Guèrra Lamiaca

La Guèrra Lamiaca se debanèt de 323 a 322 avC durant l'Antiquitat grèga. Opausèt lei Macedonians a la revòuta d'una coalicion de ciutats grègas dirigida per Atenas. S'acabèt per la victòria dei Macedonians e per una pèrda d'autonòmia importanta per leis Atenencs que deguèron acceptar la preséncia d'una garnison macedoniana au pòrt de Pirèa.

La causa principala dau conflicte èra un edicte d'Alexandre lo Grand que permetiá lo retorn dei Grècs faidits sus sei territòris ancians. Aquel edicte foguèt refusat per leis Atenencs e leis Etolians que riscavan de perdre certanei territòris. La novèla de la mòrt d'Alexandre foguèt l'occasion de se revòutar còntra la dominacion macedoniana ambé l'ajuda d'autrei ciutats aguent perduda una partida de lor independéncia. Aprofichant la feblesa deis efectius macedonians, lei revòutats capitèron de prendre lo contraròtle de Grècia Centrala puei enceuclèron lo generau Antipater dins Lamia. En 322 avC, l'arribada de renfòrç macedonian li permetèt de sortir de la vila e d'atacar lei fòrças grègas que foguèron vencuts a Crannon. Aquela desfacha entraïnèt l'esclatament de la coalicion grèga e lei Macedonians poguèron negociar e impausar sei condicions a Atenas que perdiguèt una partida importanta de son independéncia. En revènge, la liga d'Etolia aprofichèt lei divisions macedonianas per demorar independanta.

lamiac