ଶ୍ୱାସରୋଧ

ଛୋଟ ପିଲାମାନଙ୍କଠାରେ ଏହା ସାଧାରଣତ ଖାଦ୍ୟ, ଖେଳନା କିମ୍ବା ମୁଦ୍ରା ଯୋଗୁଁ ହୋଇଥାଏ; ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ସାଧାରଣତଃ ଖାଦ୍ୟ ହେତୁ ହୋଇଥାଏ । ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ବିପଦର କାରଣ ହେଉଛି ଲାଳ ଉତ୍ପାଦନ ହ୍ରାସ, ଆଲଜିମର ଏବଂ ପାର୍କିନ୍‌ସନ୍ ରୋଗ ।  ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀରେ ଏକ ପଦାର୍ଥ ଆଂଶିକ ବା ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟ୍ରାକିଆ କିମ୍ବା ବ୍ରୋଙ୍କସକୁ ଅବରୋଧ କରିଥାଏ ।  ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଶ୍ୱାସରୋଧ ହେଉଛି କି ନାହିଁ ଜାଣିବାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇବାକୁ କୁହାଯାଏ ଓ ତାହାଦ୍ୱାରା ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇପାରେ ।

ଯେଉଁମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଶ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ଅଟନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କାଶିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ଏହା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ ତେବେ ପିଠି ଚାପୁଡ଼ା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ ।  ଯେଉଁମାନେ କାଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସଚେତନ ଅଟନ୍ତି; ୧ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ବୟସର ପିଲାଙ୍କୁ ଛାତି ବଙ୍କା କରେଇ ୫ଥର ପିଠିରେ ଚାପୁଡ଼ା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ପରେ ୫ଥର ଛାତି ଚାପୁଡ଼ା କୁଦିଆଯାଏ; ୧ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ବୟସ୍କମାନଙ୍କୁ ଉଦର ଚାପ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ । ଚେତାଶୂନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କର ଛାତି ସଙ୍କୋଚନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଟି ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଏବଂ ଏବଂ ଭେଣ୍ଟିଲେସନ୍ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ।  ଚେତାଶୂନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ଲାରିଙ୍ଗୋସ୍କୋପି କରିବା ମଧ୍ୟ ସୁପାରିଶ କରାଯାଏ ଓ କିଛି ପଦାର୍ଥ ଥିଲେ ଫୋରସେପ ସାହାଯ୍ୟରେ ବାହାର କରିଦିଆଯାଏ । 

ଶ୍ୱାସରୋଧ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ସାଧାରଣ ଅଟେ । ସାଧାରଣତଃ ଏହା ୧ରୁ 3 ବର୍ଷର ଶିଶୁ ଏବଂ ୬୦ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ବୟସର ଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ଘଟିଥାଏ । ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଅତି କମରେ ୧୫୦୦ ମସିହାରେ ୫୦୦୦ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା ଓ ଅନିଚ୍ଛାକୃତ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା ।   ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୧୫୦୦ରେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଦଲିଲ କରାଯାଇଛି, ପାପିରସ୍ ଏବର୍ସ ଏହାର ଚିକିତ୍ସା ଭାବରେ ବେକ ଆଂଶିକ ଭାବରେ କାଟି ବାୟୁପଥ ଖୋଲିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି । 

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ
Category:Translated from MDWiki