ਰੂਬੀ ਬ੍ਰਿਜਸ

ਰੂਬੀ ਨੈਲ ਬ੍ਰਿਜੇਸ ਹਾਲ (ਜਨਮ 8 ਸਤੰਬਰ 1954) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਹੈ ਜੋ ਅਜਿਹੀ ਪਹਿਲੀ ਕਾਲੀ ਬੱਚੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਗੋਰਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।The Unfinished Agenda of Brown v. Board of Education, p. 169 ਇਸਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਫਰੈਂਟਜ਼ ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ 1964 ਦੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਨਾਰਮਨ ਰਾਕਵੈਲ ਦੁਆਰਾ "ਦ ਪ੍ਰਾਬਲਮ ਵੀ ਆਲ ਲਿਵ ਵਿਦ" ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।

ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਬ੍ਰਿਜਸ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ ਜੋ ਅਬੋਨ ਅਤੇ ਲੂਸਿਲ ਬ੍ਰਿਜਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਰੱਸੀ ਕੁੱਦਣ, ਸਾਫਟਬਾਲ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਟਿਸਲਰਟਾਉਨ, ਮਿਸੀਸਿਪੀ ਤੋਂ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਿਜਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੋਂ ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼, ਲੂਸੀਆਨਾ ਆ ਗਿਆ। 1960 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਫਾਰ ਐਡਵਾਂਸਮੈਂਟ ਆਫ ਕਲਰਡ ਪੀਪਲ (ਐਨਏਏਸੀਪੀ) ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਇੱਛੁਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼ ਸਕੂਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਏਕੀਕਰਣ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਝਿਜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਿਛੋਕੜ
ਬ੍ਰਿਜਸ ਸਿਵਲ ਰਾਈਟਸ ਲਹਿਰ ਦੇ ਮੱਧ ਦੌਰਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਉਨ ਵੀ. ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਬ੍ਰਿਜਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ 22 ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੇ ਕਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਕੂਲ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ।

 ਏਕੀਕਰਨ 
ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੇ 1959 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਕਿੰਡਰਗਾਰਟਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[4] 1960 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਜਸ ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਛੇ ਕਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਟੈਸਟ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੋਰੇ ਵਿਲੀਅਮ ਫ੍ਰਾਂਟਜ਼ ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਕੂਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਿਜਸ ਖੁਦ ਫ੍ਰਾਂਟਜ਼ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ (ਗੇਲ ਏਟੀਏਨ, ਲਿਓਨਾ ਟੇਟ ਅਤੇ ਟੈਸੀ ਪ੍ਰੀਵੋਸਟ) ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗੋਰੇ ਮੈਕਡੋਨੋਗ ਨੰਬਰ 19 ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਰ 6 ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘੀ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਕੂਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਘੀ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।

ਬ੍ਰਿਜਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਝਿਜਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਕਦਮ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਸਗੋਂ "ਸਾਰੇ ਅਫਰੀਕੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਕਦਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ" ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਦੇਵੇ।[9]

ਜੱਜ ਜੇ. ਸਕੈਲੀ ਰਾਈਟ ਦੇ ਸੋਮਵਾਰ, 14 ਨਵੰਬਰ, 1960 ਨੂੰ ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅਦਾਲਤੀ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨੌਰਮਨ ਰੌਕਵੈਲ ਦੁਆਰਾ ਪੇਂਟਿੰਗ, ਦ ਪ੍ਰੋਬਲਮ ਵੀ ਆਲ ਲਿਵ ਵਿਦ (ਲੁੱਕ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ 14 ਜਨਵਰੀ, 1964 ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ) ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[10] ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਿਜਸ ਇਸਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਭੀੜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਊ ​​ਓਰਲੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਰਡੀ ਗ੍ਰਾਸ ਸੀ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰਡੀ ਗ੍ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਡੀ ਗ੍ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"[10] ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਡਿਪਟੀ ਮਾਰਸ਼ਲ ਚਾਰਲਸ ਬਰਕਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, "ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ। ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਈ। ਉਹ ਚੀਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵਾਂਗ ਮਾਰਚ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ।"[11]

1960 ਵਿੱਚ ਯੂ.ਐਸ. ਮਾਰਸ਼ਲ ਨੇ ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਿਜਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਗੋਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ; ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕ ਕਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਦਾਖਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੀ ਬਾਰਬਰਾ ਹੈਨਰੀ, ਜੋ ਬੋਸਟਨ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਤੋਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੈਨਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਕਲਾਸ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।"[ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੀ ਲੋੜ]

ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਿਜਸ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ; ਸਕੂਲ ਦੀ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਾਈਕਾਟ ਤੋੜ ਕੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ 34 ਸਾਲਾ ਮੈਥੋਡਿਸਟ ਮੰਤਰੀ, ਲੋਇਡ ਐਂਡਰਸਨ ਫੋਰਮੈਨ, ਆਪਣੀ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਧੀ ਪਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ"। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਗੋਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਘੱਟ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ।[2][12][13]

ਫਿਰ ਵੀ ਬ੍ਰਿਜਸ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕਲੌਤੀ ਬੱਚੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਿਜਸ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੀ ਇੱਕ ਤਾਬੂਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਬੇਬੀ ਡੌਲ ਫੜੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।[14] ਇਸ ਕਾਰਨ ਅਮਰੀਕੀ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਜੋ ਉਹ ਘਰੋਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ, [15] ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। [16]

ਬਾਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਰੌਬਰਟ ਕੋਲਸ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਟਜ਼ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਲਈ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਜਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ 1995 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਜਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਦ ਸਟੋਰੀ ਆਫ਼ ਰੂਬੀ ਬ੍ਰਿਜਸ ਲਿਖੀ। [17] ਕੋਲਸ ਨੇ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਾਇਲਟੀ ਰੂਬੀ ਬ੍ਰਿਜਸ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਊ ਓਰਲੀਨਜ਼ ਸਕੂਲੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਕੂਲ ਸਪਲਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਦਿਅਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਲਈ ਪੈਸੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ। [18]

ਬ੍ਰਿਜਸ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਲੀਅਮ ਫ੍ਰੈਂਟਜ਼ ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਭੇਜਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣਾ ਪਿਆ: ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗੈਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਟੈਂਡੈਂਟ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ; [19] ਜਿਸ ਕਰਿਆਨੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ, ਜੋ ਮਿਸੀਸਿਪੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਸਨ, ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਐਬੋਨ ਅਤੇ ਲੂਸੀਲ ਬ੍ਰਿਜਸ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।[18]

ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਦੋਵੇਂ, ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਰਥਨ ਦਿਖਾਇਆ। ਕੁਝ ਗੋਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਟਜ਼ ਭੇਜਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਬੇਬੀਸੈਟ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਘਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸੰਘੀ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਦੀ ਕਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਸਨ।[10][20] ਬ੍ਰਿਜਸ ਨੂੰ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਤੱਕ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਫ੍ਰੈਂਟਜ਼ ਵਿਖੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਗਏ ਬੇਦਾਗ਼ ਕੱਪੜੇ ਕੋਲਸ ਦੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਜਸ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਕੱਪੜੇ, ਮੋਜ਼ੇ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੋ ਯੂ.ਐਸ. ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਕੂਲ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹਨ।[17]

ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ