Estibina

L’estibina es un minerau gris plomb amb de coloracions rojas ò jaunas. D'una duretat de 2 e d'une densitat compresa entre 4,61 e 4,65, es compausada de sulfur d'antimòni (Sb2S3) que forma de cristaus prismatics lòngs. Pòu egalament formar d'agregats fibrós ò de massas compactas. Son esclat es metallic. Sa temperatura de fusion es relativament bassa (550 °C). Es ansin possible de fondre una mòstra d'estibina amb una bogiaAquela experiéncia permet de la diferenciar de la bismutinita qu'es un minerau fòrça similar a l'estibina.. Quimicament, l'estibina es solubla dins l'acid cloridric concentrat.

Geologicament, se forma dins lei venas idrotermalas de temperatura bassa ò coma precipitats dins certanei fònts caudas. Es sovent associada amb lo realgar, l'aurpiment, lo cinabre e la calcita. Lei jaciments principaus se tròban en China, en Mexic, en Bolívia e en Peró. En Occitània, l'estibina es un minerau frequent en Massís Centrau onte foguèt sovent esplechada dins de minas artesanalasAquò èra frequent avans lo sègle XIX e durèt fins a la Segonda Guèrra Mondiala car permetiá de defugir lo STO.. Dins aquò, au sègle XIX, una mina vertadiera existiá a Malbòsc en ArdèchaL'esplecha foguèt sarrada en 1893 car la qualitat dau jaciment èra tròp febla.. L'estibina es ansin lo minerau principau per la produccion d'antimòni.

 Liames intèrnes 

 Antimòni.
 Bismutinita, minerau similar.

 Bibliografia 

 (fr) Christian Vialaron, Les Mines d'Antimoine en Haute-Loire, Les Éditions du Piat, 2021.
 (de) Zeitschrift für Kristallographie, vol. 142, 1976, p. 447.

 Nòtas e referéncias 

Categoria:Minerau