La Granja d'Escarp

La Granja d'Escarp es un municipi de la província catalana de Lhèida, de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha e de la comarca de Segrià.

Toponimia
Granja
Granja es manlevat al francés grange, « granièr, ostal (agricòla), bòrda, bòria », s'apliquèt mai que mai a de priorats e autres establiments rurals, que dependián de monestièrs, coma los franceses de Clunhic, de Cistèl etc. Signat J.F.C. Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. IV, p. 263 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=20882.
Escarp
Es localizat sul Pla d'Escarp, al jonhent entre Segre e l'Èbre, aquí ont i aviá l'ancian monestièr d'Escarp e ara lo vilatge de La Granja d'Escarp. Lo vilatge èra al començament una granja. La prononciacion es [la 'graŋʒa] o  [la 'graŋža] o [es'karp]. Lo gentilici es granjolins. Las fòrmas ancianas son Escarps en 1120 o en 1149, Scarpio en 1207, Escarp en 1237, Scarp en 1255, etc. Es pas un nom arabe. Joan Coromines vei doás solucions : la primièra (A) es la d'un nom de persona, latin (o italic), en tot cas indoeuropèu, la segonda (B), iberobascoaquitana, mès ambe dificultats o complicacions; Coromines non causís definitivament. Per A, i a una lista de noms dempuèi l'Antiquitat, Scarpus en 226, Scarpius, Scarpia, après Guillelmus Escarp en 1200, Squerpi, Sqerpi al sègle XVI, Scharpione en 974, etc. Sembla prelatin indoeuropèu, benlèu celtic (lo lòc de Scarpona a l'èst de Gàllia) o sorotaptic (de la cultura dels camps d'urnas, pus anciana que los cèltas, que Coromines crei identificar). B) Lo nom poiriá èsser de la familha iberobascoaquitana : Escarpu e Escuarpe a la nauta Vath d'Aspa, afluents d'esquèrra, çò sembla, del Gave d'Aspa, benlèu associat a ezkerr, etime basc de esquèrre. L'etime d'Escuarpe seriá un bascoïde eskŭarpe, que conten lo basc esku, « man ». L'etime de eskerr seriá l'aplologia de esk-okerr, « man tòrta » (etc). Escarp es a l'esquèrre de Segre; çaquelà es un castèl, non un riu. Pr'aquò, en ajustant lo basc -be/-pe a eskuerr, auriam *eskuerpe, pas escuarpe; cal tanben  préner en compte que las etimologias bascoaquitanas, naturalas dins las tèrras pirenencas, s'esclarzisson en tèrra ilergeta. Las doás explicacions son defensablas Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. IV, p. 98-100 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=17414. 
A l'ajuda de l'etimologia A, se pòdon citar los noms de persona considerats coma celtics per Xavier Delamarre, Scarpus, Scarpius e tanben Scaripus Xavier Delamarre, Noms de personnes celtiques dans l'Épigraphie classique, ed. Errance, 2007, p. 162.

Nòtas