ਬੀਕਾਨੇਰ

ਬੀਕਾਨੇਰ (ਹਿੰਦੀ: बीकानेर, ਉਰਦੂ: بِيكانير‎) ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਰਾਜ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਜੈਪੁਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪੱਛਮ ਵਿਚ 330 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (205 ਮੀਲ) ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੀਕਾਨੇਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹy ਅਤੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਡਵੀਜ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਹੈ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਕਿ ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਿਆਸਤ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ, ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਨੇ 1488 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦਾ ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਮ ਜਾਂਗਲ ਦੇਸ਼ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਮਦਰ ਦੇਸ਼ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਗਲ ਨਾਮ ਕਿਤੇ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਮਦਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜੰਗਲ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਧਰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕਹਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ਅਤੇ ਜੋਧਪੁਰ ਦਾ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਜਾਂਗਲ ਦੇਸ਼ ਸੀ

ਬੀਕਾਨੇਰ 
ਸਮਾਂ ਮੰਡਲ: ਆਈਏਸਟੀ ( ਯੂਟੀਸੀ + ੫: ੩੦) 
ਦੇਸ਼ ਭਾਰਤ
ਰਾਜ ਰਾਜਸਥਾਨ
ਜਿਲਾ ਬੀਕਾਨੇਰ
ਨਗਰਪਤੀ 
ਨਗਰ ਦਾਈ ਪ੍ਰਧਾਨ 
ਜਨਸੰਖਿਆ
• ਘਣਤਵ ੫੨੯, ੦੦੭ ( ੨੦੦੧ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ [ update ])
• ੧੯੬੦
ਖੇਤਰਫਲ
• ਉਚਾਈ ( AMSL) 270 ਮੀ
• ੨੪੨ ਮੀਟਰ
ਵੱਖ ਵੱਖ ਕੋਡ [ ਦਿਖਾਵਾਂ ] • ਪਿਨਕੋਡ • ੩੩੪੦ - - 
• ਦੂਰਭਾਸ਼ • + ੯੧ - ੧੫੧
• ਗਾੜੀਆਂ • ਆਰਜੇ

ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂਕ: 28°01′00″N 73°19′00″E﻿ / ﻿28 . 016667, 73 . 333333

ਰਾਵ ਟੇਢਾ ਦੁਆਰਾ ੧੪੮੫ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੇਰਾ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸੰਪੂਰਣ ਜਗ੍ਹਾ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰਾਵ ਟੇਢਾ ਨੂੰ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੀ ਦੀ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੇ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਟੇਢਾ + ਨੇਰ, ਬੀਕਾਨੇਰ ਪਿਆ। [ 1 ] ਅਕਸ਼ਯ ਤ੍ਰਤੀਆ ਦੇ ਇਹ ਦਿਨ ਅੱਜ ਵੀ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਲੋਕ ਪਤੰਗ ਉੜਾਕਰ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਇਤਹਾਸ ਹੋਰ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾਵਾਂ ਦਾ ਇਤਹਾਸ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਗੰਗਾਸਿੰਹ ਜੀ ਨੇ ਨਵੀ ਬੀਕਾਨੇਰ ਰੇਲ ਨਹਿਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਧਾਰਭੂਤਵਿਅਵਸਥਾਵਾਂਵਲੋਂ ਬਖ਼ਤਾਵਰ ਕੀਤਾ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਭੁਜਿਆ ਮਠਿਆਈ ਅਤੇ ਜਿਪਸਮ ਅਤੇ ਕਲੇ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਚਾਣ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੌਹਾਰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਇੱਥੇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਤਹਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋ ਤਾਂ ਇਟਲੀ ਦੇ ਟੈਸੀਟੋਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਵਲੋਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ੫ ਦਵਾਰ ਅੱਜ ਵੀ ਆਂਤਰਿਕ ਨਗਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਲੋਂ ਜਿੰਦਾ ਜੁਡ਼ੇ ਹਨ। ਕੋਟਗੇਟ, ਜੱਸੂਸਰਗੇਟ, ਨੱਥੂਸਰਗੇਟ, ਗੋਗਾਗੇਟ ਅਤੇ ਸ਼ੀਤਲਾਗੇਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਤੀਥਿ ੭੩ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰਵੀ ਅਕਸ਼ਾਂਸ ੨੮.੦੧ ਉੱਤਰੀ ਦੇਸ਼ਾਂਤਾਰ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਤਲ ਤੋਂ ਉਚਾਈ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ੨੪੩ਮੀਟਰ ਅਤੇ ੭੯੭ ਫੀਟ ਹੈ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਇਤਹਾਸ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਇੱਕ ਅਲਮਸਤ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਅਲਮਸਤ ਇਸਲਈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਬੇਫਿਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਰਾਵ ਬੀਕਾਜੀ ਅਲਮਸਤ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਸਨ ਅਲਮਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਜੋਧਪੁਰ ਰਾਜ ਦੀ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਯੋ ਹੀਂ ਗੱਲ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਛੋਡ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਬਾਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕਰ ਗੱਦੀ ਪੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕ‌ਿ ਇਤਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਯਥਾ ਰਾਵ ਮਾਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਵ ਗਾਂਗਾ ਨੂੰ ਗਢ ਦੀ ਖਿਡਕੀ ਵਲੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋਧਪੁਰ ਦੀ ਸੱਤਾ ਹਥਿਆਉ ਲਈ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਵਿਰੂੱਧ ਬੀਕਾਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਲੋਂ ਜੋਧਪੁਰ ਦੀ ਗੱਦੀ ਛੋਡੀ।
ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋ ਕਹਾਨੀਆਂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ, ਨਾਪਿਆ ਸਾਂਖਲਾ ਜੋ ਕਿ ਬੀਕਾਜੀ ਦੇ ਮਾਮੇ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਜੋਧਾਜੀ
ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭਲੇ ਹੀ ਸਾਂਤळ ਜੀ ਨੂੰ ਜੋਧਪੁਰ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਬਣਾਇਆ ਪਰ ਬੀਕਾਜੀ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਫੌਜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਸਹਿਤ
ਸਾਰੁੰਡੇ ਦਾ ਪੱਟਿਆ ਦੇ ਦਿਓ। ਉਹ ਵੀਰ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਧਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੂਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਜੋਧਾਜੀ ਨੇ ਨਾਪਿਆ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮਾਨ ਲਈ। ਅਤੇ ਪੰਜਾਹ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਹਿਤ ਪੱਟਿਆ ਨਾਪਿਆ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਬੀਕਾਜੀ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਰਾਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਨ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਾਂਧਲ ਜੀ, ਰੂਪਾ ਜੀ, ਮਾਂਡਲ ਜੀ, ਨਥੁ ਜੀ, ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਇਹ ਪੰਜ
ਸਰਦਾਰ ਜੋ ਜੋਧੇ ਦੇ ਸਗੇ ਭਰਾ ਸਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਪਿਆ ਸਾਂਖਲਾ, ਬੇਲਾ ਪਡਿਹਾਰ, ਲਾਲਾ ਲਖਨ ਸਿੰਘ ਵੈਦ, ਚੌਥਮਲ ਕੋਠਾਰੀ, ਨਾਹਰ ਸਿੰਘ ਬੱਛਾਵਤ, ਵਿਕਰਮ ਸਿੰਘ ਪਾਂਧਾ, ਸਾਲੂ ਜੀ ਰਾਠੀ ਆਦਿ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੀਕਾਜੀ ਦਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੀਕਾਜੀ ਨੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਾਲੂ ਜੀ ਰਾਠੀ ਜੋਧਪੁਰ ਦੇ ਓਂਸਿਆ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਰਾਧਏ ਦੇਵ ਮਰੂਨਾਇਕ ਜਾਂ ਮੂਲਨਾਇਕ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲਲਾਵਾਂਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਾਲੇ ਦੀ ਹੋਲੀ ਪੇ ਹੋਲਿਕਾ ਦਹੈ ਕਰਦੇ ਹੈ। ਸਾਲੇ ਦਾ ਮਤਲੱਬ ਭੈਣ ਦੇ ਭਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਕੇ ਸਾਲੂ ਜੀ ਦੇ ਅਪਭਰੰਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਬੀਕਾਨੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੂਜੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਵ ਜੋਧਾ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ ਬੀਕਾਜੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਵਲੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਪਰਨਾਮ ਕਰ
ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਕਾਂਧਲ ਵਲੋਂ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਧੀਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕਰ ਜੋਧਾ ਨੇ ਵਿਅੰਗਏ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ " ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਚਾ - ਭਤੀਜਾ ਕਿਸੇ ਨਵੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਿਜਿਤ ਕਰਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੈ’।
ਇਸ ਉੱਤੇ ਟੇਢਾ ਅਤੇ ਕਾਂਧਲ ਨੇ ਕਿੱਥੇ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਿਆ ਹੋ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਚਾ — ਭਤੀਜਾ ਦੋਨਾਂ ਦਰਬਾਰ ਵਲੋਂ ਉਠ ਦੇ
ਚਲੇ ਆਏ ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੋਕ ਦੋਹਾ ਵੀ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹੈ
‘ ਪੰਦਰਹ ਸੌ ਪੈਂਤਾਲਵੇ, ਸੁਦ ਵਿਸਾਖ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਥਾਵਰ ਬੀਜ ਥਰਪਯੋ, ਟੇਢਾ ਬੀਕਾਨੇਰ ‘ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਇੱਕ ਤਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਆ ਵਲੋਂ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਉਂਜ ਇਹ ਖੇਤਰ ਤੱਦ ਵੀ ਨਿਰਜਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਮੇ ਜਾਟ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਸਨ

ਭੂਗੋਲ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ਦੇ ਉਤੱਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਫਿਰੋਜਪੁਰ ਜਿਲਾ, ਉਤੱਰ - ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਰ, ਉਤੱਰ - ਪਸ਼ਚਮ ਵਿੱਚ ਭਾਵਲਪੁਰ ਰਾਜ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਜੋਧਪੁਰ, ਦੱਖਣ - ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਜੈਪੁਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ - ਪਸ਼ਚਮ ਵਿੱਚ ਜੈਸਲਮੇਰ ਰਾਜ, ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਰ ਅਤੇ ਲੋਹਾਰੁ ਦੇ ਪਰਗਨੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਭਾਵਲਪੁਰ ਰਾਜ ਸਨ।

ਵਰਤਮਾਨ ਬੀਕਾਨੇਰ ਜਿਲਾ
ਵਰਤਮਾਨ ਬੀਕਾਨੇਰ ਜਿਲਾ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਜਵਾਬ - ਪੱਛਮ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ੨੭ ਡਿਗਰੀ ੧੧ ਅਤੇ ੨੯ ਡਿਗਰੀ ੦੩ ਜਵਾਬ ਅਕਸ਼ਾਂਸ਼ ਅਤੇ ੭੧ ਡਿਗਰੀ ੫੪ ਅਤੇ ੭੪ ਡਿਗਰੀ ੧੨ ਪੂਰਵ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਕੁਲ ਖੇਤਰਫਲ ੩੨, ੨੦੦ ਵਰਗ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੈ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾਨਗਰ ਅਤੇ ਫਿਰੋਜਪੁਰ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਜੈਸਲਮੇਰ, ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਨਾਗੌਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਜੋਧਪੁਰ ਸਥਿਤ ਹੈ।

ਜਲਵਾਯੁਮੁੱਖ ਲੇਖ: ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਜਲਵਾਯੂ
ਇੱਥੇ ਦੀ ਜਲਵਾਯੂ ਸੁੱਕੀ, ਪੰਰਤੁ ਜਿਆਦਾਤਰ ਅਰੋਗਿਅਪ੍ਰਦ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਸਰਦੀ ਪਡਨਾ ਇੱਥੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਮਈ, ਜੂਨ ਅਤੇ ਜੁਲਾਈ ਮਹੀਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਲੂ ( ਗਰਮ ਹਵਾ) ਬਹੁਤ ਜੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਰੇਤ ਦੇ ਟੀਲੇ ਉੱਡ - ਉੱਡਕੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਵਲੋਂ ਦੂੱਜੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਬੰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੁੱਪ ਇੰਨੀ ਅਸਹਮਹਏ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਘਰ ਵਲੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਡਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ - ਕਦੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵਧਣ ਉੱਤੇ ਆਕਾਲ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਘਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਤਹਖਾਨੇ ਬਣਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਠੰਡੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੈ। ਕੜੀ ਭੂਮੀ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਰੇਤ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਲੋਂ ਠੰੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਲਈ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਥੇ ਠੰਢਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੀਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਇੰਨੀ ਸਰਦੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਰਖਤ ਅਤੇ ਬੂਟੇ ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੈ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਦੀ ਬਹੁਤਾਇਤ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੂਹ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਖੂਹ ਪੁੱਟਣੇ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਜਮਾਂ ਹੋਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਉੱਤੇ ਬਸਤੀ ਬਸ ਗਈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਡਮਦੇਸਰ, ਨੌਰੰਗਦੇਸਰ, ਲੂਣਕਰਣਸਰ ਆਦਿ। ਇਸਤੋਂ ਆਸ਼ਏ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇਕੁਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲਾਬ ਹਨ। ਕੁਵਾਂਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ ਖੂਹਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਜਮਾਣ ਦਾ ਸਰਵ ਪਹਿਲਾਂ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰਕੁਵਾਂ੩੦੦ ਜਾਂ ਉਸਤੋਂ ਫੁੱਟ ਡੂੰਘੇ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤ-ਬਖਸ਼ਣਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਵਰਖਾ:ਜੈਸਲਮੇਰ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਰਾਜਪੂਤਾਨੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਸਭਤੋਂ ਘੱਟ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਰਖਾ ਦੇ ਆਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਹਰੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸਿੰਚਾਈ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ਰੋਤ ਹੈ। ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੁਲ ੨੩੭੧੨ ਹੇਕਟੇਇਰ ਭੂਮੀ ਦੀ ਸਿੰਚਾਈ ਨਹਿਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਖੇਤੀ
ਅਧਿਕਾਂਸ਼ ਹਿੱਸਾ ਅਨੁਪਜਾਊ ਅਤੇ ਜਲਵਿਹੀਨ ਮਰੁਭੂਮਿ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਜਗ੍ਹਾ - ਜਗ੍ਹਾ ਰੇਤੀਲੇ ਟੀਲੇਂ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਵੀ ਹਨ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਦੱਖਣ - ਪਸ਼ਚਮ ਵਿੱਚ ਮਗਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਪਥਰੀਲੀ ਭੂਮੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਫਸਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਵਾਬ - ਪੂਰਵ ਦੀ ਭੂਮੀ ਦਾ ਰੰਗ ਕੁੱਝ ਪਿਲੱਤਣ ਲਈ ਹੋਏ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਜਾਊ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਭੱਜਿਆ ਵਿੱਚ ਖਰੀਫ ਫਸਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੱਖਤ: ਬਾਜਰਾ, ਮੋਠ, ਜਵਾਰ, ਤੀਲ ਅਤੇ ਰੂੰ ਹੈ। ਰਬੀ ਦੀ ਫਸਲ ਅਰਥਾਤ ਗੇਂਹੁ, ਜੌਂ, ਸਰਸੋ, ਛੋਲੇ ਆਦਿ ਕੇਵਲ ਪੂਰਵੀ ਭਾਗ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਹੈ। ਨਹਿਰ ਵਲੋਂ ਸੀਂਚੀ ਜਾਣਵਾਲੀ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਗੇਂਹੁ, ਮੱਕਾ, ਰੂੰ, ਗੰਨਾ ਇਤਆਦਿ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਹੈ।

ਖਰੀਫ ਦੀ ਫਸਲ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਜਰਾ ਇੱਥੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਫਸਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਫਲ ਤਰਬੂਜ ਅਤੇ ਕਕੜੀ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤਰਬੂਜ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿ ਬਹੁਤਾਇਤ ਵਲੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਨਹਿਰਾਂ ਦੇ ਆ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਰੰਗੀ, ਨੀਂਬੂ, ਅਨਾਰ, ਅਮਰੂਦ, ਆਦਿ ਫਲ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਕੋਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲੀ, ਗਾਜਰ, ਪਿਆਜ ਆਦਿ ਸਰਲਤਾ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੈ।

ਜੰਗਲ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਧਨ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਰਖਤ ਵੀ ਇੱਥੇ ਘੱਟ ਹੈ। ਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਖੇਜੜਾ ( ਸ਼ਮੀ) ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਹੁਤਾਇਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਫਲੀਆਂ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਚੌਪਾਏ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿੰਮ, ਸ਼ੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰਖਤ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਰੇਤ ਦੇ ਟੀਲੋਂ ਉੱਤੇ ਬਬੂਲ ਦੇ ਦਰਖਤ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਘਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਘਾਸੋਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨਤ: ਭੂਰਟ ਨਾਮ ਦੀ ਚਿਪਕਣ ਵਾਲੀ ਘਾਹ ਬਹੁਤਾਇਤ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਸ਼ੁ
ਪਕਸ਼ੀਇਹਾਂ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ ਆਦਿ ਭਿਆਨਕ ਜੰਤੁ ਤਾਂ ਨਹੀ ਉੱਤੇ ਜਰਖ, ਨੀਲਗਾਏ ਆਦਿ ਆਮਤੌਰ: ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹੈ। ਘਾਹ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਬੈਲ, ਮੱਝ, ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਗੁੱਝੀ ਗੱਲ, ਬਕਰੀ ਆਦਿ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤਾਇਤ ਵਲੋਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਊਠ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵਾਰੀ, ਬੋਝਿਆ ਢੋਣ, ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ, ਹੱਲ ਚਲਾਣ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਤਰ, ਬਟੇਰਾ, ਬਟਬੜ, ਤੀਲੋਰ, ਆਦਿ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਧਰਮ
ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੁ ਏੰਵ ਜੈਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਭਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣੇ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਈਸਾਈ ਅਤੇ ਪਾਰਸੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ।

ਹਿੰਦੁਵਾਂਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵੋਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਿਆਦਾ ਹੈ। ਜੈਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਵੇਤਾਬਰ, ਦਿਗੰਬਰ ਅਤੇ ਥਾਨਕਵਾਸੀ ( ਢੂੰਢਿਆ) ਆਦਿ ਭੇਦ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਨਕਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਿਆਦਾ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਿਆਦਾ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਈ ਹਿੰਦੁ ਰੀਤੀ - ਰਿਵਾਜ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਇੱਥੇ ਅਲਖਗਿਰੀ ਨਾਮ ਦਾ ਨਵੀ ਮਤ ਵੀ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਸਨੋਈ ਨਾਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮਤ ਵੀਹਿੰਦੁਵਾਂਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਜਾਤੀਆਂ

ਹਿੰਦੁਵਾਂਵਿੱਚ ਵਾਲਮਿਕਿ, ਬਾਹਮਣ, ਰਾਜਪੂਤ, ਮਹਾਜਨ, ਕਾਇਸਥ, ਜਾਟ, ਚਾਰਣ, ਭੱਟ, ਸੁਨਿਆਰ, ਦਰੋਗਾ, ਦਰਜੀ, ਲੁਹਾਰ, ਖਾਂਦੀ ( ਤਰਖਾਨ), ਘੁਮਿਆਰ, ਤੇਲੀ, ਮਾਲੀ, ਨਾਈ, ਧੋਬੀ, ਗੂਜਰ, ਅਹੀਰ, ਬੈਰਾਗੀ, ਗੋਂਸਾਈ, ਸਵਾਮੀ, ਡਾਕੋਤ, ਕਲਾਲ, ਲੇਖਰਾ, ਛੀਂਪਾ, ਸੇਵਕ, ਭਗਤ, ਭੜਭੂੰਜਾ, ਰੈਗਰ, ਮੋਚੀ, ਚਮਾਰ ਆਦਿ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ। ਬਰਹਮਣ, ਮਹਾਜਨ ਆਦਿ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਅਨੇਕ ਉਪਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਬੰਨ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੀਣਾ, ਬਾਵਰੀ, ਥੋਰੀ ਆਦਿ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਮਜਦੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਖ, ਸੈਯਦ, ਮੁਗਲ, ਪਠਾਨ, ਕਾਇਮਖਾਨੀ, ਰਾਠ, ਜੋਹਿਆ, ਰੰਗਰੇਜ, ਸੱਕਾ ਅਤੇ ਕੁੰਜੜੇ ਆਦਿ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ।

ਇੱਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਵਪਾਰ, ਨੌਕਰੀ, ਦਸਤਕਾਰੀ, ਮਜਦੂਰੀ ਅਤੇ ਲੇਨ - ਦੇਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਸ਼ੁ ਪਾਲਣ ਇੱਥੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੇਸ਼ਾ ਹੈ। ਪਰੀਜਾਦੇ ਅਤੇ ਰਾਢ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਸ ਧੰਧੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਤ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਹਾਜਨ ਹਨ, ਜੋ ਦੂਰ - ਦੂਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਗ ਸੰਪੰਨ ਵਰਗ ਵੀ ਹੈ। ਬਾਹਮਣ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਜਾ - ਪਾਠ ਅਤੇ ਪਰੋਹਿਤਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ - ਕੋਈ ਵਪਾਰ, ਨੌਕਰੀ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਝ ਮਹਾਜਨ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਲੋਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੇਸ਼ਾ ਫੌਜੀ - ਸੇਵਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਖੇਤੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੈ। bishnoi is also main cast in this area,, rakesh bishnoi

ਰਾਜਨੀਤੀ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਲਿਹਾਜ਼ ਵਲੋਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭੁਮੀਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ | ਰਾਜਲਸਥਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨੇਤਾ - ਵਿਰੋਧੀ ਧੜਾ ਜਸਵੰਤਸਿਹਜੀ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਹੀ ਸਨ | manoj dudi

ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
ਮੁੱਖ ਲੇਖ: ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
ਪੋਸ਼ਾਕ
ਸ਼ਹਰੋਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਅੰਗਰਖਾ ਜਾਂ ਕੋਟ, ਧੋਂਦੀ ਅਤੇ ਪਗਡ਼ੀ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਪਜਾਮਾ, ਕੁੜਤਾ ਅਤੇ ਪਗਡ਼ੀ, ਸਾਫਾ ਜਾਂ ਟੋਪੀ ਪਾਓਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਪੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪਗਡ਼ੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੁਪ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੌਲੀ - ਹੌਲੀ ਹੁਣ ਪਗਡ਼ੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸਾਫੇ ਜਾਂ ਟੋਪੀ ਦਾ ਪ੍ਚਾਰ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਜਿਆਦਾਤਰ ਮੋਟੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਧੋਂਦੀ, ਬਗਲਬੰਦੀ ਅਤੇ ਫੇਂਟਾ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਯੋ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਲਹਿੰਗਾ, ਚੋਲੀ ਅਤੇ ਦੁਪੱਟਾ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਚੁੱਸਤ ਪਜਾਮਾ, ਲੰਬਾ ਕੁੜਤਾ ਅਤੇ ਦੁਪੱਟਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਟਿੱਕਾ ਵੀ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ।

ਭਾਸ਼ਾ
ਇਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਮਾਰਵਾੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਪੂਤਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਸਦੇ ਭੇਦ ਥਲੀ, ਬਾਗੜੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਖਾਵਟੀ ਦੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਦੇ ਲੋਕ ਮਿਸ਼ਰਤ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਜਾਟਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦੀ ਲਿਪੀ ਨਾਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਘਸੀਟ ਰੁਪ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਹਿੰਦੀ ਦਾ ਪ੍ਚਾਰ ਹੈ।

ਦਸਤਕਾਰੀ
ਭੇੜੋ ਦੀ ਬਹੁਤਾਇਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਉਂਨ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਬੰਲ, ਲਾਈਆਂ ਆਦਿ ਊਨੀ ਸਮਾਨ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਬਣਦੇ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਗਲੀਚੇ ਅਤੇ ਦਰੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦੀ ਚੂੜੀਆਂ, ਲੱਖ ਦੀ ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਲੱਖ ਵਲੋਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਅਤੇ ਪਲੰਗ ਦੇ ਪਾਏ, ਸੋਣ - ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੇਵਰ, ਊਠ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੁਨਹਰੀ ਕੰਮ ਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ - ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੱਪੇ, ਊਂਟੋ ਦੀਆਂ ਕਾਠੀਆਂ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰੱਤਨ ਆਦਿ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੱਕਰ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਵੱਛ ਮਿਸ਼ਰੀ ਤਿਆਰ ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੂਰ - ਦੂਰ ਤੱਕ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਲੋਂ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਸਾਹਿਤ ਜਿਆਦਾਤਰ ਚਾਰਣ, ਸੰਤ ਅਤੇ ਜੈਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਾਰਣ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਸ਼ਰਿਤ ਸਨ ਅਤੇ ਡਿੰਗਲ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਸੰਤ ਲੋਕ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤਾਂ ਸਨ।
ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਲੋਕ ਸਾਹਿਤ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ।
ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਬੀਕਨੇਰ ਦੇ ਰਾਜਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਤਿਅਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਇ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਈ ਮੈਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਜੌਹਰਦਿਖਲਾਵਾਂ।
ਰਾਵ ਬੀਕਾਜੀ ਨੇ ਮਾਧੂ ਲਾਲ ਚਾਰਣ ਨੂੰ ਖਾਰੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਬਾਰਹਠ ਚੌਹਥ ਬੀਕਾਜੀ ਦੇ ਸਮਕਲੀਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਾਰਣ ਕਵੀ ਸਨ।
ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬੀਕਾਨੇ ਦੇ ਚਾਰਣ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਬਿਠੂ ਸੁੱਜਿਓ ਦਾ ਨਾਮ ਬਡੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਵਿਤਾ ‘ ਰਾਵ ਜੈਤਸੀ ਦੇ ਛੰਦ ‘ ਡਿੰਗਲ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਉਂਚਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਰਾਜ ਰਾਇਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਗਰੰਥ ਲਿਖੇ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜੋਤੀਸ਼ ਰਤਨ ਮਾਲਾ ਨਾਮਕ ਗਰੰਥ ਦੀ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟੀਕਾ ਲਿਖੀ ਸੀ।
ਰਾਇਸਿੰਹ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਥਵੀਰਾਜ ਰਾਠੌਡ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਕਵੀ ਸਨ ਉਹ ਅਕਬਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੇ ਸਨ ਵੇਲਿ ਕਰਿਸਨ ਰੁਕਮਣੀ ਰੀ ਨਾਮਕ ਰਚਨਾ ਲਿਖੀ ਜੋ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਦੀ ਸਰਵਕਾਲਿਕ ਸ਼ਰੇਸ਼ਠਤਮ ਰਚਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਜੈਨ ਕਵੀ ਉਦਇਚੰਦ ਨੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਗਜਲ [ ਨਗਰ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਗਜਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ] ਰਚਕੇ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸੁਜਾਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਸਨ

ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਮੇਲੇ
ਮੁੱਖ ਲੇਖ: ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਮੇਲੇ
ਪਰਵ ਅਤੇ ਤਯੋਹਾਰ
ਇਹਾਂਹਿੰਦੁਵਾਂਦੇ ਤਯੋਹਾਰੋਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਲ - ਸਪਤਮੀ, ਅਕਸ਼ਯ ਤ੍ਰਤੀਆ, ਰੱਖਿਆ ਬੰਧਨ, ਦਸ਼ਹਰਾ, ਦਿਵਾਲੀ ਅਤੇ ਹੋਲੀ ਮੁੱਖ ਹਨ। ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਗਨਗੌਰ, ਦਸ਼ਹਰਾ, ਨਵਰਾਤਰਾ, ਰਾਮ ਨੌਵੀਂ, ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ, ਗਨੇਸ਼ ਚਤੁਰਥੀ ਆਦਿ ਪਰਵ ਵੀਹਿੰਦੁਵਾਂਦੁਆਰਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜ ਦਾ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਗਨਗੌਰ ਅਤੇ ਤੀਜ ਸਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ। ਰੱਖੜੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਦਸ਼ਹਰਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ। ਦਸ਼ਹਰੇ ਦੇ ਦਿਨ ਵੱਡੀ ਧੁੰਮ - ਧਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਹਰਰਮ, ਈਦੁਲਫਿਤਰ, ਈਦ ਉਲਜੁਹਾ, ਸ਼ਬੇਬਰਾਤ, ਬਾਰਹਵਫਾਤ ਆਦਿ ਹੈ। ਮਹਾਵੀਰ ਜੈੰਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਉਸ਼ਨ ਜੈਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਸਿੱਖ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਭੱਜਿਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸਾਖੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੈੰਤੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਵਿੰਦ ਜੈੰਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨਾਂਦੇ ਹੈ।

ਮੇਲੇ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਸਾਮਾਜਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਲੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਜਿਆਦਾਤਰ ਮੇਲੇ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਲੇ ਮਕਾਮੀ ਵਪਾਰ, ਖਰੀਦ - ਵਿਕਰੀ, ਲੈਣਾ - ਪ੍ਰਦਾਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਹਨ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮੇਲੇ ਨਿੱਚੇ ਲਿਖੇ ਹਨ 
ਕੋਲਾਇਤ ਮੇਲਾ ਇਹ ਮੇਲਾ ਪ੍ਰਤੀਵਰਸ਼ ਕਾਰਤਕ ਸ਼ੁਕਲਪਕਸ਼ ਦੇ ਅੰਤਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਕੋਲਾਇਤ ਜੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਪਿਲੇਸ਼ਵਰ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਕਾਫ਼ੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਜੁਟਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿਤਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਬ - ਪੂਰਵ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਥਾਨ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਪ ਲਈ ਉਪਰੋਕਤ ਸਮਕਸ਼ਾ। ਮੇਲੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਸਦੀ ਦੀਪ - ਮਾਲਕਣ ਹੈ। ਦੀਪਾਂ ਨੂੰ ਆਟੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਲਾਕੇ ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਲੱਗਭੱਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੱਕ ਦੀ ਭੀੜ ਇਕੱਢਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੁਕਾਮ ਮੇਲਾ ਮੁਕਮ ਦਾ ਇਹ ਮੇਲਾ ਨੋਖਾ ਤਹਸੀਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਲਾ ਸ਼੍ਰੀ ਜੰਭੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਦੀ ਸਿਮਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੋਈ ਸੰਪ੍ਰਦਾਏ ਦਾ ਸਥਾਪਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੇਲੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ਨੋਕ ਮੇਲਾ ਇਹ ਮੇਲਾ ਚੇਤ ਸੁਦੀ ੧ - ੧੦ ਤੱਕ ਅਤੇ ਅੱਸੂ ੧ - ੧੦ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕਰਣੀ ਜੀ ਦੀ ਸਿਮਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਚਾਰਣ ਸਰੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੈਵਿਅ ਸ਼ਕਤੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹਿੱਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਤਾਂਤਾ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਲੱਗਭੱਗ ੩੦, ੦੦੦ ਹਜਾਰ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਦੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨਾਗਿਨੀ ਜੀ ਮੇਲਾ ਦੇਵੀ ਨਾਗਿਨੀ ਜੀ ਸਿਮਰਤੀ ਵਿੱਚ ਆਜੋਜਿਤ ਇਹ ਮੇਲਾ ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਧਾਵੀ ਅਮਾਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਵਿੱਚ ਲੱਗਭੱਗ ੧੦, ੦੦੦ ਸ਼ਰੱਧਾਲੁਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਦੇ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪਵਾç ਵਿੱਚ ਤੀਜ ਮੇਲਾ, ਸ਼ਿਵਬਾੜੀ ਮੇਲਾ, ਨਰਸਿੰਘ ਚਰਤੁਦਸ਼ੀ ਮੇਲਾ, ਸੁਜਨਦੇਸਰ ਮੇਲਾ, ਕੇਨਯਾਰ ਮੇਲਾ, ਜੇਠ ਭੁੱਟਾ ਮੇਲਾ, ਕੋੜਮਦੇਸਰ ਮੇਲਾ, ਦਾਦਾਜੀ ਦਾ ਮੇਲਾ, ਰੀਦਮਾਲਸਾਰ ਮੇਲਾ, ਧੂਣੀਨਾਥ ਦਾ ਮੇਲਾ ਆਦਿ ਹਨ।

ਸੈਰ ਖਿੱਚ

ਜੂਨਾਗੜ ਦੁਰਗ:
ਰਾਵ ਟੇਢਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਜੋਧੇ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਰਾਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਗਰ ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੱਖਣ - ਪੱਛਮ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਉੱਚੀ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਵਲੋਂ ੭੩੬ ਫੁੱਟ ਦੀ ਉਚਾਈ ਉੱਤੇ ਬਸਿਆ ਹੈ। ਕੁੱਝ ਸਥਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਦੇਖਣ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਗਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਖਾਈ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਰਣ ਚਾਰਦਿਵਾਰੀ, ਜੋ ਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾੜ੍ਹੇ ਚਾਰ ਮੀਲ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਚੋੜਾਈ ੬ ਫੁੱਟ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਜਿਆਦਾ ਵਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ੩੦ ਫੁੱਟ ਹੈ। ਇਸਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰਮਸ਼: ਕੋਟ, ਜੱਸੂਸਰ, ਨੱਥੂਸਰ, ਸੀਤਲਾ ਅਤੇ ਗੋਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਠ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵੀ ਬਣੀ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਰਣ ਦਾ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸਾ ੧੯੦੦ ਈ੦ ਵਿੱਚ ਬਣਾ ਹੈ।

ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਿਵਾਸ ਮਹਲਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਰੰਪਰਕ ਢੰਗ ਵਲੋਂ ਬਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਗਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਮਾਰਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਦਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਉੱਤਮ ਹੈ।

ਚਿੱਤਰ ਸ਼ੈਲੀ
ਮੁੱਖ ਲੇਖ: ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਚਿੱਤਰ ਸ਼ੈਲੀ
ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਚਿਤਰਕਲਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪਰਭਾਵੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਜਨਮ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਬਹੁਤ ਰਾਜ ਸੀ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਜਵਾਬ - ਪਸ਼ਚਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਮਰੁਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਠੌਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਵ ਜੋਧੇ ਦੇ ਛਠੇ ਪੁੱਤ ਟੇਢਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਨ ੧੪੮੮ ਵਿੱਚ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਬੀਕਾਨੇਰ ੨੭ ੧੨ ਅਤੇ ੩੦ ੧੨ ਉੱਤਰੀ ਅਕਸ਼ੰਸ਼ ਅਤੇ ੭੨ ੧੨ ਅਤੇ ੭੫ ੪੧ ਪੂਰਵੀ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਵਹਾਬਲਪੁਰ ( ਪਾਕਿਸਤਾਨ), ਦੱਖਣ - ਪਸ਼ਚਮ ਵਿੱਚ ਜੈਸਲਮੇਰ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਜੋਧਪੁਰ, ਦੱਖਣ - ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾਰੁ ਅਤੇ ਹਿਸਾਰ ਜਿਲਾ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਫਿਰੋਜਪੁਰ ਜਿਲ੍ਹੇ ਵਲੋਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗਜਨੇਰ ਅਤੇ ਕੋਲਾਇਤ ਇੱਥੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਝੀਲਾਂ ਹਨ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਸ਼ਾ
ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸ‍ਥਾਨ ਰਾਜ‍ਯ ਦਾ ਸਿੱਖਿਆ ਨਿਦੇਸ਼ਾਲਏ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਰਜਵਾਡੋਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਿਲਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਟੇਰਨਰੀ ਕਾਲਜ ਦੇ ਕੋਲ ਸਥਿਤ ਨਿਦੇਸ਼ਾਲਏ ਵਿੱਚ ਸੈਕੜੋ ਕਰਮਚਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਮਾਤ ਇੱਕ ਵਲੋਂ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਪਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਅਤੇ ਪਰੀਖਿਆ ਨਤੀਜਾ, ਅਧ‍ਯਾਪਕੋਂ ਦੇ ਸ‍ਥਾਨਾਂਨ‍ਤਰਣ ਸਹਿਤ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਰਫ਼ਤਾਰ‍ਵਿਧੀਆਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਹਦ ਸ‍ਤਰ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਰਾਜ‍ਯ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵ‍ਯਵਸ‍ਸੀ ਦਾ ਕੁੰਭ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਭਾਗ ਵਲੋਂ ਜੁਡੇ ਕਾਰਮਿਕੋਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾਕਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਚਕ‍ਕਰ ਲਗਾਉਣਾ ਪੈ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਂਵਿਦਿਆਲਾ ਸਿੱਖਿਆ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸ‍ਤਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੋ ਮਹਾਂਵਿਦਿਆਲਾ ਮੁਖ‍ਯ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੈ ਮਹਾਰਾਣੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨਾ ਮਹਾਂਵਿਦਿਆਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹੈ ਰਾਜਕੀਏ ਡੂੰਗਰ ਮਹਾਂਵਿਦਿਆਲਾ। ਕਰੀਬ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਵਿਦਿਆਲਯੋਂ ਦਾ ਆਪਣਾ - ਆਪਣਾ ਇਤਹਾਸ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਈ ਵੋਕੇਸ਼ਨਲ ਕੋਰਸੇਜ ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਕਾਲਜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕੁੱਝ ਸਾਲਾਂ ਵਲੋਂ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲੇ ਇੰਜੀਨਿਅਰਿੰਗ ਕਾਲਜ ਨੇ ਰਾਸ਼‍ਟਰੀਏ ਸ‍ਤਰ ਦੇ ਸੇਮੀਨਾਰ ਕਰਵਾਕੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਦਰਜ ਕਰਵਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।

ਸਾਹਿਤ‍ਯ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਉਲ‍ਲਿਖਣ ਯੋਗ ਕਾਰਜ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ( Dr . Bhuvanesh Shukla) ਭਰਤ ਵਿਆਸ Dr . Ishwara Nand Sharma ( Saraswat) ਪੰਡਿਤ ਨਰੋੱਤਮ ਦਾਸ ਸਵਾਮੀ, ਸੂਰਿਆਕਰਣ ਪਾਰੀਕ, ਠਾਕੁਰ ਰਾਮਸਿੰਹ, ਸ਼ੰਭੁ ਦਯਾਲ ਸਕਸੇਨਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਲ ਨਥਮਲ ਜੋਸ਼ੀ, ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਨਾਹਟਾ, ਪੰਕਜ ਮਦੇਰਨਾ, ਮਨੋਹਰ ਸ਼ਰਮਾ, ਛਗਨ ਮੋਹਤਾ, ਡਾ: ਮਾਧੋਦਾਸ ਵ‍ਯਾਸ, ਹਰੀਸ਼ ਭਾਦਾਣੀ, ਨੰਦਕਿਸ਼ੋਰ ਆਚਾਰਿਆ, ਯਾਦਵੇਂਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਚੰਦਰ, ਅੰਨਾਰਾਮ ਸੁਦਾਮਾ, ਸਾਂਵਰ ਦਇਆ, ਲਾਲਚੰਦ ਭਾਵੁਕ, ਮਾਲ ਕੁਝ ਤੀਵਾਡੀ, ਨੀਰਜ ਦਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਚਾਰਿਆ, ਭਵਾਨੀ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਆਸ ਵਿਨੋਦ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਰੰਗਿਆ ਦੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ

ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਗੜਬੀਕਾਨੇਰ
ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਗੜ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੂਰਵ ਰਾਜਘਰਾਨੇ ਦੇ ਰਾਜਗੁਰੂ ਗੋਸਵਾਮੀ ਪਰਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਵਿਖ‍ਯਾਤ ਅਤੇ ਟਹਿਣੀ ਜ‍ਯੇਾਤੀਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਏ। ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਪੰਡਤ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਰੀਗੋਪਾਲਜੀ ਗੋਸਵਾਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਸ਼ - ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ ਅਤੇ ਹਸ‍ਤਰੇਖਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੰਤਰ, ਸੰਸ‍ਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸ‍ਥਾਨੀ ਸਾਹਿਤ‍ਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਰੀਗੋਪਾਲਜੀ ਆਗੂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਪੰਡਤ ਬਾਬੂਲਾਲਜੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦੇ ਜਮਾਣ ਵਿੱਚ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਨੇ ਨਵੀਂ ਊਂਚਾਇਯੋਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਹਰਸ਼ਾ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸ਼ੋਕ ਥਾਨਵੀ, ਮੰਗਲਚੰਦ ਪਾਂਧਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੀਪ ਪਣਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼‍ਣਾਮੂਰਤੀ ਪੱਧਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਂਨ‍ਡ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲ‍ਲਈ, ਕਲਕੱਤਾ, ਮੁੰ‍ਬਈ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਲੋਹਾ ਮਣਵਾਇਆ। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਅਚ‍ਚਾ ਮਹਾਰਾਜ, ਵ‍ਯੋਮਕੇਸ਼ ਵ‍ਯਾਸ ਅਤੇ ਲੋਕਨਾਥ ਵ‍ਯਾਸ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਕ‍ਕੜਾਨਾ ਅੰਦਾਜ ਰੱਖਿਆ। ਸੰਭਰਾਂਤਤਾ ਵਲੋਂ ਜੁਡੇ ਇਸ ਵ‍ਯਵਸਾਏ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਔਘੜ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਨਿਰਵਹਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਇਹ ਜ‍ਯੋਤੀਸ਼ੀ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੇ ਪੈਣ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਜਿਆਦਾ ਕੁਂਨ‍ਡਲੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਏਕਾਂਤੀਕ ਅਣਹੋਂਦ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਂਤਰਿਕਾਂ ਦਾ ਸ‍ਥਾਨ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਤੰਤਰ ਵਲੋਂ ਜੁਡੇ ਵੀ ਕਈ ਫਿਰਕੇ ਹਨ। ਇਨਮੇਂ ਜੈਨ ਅਤੇ ਨਾਥ ਸੰਪ੍ਰਦਾਏ ਤਾਂਤਰਿਕ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਤੰਤਰ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਦੋ ਜਿੰਨ‍ਨਾਤ ਹਨ। ਇੱਕ ਮੋਹਲ‍ਲਿਆ ਚੂਨਗਰਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਗੋਗਾਗੇਟ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਤੇ। ਗੋਗਾਗੇਟ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਨਾਥ ਸੰਪ੍ਰਦਾਏ ਨੂੰ ਦੋ ਇੱਕ ਅਖਾਡ਼ੇ ਹਨ। ਗੰਗਾਸ਼ਹਰ ਅਤੇ ਭੀਨਾਸਰ ਵਿੱਚ ਜੈਨ ਸਮੁਦਾਏ ਦਾ ਬਾਹੁਲ‍ਯ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੈਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਤਰ ਦਾ ਅਚ‍ਛਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇੱਥੇ ਦੇ ਸ‍ਥਾਨੀਏ ਵਾਸ਼ਿੰਦੋਂ ਨੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਤ‍ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਉਂਨ‍ਹਾਂ ਤਾਂਤਰਿਕ ਕਰਿਆਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।

ਗੈਲਰੀ

ਹਵਾਲੇ