ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ

ਤਨਜੋਰ ਬਾਲਸਾਰਸਵਤੀ, ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ (13 ਮਈ 1918) ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ - 9 ਫਰਵਰੀ 1984), ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਾਰਤੀ ਡਾਂਸਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ, ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਇਸ ਨ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਦਮ ਭੂਸ਼ਣ 1957 ਵਿਚ ਅਤੇ ਪਦਮ ਵਿਭੂਸ਼ਣ 1977, ਤੀਜੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਭ ਨਾਗਰਿਕ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ। 1981 ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਇੰਡੀਅਨ ਫਾਈਨ ਆਰਟਸ ਸੁਸਾਇਟੀ, ਚੇਨਈ ਦਾ ਸੰਗੀਤਾ ਕਲਾਸੀਖਮਨੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

 ਮੁਡਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪਿਛੋਕੜ 
ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ (ਦੇਵਦਾਸੀ, ਰਵਾਇਤੀ ਮੈਟਰਿਲਾਈਨਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਿੰਗਲ ਰਿਪੋਜ਼ਟਰੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਭਾਰਤ ਦਾ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰ [(ਵੀ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਮੈਨਨ ਦੁਆਰਾ "ਬਾਲਸਾਰਸਵਤੀ")]। ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਪਾਪਮਲ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਤੰਜਾਵਰ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਨਾਨੀ, ਵੀਨਾ ਧਨਮਲ (1867–1938), ਕਈਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਜੈਮਮਲ (1890–1967) ਇੱਕ ਗਾਇਕਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਬਾਲਾਸਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ। 

ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਭਰਤ ਨਾਟਿਯਮ ਲਈ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਡਾਂਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਲਾ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਡਾਂਸ ਦੀ ਉਸਦੀ ਸਖ਼ਤ ਸਿਖਲਾਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਡਾਂਸ ਅਧਿਆਪਕ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਟੀ. ਰੰਗਾਨਾਥਨ ਅਤੇ ਟੀ. ਵਿਸ਼ਵਨਾਥਨ ਸਨ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨਗੇ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਈਟ (1943-2001), ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਲਾਕਾਰ ਬਣ ਗਈ. ਉਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਅਨੀਰੁਧ ਨਾਈਟ ਅੱਜ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਾਲਾ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਡਾਂਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਸਕੂਲ ਆਫ ਡਾਂਸ ਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਈ ਡਗਲਸ ਐਮ. ਨਾਈਟ, ਜੂਨੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨੀ ਇੱਕ ਗੁਗਨਹਾਈਮ ਫੈਲੋਸ਼ਿਪ (2003) ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੱਤਿਆਜੀਤ ਰੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਬਣਾਈ ਹੈ।   

 ਕਰੀਅਰ 
ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1925 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੀ ਰਵਾਇਤੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ 1934 ਵਿੱਚ ਕਲਕੱਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਉਦੈ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬਲ ਪ੍ਰਮੋਟਰ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਆਲਮੀ ਕੈਰੀਅਰ ਵੱਲ ਗਈ ਜਿਸਨੇ ਅੰਤਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਮਹਾਰਾਜ, ਡੈਮ ਮਾਰਗੋਟ ਫੋਂਟੀਨ, ਮਾਰਥਾ ਗ੍ਰਾਹਮ ਅਤੇ ਮਰਸ ਕਨਿੰਘਮ ਵਰਗੇ ਨਾਚ ਗਰਾਂਟਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਖਿੱਚਿਆ। 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਭਰਤ ਨਾਟਿਯਮ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਉੱਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਤਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਕਲਾ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਮਦਰਾਸ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਬਾਲਸਾਰਸਵਤੀ ਨੇ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਡਾਂਸ ਸਕੂਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਤਾ ਨਾਟਿਯਮ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਡਾਂਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ। 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ, ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਬਾਅਦ, 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਅਤੇ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੇਸਲੇਅਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ (ਮਿਡਲੇਟਾੳਨ, ਕਨੈਕਟੀਕਟ), ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਇੰਸਟੀਚਿ ofਟ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ (ਵੈਲੇਨਸੀਆ) ਵਿਖੇ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀ ਦੋਵਾਂ ਵਜੋਂ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਥਾਂਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ। ਮਿਲਜ਼ ਕਾਲਜ (ਓਕਲੈਂਡ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ), ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ (ਸੀਐਟਲ), ਅਤੇ ਯਾਕੂਬ ਦਾ ਪਿਲੋ ਡਾਂਸ ਫੈਸਟੀਵਲ (ਬੇਕੇਟ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ), ਹੋਰ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਸਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਮਦਰਾਸ ਵਿਚ, ਬਾਲਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਅਣਗਿਣਤ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਾ ਨਾਟਿਯਮ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਕਲਾ ਦੇ ਕਈ ਨਵੇਂ ਅਭਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ।

ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਨਾਟਕ ਅਕਾਦਮੀ (1955) ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਵਾਰਡ, ਵੱਖਰੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੇਵਾ (1977) ਲਈ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਦਮ ਵਿਭੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮਦਰਾਸ ਸੰਗੀਤ ਅਕਾਦਮੀ ਤੋਂ ਸੰਗੀਤਾ ਕਲਾਨੀਧੀ, ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਲਈ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਰਵਉੱਚ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। (1973)। 1977 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮੀਖਿਆ ਵਿਚ,

ਨ੍ਯੂ ਯੋਕ ਯਾਰਕ ਟਾਈਮਜ਼ ਦੇ ਡਾਂਸ ਆਲੋਚਕ ਅੰਨਾ ਕਿੱਸਲਗੋਫ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਰਵਉੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ" ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਿਆ। ਇੰਡੀਆ ਟੂਡੇ, ਇੱਕ ਸਰਵੇਖਣ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ 100 ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਾਰਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ। ਡਾਂਸ ਹੈਰੀਟੇਜ ਗੱਠਜੋੜ, "ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਇਰਟਪਲੇਸਟੇਬਲ ਡਾਂਸ ਟ੍ਰੈਜ਼ਰਜ਼: ਦ ਫਰਸਟ 100" (2000) ਦੇ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕਲੌਤੀ ਗੈਰ-ਪੱਛਮੀ ਡਾਂਸਰ ਸੀ।

 ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣਾ 
 ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ 
 ਮਨੀ ਮਾਧਵਾ ਚਾਕੀਅਰ

 ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ 
ਬੰਗਾਲੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੱਤਿਆਜੀਤ ਰੇ ਨੇ ਬਾਲਾ (1976) ਨਾਮਕ ਬਾਲਸਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ ਬਣਾਈ।

 ਹਵਾਲੇ 

 ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 





ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1984
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1918
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀ ਲਵਸ ਵੁਮੈਨ 2020