ଇଣ୍ଟ୍ରାଓସିଅସ ଇନଫ୍ୟୁଜନ

ଇଣ୍ଟ୍ରାଓସିଅସ ଇନଫ୍ୟୁଜନ (ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ Intraosseous infusion/ IO ) କୁହାଯାଏ ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ଥି ମଜ୍ଜାରେ ଏକ ବିଶେଷ ଧରଣର ଛୁଞ୍ଚି ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ଇଞ୍ଜେକସନ ଦିଆଯାଏ ।  ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ଥି ମଧ୍ୟରେ ତରଳ ପଦାର୍ଥ ଏବଂ ଔଷଧ ସ‌ହଜରେ ବା ଶୀଘ୍ର ଉପଲବ୍‌ଧ ହୁଏ ନାହିଁ ସେତେବେଳେ ଏହି ଉପାୟ ଅବଲମ୍ବନ କରାଯାଏ । ଏହା ସାଧାରଣତଃ ଶିରାଭ୍ୟନ୍ତର ଇଞ୍ଜେକସନ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ଅଟେ, ଏହା ୨୦ ସେକେଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇପାରିବ । ଏହି ନମୁନାରୁ ରକ୍ତ ପରୀକ୍ଷା ମଧ୍ୟ କରାଯାଇପାରେ ।

ଏହାର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ନିର୍ଜିବାଣୁକରଣ କରାଯାଏ ଏବଂ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ସ୍ଥାନୀୟ ନିଶ୍ଚେତକ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ଡ୍ରିଲ ବ୍ୟବହାର କରିବାବେଳେ, ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ଛୁଞ୍ଚିକୁ ହାଡ଼ ଉପରେ ୯୦ ଡିଗ୍ରୀରେ ରଖି ଚର୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ହାଡକୁ ଆସିବା ଠେଲିବା |  ଏହି ସମୟରେ ଡ୍ରିଲ୍ କିଛି ନିମ୍ନ ଚାପ ସହିତ ସକ୍ରିୟ ହୋଇଥାଏ । ବୟସ୍କମାନଙ୍କରେ ପ୍ରକ୍ସିମାଲ ଟିବିଆ ଏବଂ ହ୍ୟୁମରସ ମୁଣ୍ଡ ସ୍ଥାନରେ ସାଧାରଣତଃ ଏହା ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବାବେଳେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଡିଷ୍ଟାଲ ଫିମର ଏବଂ ପ୍ରକ୍ସିମାଲ୍ ଟିବିଆରେ ସାଧାରଣତଃ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ । ପ୍ରକ୍ସିମାଲ୍ ଟିବିଆ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ: ଟିବିଆ ଟ୍ୟୁବରୋସିଟିର ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି ତଳକୁ ଓ ସାମାନ୍ୟ ଭିତର ପାଖକୁ ଏହା କରାଯାଏ ।

ସଫଳତାର ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ଥିର ଛୁଞ୍ଚି, ଅସ୍ଥି ମଜ୍ଜାକୁ ଶୋଷଣ କରିବାର କ୍ଷମତା ଏବଂ ସାଧାରଣ ସାଲାଇନ୍ (NS) ସାହାଯ୍ୟରେ ଧୋଇବା କ୍ଷମତା ଆବଶ୍ୟକ । ଇଞ୍ଜେକସନ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ ବୟସ୍କଙ୍କଠାରେ ୧୦ ମିଲି ଧୋଇବା/ ଫ୍ଲାସ୍ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ୨୦ ମିଗ୍ରା ୨% ଲିଡୋକେନ ଦିଆଯାଏ । ତାପରେ ଛୁଞ୍ଚି ସ୍ଥିର ରଖାଯାଏ । ଯେ କୌଣସି ଶିରାଭ୍ୟନ୍ତରେ (IV) ଦିଆଯାଉଥିବା ଔଷଧ ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇପାରେ, କଣ୍ଟ୍ରାସ୍ଟ ଏଜେଣ୍ଟ ମଧ୍ୟଦିଆଯାଇପାରେ । ଏହି ଉପକରଣକୁ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରିବ । ଏହି ପଦ୍ଧତି ୧୯୨୦ରୁ ୧୯୪୦ ଦଶକରେ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା ।

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ