Cauna de las Glèisas

La cauna de las Glèisas, a Ussat, dins lo país de Fois, en Lengadòc, dins lo departament d'Arièja, embarra un grand nombre de pinturas e de gravaduras paleoliticas magdalenianas. David Collison e Alex Hopper (1976): "L'art paleolitic de la cauna de las Glèisas a Ussat (Arièja)" Se dobrís dins la val nauta d'Arièja, aperaquí  en amont de Tarascon d'Arièja. Josette Renault-Miskovsky e Michel Girard (1998): Palinologia de las caunas de Montmaurin (Nauta Garona) e del versant nòrd-pirenenc. Correlacions intersequencialas del Pleistocèn mejan a l'Olocèn

Lo site, compausat de doas caunas tocantas, Florença Guilhòt (2011): "Lo trogloditisme a las epòcas istoricas dins la val nauta d'Arièja: ocupacions e utilizacions dels pòrges de las caunas" serviguèt de refugi al començament de l'ivèrn als caçaires preïstorics de boquetins e de lagopèds, que pescavan de salmons enòrmes en Arièja. Pargue Natural Regional dels Pirenèus Ariegeses: Los quièrs de Tarasconés Las sasons d'ocupacion foguèron determinadas per l'estudi de las rèstas de boquetin. Christophe Griggo e Eric Pubert: Cementocronologia de qualques dents de boquetin dels Pirenèus (Capra Hircus Pyrenaica) provenent de la cauna de las Glèisas (Ussat, Arièja) Los nivèls magdalenians se distinguisson per una fauna abondanta pauc variada.<small> Véronique Laroulandie (1998): Estudi arqueozoologic e tafonomic dels lagopèds dels salzes de la cauna de las Glèisas (Arièja)</small> En 1860, Fèlix Garrigon reconeguèt a una desena de mètres de l'intrada los vestigis d'un abitat magdalenian. A aquèla epòca, Joan Baptista Nolet trobèt una bana de buòu fossila, de dents del meteis romiaire, lo cèrvi gigant, lo singlar e d'ossaments umans. En 1863, l'abat Puech tròbèt d'ossaments e de terralhas. En 1865, lo doctor Guitard entresenhèt de tèsts nombroses de terralha. En 1921, lo doctor Cugulière descobriguèt los cavals, boquetins e bisonts gravats e Henri Breuil ne faguèt lo revelat. En genièr de 1943 l'abat Glory descobriguèt, en preséncia de R. Clastres, l'ièna e los dos pichons bisonts negres dins la cauna inferiora. En 1975, Joan Clòtas menèt de cèrcas en trobant las esqueletas de pus de 40 boquetins, 66 lagopèds, 54 peisses (trochas e salmons), 5 còrbs, 3 lèbres e de fragments d'isard, cabiròl, buòu e cèrvi. Demest las aisinas liticas e ossosas foguèron trobats d'arpons e de sagaias de bana de rangièr. Una sepultura individuala del Bronze Mejan foguèt descobèrta en 1982. Lombrives, un grand site d'Occitània: cronologia de las descobèrtas

 Referéncias 

Categoria:Sit preïstoric
Categoria:Sit arqueologic
Categoria:Balma d'Occitània