କେର୍ଣ୍ଣିକ୍ଟେରସ

କେର୍ଣ୍ଣିକ୍ଟେରସ ରୋଗରେ  ଶିଶୁର ରକ୍ତରେ ବିଲିରୁବିନର ମାତ୍ରା ଅଧିକ ହେତୁ ମସ୍ତିଷ୍କର କ୍ଷତି ହୋଇଥାଏ । ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକରେ ଖୁଏଇବା ଅସୁବିଧା,  କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ହ୍ରାସ, ଜଣ୍ଡିସ୍ ଏବଂ ବାନ୍ତି ହୋଇପାରେ ।  ରୋଗ ଜଟିଳ ହେଲେ ବାତ, ସେରେବ୍ରାଲ୍ ପାଲ୍‌ସି, ଶ୍ରବଣ ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ, ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ସମସ୍ୟା, ଦାନ୍ତରେ ସମସ୍ୟା ଏବଂ ବୌଦ୍ଧିକ ଅକ୍ଷମତା ହୋଇପାରେ । 

ବିପଦ କାରକଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଅବଧିପୂର୍ବ ପ୍ରସବ, ଗାଢ଼ ଚର୍ମ, ଜନ୍ମ ସମୟରେ କ୍ଷତ ଚିହ୍ନ, ଆରଏଚ ରୋଗ, ସ୍ୱଳ୍ପ ଖାଇବା ଏବଂ କେତେକ ଜେନେଟିକ୍ ଅବସ୍ଥା ହୋଇପାରେ ।   ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିପଦ ମଧ୍ୟରେ କମ୍ ଆଲବୁମିନ, ସେପସିସ ଏବଂ ସେଫଟ୍ରାଇଆକ୍ସୋନ ଏବଂ ଆସ୍ପିରିନ୍ ପରି କେତେକ ଔଷଧର ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁ ହୋଇପାରେ । ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀରେ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ନାୟୁ ପ୍ରଣାଳୀରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ବିଲିରୁବିନ, ମସ୍ତିଷ୍କ କୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ବିଷାକ୍ତ କରିଥାଏ । ଲକ୍ଷଣ ଉପରେ ଆଧାର କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ; ତଥାପି, କେବଳ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ସମୟରେ ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇପାରିବ ।

ପ୍ରତିରୋଧରେ ନବଜାତ କାମଳ ନିମନ୍ତେ ହାଲୁକା ଥେରାପି, ଅଧିକ ଦୁଗ୍ଧ ଗ୍ରହଣ, ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ବିନିମୟ ଟ୍ରାନ୍ସଫ୍ୟୁଜନ୍ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ । ଥରେ କ୍ଷତି ଘଟିବା ପରେ ଏହା ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଚିକିତ୍ସା ନାହିଁ । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଲକ୍ଷଣଗତ ଏବଂ ସହାୟକ ଯତ୍ନ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ । ଜଟିଳତା ଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାୟ ସ୍ଥାୟୀ ହୋଇଯାଏ । ବିକାଶଶୀଳ ଦେଶମାନଙ୍କରେ ପ୍ରାୟ ୧୫% ନବଜାତ ଶିଶୁଙ୍କର କେର୍ଣ୍ଣିକ୍ଟେରସ ଯୋଗୁ ମୃତ୍ୟୁ  ହୋଇଥାଏ । 

କେର୍ଣ୍ଣିକ୍ଟେରସ ରୋଗ କ୍ୱଚିତ ହୁଏ, ୧୦୦,୦୦୦ ନବଜାତ ଶିଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ୦.୨ରୁ ୨.୭ ଜଣକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ ।  ନାରୀମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ପୁରୁଷମାନେ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ କଳା ଶିଶୁମାନେ ଧଳା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି ।  ଏହି ଅବସ୍ଥା ୧୯୦୪ ମସିହାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଜର୍ଜ ସ୍ମୋର୍ଲଙ୍କଦ୍ୱାରା ନାମିତ ହୋଇଥିଲା, ଯଦିଓ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ୧୮୭୫ ମସିହାରେ ଜୋହାନ୍ସ ଅର୍ଥଙ୍କଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା ।

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ