ସାଧାରଣ ଉତ୍କଣ୍ଠା ବ୍ୟାଧି

ମାନସିକ ଚାପ, ଜେନେଟିକ ଏବଂ ପଦାର୍ଥ ଅପବ୍ୟବ‌ହାର ଯୋଗୁ ଏହି ରୋଗ ସଙ୍କଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ |  ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର ଉଦ୍‌ବେଗ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ବେମାରୀ |  ଜିଏଡି-୭ (GAD-7) ବ୍ୟବ‌ହାର କରି ଏହି ରୋଗ ଓ ତାହାର ଗମ୍ଭୀରତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ । ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନିମନ୍ତେ ଅତି କମରେ ଛଅ ମାସର ଲକ୍ଷଣ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ। 

ଚିକିତ୍ସା ନିମନ୍ତେ ଉଭୟ ଔଷଧ ଓ କଗନିଟିଭ ବେହେଭିଅରାଲ ଥେରାପି  (CBT) ଦିଆଯାଏ । ଉପଯୋଗୀ ଔଷଧ ମଧ୍ୟରେ  ଡୁଲୋକ୍ସେଟିନ୍ , ପ୍ରିଗାବାଲିନ, ଭେନଲାଫ୍ୟାକ୍ସିନ, ଏବଂ ଏସିଟାଲୋପ୍ରାମ ଦିଆଯାଏ |  ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଔଷଧ ନାମ ବୁସ୍ପିରୋନ, ଆଣ୍ଟିସାଇକୋଟିକ୍ସ ଏବଂ ବେଞ୍ଜୋଡାଏଜେପିନ ଦିଆଯାଏ । ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଚିକିତ୍ସାରେ ମିଶ୍ରିତ ଫଳାଫଳ ମିଳେ | 

ବର୍ଷକୁ ପ୍ରାୟ ୦.୪ରୁ ୩.୬% ଲୋକ ଏହି ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ୪ରୁ ୯% ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଯେ କୌଣସି ସମୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି |   ୩୦ରୁ ୬୦ ବର୍ଷ ବୟସ ମଧ୍ୟରେ ସାଧାରଣତଃ ଏହି ରୋଗ ହୁଏ ।  ପୁରୁଷଙ୍କ ତୁଳନାରେ ମହିଳାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଦୁଇ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥାଏ ।  ଏହି ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଥମେ ୧୯୮୦ ମସିହାରେ ଡିଏସଏମ-୧୧୧ (DSM-III) ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା, ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଏହା ଆଙ୍ଗଜାଇଟି ନିଉରୋସିସ ରୋଗର ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ପରିଚିତ ଥିଲା | 


 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ
Category:Translated from MDWiki