ବାଇସେପସ ପେଶୀରଜ୍ଜୁ ବିଦାରଣ

ବାଇସେପସ ପେଶୀରଜ୍ଜୁ ବିଦାରଣ ଆଂଶିକ ବା ସଂମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ ।   କାନ୍ଧ  କିମ୍ବା କ‌ହୁଣୀଠାରେ ଏହି ପେଶୀରଜ୍ଜୁ ବିଦାରଣ ହୋଇପାରେ ।  କାନ୍ଧରେ ରଜ୍ଜୁ ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ବାହୁ ଓ ପାପୁଲି ଉପରକୁ କଲାବେଳେ କିଛି ଦୁର୍ବଳତା ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୋଇପାରେ । କ‌ହୁଣୀ ପାଖରେ ଆଘାତରେ ସାଧାରଣଃ ଅଧିକ ଦୁର୍ବଳତା ଅନୁଭବ ହୁଏ ବିଶେଷତ ପାପୁଲି ଉପରକୁ କଲାବେଳେ । ଯେତେବେଳେ ଏହା ଘଟେ ସେତେବେଳେ ଏକ “ପପ୍” ଅନୁଭବ ହୋଇପାରେ ଏବଂ କ୍ଷତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରେ ।

ସାଧାରଣତଃ ଅତ୍ୟଧିକ ବ୍ୟବହାର ହେତୁ କାନ୍ଧ ପାଖରେ ଫାଟେ ଏବଂ ଏହା ରୋଟେଟର୍ କଫ୍ ରୋଗ ସହିତ ଜଡିତ ଥାଏ ।  ହଠାତ୍ ଏକ ଭାରୀ ବସ୍ତୁକୁ ଉଠାଇବା ପରି ଅତ୍ୟଧିକ ବଳ ପ୍ରୟୋଗର ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ କ‌ହୁଣୀ ପାଖରେ ଫାଟିଯାଏ । ଧୂମପାନ, ମେଦବହୁଳତା, କର୍ଟିକୋଷ୍ଟେରଏଡ ବ୍ୟବହାର, ଫ୍ଲୋରୋକ୍ୱିନୋଲୋନ ଏବଂ ବୃକ୍‌କ ରୋଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିପଦର କାରଣ ହୋଇପାରେ । ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଲକ୍ଷଣ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହୁଏ ଏବଂ ଅଲଟ୍ରାସାଉଣ୍ଡଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥାଏ ।

ସାଧାରଣତଃ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ବିନା ନିକଟସ୍ଥ ବିଦାରଣ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ । ଖେଳାଳୀମାନଙ୍କର କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ଆଘାତ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ ଥିଲେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରାଯାଇପାରେ । ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାରଦ୍ୱାରା ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ଫାଟଗୁଡିକ ମରାମତି କରାଯାଏ । ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ବିନା ଶକ୍ତି ୫୦% ହ୍ରାସ ହୋଇପାରେ ।

ବର୍ଷକୁ ପ୍ରାୟ ୨୫,୦୦୦ ଲୋକଙ୍କର ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ରଜ୍ଜୁର ବିଦାରଣ ହୁଏ । ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ବୟସର ପୁରୁଷମାନେ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି । ନୋକଟସ୍ଥ ଆଘାତ ସାଧାରଣତଃ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ ହୋଇଥାଏ । ନିକଟସ୍ଥ ରଜ୍ଜୁ ଛିଣ୍ଡିବା ପ୍ରଥମେ ୧୭୮୧ ମସିହାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲାବେଳେ ଦୂରବର୍ଟ୍ଟୀ ରଜ୍ଜୁ ଫାଟିବା ବିଷୟରେ ପ୍ରଥମେ ୧୮୪୩ରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା । 

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ
Category:Translated from MDWiki