ਜੌਰਜੈਟ ਹਾਇਅਰ

ਜੌਰਜੈਟ ਹਾਇਅਰ (16 ਅਗਸਤ 1902 – 4 ਜੁਲਾਈ 1974) ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਵਲਕਾਰਾ ਸੀ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੋਮਾਂਸ ਅਤੇ ਜਾਸੂਸੀ ਗਲਪ ਨਾਵਲ ਲਿਖਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1921 ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਕੈਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਈ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਦ ਬਲੈਕ ਮੌਥ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। 1925 ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਵਿਆਹ ਜਾਰਜ ਰੋਨਾਲਡ ਰੂਜੀਏਰ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਾਈਨਿੰਗ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਈ ਸਾਲ ਤੰਗਾਨੀਕਾ (ਹੁਣ ਤੰਜ਼ਾਨਿਆ) ਅਤੇ ਮਕਦੂਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਅਤੇ 1929 ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਜਦੋਂ 1926 ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਜਨਰਲ ਹੜਤਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸਦਾ ਨਾਵਲ ਦੀਜ਼ ਓਲਡ ਸ਼ੇਡਜ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਕਿ ਚੰਗੀ ਵਿੱਕਰੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੱਕ ਹੀ ਮਹਿਦੂਦ ਹੋਣਾ ਮੁਨਾਸਿਬ ਹੈ।Hodge (1984), p. 70.

ਹੇਅਰ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੋਮਾਂਸ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਉਪ-ਸ਼ੈਲੀ ਰੀਜੈਂਸੀ ਰੋਮਾਂਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੀਜੈਂਸੀਆਂ ਜੇਨ ਆਸਟਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸਨ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਹੇਅਰ ਨੇ ਸੰਦਰਭ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੀਜੈਂਸੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਨੋਟਸ ਰੱਖੇ।

ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨਾਵਲ ਬਹੁਤ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਹੇਇਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਮੰਨਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸੁਚੱਜਾ ਸੁਭਾਅ ਉਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ; ਹੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਵਲ ਦ ਕੌਂਕਰਰ ਲਈ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਦ ਕੌਂਕਰਰ ਦੇ ਕ੍ਰਾਸਿੰਗ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ। 1932 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੇਅਰ ਨੇ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਸ ਨਾਵਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਥ੍ਰਿਲਰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ। ਜੋਰਜੇਟ ਹੇਇਰ ਦੁਆਰਾ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦੇਖੋ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਅਕਸਰ ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂਚ ਦੇ ਪਲਾਟਾਂ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਹੇਅਰ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਸਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਲੋਚਕ ਹੇਅਰ ਦੇ ਜਾਸੂਸੀ ਨਾਵਲਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਮੌਲਿਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਨੈਨਸੀ ਵਿੰਗੇਟ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਲੋਕ "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕਾਮੇਡੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਪਲਾਟਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।ਉਸ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਕਈ ਵਾਰ ਟੈਕਸ ਇੰਸਪੈਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਕਥਿਤ ਚੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਸੀ। ਹੇਅਰ ਨੇ ਸ਼ੱਕੀ ਸਾਹਿਤਕ ਚੋਰਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁਕੱਦਮੇ ਦਾਇਰ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਪਰ ਆਪਣੀ ਟੈਕਸ ਦੇਣਦਾਰੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

 ਮੁਢਲੇ ਸਾਲ 
ਹਾਇਅਰ 1902 ਵਿੱਚ ਵਿੰਬਲਡਨ, ਲੰਡਨ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਇਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਂ, ਜਾਰਜ ਹਾਇਅਰ, ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਿਲਵਿਆ ਵੌਟਕਿਨਜ਼, ਨੇ ਸੈਲੋ ਅਤੇ ਪਿਆਨੋ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਇਲ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਹਾਇਅਰ ਦਾ ਦਾਦਾ ਰੂਸ ਤੋਂ ਪਰਵਾਸ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਨਕਿਆਂ ਕੋਲ ਥੇਮਜ਼ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਕਸ਼ਤੀਆਂ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਸੀ।Byatt (1975), p. 291.

ਹੇਅਰ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਜਾਰਜ ਬੋਰਿਸ (ਬੋਰਿਸ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ) ਅਤੇ ਫਰੈਂਕ, ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਅਤੇ ਨੌਂ ਸਾਲ ਛੋਟੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਪਰ ਉਹ 1914 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਉਪਨਾਮ ਨੂੰ "ਉੱਚਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ "ਵਾਲ" ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। "ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜਰਮਨਾਂ ਲਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ. ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਆਰਮੀ ਲਈ ਇੱਕ ਮੰਗ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਆਰਡਰ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1920 ਵਿੱਚ ਕਪਤਾਨ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਦੇ ਨਾਲ ਫੌਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਕਿੰਗਜ਼ ਕਾਲਜ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦ ਗ੍ਰਾਂਟਾ ਲਈ ਲਿਖਿਆ।ਜਾਰਜ ਹੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

ਜੌਰਜੈਟ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਸਤਾਂ ਜੋਆਨਾ ਕੈਨਨ ਅਤੇ ਕੈਰੋਲਾ ਓਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਹੇਇਰ ਅਤੇ ਓਮਾਨ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਹੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੋਰਿਸ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੀਰੀਅਲ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਹੀਮੋਫਿਲੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਏਜੰਟ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਸ ਬਾਰੇ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕਾਰਡ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ ਸੀ, 1921 ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਵਨੀ ਲੇਖਕ, ਜੇਨ ਏਕਨ ਹੋਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੱਤ ਜੋ ਹੇਅਰ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਲਈ ਮਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, "ਸੈਟਰਾਈਨ ਨਰ ਲੀਡ, ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਵਿਹਲੇ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ"। ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਸਮਕਾਲੀ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, "ਏ ਪ੍ਰਪੋਜ਼ਲ ਟੂ ਸਿਸਲੀ", ਹੈਪੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ।

 ਵਿਆਹ 
ਦਸੰਬਰ 1920 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਛੁੱਟੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੇਅਰ ਨੇ ਜਾਰਜ ਰੋਨਾਲਡ ਰੌਗੀਅਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਦੋਨੋਂ ਨਿਯਮਤ ਡਾਂਸ ਪਾਰਟਨਰ ਬਣ ਗਏ ਜਦੋਂ ਰੂਗੀਅਰ ਮਾਈਨਿੰਗ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣਨ ਲਈ ਰਾਇਲ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਮਾਈਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। 1925 ਦੀ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਨਾਵਲ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਹੀਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਣ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਪੈਨਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ ਅਤੇ ਹੇਅਰ ਨੇ 19 ਅਤੇ 14 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵਿੱਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, 18 ਅਗਸਤ ਨੂੰ, ਹੇਅਰ ਅਤੇ ਰੂਗੀਅਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਦੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।

ਅਕਤੂਬਰ 1925 ਵਿੱਚ ਰੂਗੀਅਰ ਨੂੰ ਕਾਕੇਸਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖ ਲਈ ਸੀ। ਹੀਰ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ ਲਿਖਦਾ ਰਿਹਾ। 1926 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਦਿਸ ਓਲਡ ਸ਼ੇਡਜ਼ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਿਊਕ ਆਫ ਏਵਨ ਆਪਣੇ ਵਾਰਡ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਵਲ ਦੇ ਉਲਟ, ਦਿਸ ਓਲਡ ਸ਼ੇਡਜ਼ ਨੇ ਸਾਹਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ 1926 ਦੀ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਆਮ ਹੜਤਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਖਬਾਰ ਕਵਰੇਜ, ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਤਾਬ ਦੀਆਂ 190,000 ਕਾਪੀਆਂ ਵਿਕੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨੇ ਨਾਵਲ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ, ਹੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਅਕਸਰ ਉਸਨੂੰ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ "ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੰਮ 'ਤੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਓਲਡ ਵਰਲਡ ਗਾਰਡਨ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕੱਚਾ ਅਤੇ ਬੇਲੋੜਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ।

ਰੂਗੀਅਰ 1926 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ, ਪਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਇਲਾਕੇ ਟੈਂਗਾਨਿਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਹੀਰ ਉਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਘਾਹ ਦੀ ਬਣੀ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਹੇਅਰ ਪਹਿਲੀ ਗੋਰੀ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਟਾਂਗਾਨਿਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹੇਅਰ ਨੇ ਦ ਮਾਸਕਰੇਡਰਜ਼ ਲਿਖਿਆ; 1745 ਵਿੱਚ ਸੈਟ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਕਿਤਾਬ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਸਾਹਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਸਾਬਕਾ ਜੈਕੋਬਾਈਟਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੇਅਰ ਕੋਲ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਦਰਭ ਸਮੱਗਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਐਨਾਕ੍ਰੋਨਿਜ਼ਮ ਸੀ: ਉਸਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਸ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਵੀ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ "ਦ ਹਾਰਨਡ ਬੀਸਟ ਆਫ ਅਫਰੀਕਾ" ਸੀ, ਜੋ 1929 ਵਿੱਚ ਅਖਬਾਰ ਦ ਸਫੀਅਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।

1928 ਵਿੱਚ ਹੇਅਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੈਸੇਡੋਨੀਆ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਗਲਤ ਦਵਾਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਲਗਭਗ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਰੂਗੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੇਇਰ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੋਟੀ ਵਿਨਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਗੈਸ, ਕੋਕ ਅਤੇ ਲਾਈਟਿੰਗ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਇੱਕ ਅਸਫਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੂਗੀਅਰ ਨੇ ਹੇਅਰ ਦੀਆਂ ਮਾਸੀ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਲਏ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹਾਰਸ਼ਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਪੋਰਟਸ ਸ਼ਾਪ ਖਰੀਦੀ। ਹੇਅਰ ਦਾ ਭਰਾ ਬੋਰਿਸ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰੂਗੀਅਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੇਅਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੀ ਲੇਖਣੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।

 ਰੀਜੈਂਸੀ ਰੋਮਾਂਸ 
ਹੇਅਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਰੋਮਾਂਸ ਨਾਵਲ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ 1800 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੈੱਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। 1935 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਰੀਜੈਂਸੀ ਬਕ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰੀਜੈਂਸੀ ਪੀਰੀਅਡ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਣ ਵਾਲੇ ਨਾਵਲ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੀਜੈਂਸੀ ਰੋਮਾਂਸ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਗਲਪ ਦੇ ਉਲਟ, ਹੇਅਰ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲਾਟ ਉਪਕਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੈਟਿੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ; ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਪਾਤਰ ਹੀਰੋਇਨ ਦੀਆਂ ਸਨਕੀਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਆਰ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮੀਰ ਉੱਚ ਵਰਗ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਗਰੀਬੀ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰੀਜੈਂਸੀ ਸਿਰਫ 1811 ਤੋਂ 1820 ਤੱਕ ਹੀ ਚੱਲੀ, ਹੇਅਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂਸ 1752 ਅਤੇ 1825 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ ਕੇ ਮੁਸੇਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਇੱਕ "ਢਾਂਚਾਗਤ ਸਮਾਜਿਕ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ - ਲੰਡਨ ਸੀਜ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਾਰਕੀਟ" ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ "ਸਾਰੇ ਅਣਉਚਿਤ ਵਿਵਹਾਰ ਲਈ ਬੇਦਖਲੀ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।" ਉਸ ਦੇ ਰੀਜੈਂਸੀ ਰੋਮਾਂਸ ਜੇਨ ਆਸਟਨ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਵਲ ਉਸੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੈੱਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਆਸਟਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਮਕਾਲੀ ਨਾਵਲ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਾਮੇਲਾ ਰੇਗਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਏ ਨੈਚੁਰਲ ਹਿਸਟਰੀ ਆਫ਼ ਦ ਰੋਮਾਂਸ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੇਅਰ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ 100 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਇਸ ਮਿਆਦ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵੇਰਵੇ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਸਟਨ "ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ", ਹੇਅਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ "ਨਾਵਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ... 'ਸਮੇਂ ਦੇ ਟੋਨ' ਨਾਲ"। ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਮੀਖਿਅਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਿਲੀਅਨ ਰੌਬਿਨਸਨ, ਨੇ ਹੇਅਰ ਦੇ "ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਸ ਤੱਥ ਲਈ ਜਨੂੰਨ" ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਾਰਗਨਿਤਾ ਲਾਸਕੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਪਹਿਲੂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੇਅਰ ਆਪਣੇ ਮਾਹੌਲ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਜੇਨ ਆਸਟਨ... ਸਿਰਫ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਪਾਤਰ ਅਸ਼ਲੀਲ ਜਾਂ ਹਾਸੋਹੀਣਾ ਸੀ। ਹੋਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਏ.ਐਸ. ਬਾਇਟ, ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੇਅਰ ਦੀ "ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ - ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਹਲੜ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗਲਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿੰਟ ਦੇ ਵੇਰਵੇ - ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਹੈ"। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਆਲੋਚਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੀਜੈਂਸੀ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਉਸਦੀ ਤਸਵੀਰ ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਰਾਣੀ ਐਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੇਅਰ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ: "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਮਹਾਰਾਣੀ ਐਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਰੀਜੈਂਸੀ ਬਾਰੇ ਕੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?

ਆਪਣੇ ਨਾਵਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਸਹੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਸੰਕਲਪ, ਹੇਅਰ ਨੇ ਲਿਖਣ ਵੇਲੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਸੰਦਰਭ ਰਚਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੋਜ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਡੇਬਰੇਟਸ ਅਤੇ ਹਾਊਸ ਆਫ਼ ਲਾਰਡਜ਼ ਦਾ 1808 ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ ਸਮੇਤ 1,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹਵਾਲਾ ਪੁਸਤਕਾਂ ਸਨ। ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਅਤੇ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਮਿਆਰੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸਨਫ ਬਾਕਸ, ਸਾਈਨ ਪੋਸਟਾਂ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦੇ ਲੇਖਾਂ ਤੋਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਪ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਜਾਂ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਾਰਡਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖਦੀ ਸੀ ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੀ। ਉਸਦੇ ਨੋਟਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰੰਗ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਟੋਪੀਆਂ, ਘਰੇਲੂ, ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਰਗੇ ਵੇਰਵੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹੋਰ ਨੋਟਬੁੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਰੌਕਰੀ", "ਐਂਡੀਅਰਮੈਂਟਸ" ਅਤੇ "ਪਤੇ ਦੇ ਫਾਰਮ" ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਮੈਕਸ ਰੇਨਹਾਰਡਟ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਸੰਪਾਦਕੀ ਸੁਝਾਅ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਟਾਫ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰੰਤ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰੀਜੈਂਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਹੇਇਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੇਅਰ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਦੇ ਡਿਊਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਖਰੀਦਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸਦੀ ਲਿਖਣ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਬਦਨਾਮ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੀਰੀਅਡ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਇੰਨਾ ਵਿਆਪਕ ਸੀ ਕਿ ਹੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਾਰੀਖਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਘੱਟ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਣਜਾਣ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ।

 ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਿਸਮ 
ਹੇਅਰ ਨੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪੁਰਸ਼ ਲੀਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਮਾਰਕ I ਅਤੇ ਮਾਰਕ II ਕਿਹਾ। ਮਾਰਕ I, ਮਿਸਟਰ ਰੋਚੈਸਟਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, (ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ) "ਬੇਰਹਿਮੀ, ਦਬਦਬਾ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ" ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਮਾਰਕ II ਡੀਬੋਨੇਅਰ, ਸੂਝਵਾਨ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਸ਼ੈਲੀ-ਆਈਕਨ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੀਆਂ ਹੀਰੋਇਨਾਂ (ਜੀਵੰਤ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਵਿਚਕਾਰ ਔਸਟਨ ਦੀ ਵੰਡ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ) ਦੋ ਵਿਆਪਕ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ: ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਡੈਸ਼ਿੰਗ, ਮੈਨਿਸ਼ ਕਿਸਮ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਧੱਕੜ ਕਿਸਮ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਾਰਕ I ਹੀਰੋ ਇੱਕ ਮਾਰਕ I ਹੀਰੋਇਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਥ ਟੈਂਗਲ ਜਾਂ ਫਾਰੋ ਦੀ ਧੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਚ ਡਰਾਮਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੰਡਰਲਾਈੰਗ ਪੈਰਾਡਾਈਮ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਮੋੜ ਦ ਗ੍ਰੈਂਡ ਸੋਫੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਰਕ I ਹੀਰੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਰਕ II ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਉਭਰਨ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

 ਥ੍ਰਿਲਰ 
ਕੌਂਕਰਰ (1931) ਹੇਅਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗਲਪ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ ਸੀ ਜੋ ਅਸਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕਾਲਪਨਿਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਦ ਕਨਕਰਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਵਿਲੀਅਮ ਦੁਆਰਾ ਲਏ ਗਏ ਰਸਤੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਹੇਅਰ ਦੀ ਲਿਖਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੋਮਾਂਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਵਿਦਾਇਗੀ ਲੈ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਥ੍ਰਿਲਰ, ਫੁੱਟਸਟੈਪਸ ਇਨ ਦ ਡਾਰਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ। ਨਾਵਲ ਦੀ ਦਿੱਖ ਉਸ ਦੇ ਇਕਲੌਤੇ ਬੱਚੇ, ਰਿਚਰਡ ਜਾਰਜ ਰੂਗੀਅਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ "ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ (ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ) ਕੰਮ" ਕਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਹੇਅਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟਸਟੈਪਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਛਾਪਣ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕਰਨ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ "ਇਹ ਕੰਮ, ਮੇਰੇ ਬੇਟੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੇਰੇ ਥ੍ਰਿਲਰਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਥਾਈ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੀਜੈਂਸੀ ਪਾਤਰ ਕੋਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੋ ਰਿਬਲਡ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।

ਅਗਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹੇਅਰ ਨੇ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਸ ਨਾਵਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਥ੍ਰਿਲਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਰੋਮਾਂਸ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 115,000 ਕਾਪੀਆਂ ਵੇਚੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਥ੍ਰਿਲਰਸ ਨੇ 16,000 ਕਾਪੀਆਂ ਵੇਚੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਬੇਟੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇਅਰ "ਰਹੱਸ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਲੇਖਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕ੍ਰਾਸਵਰਡ ਪਹੇਲੀ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ - ਜੀਵਨ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬੌਧਿਕ ਵਿਭਿੰਨਤਾ" ਹੇਅਰ ਦਾ ਪਤੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਸਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੋਮਾਂਸ ਦੇ ਸਬੂਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੇ ਖੁੰਝੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂਚ ਲਈ ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਪਾਤਰਾਂ "ਏ" ਅਤੇ "ਬੀ" ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਸੂਸੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪਲਾਟ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਹੇਅਰ ਫਿਰ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧ ਬਣਾਏਗਾ ਅਤੇ ਪਲਾਟ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਲਾਟ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਅਧਿਆਇ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਰੂਗੀਅਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਸੂਸ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਆਲੋਚਕ ਅਰਲ ਐਫ. ਬਾਰਗੇਨੀਅਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਉੱਚ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਤਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼" ਹਨ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮੇਡੀ, ਮੇਲੋਡਰਾਮਾ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਸ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਾਮੇਡੀ ਐਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਿਖੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੈੱਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਫੋਕਸ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਇਕ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਾਇਕਾ ਲਈ ਘੱਟ ਭੂਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਹੱਸਮਈ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਐਥਲੈਟਿਕ ਹੀਰੋ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਹੇਅਰ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਬੈਰਿਸਟਰ ਬਣਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਕੀਲਾਂ ਅਤੇ ਬੈਰਿਸਟਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।

1935 ਵਿੱਚ, ਹੇਅਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਹੈਨਾਸਾਈਡ ਅਤੇ ਸਾਰਜੈਂਟ (ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੰਸਪੈਕਟਰ) ਹੈਮਿੰਗਵੇ ਨਾਮਕ ਜਾਸੂਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸਮਕਾਲੀ ਕਾਲਪਨਿਕ ਜਾਸੂਸਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਗਾਥਾ ਕ੍ਰਿਸਟੀ ਦੇ ਹਰਕੂਲ ਪੋਇਰੋਟ ਅਤੇ ਡੋਰਥੀ ਐਲ. ਸੇਅਰਜ਼ ਦੇ ਲਾਰਡ ਪੀਟਰ ਵਿਮਸੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਹੇਅਰ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ, ਡੈਥ ਇਨ ਦ ਸਟਾਕਸ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ 1937 ਵਿੱਚ ਮੇਰਲੀ ਮਰਡਰ ਵਜੋਂ ਨਾਟਕੀ ਗਈ ਸੀ। ਨਾਟਕ ਰਹੱਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਾਮੇਡੀ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈਨਾਸਾਈਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਐਡਵਰਡ ਫੀਲਡਿੰਗ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਕਾਸਟ ਸੀ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਆਲੋਚਕ ਨੈਨਸੀ ਵਿੰਗੇਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇਅਰ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਨਾਵਲ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਵਾਰ 1953 ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਗੈਰ-ਮੌਲਿਕ ਢੰਗਾਂ, ਮਨੋਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਨੇ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਮਨੋਰਥ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਸੀ। ਨਾਵਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਡਨ, ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹਾਊਸ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸੈੱਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਆਲੋਚਕ ਏਰਿਕ ਰਾਊਟਲੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲੀਚਸ ਦਾ ਲੇਬਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨਪੜ੍ਹ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਡਾਂਸਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿਊਰੋਟਿਕ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਵਿਕਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਉਪਨਾਮ ਵੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਵਿੰਗੇਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇਅਰ ਦੀਆਂ ਜਾਸੂਸ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਬੇਚੈਨੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸ ਦੇ ਮੱਧ-ਵਰਗ ਦੇ ਮਰਦ ਅਕਸਰ ਕੱਚੇ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਨਿਰਣੇ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾੜੀ ਵਿਆਕਰਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਰੂਟਲੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰੂਟਲੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇਅਰ ਕੋਲ "ਉਸ ਉਮਰ (1940 ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਹਿਲਾਂ) ਦੀ ਉੱਚ ਮੱਧ ਵਰਗ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਔਰਤ ਦੀ ਭੁਰਭੁਰਾ ਅਤੇ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਾਲ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੀ"।ਵਿੰਗੇਟ ਨੇ ਅੱਗੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੈਅਰ ਦੇ ਥ੍ਰਿਲਰ "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕਾਮੇਡੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਪਲਾਟਾਂ ਲਈ" ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

 ਵਿੱਤੀ ਹਾਲਤ 
1939 ਵਿੱਚ, ਰੂਗੀਅਰ ਨੂੰ ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਇਟਨ, ਫਿਰ ਹੋਵ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੂਗੀਅਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੰਡਨ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਪਰੇਟਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ, ਹੇਅਰ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਖਰਚਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। 1940-41 ਦੇ ਬਲਿਟਜ਼ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਰੇਲ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੇਅਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ 1942 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਜਾਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਰੂਜਿਅਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੋਡਰ ਐਂਡ ਸਟੌਫਟਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਨਾਲ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਜਾਸੂਸੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇਅਰ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਕੰਪਨੀ ਕੋਲ ਉਸਦੀ ਅਗਲੀ ਕਿਤਾਬ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ ਤੋੜਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਪੇਣਾਲੋ ਲਿਖਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ 1944 ਬੁੱਕ ਰਿਵਿਊ ਡਾਇਜੈਸਟ ਨੇ "ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਇੱਕ ਰਹੱਸ ਕਹਾਣੀ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ। ਹੋਡਰ ਐਂਡ ਸਟੌਫਟਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇਅਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੇਨੇਮੈਨ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਡਬਲਡੇ, ਨੇ ਵੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੇਇਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਿੱਤੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਬੈਰਿਸਟਰ ਵਜੋਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਮ ਗਾਰਡ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਰੌਗੀਅਰ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਕਾਗਜ਼ੀ ਰਾਸ਼ਨਿੰਗ ਨੇ ਹੇਅਰ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਵਿਕਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ. ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੇਅਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਓਲਡ ਸ਼ੈਡਜ਼, ਡੇਵਿਲਜ਼ ਕਬ ਅਤੇ ਰੀਜੈਂਸੀ ਬਕ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਅਧਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹੈਨਮੈਨ ਨੂੰ £ 750 ਵਿੱਚ ਵੇਚ ਦਿੱਤੇ। 

 ਹਵਾਲੇ 

ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
 ਜੌਰਜੈਟ ਹਾਇਅਰ ਵੈੱਬਸਾਈਟ
 Notes on 2009 Heyer conference 




ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1902
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1974
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਵਲਕਾਰ