ମାନବତୀ କାହାଣୀ (ବତ୍ରିଶ ସିଂହାସନ)

ମାନବତୀ କାହାଣୀ ବତ୍ରିଶ ସିଂହାସନର ଅଣତିରିଶିତମ ପ୍ରତିମା କହିଥିବା କାହାଣୀ । ସେ ରାଜା ଭୋଜଙ୍କୁ ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଏବଂ ଏହି ସିଂହାସନ ପ୍ରାପ୍ତିର କଥା କହିଥିଲା  । ତେବେ ଭାଷାଭେଦରେ ଏହି କାହାଣୀ ଗୁଡିକରେ ବିଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।

ରାଜା ଭୋଜ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣ ସଂପନ୍ନ ବତ୍ରିଶ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିବା ପୂର୍ବରୁ ବିସ୍ତୃତ ପୂଜା-ଉପାସନା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ । କିନ୍ତୁ ଅଣତିରିଶିତମ ଦିନ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସିଂହାସନର ଅଣତିରିଶିତମପାହାଚ ଚଢି ସିଂହାସନରେ ବସିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୁଅନ୍ତେ, ସେଥିରେ ଥିବା ପ୍ରତିମା ହସିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଅବାକ ହୋଇ ରାଜା ଭୋଜ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କାହିଁକି ହସୁଛ?” ମାନବତୀ ନାମକ ଅଣତିରିଶିତମପ୍ରତିମା କହିଲେ — “ମହାରାଜ, ଏହି ସିଂହାସନ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ ।  ଆପଣ ଏହାକୁ ପାଇବାରେ ଧନ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ବସିବା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ମହାନ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ହେବାକୁ ପଡିବ। ସେତେବେଳେ ଯାଇ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେବ । ନଚେତ ଏଥିରେ ବସିବା ପ୍ରୟାସ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁତର ସମସ୍ୟା ଜନ୍ମାଉଥିବ।”

ରାଜା ଭୋଜ ଏହା ଶୁଣି ଚକିତ ହେଲେ ଓ ସେହି ପ୍ରତିମାଙ୍କୁ ବିନମ୍ରତାପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ କଲେ — “ମତେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନ, ତାଙ୍କ ଶାସନ ଓ ମହିମା ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁ କଥା କହ ।” ତା’ପରେ ଅଣତିରିଶିତମ ପ୍ରତିମା ମାନବତୀ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହା ବତ୍ରିଶ ସିଂହାସନର ଅଣତିରିଶିତମ ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲା । ସେ ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଏବଂ ଏହି ସିଂହାସନ ପ୍ରାପ୍ତିର କଥା କହିଥିଲା ।

 ଅଣତିରିଶିତମ କାହାଣୀ 
ଅଣତିରିଶିତମ  ପୁତ୍ତଳିକା ମାନବତୀ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—

ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ବେଶ ବଦଳାଇ ରାତିରେ ଅନ୍ଧାରୀବିଜେ କରୁଥାଆନ୍ତି । ଦିନେ ସେମିତି ବୁଲୁବୁଲୁ ନଦୀ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରୌ‌ଦିଆ ରାତିରେ ନଦୀର ପାଣି ଚମକିଉଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲା। ବିକ୍ରମ ଚୁପଚାପ ନଦୀ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ କାନରେ ‘ବଞ୍ଚାଅ-ବଞ୍ଚାଅ’ ବୋଲି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା । ସେ ଶବ୍ଦର ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ । ଦେଖିଲେ—ଦୁଇଜଣ ଲୋକ, ଏକ ଯୁବକ ଓ ଏକ ଯୁବତୀ, ନଦୀର ଭୟଙ୍କର ସ୍ରୋତରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ରୋତ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଭସେଇ ନେଉଛି। ବିକ୍ରମ ବହୁତ ଫୁର୍ତିରେ ନଦୀରେ ଝାଂପ ଦେଲେ ଏବଂ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଧରି ନଦିତୀରକୁ ଆଣିଲେ । ଯୁବତୀଙ୍କ ଶରୀରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରୁ ଯୌବନ ଝରି ପଡ଼ୁଥିଲା । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲା । ଦୁହେଁ କୃତଜ୍ଞ ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରାଣରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ । ଯୁବକ କହିଲା ଯେ ସେମାନେ ପରିବାର ସହ ନୌକାରେ କେଉଁଠିକି ଯାଉଥିଲେ । ନଦୀ ମଝିରେ ଜଳର ଭଉଁରୀକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନୌକା ସେଥିରେ ଫସିଗଲା । ଭଉଁରୀରୁ ବାହାରିବାକୁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପରିବାର ଲୋକ ମଝି ନଇରେ ସେହି ଭଉଁରୀରେ ଭାସିଚାଲିଗଲେ—କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯେପରି ହେଉ ତୀର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିପାରିଲେ । ରାଜା ତାଙ୍କର ପରିଚୟ ପଚାରିଲେ । ଦେବକାନ୍ତ ନାମକ ଯୁବକ କହିଲା—ସେମାନେ ଭାଇ-ଭଉଣୀ ଓ ସାରଙ୍ଗ ଦେଶର ବାସିନ୍ଦା । ବିକ୍ରମ କହିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତଭାବେ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ପଠାଇ ଦିଆଯିବ । ତାପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସାଥିରେ ନେଇ ମହଲ ଆଡକୁ ଚାଲିଲେ । ରାଜମହଲ ନିକଟକୁ ଆସିବାବେଳେ ପ୍ରହରୀମାନେ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପ୍ରଣାମ କଲେ । ତାପରେ ଯୁବକ-ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ଯେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ ଯିଏ ରକ୍ଷା କଲେ—ସେ ନିଜେ ମହାରାଜାଧିରାଜ । ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରାଜା ପ୍ରତି ଆଉ ଅଧିକ କୃତଜ୍ଞତା ଭରିଗଲା । ମହଲରେ ପହଞ୍ଚି ସେବକମାନଙ୍କୁ ଡାକି ସମସ୍ତ ସୁବିଧାସହ ରହିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ରାଜା ଆଦେଶ ଦେଲେ । ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦର ଆଉରି ବଢ଼ିଗଲା । ଯୁବକ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲା । ସେ ଭଉଣୀ ରାଜକୁମାରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଚାହୁଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କ ବିବାହ କୌଣସି ରାଜାଙ୍କ ସହ ହେଉ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା ଭଲ ନ ଥିବାରୁ ସେ ଆପଣା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରୁନଥିଲା ।ଯେତେବେଳେ ସଂଯୋଗବଶତଃ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ସହ ତାଙ୍କ ଭେଟ ହେଲା—ସେ ଚିନ୍ତା କଲା ଯେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ ହୁଅନ୍ତା । ଏହିଭାବେ ଚିନ୍ତା ହେବାସହିତ ସେ ଭଉଣୀକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସଜେଇହେବାକୁ କହି ତାଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜମହଲକୁ ଚଲିଗଲା । ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ସଜାଇ ହୋଇ ଯେବେ ବାହାରିଲେ—ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା । ସେ ଯେବେ ରାଜମହଲ ପହଞ୍ଚିଲେ, ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ-ସ୍ଥିତି ପଚାରି କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଫେରନ୍ତା ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସମୁଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି । ଯୁବକ ରାଜାଙ୍କୁ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣେଇ କହିଲେ—ରାଜା ଯେଭଳି ତାଙ୍କର ଉପକାର କରିଛନ୍ତି, ସେ ଉପକାରକୁ ଜୀବନଭରି ଭୁଲିପାରିବ ନାହିଁ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ ଯେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଛୋଟ ଉପହାର ଦେବାକୁ ଚାହେଁ । ରାଜା ହସି ଅନୁମତି ଦେଲେ । ରାଜାଙ୍କୁ ହସିବା ଦେଖି ସେ ଭାବିଲା ଯେ ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ସାହସ ବଢ଼ିଗଲା । ସେ କହିଲା ଯେ ସେ ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ‘ଉପହାର’ ଭାବେ ଦେଇବାକୁ ଚାହେଁ । ବିକ୍ରମ କହିଲେ—ସେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଏବେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା ଯେ ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ରାଣୀ କରିବେ । କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରି—ରାଜା କହିଲେ ଯେ ଆଜିଠାରୁ ତୁମ ଭଉଣୀ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଭଉଣୀ ଭାବେ ଗଣ୍ୟହେବ ଓ ତାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ଖୋଜି ଧୂମଧାମରେ ବିବାହ କରାଯିବ । ଯୁବକ ବିକ୍ରମଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହି ରହିଗଲା । ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଭାବିନଥିଲା ଯେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଣଦେଖା କରି ତାଙ୍କୁ ଭଉଣୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ । କୌଣସି ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଏତେ ଉପରକୁ ଉଠିପାରେ—ସେ ଏହା ଭାବି ମଧ୍ୟ ପାରୁନଥିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ସ୍ଥିର ହୋଇ କହିଲେ ଯେ ଉଦୟଗିରିର ରାଜକୁମାର ଉଦୟନ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମୋହିତ ଓ ବିବାହର ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟକ୍ତ କରିଛନ୍ତି । ରାଜା ଏକ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଡାକି ଅନେକ ଧନ ଦେଇ ଉଦୟଗିରି ରାଜ୍ୟକୁ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବ ପଠାଇଲେ ।ପଣ୍ଡିତ ସେଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଭୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା । ପଚାରିଲେ—ସେ କହିଲେ ଯେ ପଥରେ ଡାକୁମାନେ ଘେରି ସବୁ ଲୁଟିନେଇଛନ୍ତି । ରାଜା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଏତେ ଭଲ ଶାସନବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିବା ସତ୍ୱେ କିପରି ଡାକୁମାନେ ସକ୍ରିୟ ହେଇପଡ଼ିଲେ—ରାଜା ବିଚାର କଲେ।ଏଥର ରାଜା ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ କିନ୍ତୁ କିଛି ଅଶ୍ଵାରୋହୀଙ୍କ ସହ ଧନ ଦେଇ ପଠାଇଲେ।

ସେଇ ରାତିରେ ଭିକ୍ରମ ବେଶ ବଦଳାଇ ସେହି ଡାକୁମାନଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ବାହାରିଲେ । ସେ ବହୁତ ନିର୍ଜନ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଲୁଟାଯାଇଥିଲା । ଗୋଟିଏ ପାଶେ ସେ ଚାରିଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ । ରାଜା ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଲୁଟେରା । ସେମାନେ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କୌଣସି ଗୁପ୍ତଚର୍ ଭାବି ଭୟପାଇଗଲେ । ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ନ ହେବାକୁ କହିଲେ ଏବଂ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଭଳି ଚୋର ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେଲେ । ଏଥିରେ ସେମାନେ କହିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଚୋର ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ସଂଭ୍ରାନ୍ତ ଲୋକ; କିଛି ବିଶେଷ ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ପାଇଁ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜୁଥିବା ସମୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଅଯଥା ମିଥ୍ୟା ନ କହିବାକୁ କହିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଦଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିବା ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ । ତା’ପରେ ଚୋରମାନେ ସତ୍ୟ କଥା ପ୍ରକାଶ କଲେ — ସେହି ଚାରିଜଣଙ୍କର ଚାରି ପ୍ରକାର କୌଶଳ ଥିଲା ।ପ୍ରଥମ ଜଣକ ଚୋରି ପାଇଁ ଶୁଭମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁଥିଲା, ଦ୍ୱିତୀୟଜଣ ପକ୍ଷୀ-ପଶୁମାନଙ୍କ ଭାଷା ବୁଝୁଥିଲା, ତୃତୀୟଜଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାର ଦକ୍ଷତା ଜାଣୁଥିଲା ଏବଂ ଚତୁର୍ଥଜଣ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ସତ୍ୱେ ମୁଖରୁ କୌଣସି ଗୁପ୍ତକଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାରୁ ନଥିଲା । ବିକ୍ରମ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଭଜନ ହେବାପାଇଁ କହିଲେ — “ମୁଁ କେଉଁଠି ବି ଲୁଚାଇ ରଖା ଧନକୁ ଦେଖିପାରେ । ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ଗୁଣ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ସେମାନେ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ ନିଜ ଦଳରେ ରଖିଲେ ।

ତା’ପରେ ସେମାନେ ରାଜମହଳର ଗୋଟିଏ ଅଞ୍ଚଳରେ ଚୋରି କରିବାର ଯୋଜନା କଲେ । ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜକୋଷର କିଛି ଧନ ରହିଥିଲା । ବିକ୍ରମ ସେମାନଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ନେଲେ । ଚାରିଜଣ ଚୋର ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ । ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଧନ ତାଙ୍କ ମୁଣିରେ ପକେଇ ବାହାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ସଚେତନ ପହରାଦାରମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସକାଳେ, ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜଦରବାରରେ ବନ୍ଦୀ ଭାବେ ପେଶ କରିବାବେଳେ ସେମାନେ ଭୟରେ ଥରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ପଞ୍ଚମ ସାଥୀଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଦଣ୍ଡର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ବିକ୍ରମ ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କୁ ଅଭୟ ଦେଇ କହିଲେ ଯେ ଆଗକୁ କେବେ ଅପରାଧ କରିବେ ନାହିଁ ଏବଂ ନିଜ-ନିଜ କୌଶଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବେ । ସେହି ଚାରିଜଣ ଚୋର ମନେ-ମନେ ରାଜାଙ୍କ ମହାନତା ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ଆଗକୁ ସତ୍‌ପଥରେ ଚାଲିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ । ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ସେନାରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲେ । 

ରାଜା ଉଦୟନ ମଧ୍ୟ ଦେବକାନ୍ତର ଭଉଣୀ ସହିତ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଶୁଭମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାଜା ବିକ୍ରମ ସେହି ବିବାହକୁ ସମସ୍ତ ଧୁମ୍‌ଧାମରେ ସମାପ୍ତ କଲେ — ଠିକ୍ ଯେପରି ଗୋଟିଏ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବିବାହ ହୁଏ ।

ଏହା କହିସାରି ଅଣତିରିଶିତମ ପିତୁଳା କହିଲା ଏବେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ ଆପଣ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ କେଉଁ ଗୁଣକୁ ସମକକ୍ଷ ? ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କ ଭଳି ଦିବ୍ୟ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ହିଁ ଏହି ଦୈବୀ ସିଂହାସନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରିବ । ତେଣୁ ଆପଣ ଏ ବୃଥା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ।

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ବତ୍ରିଶ ସିଂହାସନ