ସ୍ନାୟୁଜନିତ ମୂତ୍ରାଶୟ

ମେରୁଦଣ୍ଡ ଆଘାତ, ମଲ୍ଟିପ୍ଲ ସ୍କ୍ଲେରୋସିସ୍, ଷ୍ଟ୍ରୋକ, ସେରେବ୍ରାଲ୍ ପାଲ୍‌ସି, ମସ୍ତିଷ୍କ ଆଘାତ, ପାର୍କିନ୍‌ସନ୍ ରୋଗ, ଡିମେନ୍ସିଆ, ସାଧାରଣ ଚାପ ବିଶିଷ୍ଟ ହାଡ୍ରୋସେଫାଲସ, ପ୍ରସବ ଏବଂ ଗୁଲେନ୍-ବାରେ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ କାରଣମାନଙ୍କ ଯୋଗୁ ଏହି ସ୍ନାୟୁ ଜନିତ ମୂତ୍ରାଶୟ ଉପୁଜିପାରେ । |   ୟୁରୋଡାଇନାମିକ ଟେଷ୍ଟିଙ୍ଗ, ମେଡିକାଲ ଇମେନିଙ୍ଗ, ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋଏନସେଫାଲୋଗ୍ରାମ (ଇଇଜି) ଓ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋମାୟୋଗ୍ରଫ (ଇଏମଜି) କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ । 

ମୂଳ କାରଣ ଏବଂ ଉପସ୍ଥାପିତ ଲକ୍ଷଣ ଉପରେ ଚିକିତ୍ସା ନିର୍ଭର କରେ |    ଅତି ସକ୍ରିୟ ମୂତ୍ରାଶୟ ଥିଲେ ପୁନଃପୌନିକ କାଥେଟର ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଏ ଓ ଅକ୍ସିବ୍ୟୁଟିରିନ ଭଳି ଆଣ୍ଟିକଲିନର୍ଜିକ ଔଷଧ ଦିଆଯାଏ ।   ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିକଳ୍ପଗୁଡ଼ିକରେ ମୂତ୍ରାଶୟ ଟ୍ରେନିଂ, ଟାମ୍‌ସୁଲୋସିନ ଭଳି ଆଲଫା-ବ୍ଲକର ଓ ସାକ୍ରାଲ ସ୍ନାୟୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ ।   କେଗେଲ ବ୍ୟାୟାମ କଲେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତ ନିଷ୍କାସନ ବନ୍ଦ ହୋଇପାରେ । ମୂତ୍ରାଶୟ କାଥେଟର ଭିତରକୁ ନ ଗଲେ ସୁପ୍ରାପ୍ୟୁବିକ କାଥେଟର ଦିଆଯାଏ । 

ମଲ୍ଟିପ୍ଲ ସ୍କ୍ଲେରୋସିସ ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ୬୫% ରୋଗୀଙ୍କର, ପାର୍କିନସନ ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୫୫%, ଷ୍ଟ୍ରୋକ ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୫%, ମେରୁଦଣ୍ଡ ଆଘାତ ଥିଲେ ୭୫% ଏବଂ ସ୍ପାଇନା ବାଇଫିଡା ଥିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଏହି ସ୍ନାୟୁଜନିତ ମୂତ୍ରାଶୟ ହୁଏ ।  ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୦୦ ଶତାବ୍ଦୀରେ   ମେରୁଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ପରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବାର ବର୍ଣ୍ଣନା ହିପୋକ୍ରେଟସ କରିଥିଲେ ।   ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ମୂତ୍ର କ୍ୟାଥେରାଇଜେସନ ଏକ ଉପଯୋଗୀ ଚିକିତ୍ସା ବୋଲି ସ୍ଥିର କରାଯାଇଥିଲା। 

 ଆଧାର 

ଶ୍ରେଣୀ:ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ
Category:Translated from MDWiki