੁਆਇਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਸੀਮਤ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੰਪਰੈਸ਼ਨ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਘਟਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਕਾਸੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਘਟਣਾ ਸਥਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਲਚਕੀਲੇ ਰੀਬਾਉਂਡ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ)। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਟਣਾ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਥਾਈ ਹੈ, ਪਰ ਕੰਪਰੈੱਸਡ ਐਕੁਆਇਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼, ਲੁਈਸਿਆਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਘਟਣਾ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲ-ਜਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ। 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਸਾਨ ਜੋਆਕਿਨ ਵੈਲੀ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ 8.5 ਮੀਟਰ (28 ਫੁੱਟ) ਤੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗਿਰਾਵਟ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਨਦੀ ਦੇ ਡੈਲਟਾ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਵੈਨਿਸ, ਅਤੇ ਥਾਈਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਬੈਂਕਾਕ, ਨੇ ਸਤ੍ਹਾ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਕਸੀਕੋ ਸਿਟੀ, ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਝੀਲ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੇ 40 ਤੱਕ ਘੱਟਣ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ cm (1'3") ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ।

ਤੱਟਵਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਲਈ, ਘਟਣਾ ਹੋਰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਬੰਧੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵਧਣਾ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਬੈਂਕਾਕ ਵਿੱਚ 5.138 ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਯੋਜਨ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ 2070 ਤੱਕ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਤੱਟਵਰਤੀ ਹੜ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਗੇ।

 ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 Baseflow – Stream flow between precipitation events
 Groundwater-dependent ecosystems
 Groundwater banking – Water management mechanism
 Groundwater flow – Groundwater discharge into a stream
 Groundwater model – Computer models of groundwater flow systems
 Lake Vostok – Antarctica's largest known subglacial lake
 Water security – Concept whereby productive potential of water is harnessed and its destructive impact is limited

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦਾ USGS ਦਫ਼ਤਰ
 IAH, ਹਾਈਡ੍ਰੋਜੀਓਲੋਜਿਸਟਸ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ
 ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ - ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਔਨਲਾਈਨ ਪਲੇਟਫਾਰਮ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਣੀ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ