Balanhans

Balanhans (Balagnas en francés) qu'ei ua anciana comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Sent Savin, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. Despuish 1846, qu'ei incorporada a Laur e Balanhans.

Geografia
Eth ancian borg de Balanhans qu'ei ath sud de Laur, dens era arribèra deth Gave de Pau, dit locaument Gave de Lavedan, dens eth territòri dera arribèra de Sent Savin, près dera RD 921, anciana RN 21.

Toponimia
Eras fòrmas ancianas que son Balaias, en 1036, cap a 1085, en 1105, etc, Balagnas, Balanhas au sègle XIIau, Arnaldus de Balanians en 1131-1134, Baleignans en 1168, Vitale de Balayes, cap a 1180, de Balanhanis, en 1379, Balanhaas, Balanhas, en 1429, Balagnas sus era mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIIIau. Era prononciacion qu'ei [bala'ɲas] Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 http://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=916&titre=lau-balagnas.

Albèrt Dauzat qu'explica eth nom, shens certitud, per un nom latin d'òme inatestat, *Balanius, dab eth sufixe -anum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 389, a Lau-Balagnas. Miquèu Grosclaude qu'accèpta la proposicion de Dauzat, modificada per Jacques Boisgontier, qui pensa a un sufixe d'apertenéncia au plurau, -anos (Balanianos agros, donc eths camps de Balanius). Miquèu Grosclaude que constata lo nom latin Balanius ei inatestat e que's pòt benlhèu derivar deth nom latin (atestat) Ballius .
Xavier Delamarre, meilèu que per un nom latin, qu'explica Balanhans per un nom celtic, *Balanios. Balanhans qu'èra donc segon Delamarre Balaniānon, la proprietat de *Balanios, inatestat (mes Balanos qu'ei coneishut) Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 69, 286, 327.
Segon Xavier Ravier, era fòrma Balaias que sembla correspóner ara prononciacion dera epòca : supression de -n- intervocalica quitament quand èra palatalizada (-nh-); qu'en demorè ua traça qui permetó eth restabliment dera nasala dentala Xavier Ravier, Le traitement de -n- palatal intervocalic dans certains toponymes de la Basse Bigorre, in Revue Internationale d'Onomastique, n° 17-1, 1965, p. 43-44, léger en linha https://www.persee.fr/doc/rio_0048-8151_1965_num_17_1_1877 .

Istòria
Balanhans qu'èra ua comunautat diferenta de Laur, qu'èra deth país e senescaucia de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Sent Savin. Que ho deth canton de Sent Savin en 1790, puish d'Argelèrs de Gasòst en 1801 .


En 1846, que fusionèn era comuna de Balanhans dab Laur http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=2469.

Demografia

Eth n° INSEE qu'ei estat cambiat per rasons practicas.

Lòcs e monuments
Era glèisa de Sent Laurenç.

Personalitats ligadas dab era comuna
Véder tanben
 Comunas deths Hauts Pirenèus

Nòtas

Categoria:Comuna de Lavedan
Categoria:Comuna de Bigòrra
Categoria:Comuna deths Hauts Pirenèus
Categoria:Comuna de Gasconha