ਕੁਲਪ ਸਾਈਪ੍ਰਦਿਤ

ਕੁਲਪ ਸਾਈਪ੍ਰਦਿਤ (    ), ਕਲਮ ਨਾਮ ਸਿਬੂਰਾਫਾ (   ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਬੂਰਾਫਾ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਬੁਰਫਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੋਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ), ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਥਾਈ ਨਾਵਲਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੋਕਲ ਕਾਰਕੁਨ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਭੜਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੇਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਖਰੀ 16 ਸਾਲ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਜਲਾਵਤਨੀ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ।

 ਜੀਵਨੀ 

 ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਰੀਅਰ 
ਬੈਂਕਾਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਕੁਲਪ ਨੇ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਕੂਲ, ਡੇਬਸੀਰਿਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਕੁਲਪ ਖੁਦ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਇੱਕ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਭੈਣ, ਇੱਕ ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸਰ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਫੰਡ ਦੇਣ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ।

1928 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਨਾਵਲ ਲਿਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ, ਏ ਰੀਅਲ ਮੈਨ ( ਲੂਕ ਫੂ ਚਾਈ ) ਅਤੇ ਦ ਵਾਰ ਆਫ ਲਾਈਫ ( ਸੌਂਗਕਰਮ ਚਿਵਿਟ ), ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਸਨ। 1929 ਤੱਕ, ਕੁਲਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਫਾਪਬੂਰੁਤ ("ਦਿ ਜੈਂਟਲਮੈਨ") ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕੁਲਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

1934 ਵਿੱਚ, ਕੁਲਪ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਖੂ (ਬੋਧੀ ਭਿਕਸ਼ੂ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਇਕਾਂਤਵਾਸ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਨਾਵਲ, ਫੇਸਿੰਗ ਸਿਨ ( ਫਾਜਨ ਬਾਰਬ ) ਲਿਖਿਆ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚਨਿਦ ਪ੍ਰਿਯਾਚਰਨਕੁਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਜੂਲੀਅਟ" ਦੇ ਕਲਮੀ ਨਾਮ ਹੇਠ ਜੇਨ ਆਸਟਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨਾਵਲਾਂ ਦੀ ਅਨੁਵਾਦਕ ਬਣ ਗਈ, ਅਤੇ ਡਬਲਯੂ ਸਮਰਸੈਟ ਮੌਗਮ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਐਂਟਨ ਚੇਖੋਵ ਦੇ ਜਲਾਵਤਨ ਅਤੇ ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਲ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

1936 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕੁਲਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦ ਜੰਗਲ ਆਫ਼ ਲਾਈਫ ( ਪਾ ਨਾਈ ਚਿਵਿਟ ), ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਮਾਸਟਰਪੀਸ (ਖਾਂਗ ਲੈਂਗ ਫਾਪ ) ਲਿਖੀ। ਦੋਵੇਂ ਕਹਾਣੀਆਂ 1937 ਵਿੱਚ ਲੜੀਵਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਪੇਂਟਿੰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਇੱਕ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, 1985 ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਪੀਕ ਪੋਸਟਰ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ 2001 ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਚੈਰਡ ਸੋਂਗਰੀ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

1939 ਵਿੱਚ, ਕੁਲਪ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਲੇਖ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸੁਫਾਪਬੂਰੂਟ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। 1944 ਅਤੇ 1945 ਵਿੱਚ, ਕੁਲਪ ਨੂੰ ਥਾਈ ਅਖਬਾਰ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। 1947 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚਨਿਦ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਥਾਈਲੈਂਡ ਛੱਡ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਸਤੇ ਐਡੀਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਘਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਲਿਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਲ ਵੀ ਮੀਟ ਅਗੇਨ ( ਚੋਂ ਕਵਾ ਰਾਓ ਚਾ ਫੋਪ ਕਾਨ ਇਕ ) ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

 ਵਿਰਾਸਤ 
ਸ਼੍ਰੀਬੁਰਾਫਾ ਅਵਾਰਡ, ਲਿਖਤੀ, ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਪੁਰਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

 ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਅੰਸ਼ਕ ਸੂਚੀ 


 ਹਵਾਲੇ 

 ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ 

 Smyth, David A. (1984). "Sībūraphā and Some Ups and Downs in a Literary Career". Paper presented to the International Conference on Thai Studies, Bangkok, 22–24 August.
 Smyth, David A. (1987). "The Later Short Stories of Sībūraphā". In Jeremy H. C. S. Davidson (ed.), Laī Sū’ Thai: Essays in Honour of E. H. S. Simmonds, pp. 98–115. London: School of Oriental and African Studies.
 Smyth, David A. (1988). A Study of the Major Fiction of Kulāp Sāipradit (pseud. 'Sībūraphā'). Unpubished doctoral dissertation, School of Oriental and African Studies.
 Smyth, David A. (2019). Kulap Saipradit ('Sriburapha'): Journalist and Writer in Early 20th Century Siam. Bangkok: White Lotus Press. ISBN 9789748434711.
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਕਵੀ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਨਾਵਲਕਾਰ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1974
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1905