ਪੌੜੀ

ਇੱਕ ਪੌੜੀ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: ladder) ਇਕ ਲੰਬਕਾਰੀ ਜਾਂ ਝੁਕਿਆ (ਟੇਢਾ) ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜੋ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਉਚਾਈ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ: ਠੋਸ ਪੌੜੀਆਂ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸਮਰਥਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੰਬਕਾਰੀ ਸਤਹ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਕੰਧ, ਅਤੇ ਰੋਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੱਸੀ ਜਾਂ ਅਲਮੀਨੀਅਮ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਲਟਕ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਠੋਰ ਪੌੜੀ ਦੇ ਲੰਬਕਾਰੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਾਂ ਜਾਂ ਰੇਲ (ਯੂ.ਐੱਸ.) ਜਾਂ ਸਟਾਈਲ (ਯੂਕੇ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਠੋਸ ਪੌੜੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੋਰਟੇਬਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਸਥਾਈ ਤੌਰ' ਤੇ ਕਿਸੇ ਬਣਤਰ, ਬਿਲਡਿੰਗ ਜਾਂ ਉਪਕਰਣਾਂ ਲਈ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਧਾਤ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਰੇਸ਼ੇਦਾਰ ਗਲਾਸ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 

ਠੋਸ ਪੌੜੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਅਲਮੀਨੀਅਮ ਇਸਦੇ ਹਲਕੇ ਭਾਰ ਕਾਰਨ ਵਧੇਰੇ ਆਮ ਹੋ ਗਈਆਂ।ਫਾਈਬਰਗਲਾਸ ਸਟੈੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਓਵਰਹੈੱਡ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਾਈਬਰਗਲਾਸ ਇਕ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਇਨਸੂਲੇਟਰ ਹੈ। ਹੈਨਰੀ ਕੋਕੇਨਬੱਸ਼ ਨੇ 1867 ਵਿਚ ਐਕਸਟੈਂਸ਼ਨ ਦੀ ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਪੇਟੈਂਟ ਕੀਤਾ। 

 ਸੁਰੱਖਿਆ 
ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਸੱਟ ਇਕ ਪੌੜੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭੰਜਨ ਆਮ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਵੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹਨ, ਹਾਦਸੇ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ। ਪੌੜੀਆਂ ਨੁਕਸਦਾਰ ਅਧਾਰ ਪੈਡਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੌੜੀ ਦੇ ਤੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਲਮੀਨੀਅਮ ਨੂੰ ਪਲਾਸਟਿਕ ਜਾਂ ਰਬੜ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਰਗੜ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੌੜੀ ਸਟੈਬੀਲਾਇਜ਼ਰ ਉਪਲਬਧ ਹਨ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੌੜੀ ਦੀ ਪਕੜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਸਟੈਬੀਲਾਇਜ਼ਰ ਜਾਂ ਪੌੜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ 1936 ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵੱਡੇ ਪੌੜੀਆਂ 'ਤੇ ਮਿਆਰੀ ਉਪਕਰਣ ਹਨ।"Metal Rubber Feet for Ladder Prevents Slipping" Popular Science, April 1936  article at bottom left of pg 499 

ਪੌੜੀ ਦਾ ਸਟੈਂਡਆਫ, ਜਾਂ ਰੁਕਣਾ, ਇਕ ਉਪਕਰਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੌੜੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ ਫਿੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਦੋ ਸੰਪਰਕ ਬਿੰਦੂਆਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੌੜੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚਿਤ ਲੰਬਾਈ ਲਈ ਉੱਚਿਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। 

ਇਮਾਰਤਾਂ 'ਤੇ ਐਂਕਰ ਪੁਆਇੰਟ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਐਕਸਟੈਂਸ਼ਨ ਪੌੜੀ ਦਾ ਸਿਖਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਵਿੰਡੋ ਸਫਾਈ ਵਰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਵਰਕਰ ਪੌੜੀ ਨੂੰ "ਪੈਰ ਰੱਖਣ" ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫੂਟਿੰਗ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮਚਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਰੈਂਜ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਫੜਨਾ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਲਈ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਰਿਜੋਰਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਂਕਰ ਪੁਆਇੰਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਟ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀਮਿੰਟ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਰਿੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਕੈਰੇਬਾਈਨਰ। 

ਜੇ ਝੁਕਣ ਵਾਲੀ ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੋਣ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਜੋਖਮ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੌੜੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੋਣ 75.5 ਡਿਗਰੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਪੌੜੀ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਤਿਲਕਣ ਦਾ ਜੋਖਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੜੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੌੜੀ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਣ ਇਕ ਲੰਬਕਾਰੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਪੌੜੀ ਲਈ 4 ਤੋਂ 1 ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਲੰਬਕਾਰੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਹਰ ਚਾਰ ਫੁੱਟ ਲਈ, ਪੌੜੀ ਪੈਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪੈਰ ਕੰਧ ਤੋਂ ਹਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੱਟ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਰਗੇ ਉਦਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੌੜੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 

 ਹਵਾਲੇ