ପୃଷ୍ଠବର୍ତ୍ତୀ ଭିଟ୍ରିଅସ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା

ପୃଷ୍ଠବର୍ତ୍ତୀ ପାର୍ଶ୍ୱ ଭିଟ୍ରିଅସ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ Posterior vitreous detachment/ PVD) ହେଉଛି ଆଖିର ଏକ ଅବସ୍ଥା ଯେଉଁଥିରେ ରେଟିନାଠାରୁ ଭିଟ୍ରିଅସ ଅଲଗା ହୋଇଥାଏ ।  ଏହାର ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସୀମାବର୍ତ୍ତି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଫ୍ଲୋଟର ଏବଂ ଆଲୋକ ଧପଧପ ହୋଇପାରେ । ଏଥିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ ନାହିଁ । କିଛି ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଉପଶମ ହୋଇଯାଏ । ରୋଗ ଜଟିଳ ହେଲେ ନେତ୍ରପଟଳ ସ୍ଖଳନ, ରେଟିନାଲ୍ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା, ମାକୁଲାର୍ ଛିଦ୍ର, ମାକୁଲାର୍ ପକ୍କର (Epiretinal membrane or macular pucker)  ଏବଂ ଭିଟ୍ରିଅସ ରକ୍ତସ୍ରାବ ହୋଇପାରେ । 

ସମୀପଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ବିପଦ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ । ମୋତିଆବିନ୍ଦୁ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର, ଆଘାତ, ୟୁଭିଆଇଟିସ ଏବଂ ଲେଜର କ୍ୟାପସୁଲୋଟୋମି ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପରେ ଏହାଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରେ । ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀରେ ବୟସ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭିଟ୍ରାସ ନରମତାର ଭୂମିକା ଥାଇପାରେ । ଚକ୍ଷୁ ପରୀକ୍ଷା କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦକ୍ଷେପଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଅଲଟ୍ରାସାଉଣ୍ଡ ଏବଂ ଅପ୍ଟିକାଲ୍ ସମନ୍ୱୟ ଟୋମୋଗ୍ରାଫି କରାଯାଇପାରେ ।

ଅଧିକାଂଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଚିକିତ୍ସା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ନାହିଁ । ଜଟିଳତାକୁ ଏଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ୨ରୁ ୪ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ରୋଗୀର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇପାରେ। ଫଳାଫଳ ସାଧାରଣତ ଭଲ ଅଟେ । ଯଦି ଏହି ଅବସ୍ଥା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରେ, ତେବେ ଭିଟ୍ରେକ୍ଟୋମି ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇପାରେ ।

ଲୋକଙ୍କ ବୟସ ବଢ଼ିବା ପରେ ପୃଷ୍ଠବର୍ତ୍ତୀ ଭିଟ୍ରିଅସ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ସାଧାରଣ ହୋଇଥାଏ । ୫୦ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ଅଧା ଲୋକ ଏହି ରୋଗରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ମହିଳାମାନେ ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ୧୮୫୬ରେ ମଲେର ଏବଂ ୧୮୭୫ ମସିହାରେ ବ୍ରିଏରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ।

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ