ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ

ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਸਹੀ ਹਨ। ਸੱਚੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਡਿਸਸਟ੍ਰਫੀ ਅਤੇ ਸੋਜਸ਼ ਮਾਇਓਪੈਥੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਨਿੁਰੋਮਸਕੂਲਰ ਜੰਕਸ਼ਨ ਵਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਾਈਸਥੇਨੀਆ ਗਰੇਵਿਸ। ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਸੈੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੋਟਾਸ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਲਾਈਟਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਥਾਈ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਸਕਿੰਟਾਂ ਜਾਂ ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ)। ਮਾਇਸਥੇਨੀਆ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ- ਯੂਨਾਨੀ ਤੋਂ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ" + -ਸਥੇਨੀਆ ἀσθένεια ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ " ਕਮਜ਼ੋਰੀ "।

 ਕਿਸਮਾਂ 
ਨਿੁਰੋਮਸਕੂਲਰ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ "ਕੇਂਦਰੀ" ਜਾਂ "ਪੈਰੀਫਿਰਲ" ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਉਰਜਾ ਦੀ ਘਾਟ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੈਰੀਫਿਰਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਥਕਾਵਟ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਨਕ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਅਸਮਰਥਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

 ਦਿਮਾਗੀ ਥਕਾਵਟ 
ਨਸਾਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਗੜਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਗੜਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਤੰਤੂ ਸਿੰਨੈਪਟਿਕ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਸੰਭਾਵਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਥੋਲੋਜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿੁਰੋਮਸਕੂਲਰ ਥਕਾਵਟ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਇੱਕ ਮੁੱਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁੰਗੜਨ ਦੇ ਲਈ ਜੋ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਸੀਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਿੁਰੋਮਸਕੂਲਰ ਥਕਾਵਟ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਕਾਰਕ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਵੀਨਤਮ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਬਾਰੰਬਾਰਤਾ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਨਸਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀਮਿਤ ਹੈ। ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁੰਗੜਨ ਦੇ ਵਧੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤੰਤੂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਬਾਰੰਬਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਕੁਚਨ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਦਰਦ ਜਾਂ ਬੇਅਰਾਮੀ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਬਸ 'ਸੁਣਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ' ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਧਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਲੰਬਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨਸਾਂ 'ਤੇ ਨਾਕਾਫੀ ਤਣਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਕਸਰ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤਾਕਤ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਰੰਤਰ, ਉੱਚ ਆਵਿਰਤੀ ਸੰਕੇਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਨਾੜੀ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ "ਦਿਮਾਗੀ ਸਿਖਲਾਈ" ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਕੁਚਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਹੱਦ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਸਮੇਂ ਪਿਛਲੇ, ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਾਇਓਫਾਈਬਰਿਲਰ ਜਾਂ ਸਰਕੋਪਲਾਸਮਿਕ ਹਾਈਪਰਟ੍ਰੋਫੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਚਕ ਥਕਾਵਟ ਸੰਕੁਚਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਰਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 ਕੇਂਦਰੀ ਥਕਾਵਟ