Pirrotina

La pirrotinaDins la literatura scientifica, es possible de trobar magnetopirita, dipirita, epatopirita e pirrotita. es un minerau roge a bronze. D'una duretat situada entre 3,5 e 4,5 e d'una densitat compresa entre 4,58 e 4,65, es compausada de sulfur de fèrre Fe4-xS. Forma de cristaus prismatics, tabulars ò piramidaus que son fòrça rars. Pus frequentament, lo minerau se presenta sota la forma d'una massa compacta. Son esclat es metallic. Fond aisament quand es caufada en formant un residü negre fòrça magnetic. Es tanben solubla dins l'acid sulfuric mai es pas fluorescenta.

Geologicament, la pirrotina se forma dins lei ròcas magmaticas ultrabasicas e basicas, dins lei zònas de metamorfisme somesas a de temperaturas importantas e dins lei venas idrotermalas de temperatura auta. Es generalament associada amb la pentlandita, la pirita, la marcassita, la calcopirita e l'esfalerita. De cristaus de remarca provènon de Canadà, deis Estats Units, de Mexic, de Bolívia, de Brasil e d'Africa dau Sud. En Occitània, lei dos jaciments pus importants se tròban a Castèlnòu de Braçac e a Cervant(fr) G. Aubert, Les coupoles granitiques de Montebras et d'Echassières (Massif Central Français) et la genèse de leur minéralisations, BRGM, 1969.. La pirrotina es esplechada coma minerau de fèrre segondari. Segon lei minas, es tanben possible extraire de niquèl, de cobalt e de platin.

 Liames intèrnes 

 Fèrre.

 Bibliografia 

 (fr) Nicola Cipriani (trad. Marie-Hélène Alfonsi e Catherine Sobecki), Minéraux et Roches, París, Gründ, 1996.

 Nòtas e referéncias 

Categoria:Minerau