ବିନୀତା ବାସୁ

ବିନୀତା ବାସୁ ଭାରତର ଦିଲ୍ଲୀର ଜଣେ ସ୍ୱ-ଶିକ୍ଷିତା ମହିଳା ଭିଜୁଆଲ୍ ଆର୍ଟିଷ୍ଟ ଏବଂ ଡିଜାଇନର୍। ସେ ବିମିଙ୍ଗ୍ ବ୍ଲୋସମ୍ ନାମକ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ମିଆଦି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା କରିଥିଲେ, ଯାହା ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଶିଶୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମହୋତ୍ସବ-୨୦୧୬(International Cine Festiva) “ସ୍ପେଶାଲ୍ ଫେଷ୍ଟିଭାଲ୍ ମେନ୍ସନ୍ ଅୱାର୍ଡ” ପାଇଥିଲା।

ବିନୀତା ବାସୁ ୨୦ ନଭେମ୍ବର ୧୯୭୫ ରେ ଭାରତର କେରଳରେ ଏକ ମଲୟାଲି ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିବା  ଦିନରୁ ହିଁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଳା ପ୍ରତି ପ୍ରଗାଢ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପିଲାଙ୍କ କଳା ପ୍ରତିଯୋଗିତାମାନଙ୍କରେ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରି ସ୍ୱୟଂକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରମାଣିତ କରୁଥିଲେ।

 କଳାକାର ଭାବେ ଭୂମିକା 

ଏକ ଦଶକରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ବିସ୍ତୃତ କ୍ୟାରିୟର୍‌ରେ ବିନୀତା ବାସୁ ରଙ୍ଗଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମାଧ୍ୟମରେ କାମ କରିଆସୁଛନ୍ତି। ସେ ଦିୱାଳୀ, କପଡ଼ା, କ୍ୟାନଭାସ୍, କାଗଜ, ଫାଇବର୍-ଗ୍ଲାସ୍, ବୋତଲ ଏବଂ ବୋର୍ଡ୍, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୁଡ଼ି ଓ ପାଥର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରନ୍ତି। ସେ କେରଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀରେ ବଢ଼ିଥିଲେ। ଶିକ୍ଷାଜୀବନରେ ସେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଶିଳ୍ପ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ। ତଥାପି ସେ ଚାରୁକଳାରେ ଔପଚାରିକ ଡିଗ୍ରୀ ଅର୍ଜନ କରିପାରିନଥିଲେ। 

ବାସୁ ନିଜେ କହିଛନ୍ତି, “ମୋର କାମରେ ରଙ୍ଗ, ଆକାର ଏବଂ ନମୁନାଗୁଡ଼ିକୁ ଜୀବନ ଯାତ୍ରାର ଉତ୍ସବ ପାଳନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟି ମୋର ଆତ୍ମାର ଗଭୀରତାରୁ, ମୋର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବ। ଯଦିଓ ମୋର ଚେତନା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୌଳିକ ଉତ୍ସ, ଏହା ଶରୀର, ମନ ଓ ଆତ୍ମାର ଅସାଧାରଣ ଦୃଶ୍ୟାନୁଭୂତିକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ।”

ବିନୀତା ବାସୁଙ୍କ ଚିତ୍ରକଳାରେ ମହିଳା ଚରିତ୍ରମାନେ କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥାନରେ ରହନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନାରୀ ପାତ୍ରମାନେ କେବେ କାନ୍ଦନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ହାର ମାନନ୍ତି ନାହିଁ ଓ କେବେ ଅଭିଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସକାରାତ୍ମକତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଭାବନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁଖ ଓ ଆଶାର ପ୍ରକାଶକ ଭାବେ ପ୍ରତୀତ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଏକରଙ୍ଗୀୟ କଲମ-କାଳି ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବାସୁଙ୍କ ମନ ଓ ଆତ୍ମାର ଚିନ୍ତନପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଅବସ୍ତାନ୍ତର ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଶିଳ୍ପୀୟ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ବାସୁଙ୍କ କଳା ସମସାମୟିକ ଓ ଅବସ୍ତାନ୍ତର ଏବଂ ରୂପକ ରଚନାର ସମନ୍ୱିତ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିରେ ପରିଭାଷିତ। ୨୦୦୬ ମସିହାରୁ ଦିଲ୍ଲୀର କଳା ମଞ୍ଚରେ ସକ୍ରିୟ ଥିବା ବିନୀତା ବାସୁ ଏକକ ଓ ଦଳୀୟ ପ୍ରଦର୍ଶନୀରେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି, କର୍ମଶାଳା ଆୟୋଜନ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସାମୟିକ ଭାରତୀୟ ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।

 ବିନୀତାଙ୍କ ଚିତ୍ରକଳାରେ ନାରୀ 

ବିନୀତା ବାସୁ ଗଭୀର ଭାବନା ସହ ନାରୀତ୍ୱ ବିଷୟକୁ ନିଜ କଳାରେ ଅନ୍ବେଷଣ କରିଛନ୍ତି। ଫେମିନିନ୍ ଫେବଲ୍ସ ନାମକ ଥିମ୍-ଭିତ୍ତିକ ଚିତ୍ରଶୃଙ୍ଖଳାରେ ନାରୀଙ୍କୁ ଶକ୍ତିର ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ସକାରାତ୍ମକତାର ପ୍ରଦୀପସ୍ତମ୍ଭ ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି। ସମସାମୟିକ ସମାଜରେ ତାଙ୍କର ବହୁମୁଖୀ ଭୂମିକା ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଓ ଜୀବନଯାପନ ସମ୍ପର୍କରେ ନୂତନ ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ, ଯାହାକୁ ବାସୁ ତାଙ୍କ କଳାରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।

ପାରମ୍ପରିକ ଓଢଣୀରେ ମୁଣ୍ଡ ଆବୃତ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ବାସୁଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ଦାସ୍ୟତାର ପ୍ରତୀକ ନୁହେଁ। ସେ କହନ୍ତି, “ପରଦା କେବଳ ସମ୍ମାନ ଦେବାର ଏକ ରୂପ ନୁହେଁ; ଯେ ନାରୀ ଏହା ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଏମାନେ ସେହି ନାରୀ, ଯାହାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଆଶା, ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ରହିଛି । ବାସୁଙ୍କ ଚିତ୍ରରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ ଯେ, ସମାଜରେ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମାବନ୍ଧନ ରହିଛି, ଏବଂ ଆମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାଜ ଲାଗାଇଥିବା ଶୃଙ୍ଖଳରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିନାହୁଁ। 

ବାସୁ କହନ୍ତି, "ମୁଁ ଯେ ଦିଲ୍ଲୀରୁ ଆସିଛି, ସେଠାରେ ନାରୀମାନେ ଭୟ ବିନା ରାତିରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ଚଳାଚଳ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସକାରାତ୍ମକ ପକ୍ଷକୁ ଦେଖେ, ଏହି ଆଶାରେ ଯେ ଏହି ନାରୀମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନୁହେଁ, ଆଲୋକକୁ ବାଛନ୍ତି।” ଏହିପରି, ବାସୁଙ୍କ ଚିତ୍ରରେ ଗୃହସ୍ଥ ପରିବେଶ ଓ ପ୍ରାଚୀରଦ୍ୱାରା ଘେରା ଦୃଶ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

 ଦାଇ ମିସ୍ଟିକ୍ ଶି 

ଦାଇ ମିସ୍ଟିକ୍ ଶି ୨୦୧୧ ମସିହାରେ ଚାଣକ୍ୟପୁରୀର ହୋଟେଲ୍ ଅଶୋକର ଦ୍ୟ କ୍ୟାପିଟାଲ୍ ଲାଉଞ୍ଜ୍‌ରେ ଆୟୋଜିତ ତାଙ୍କର ଏକକ ପ୍ରଦର୍ଶନୀ ଥିଲା। 
 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ମହିଳା ଚିତ୍ରକର
ଶ୍ରେଣୀ:୧୯୭୫ ଜନ୍ମ