ଓପିଓଏଡ ଆଗୋନିଷ୍ଟ ଥେରାପି

ଓପିଓଏଡ ଆଗୋନିଷ୍ଟ ଥେରାପି (OAT) ହେଉଛି ଏକ ଚିକିତ୍ସା ପଦ୍ଧତି ଯେଉଁଥିରେ ଓପିଓଏଡ୍ ବ୍ୟବହାର ବେମାରୀ (OUD) ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ । ଏହା ବ୍ୟବହାର କଲେ ପ୍ରତ୍ୟାହାର, ଲୋଭ, ଏଚଆଇଭି/ଏଡସ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ହ୍ରାସ ହୁଏ ।  ସାଧାରଣତଃ  ଏହା ପରାମର୍ଶ ସହିତ ଔଷଧ ଏକତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ । ଜେଲ ଜନସଂଖ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ଉପକାର ହୁଏ । କେବଳ ଓପିଓଏଡ୍ ଡିଟକ୍ସିକେସନ୍ ସାଧାରଣତଃ ସୁପାରିଶ କରାଯାଏ ନାହିଁ ।

ସାଧାରଣତଃ ବ୍ୟବହୃତ ବିକଳ୍ପଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ମେଥାଡନ ଓବୁପ୍ରେନର୍ଫିନ ଏବଂ ବୁପ୍ରେନର୍ଫିନ/ନାଲୋକ୍ସୋନ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ ହୋଇପାରେ । ଏହାର ପ୍ରତି ମାତ୍ରା ସାଧାରଣତଃ ୨୪ରୁ ୩୬ ଘଣ୍ଟା  ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୁଏ ଏବଂ ସାମାନ୍ୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ପରିଣତ ହୁଏ । ଔଷଧର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭାବ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପାଇଁ ୫ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଗିପାରେ । ଦୀର୍ଘକାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ବୁପ୍ରେନର୍ଫିନ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ । କମ ବ୍ୟବହୃତ ବିକଳ୍ପ ମଧ୍ୟରେ ଧୀର ରିଲିଜ୍ ମର୍ଫିନ ହୋଇପାରେ । 

ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ କୋଷ୍ଠକାଠିନ୍ୟ, ନିଦ୍ରାଳୁ ଏବଂ ଝାଳ ନିର୍ଗତ ହୋଇପାରେ । ବେଳେବେଳେ ଅତ୍ୟଧିକ ମାତ୍ରା କିମ୍ବା ଡ୍ରଗ୍ ଡାଇଭର୍ସନ ହୋଇପାରେ ।  ଏହି ବିପଦଗୁଡିକ ମେଥାଡୋନ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଥାଏ । ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ବ୍ୟବହାର ସାଧାରଣତଃ ନିରାପଦ ଅଟେ, ବ୍ୟବ‌ହାର କିଛି ବର୍ଷଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ । 

ଓପିଏଡ୍ ଆଗୋନିଷ୍ଟ ଥେରାପି ୧୯୫୯ ମସିହାରେ କାନାଡ଼ାରେ ଚିକିତ୍ସା ବ୍ୟବହାରରେ ବ୍ୟବ‌ହୃତ ହୋଇଥିଲା । ୨୦୨୦ରେ ୟୁରୋପରେ ଓୟୁଡି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ଅଧାଠାରୁ ଏସିଆ ଏବଂ ଆଫ୍ରିକାରେ ବ୍ୟବହାର ହାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ । ଉଭୟ ଔଷଧର ନାମ ବିଶ୍ୱ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଂଗଠନର ଜରୁରୀ ଔଷଧ ତାଲିକାରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ଅଛି । କାନାଡ଼ାରେ ଏହାର ଖର୍ଚ୍ଚ ପ୍ରାଦେଶିକ ସରକାରଙ୍କ ବ‌ହନ କରନ୍ତି ।

 ଆଧାର 

Category:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ
Category:Translated from MDWiki