ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ସଂସ୍ଥାନ (ଏନ.ଆଇ.ଟି)

ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ସଂସ୍ଥାନ (ଏନ.ଆଇ.ଟି) ପ୍ରଯ୍ୟୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ଏବଂ ଗବେଷଣା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଏକ ସ୍ୱାୟତ୍ତ ସରକାରୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଅଟେ । ଏହି ସଂସ୍ଥାନସମୂହ ଜାତୀୟ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ସଂସ୍ଥାନ ଅଧିନିୟମ ୨୦୦୭ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ମହତ୍ତ୍ୱର ସଂସ୍ଥାନଭାବେ ଘୋଷଣା କରେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଓ ଶାସନବିଧିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ଏକ-ତିରିଶଟି ସଂସ୍ଥାନକୁ ଜାତୀୟ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ସଂସ୍ଥାନ ଅଧିନିୟମ ୨୦୦୭ରେ ସମ୍ମିଳିତ କରାଯାଇଛି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏନ.ଆଇ.ଟି ସ୍ୱାଧୀନ ଏବଂ ଏକ ଏକକ ପରିଷଦ (ଏନ.ଆଇ.ଟି କାଉନସିଲ) ସହ ସଂଯୁକ୍ତ । ଏହି ସଂସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ଭାରତର ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ବିଦ୍ୟା ସଂସ୍ଥାନମାନଙ୍କରୁ ଅନ୍ୟତମ । ଏଣୁ ଏମାନଙ୍କର  ଛାତ୍ର-ଗ୍ରହଣ ହାର ନ୍ୟୁନତମ ତଥା ୧ରୁ ୨ ପ୍ରତିଶତ ମଧ୍ୟରେ । ଏହି ସଂସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଶିକ୍ଷାର ମାଧ୍ୟମ ହେଉଛି ଇଂରାଜୀ ଭାଷା ।
 ଇତିହାସ 
ଭାରତରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଞ୍ଚବାର୍ଷିକ ଯୋଜନା (୧୯୫୬-୬୦) ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ଔଦ୍ୟୋଗିକ ପ୍ରକଳ୍ପସବୁ ଅନୁମୋଦନ କରାଯାଇଥିଲା । ଏସବୁକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବାପାଇଁ କୁଶଳୀ ଲୋକସମ୍ଭଳର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁଯାଇ ଭାରତ ସରକାର ପ୍ରତିଟି ମୁଖ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କରେ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଆଞ୍ଚଳିକ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ । ୧୯୫୯ ମସିହା ପରଠାରୁ କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ମିଶି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରମୁଖ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କରେ ସତରଟି ଆଞ୍ଚଳିକ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ । ୧୯୬୦ ମସିହା ସୁଦ୍ଧା ପ୍ରତି ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରେ ଦୁଇଟି ଲେଖାଏଁ ଆଞ୍ଚଳିକ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇସାରିଥିଲା:
ପ୍ରଦେଶ  ଆଞ୍ଚଳିକ ପ୍ରଦ୍ୟୋଗିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ଦୁର୍ଗାପୁର, ଜାମଶେଦପୁର ପଶ୍ଚିମାଞ୍ଚଳ ନାଗପୁର, ସୁରଟ, ଭୋପାଳ ଉତ୍ତରାଞ୍ଚଳୱାରାଙ୍ଗଲ, ସୁରଥକାଲ ଦକ୍ଷିଣାଞ୍ଚଳ ଶ୍ରୀନଗର, ଆଲ୍ଲାହାବାଦ  

 ବିବରଣୀ 
 ଆଧାର