Marmòta

Las marmòtas (var.dormilhosa) (Marmota) forman un genre de mamifèr escavaire de l'òrdre dels rosegaires.

L'espècia mai coneguda en Euròpa es la marmòta vivent en montanha (Marmota marmota), alara qu'en America del Nòrd, es la Marmota monax.

 Descripcion 
vinheta|Marmòta dins los Auts Alps.
Lo pèl de la marmòta es burèl, negre o castanh. Son còrs es trapet, las aurelhas redondas. Sos membres son corts e poderoses amb una longa coa. Sa talha es de 46 a 66 cm per un pes de 2 a 9 kg. Viu de 4 a 10 ans en captiviat e de 4 a 8 ans en libertat.

 Reparticion e abitat 
vinheta|Marmòta dels Pirenèus.
D'unas espècias de marmòtas vivon en montanha entre 1 300 e 3000 mètres d'altitud. Aquela amplitud d'altitudinala poiriá èsser deguda a la frescor ivernala que cercan, e tanben a la pression exercida per l'òme sus l'espècia. D'autras espècias, coma aquelas d'America del Nòrd e de las estepas eurasianas, aiman mai las granda planas rufas.

Los paleontològs avián ja al sègle XIX trobat d'ossadas de marmòtas fins a las grandas planas d'Euròpa de l'Oèst (dins lo bacin parisencJ. Chaline, Les rongeures du pléistocène moyen et supérieur de France (systématique, biostratigraphie, paléoclimatologie), Éditions du Centre national de la recherche scientifique, 1972.Constant Prévost, Note sur les cavernes et les brèches à ossements des environs de Paris, Annal. des Sc. géolog, 4 avr 1842.Paul Gervais, Arthus Bertrand, Zoologie et Paléontologie françaises : Nouvelles recherches sur les animaux vertébrés dont on trouve les ossements enfouis dans le sol de la France, 1859 e fins a Peitau-Charanta) mas tanben pus al nòrd en Belgica (al Paleolitic mejan segon los fossils de la balma Walou de Trooz per exempleC. Draily, Les occupations moustériennes de la grotte Walou (Trooz).). Los primièrs paleontològs foguèron surpreses de descobrir que la marmòta costejava en Belgica los nòstre aujòls preistorics, mas tanben l'elefant, lo rinoceròs, l'ipopotam, la ièna, lo leon e lo rangièr, lo gloton, le rainal argentat, l'isardÉdouard François Dupont, C. Muquardt, Les temps préhistoriques en Belgique : l'homme pendant les âges de la pierre dans les environs de Dinantsur-Meuse, 1873, p. 43. 

La marmòta desaparéis de gaireben totas las regions d'Euròpa a partir la Preïstòria, benlèu a causa d'una pression de caça excessiva, l'espècia podent nóiser als primièrs ensags d'agricultura e constituissent una font de proteïnas e de lipids pro aisit d'accès en ivèrn (sufisís de marcar las tutas a la devalada per la tornar trobar dins la nèu).

La presència ara pas que montanhòla de la marmòta poiriá donc èsser pas que la consequéncia de l'accion de l'òme, lo qual pasmens comencèt a ensejar de melhorar l'astre de l'espècia la torna introduire dins de massisses montanoses. Pasmens, lo fèble efectiu d'unas d'aquelas populacions novèlas, e lor isolament al respècte dels autres, pausa le problèma de lor fragilitat e de lor consanguinitat.

 Ecologia e comportament 

 Reproduccion 
Las marmòtas s'acoblan al mes de mai. La gestacion dura 33 o 34 jorns e una portada pòt comptar de 3 à 5 pichons « Quid 2008 » (Archive • Wikiwix • Archive.is • Google • Que faire ?.

Las marmòtas jovas naisson a la fin de mai, començament de junh. A la naissença, los pichons mesuran pas que 3 cm e pesan gaireben 30 g. An los uèlhs barrats e an pas encara de pèls. Los pichons demoran un a dos meses dins lor tuta abans de'n sortir al mes de julhet.

 Alimentacion 
vinheta|Una Marmota sibirica (Russia, Mongolia) manjant.
La marmòta est cecotròfa, es a dire que digerís dos còps sos aliments ingerissent unas de las sieunas cagarèlas.

Las marmòtas dels Alps se noirissent de vegetals erbacèus, de granas e pichons invertebrats (insèctes, aranhas, vèrms). Preferisson los joves brots e mantenon leor noirritura amb lors membres anteriors.

 Ivernacion 
La marmòta ivèrna pendent 5 meses e mièg. A la davalda, manja fòrça per constituir las resèrvas de grassas que permetràn de subrevire. Per las utilizar pas tròp lèu, viu au ralentit. Sa temperatura corporala cai a 7 gras e son còr ralentit, amb gaireben 4 o 5 pulsacions per minuta. Se desrevelha gaireben totas las quatre setmanas per far sos besonhs. Se fa mens de 3  jos tèrra, la marmòta deu se desrevelhar e se mòure per pas morir de freg.

Sembla que l'ivernacion sociala (en grops familhals, dins l’hibernaculum, amb d'ndividús edats amb mai d'experiéncia), estudiada per la Marmota marmota, s'es un factor de risc ecoepidemiologic a causa de la promiscuitat, pòsba tanben donar d'avantatges en tèrmes de subrevida ivernalaWalter Arnold, « The évolution of the marmot sociality ; Cost and benefice of joint hibernation », Behavioral Ecology and Sociobiology, vol. 27, N°4, 1990, pp. 239-246.

 Sistematica 

 Lista de las espècias 
drecha|vinheta|Marmota marmota en Savòia.
 Marmota baibacina, Asia
 Marmota bobak, Eurasia
 Marmota broweri, Alaska
 Marmota caligata, Canadà, Alaska e nòrd de las Rocosas als EUA
 Marmota camtschatica, Kamtchatka
 Marmota caudata, Asia centrale
 Marmota flaviventris, America del Nòrd 
 Marmota himalayana, Imalaia 
 Marmota marmota, Alps e Pirenèus
 Marmota menzbieri, Asia centrala
 Marmota monax, America del Nòrd 
 Marmota olympus, Peninsula Olympique dels EUA
 Marmota sibirica, Siberia
 Marmota vancouverensis, Illa de Vancouver

 Etimologia e nominacions 
drecha|vinheta|Marmòtas pichonas  en Savòia.
Du latin mus montis, « mirga del mont ».

 Las marmòtas e l'òme 

 Efectius 
vinheta|Una Marmota flaviventris au Pargue nacional de Yosemite en Califòrnia.

 Utilizacions 
vinheta|Marmòta d'America.
La marmòta èra caçada per sa fourrure, sa carn, sa grassa. La caça es encara autirizada en França mas fòrça estrictament reglementada. Es enebida dins los Pirenèus e lo Massís centralLes animaux des Pyrénées. En America del Nòrd, la caça de la marmòta es liura, que l'espècai i es fòrça espandida e classificat coma noisibla. La forradura de las marmòtad d'Asia e d'America del Nòrd es encara utilizada jol nom de murmel. Los montanhòls emigrats dins las grandas vilas presentavan d'ndividús dreçats coma atraccion de fièra.

Ara, venguèt un dels simbòls màger dels Alps e dels Pirenèus. Se trapa fòrça representacions o evocacions de l'espècia sus de produchs avent gaire pas pus de ligam amb ela, almens l'origina montanòlas.

L'espècia gausís d'una imatge fòrça positiva près d'un larg public a causa de son aparéncia e de son caractèr inoffensiu. Es pas rare, dins las vals frequentadas en estiu, que de marmòtas vengan quistar de manjar al caminaires.

 Nòtas e referéncias 

Categoria:Mamifèr (nom vernacular)
Categoria:Sciurid