ਚਲੂਣੇ

ਚਲੂਣੇ, ਜੋ ਕਿ ਐਂਟੈਰੋਬਿਆਸਿਸ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਜੀਵੀ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਲੱਛਣ ਗਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਜਲੀ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਹਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੁਦਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਆਂਡਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ 4 ਤੋਂ 8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਚਲੂਣੇ ਆਂਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੈਲਦੇ ਹੈ ਅੰਡੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਗੁਦਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤਕ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੱਥਾਂ, ਖਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਉਹ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਸੰਸਥਾ ਜਾਂ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਬੀਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ। ਡਾਇਗਨੋਸਿਸ ਇੱਕ ਕੀਟਾਣੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਮਾਈਕਰੋਸਕੋਪ ਦੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸੈਟੀਮੀਟਰ ਜਾਂ ਅੰਡੇ ਹਨ।

ਇਲਾਜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਮੇਬੇਨਡੇਜ਼ੋਲ, ਪਾਈਰੇਟਲ ਪਮੋਏਟ, ਜਾਂ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲਬੇਮੇਡੇਜੋਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਖ਼ੁਰਾਕਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਾਗ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਹਰੇਕ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਹੱਥ ਧੋਣਾ, ਸਵੇਰੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਹਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਪੜੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਰੀਇਨਫੈਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।

 ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਲੱਛਣ 
ਪੀਨਵਰਮ ਦੀ ਲਾਗ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਰੀਟਸ ਐਨੀ ਅਤੇ ਪੈਰੀਨੀਅਲ ਪ੍ਰਰੀਟਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਗੁਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ ਪਰੀਨਿਅਮ ਦੁਆਲੇ ਖਾਰਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।Burkhart & burkhart 2005, p. 838Cook et al. 2009, p. 1516 ਖ਼ਾਰਸ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,Caldwell 1982, p. 307. ਅਤੇ ਇਹ ਗੁਦੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਆਂਡੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਮਾਦਾ ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।ਆਵਾਜਾਈ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਜੂਲੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਗਾਰ ਪ੍ਰੇਰਿਟਸ ਕਾਰਨ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਧੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਖ਼ਾਰਸ਼ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ, ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਜੂਲਾ, ਜਾਂ ਤੀਬਰ ਦਰਦ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।Cook 1994, p. 1160 ਖਾਰਸ਼ ਕਾਰਨ ਗੁਦਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਖੁਰਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੈਕਟੀਰੀਅਲ ਡਰਮੇਟਾਇਟਸ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸੋਜ਼ਸ਼) ਅਤੇ ਫਾਲਿਕੁਲਾਈਟਿਸ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਠੀਏ ਦੀ ਸੋਜਸ਼) ਸਮੇਤ ਸੈਕੰਡਰੀ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਦੀਆਂ ਲਾਗਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਜਟਿਲਤਾ ਫਟਣ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ।Gutiérrez 2005, p. 355. ਆਮ ਲੱਛਣ ਹਨ ਅਨਸਿੰਨਿਆ (ਭਾਵ, ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ) ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ. ਭੁੱਖ, ਭਾਰ ਘਟਣਾ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਣੂਆਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ) ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।

ਪਿਨਵਰਮ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ,Gutiérrez 2005, p. 356. ਅਤੇ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਈਗਰੇਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹੰ।ਪਰ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰੱਭਾਸ਼ਯ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਛੱਤਰੀ ਵੱਲ ਅਤੇ ਗਰੱਭਾਸ਼ਯ ਕੈਵੀਟੀ, ਫੈਲੋਪਿਅਨ ਟਿਊਬਾਂ, ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਪਰਿਟੋਨੋਨੀਅਲ ਗੁਣਾ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਲਵੋਜੈਨਿਟਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੋਲੇ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਜਸ਼।ਇਹ ਯੋਨੀ ਡਿਸਚਾਰਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਟਸ ਵਲਵਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਲਵਾਦੀ ਖਾਰਸ। ਇਹਦੇ ਕੀੜੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਂਤੜੀਆਂ ਦੇ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

 ਕਾਰਨ 
ਚਲੂਣੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀੜਾ ਐਂਟੀਰੋਬਿਊਸ ਵਰਮੀਕਲੁਰੀਸ ਹੈ। ਸਮੁੱਚੇ ਜੀਵਨਕੱਢ - ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਾਲਗ਼ ਤੱਕ - ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗੈਸਟਰੋਇੰਟੇਸਟਾਈਨਲ ਟ੍ਰੈਕਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਹੋਸਟ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।Cook 1994, p. 1159Gutiérrez 2005, p. 354. ਕੁੱਕ ਐਟ ਅਲ. (2009) ਅਤੇ ਬਰਕਹਾਟ ਐਂਡ ਬਰਕਹਾਟ (2005) ਕੁੱਕ ਐਟ ਅਲ ਨਾਲ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੋਂ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਰਕਹਾਟ ਅਤੇ ਬਰਕਾਰਟ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚਾਰ ਤੋਂ ਅੱਠ ਹਫ਼ਤੇ ਤਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।Burkhart & burkhart 2005, p. 837

 ਫੈਲਾਓ