Cantabre

Lo cantabre (autonim: cántabru), conegut tradicionalament coma montanhés Marín González, Gelu; Atlas de Europa: la Europa de las lenguas, la Europa de las naciones, pp 210-211. Ed. AKAL (2000). ISBN 978-84-7090-395-3 (Montaña es lo nom tradicional de Cantàbria), constituís l'ensemble de varietats linguisticas romanas autoctònas parladas en Cantàbria, dins lo nòrd d'Espanha, que se diferencian mai de castelhan estandard. Es abitualament ligat al grop asturleonés.

 Presentacion 
Selon los critèris adoptats, se pòt inclure dins lo grop cantabre de parlars de las zonas termièras de Biscaia, Burgos e Paléncia. Lo dialectològ Francisco García González i inclutz tanben las varietats asturianas de Peñamellera Alta, Peñamellera Baja e de Ribadedeva. Francisco García González, El asturiano oriental, Boletín Lletres Asturianes nº7 p44-56 

Es directament eissit del latin vulgar introduit pels envasidors romans a l'escasença de la conquista de conquista de la peninsula Iberica. Coma l'estremenh, se pòt plaçar dins los parlars de transicion entre lo castelhan e lo diasistèma asturleonés (mirandés, asturian e leonés). Diferents factors coma lo substrat, l'adstrat (contacte amb lo basc e relacion estrecha amb los territòris castelhanofòns) e l'incorporacion precòça de la region a la corona de Castelha a la diferéncia d'autres elements del diasistèma, e tanben l'isolament geografic, an balhat al parlar cantabre de caractèrs unics al sen d'aquela entitat.

En 2000, èra parlat per gaireben 20 % de la populacion de Cantàbria, contra 85 % al començament del sègle XX, e es pro en retirada fàcia a l'espanhòl.

 Caracteristicas 
 Foneticas 

 Lexicalas 

 Annèxas 

 Nòtas e referéncias 

 Ligam extèrne 
  Revilla niega la existencia del idioma cántabro, El diario montañés

 Articles connèxes 

 Asturleonés
 Asturian
 Leonés
 Mirandés

Categoria:Lenga d'Espanha